LRAZ007_0004.第三.闡述各乘宗義之品.g2.0f

==================== 第 1 段 ==================== 【原始藏文】 གསུམ་པ། ཐེག་པ་སོ་སོའི་འདོད་གཞུང་བསྟན་པའི་ལེའུ། གསུམ་པ། ཐེག་པ་སོ་སོའི་འདོད་གཞུང་བསྟན་པའི་ལེའུ། དེ་ནས་རང་དང་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྒྱ་མཚོའི་དབྱེ་བ་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐེག་པ་ སྤྱིའི་འབྲེལ་དགོད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་སོ་སོར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་རང་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་དམིགས་ཏེ་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཚད་མེད་དེ། སྐྱེས་བུའི་བློ་རྟོག་མ་ཟད་རིང་ལ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་གྲངས་དང་། ཡིད་དཔྱོད་ལ་ཟད་པ་མེད་པས་འདོད་པ་ཐ་དད་དུ་བཞག་པར། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་སྲིད་སེམས་ནི་འཇུག་པའི་བར། །ཐེག་པའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་དེ་ཉིད་ལས། ལྷ་ཡི་ཐེག་དང་ཚངས་པའི་ཐེག །དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི། །ཐེག་པ་མཐའ་དག་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་པས། ལྷའི་ཐེག་པ་དགེ་བ་བཅུ་དང་། ཚངས་པའི་ཐེག་པ་བསམ་གཏན་བཞི་སྟེ། སོར་གཞག་ལྷ་དང་མིའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་བདེན་པ་བཞི་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གསང་སྙིང་ལས། འདུལ་བའི་དབང་གིས་ལྷ་དང་མིའི་ཐེག་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་ཞེས་པ་སྟེ། གསང་སྔགས་དང་ལྔར་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ལས། ཐེག་པ་བཞི་ཡི་ངེས་འབྱུང་ལ། །ཐེག་པ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུར་གནས། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཐེག་པ་གཉིས་ ལས་བྱུང་ཞིང་འདུ་ལ། མཐར་ཐུག་གི་གཉེར་བྱའི་དོན་དུ་བྱས་ཏེ་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་བཞག་སྟེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཐེག་པ་ནི་གཅིག་ཁོ་ན་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པའོ་ཞེས་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་ཆུང་ལས། ཐེག་པ་གསུམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་གྱིས་མཚན་ཉིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱུང་བས། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་ཆུང་ངུ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་ཐེག་པ་ནི་གཉིས་ཏེ་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོའོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་དུའང་བཤད་དེ་ཡུམ་སྙིང་པོ་མཆོག་ལས། རབ་འབྱོར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་

【處理錯誤】 [ { "original_tibetan": "གསུམ་པ། ཐེག་པ་སོ་སོའི་འདོད་གཞུང་བསྟན་པའི་ལེའུ།", "chinese_translation": "第三，闡述各乘宗義之品。", "english_translation": "Third: Chapter on Explaining the Tenets of Each Vehicle." }, { "original_tibetan": "གསུམ་པ། ཐེག་པ་སོ་སོའི་འདོད་གཞུང་བསྟན་པའི་ལེའུ།", "chinese_translation": "第三，闡述各乘宗義之品。", "english_translation": "Third: Chapter on Explaining the Tenets of Each Vehicle." }, { "original_tibetan": "དེ་ནས་རང་དང་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྒྱ་མཚོའི་དབྱེ་བ་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐེག་པ་\nསྤྱིའི་འབྲེལ་དགོད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་སོ་སོར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་རང་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་དམིགས་ཏེ་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཚད་མེད་དེ། སྐྱེས་བུའི་བློ་རྟོག་མ་ཟད་རིང་ལ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་གྲངས་དང་། ཡིད་དཔྱོད་ལ་ཟད་པ་མེད་པས་འདོད་པ་ཐ་དད་དུ་བཞག་པར། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་སྲིད་སེམས་ནི་འཇུག་པའི་བར། །ཐེག་པའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་དེ་ཉིད་ལས། ལྷ་ཡི་ཐེག་དང་ཚངས་པའི་ཐེག །དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི། །ཐེག་པ་མཐའ་དག་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་པས། ལྷའི་ཐེག་པ་དགེ་བ་བཅུ་དང་། ཚངས་པའི་ཐེག་པ་བསམ་གཏན་བཞི་སྟེ། སོར་གཞག་ལྷ་དང་མིའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་བདེན་པ་བཞི་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གསང་སྙིང་ལས། འདུལ་བའི་དབང་གིས་ལྷ་དང་མིའི་ཐེག་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་ཞེས་པ་སྟེ། གསང་སྔགས་དང་ལྔར་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ལས། ཐེག་པ་བཞི་ཡི་ངེས་འབྱུང་ལ། །ཐེག་པ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུར་གནས། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཐེག་པ་གཉིས་\nལས་བྱུང་ཞིང་འདུ་ལ། མཐར་ཐུག་གི་གཉེར་བྱའི་དོན་དུ་བྱས་ཏེ་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་བཞག་སྟེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཐེག་པ་ནི་གཅིག་ཁོ་ན་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པའོ་ཞེས་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་ཆུང་ལས། ཐེག་པ་གསུམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་གྱིས་མཚན་ཉིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱུང་བས། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་ཆུང་ངུ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་ཐེག་པ་ནི་གཉིས་ཏེ་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོའོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་དུའང་བཤད་དེ་ཡུམ་སྙིང་པོ་མཆོག་ལས། རབ་འབྱོར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་", "chinese_translation": "接下來，分別解說自他宗派如大海般的差別，分為兩部分： общей 闡述共同乘的關聯，以及分別闡述各個宗派。首先，各自以各自的果位為目標，建立宗義的方式是無量的。因為眾生的智慧思辨沒有窮盡，語言文字的名相，以及心智的推敲沒有止境，所以安立了各不相同的宗義。《楞伽經》中說：「乃至心識之流轉，乘之邊際無有盡。」 那麼，這是如何呢？該經中說：「天乘與梵天乘，如是聲聞與緣覺，以及大乘之所謂，一切諸乘我皆說。」 因此，天乘是十善業，梵天乘是四禪定，總的來說就叫做天與人乘。聲聞乘是四諦，緣覺乘是十二緣起，大乘是二無我所涵蓋的三十七道品等等。同樣，《秘密藏續》中說：「以調伏之故，有天與人乘，聲聞乘，緣覺乘，菩薩乘，以及無上乘。」 也就是密咒，分為五乘。該經中說：「四乘之決定出離，一乘安住于果位。」 也就是說，一切都從無上菩提之二乘中產生和彙集，最終爲了究竟的所求之義而安立為一乘。《中觀根本慧論》中說：「善巧，乘唯一，即無上佛乘。」 以及《現觀莊嚴論》的略釋中說：「安立三乘，是就意趣而言，不是就體性而言。」 因此，一切眾生都具有無上圓滿菩提的究竟體性。 宣說了大乘和小乘兩種，如《寶積經》中說：「光護，乘有二，即小乘與大乘。」 也宣說了三種，如《般若心經》極要義中說：「善巧，聲聞乘，緣覺乘", "english_translation": "Next, to explain the distinctions of the oceans of tenets of oneself and others separately, there are two parts: elaborating on the general connection of the vehicles, and explaining each specific one separately. First, aiming at their respective fruits, the ways of establishing doctrines are immeasurable. Because the intelligence and speculation of beings are endless, and the categories of names, words, and letters, and the mental deliberations are inexhaustible, therefore different tenets are established. The Laṅkāvatāra Sūtra states: \"As long as the mind continues to flow, there is no end to the limits of the vehicles.\" How is that? The same text states: \"The vehicle of gods and the vehicle of Brahmā, likewise the śrāvaka and the pratyekabuddha, and what is called the Great Vehicle, I have taught all these vehicles.\" Thus, the vehicle of gods is the ten virtues, and the vehicle of Brahmā is the four concentrations; these are generally called the vehicle of gods and humans. The vehicle of śrāvakas is the four truths, the vehicle of pratyekabuddhas is the twelve links of dependent origination, and the Great Vehicle is the thirty-seven dharmas, etc., encompassed by the two selflessnesses. Similarly, the Guhyagarbha Tantra states: \"Due to discipline, there are the vehicles of gods and humans, the vehicle of śrāvakas, the vehicle of pratyekabuddhas, the vehicle of bodhisattvas, and the Unsurpassed Vehicle.\" That is, mantra, explained as five vehicles. The same text states: \"From the definite emergence of the four vehicles, one vehicle abides in the fruit.\" That is, all arise from and converge into the two vehicles of unsurpassable bodhi, and ultimately, having made the ultimate object of pursuit the meaning, it is established as one vehicle. The Intermediate Mother states: \"Subhūti, there is only one vehicle, the unsurpassed Buddha Vehicle.\" And the small commentary on the Abhisamayālaṅkāra states: \"The establishment of the three vehicles is intentional, not essential.\" Therefore, all beings have the ultimate nature of unsurpassable, perfectly complete bodhi. It is taught as two vehicles, the Great Vehicle and the Small Vehicle, as the Ratnakūṭa Sūtra states: \"Light-Protected One, there are two vehicles, the Small and the Great.\" It is also taught as three, as the Supreme Essence of the Mother states: \"Subhūti, the vehicle of śrāvakas, the vehicle of pratyekabuddhas," } ]

============================================================

==================== 第 2 段 ==================== 【原始藏文】 པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་སྟེ་ཞེས་སོ། །རྒྱུའི་ཐེག་པ་གསུམ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་བཞིར་བཤད་དེ། འཇམ་དཔལ་ལས། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ངེས་འབྱུང་ལ། །ཐེག་པ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུར་གནས། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཐའ་ཡས་པའི་བར་དུ་གསུངས་ལ། ཐེག་པ་མཐའ་ཡས་པས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡང་མཐའ་ཡས་ཏེ། རང་རང་གི་ཐེག་པའི་ལུགས་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་ཕྱི་ནང་གཉིས་སམ་ཆུང་ངུ་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་མམ། རྣམ་པར་དབྱེ་བས་དགུར་ཡང་བཤད་དེ། གསང་སྙིང་ལས། མ་རྟོགས་པ་དང་ལོག་པར་རྟོགས། ། ཕྱོགས་རྟོགས་ཡང་དག་ཉིད་མ་རྟོགས། །འདུལ་བ་དགོངས་པ་གསང་བ་དང་། །རང་གཞན་གསང་བའི་དོན་རྣམས་ནི། །ཞེས་པས། མ་རྟོགས་པ་སོར་གཞག་ལྷ་མིའི་ཐེག་པའོ། །དེའང་དགེ་བ་བཅུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཆེ་ཐང་སྤྱད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་འདོད་པའི་ལྷ་དང་མིའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་པ་སྟེ། གསང་བ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ལས། དགེ་བཅུ་སྤྱད་ཅིང་མི་དགེ་དོར་བ་ཡིས། །འདོད་པའི་ལྷ་དང་མི་རུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ། །ཞེས་སོ། །དགེ་བ་བཅུ་དང་བསམ་གཏན་བཞི་སྦྲེལ་ནས་སྤྱད་པས། བསམ་གཏན་པའི་ས་ནི་སེམས་གང་ཐོབ་པ་དེས་བསྒྲུབ་ལ། དེར་འཕེན་བྱེད་ནི་དགེ་བ་བཅུའི་ཤུགས་ཀྱིས་བྱེད་དོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དགེ་བ་བཅུས་འཕེན་བསམ་གཏན་རིགས་བཞི་ཡིས། །བསམ་གཏན་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པ་རིགས་བཞི་བསྒྲུབ། །ཅེས་སོ། །དགེ་བ་བཅུས་འཕངས་པའི་གཟུགས་མེད་བཞིས། གཟུགས་མེད་བཞིའི་གནས་སུ་སྐྱེ་བར། དེ་ཉིད་ལས། དགེ་བཅུས་འཕངས་བའི་གཟུགས་མེད་ཏིང་འཛིན་བཞིས། །ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་རྣམ་བཞིར་བགྲོད། །ཅེས་སོ། །ལོག་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་མུ་སྟེགས་རྟག་ཆད་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་སོ། །ཕྱོགས་ཙམ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་རྟོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། གསང་བ་ཟབ་མོ་ལ་རྨོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུལ་བ་བྱ་བ། དགོངས་པ་སྤྱོད་པ། གསང་བ་རྣལ་འབྱོར། རང་ བཞིན་གསང་བའི་དོན་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་སྡེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གསང་བ་སྤྱོད་པ་ས་བོན་གྱི་རྒྱུད་ལས། ཐེག་པའི་དང་པོ་བཅུ་དྲུག་མགོན། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། སོར་གཞུག་ལྷ་མིའི་ཐེག་པ་གཉིས། ཕྱི་རོལ་པ་གཉིས། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་པ་དང་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས། སེམས་ཙམ་པ་དང་། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་གཉིས། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པ་དང་། བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ། རྣལ་འབྱོར་དང་མཧཱ། ཨ་ནུ་ཨ་ཏི་དང་བཅོ་ལྔ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་འོད་གསལ་ལྷུན་གྱ

【漢語翻譯】 以及，菩薩的乘，等等。將因的乘分為三個，密咒的乘分為四個。在《文殊菩薩》中說：從三個乘的 निश्चित（藏文），एक（梵文天城體），eka（梵文羅馬擬音），一的生起中，एक（梵文天城體），eka（梵文羅馬擬音），一乘安住于果位。如是說。同樣地，也說了直到無邊。以無邊的乘所成就的宗派也是無邊的，因為各自都在努力確立自己乘的宗義。那也是內外兩種，或者小、中、大三種，或者以分類的方式分為九種。在《秘密藏續》中說：未證悟和顛倒證悟，片面證悟，真實未證悟，調伏、意、秘密，自他秘密的意義等。因此，未證悟是保持原樣的天人乘。那也是不與十善的等持相結合，享用盛大的果報，安住于欲天和人的地位。在《秘密殊勝續》中說：行持十善並捨棄不善，是轉生為欲天和人的因。如是說。將十善與四禪相結合而行持，禪定的地是通過所獲得的任何心來成就的，在那裡，推動者是通過十善的力量來實現的。又在其中說：以十善推動，以四種禪定之族，成就禪定色界的四種住處。如是說。以十善所推動的四無色，轉生到四無色界的住處。在其中說：以十善所推動的四無色等持，前往虛空無邊等四種境界。如是說。顛倒證悟的那些是外道，他們宣說常斷。片面證悟人無我的是聲聞，沒有如實證悟的是菩薩，因為他們對甚深秘密感到困惑。調伏是事部，意是行部，秘密是瑜伽部，自性秘密的意義是無上續部。同樣地，在《秘密行持種子續》中說：十六乘的第一位是怙主。如是說，保持原樣的天人乘兩種，外道兩種，聲聞中的分別部和經部兩種，唯識宗，中觀自續派兩種，中觀應成派，事部和行部，瑜伽部和瑪哈瑜伽，阿努瑜伽和阿底瑜伽共十五種，金剛藏光明任運

【英語翻譯】 And, the vehicle of Bodhisattvas, and so on. The vehicle of cause is explained as three, and the vehicle of secret mantra as four. In the Manjushri it says: From the arising of the three vehicles, one vehicle abides in the fruit. Thus it is said. Similarly, it is said up to infinity. The tenets established by the infinite vehicles are also infinite, because each one strives to establish the tenets of their own vehicle. That is either outer and inner two, or small, medium, and large three, or by way of division, it is also explained as nine. In the Guhyagarbha Tantra it says: Non-realization and wrong realization, partial realization, not realizing the truth itself, Vinaya, intention, secret, the meanings of self and other secrets, etc. Therefore, non-realization is the vehicle of gods and humans as it is. That is, the fruit of enjoying greatness without being associated with the samadhi of the ten virtues is to abide in the status of desire gods and humans. In the Secret Supreme Tantra it says: By practicing the ten virtues and abandoning non-virtue, it is the cause of being born as desire gods and humans. Thus it is said. By practicing the ten virtues in conjunction with the four dhyanas, the ground of dhyana is accomplished by whatever mind is attained, and there the impeller is done by the power of the ten virtues. Again, in the same it says: Propelled by the ten virtues, with the four kinds of dhyana families, accomplish the four abodes that abide by the form of dhyana. Thus it is said. The four formless ones propelled by the ten virtues are born in the abode of the four formless ones. In the same it says: With the four formless samadhis propelled by the ten virtues, proceed to the four aspects such as infinite space. Thus it is said. Those who wrongly realize are the tirthikas who speak of permanence and annihilation. The Shravakas are those who partially realize the selflessness of the person, and the Bodhisattvas are those who do not realize the truth as it is, because they are confused about the profound secrets. Vinaya is the action, intention is the performance, secret is the yoga, and the meaning of the self-secret is the unsurpassed tantra class. Similarly, in the Secret Practice Seed Tantra it says: The first sixteen vehicles are the protectors. Thus it is said, the two vehicles of gods and humans as they are, the two outsiders, the two Shravakas of the Vaibhashika and Sautrantika, the Cittamatra, the two Svatantrika Madhyamaka, the Prasangika Madhyamaka, the Kriya and Charya, the Yoga and Maha, the Anu and Ati, fifteen in total, Vajragarbha luminous spontaneous

============================================================

==================== 第 3 段 ==================== 【原始藏文】 ིས་གྲུབ་པའི་ཐེག་པ་དང་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་སོ། །ཐེག་པའི་རྣམ་གྲངས་འཇལ་བའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་ཏེ། དབྱེ་བསྡུ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱར་ཡོད་ཅིང་། སྔོན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་། གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྙེས་པའི་སློབ་དཔོན་མཁས་པ་དག་གིས་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཆུང་ཞིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་རྒྱང་ཐུང་བ་དག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ནས། ཐེག་པའི་གྲངས་དང་། གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གྲངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྣམ་གཞག་ལ་དངང་ཞིང་མི་བདེན་ཏོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། བ་གླང་ལ་སོགས་པ་མ་ཧེ་དག་བདག་ཅག་དུད་འགྲོ་རྣམས་ནི་རྭ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། མི་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་རྭ་ཅན་ཁོ་ནའོ་ཞེས་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཐེག་པའི་ཚུལ་རྣམས་ནི། མིང་ཚིག་དང་དོན་གྱི་རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་ཤིང་། ལམ་བགྲོད་ཚུལ་དང་ས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འཇོག་ཚུལ་དཔག་ཏུ་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་གང་ཡང་མཁྱེན་ཅིང་གསུང་བའི་ཕྱིར། ལམ་ བགྲོད་དུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་། རྩོལ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། རྩོལ་བ་མེད་པ་དང་། ཚེ་གཅིག་གིས་གྲོལ་བ་དང་། བསྐལ་པས་གྲོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། གྲུབ་པའི་རྣམ་གཞག་གང་ལ་དགའ་ཞིང་མོས་པའི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཚུལ་རྒྱ་མཚོ་རྣམས་ལ་དངང་ཞིང་སྐྲག་པས་ལོག་པར་ལྟ་བ་རྣམས་དོར་ནས། དོན་དུ་གཉེར་བས་འཇུག་པར་བྱ་བ་ནི་གདམས་ངག་དམ་པའོ། །ད་ནི་ཐེག་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། ནང་པའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེར་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་དག་རྟོག་གེ་སྡེ་ལྔར་བཞེད་པ་ལས། གྲངས་ཅན་པ་ནི་ཀུན་གྱི་ཕྱི་མོར་འདོད་པ་ཉིད་འཇུག་པ་ལས། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱར་མེད་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། །དེ་དབྱེ་དེ་དབྱེ་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས། །མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ལུགས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་པ། དབང་ཕྱུག་པ། ཁྱབ་འཇུག་པ། རྒྱལ་བ་པ་བཞི་ནི་རྟག་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། ཕུར་བུ་པ་ནི་ཆད་པར་སྨྲ་པའོ། །དང་པོ་གྲངས་ཅན་པ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པའི་དུས་སུ་བྱུང་སྟེ། དཀའ་ཐུབ་ལས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ་བསྟན་བཅོས་མང་དུ་བརྩམས་པ་ལས། དེའི་གྲུབ་མཐའ་ འཛིན་པའི་སློབ་མ། བ་ར་དྷྭ་ཛ་དང་། ཆུར་ལྷུང་གི་བུ་གཉིས་བྱུ

【漢語翻譯】 據說是通過這種方式成就的乘有十六種。衡量乘的類別的方法的數量是不確定的，因為存在無數的分類和總結，並且是由以前的金剛持和獲得偉大成就的上師智者們所著。那些心胸狹窄、智慧短淺的人，執著於一種觀點，對乘的數量和無法想像的哲學體系感到驚慌，說它們是不真實的，這就像牛和水牛等動物認為，因為我們這些動物有角，所以人和神也一定都有角一樣。因此，乘的道理，其名、詞和意義的類別是無限的，道路的行進方式、地和三摩地的安置方式是不可估量的，因為一切智者知曉並宣說一切。從有路可走和無路可走，有勤奮和無勤奮，一生解脫和劫波解脫等等，根據眾生喜歡和傾向的哲學體系宣說相應的法，因此，捨棄那些對如海洋般的佛法感到驚慌和恐懼而產生邪見的人，努力追求真諦才是殊勝的教誨。現在，分別解釋各乘的差別，分為兩部分：簡要介紹外道宗義和廣泛區分內道宗義。第一部分是，將那些在佛教之外的、外道導師們所持的觀點分為五類論理學派，其中數論派被認為是所有學派的基礎。頌曰：享用者常有實，非作者之我，無作用之功德，為數論派所考察。依靠這些細微的差別，外道徒的宗義也隨之改變。如是。其中，數論派、自在天派、遍入天派、勝天派四派是常有論者，而順世論派是斷滅論者。首先，數論派出現在眾生死後能活兩萬歲的時代。一位通過苦行獲得解脫的仙人，名叫迦毗羅，他創作了許多論著。持有其宗義的弟子有婆羅墮遮和沉水子。

【英語翻譯】 It is said that there are sixteen vehicles that are accomplished in this way. The number of philosophical tenets for measuring the categories of vehicles is not definite, as there are countless classifications and summaries, and they were composed by previous Vajradharas and great accomplished masters and scholars. Those who are narrow-minded and have short-sighted wisdom cling to one view and are alarmed by the number of vehicles and the inconceivable philosophical systems, saying they are untrue, just as cows and buffaloes think that because we animals have horns, humans and gods must also have horns. Therefore, the principles of the vehicles, the categories of names, words, and meanings are infinite, and the ways of traversing the path and the placement of grounds and samadhis are immeasurable, because the all-knowing ones know and speak of everything. From having a path to traverse and not having a path, having effort and not having effort, liberation in one lifetime and liberation in a kalpa, etc., the Dharma is taught in accordance with the philosophical system that beings like and are inclined to. Therefore, abandoning those who are alarmed and frightened by the ocean-like Dharma and develop wrong views, striving to enter into the truth is the supreme instruction. Now, explaining the distinctions of each vehicle separately, there are two parts: a brief introduction to the tenets of the outsiders and a broad distinction of the tenets of the insiders. The first part is that the earlier non-Buddhist teachers who were outside the Buddhist teachings were considered to be five categories of logicians, of which the Samkhya school is considered to be the basis of all. Verse: The enjoyer is permanent and real, the self is not the agent, the qualities are without action, and are investigated by the Samkhyas. Relying on these slight differences, the tenets of the non-Buddhists also change. Thus. Among them, the Samkhya, Ishvara, Vishnu, and Jina schools are eternalists, while the Charvaka school is annihilationist. First, the Samkhya school appeared when beings could live for 20,000 years. A sage named Kapila, who attained liberation through asceticism, appeared and composed many treatises. His disciples who held his tenets were Bharadvaja and the son of the drowned one.

============================================================

==================== 第 4 段 ==================== 【原始藏文】 ང་བའི། བ་ར་དྷྭ་ཛས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་གྲངས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ངེས་པར་འདོད་ལ། ཆུར་ལྷུང་གི་བུས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོའི་གནས་ལུགས་ཀྱང་སྟོང་པར་འདོད་པ་ལ། སེར་སྐྱ་པ་ཞེས་བཏགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ཡོན་ཏན་སྨྲ། །སེར་སྐྱ་པ་རྣམས་སྟོང་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དབྱེ་ན་གྲངས་ཅན་པ། སེར་སྐྱ་པ། ཡོན་ཏན་གསུམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་གཞུང་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་མོ་གྲངས་ཅན་པ་དག །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་བདག་དང་། གཙོ་བོ་གཉིས་སུ་འདུས་པར་འདོད་པ་འདི་ལ་དོན་ལྔ་སྟེ། བདག་དང་གཙོ་བོ་དང་། དེ་དག་ཤེས་པར་བྱེད་ཚུལ་དང་། མ་ཤེས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་། ཤེས་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱར་མེད་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག །ཅེས་པས། བདག་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྟེ། ཤེས་པ་ཡིན་པ། རྟག་པ་གཅིག་པུ་པ། བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ། རང་བཞིན་རྒྱུའི་གཙོ་བོའི་ཁུག་མ་ན་གནས་པས། སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་ཆོས་ལྔ་ལྡན་པའོ། །གཙོ་བོ་ལ་གཉིས་ལས། རང་བཞིན་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་བཏང་སྙོམས་གསུམ་མམ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ་མམ། མིང་གཞན་སྙིང་སྟོབས། རྡུལ་མུན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཆ་མཉམ་པ་སྟེ། བེམས་པོ་ཡིན་པ་རྟག་པ་གཅིག་པུ་པ་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པ། སུས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་པ། དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱས་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་ལྔ་ལྡན་པའོ། །རྣམ་འགྱུར་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཆ་མཉམ་པ་མ་ཡིན་པས་གནས་སྐབས་མི་རྟག་པ་དུ་མར་གསལ་བའི་བེམས་པོ་སྟེ། ཕྱེ་ན་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི་ཆེན་པོ། བློ། ནང་གི་བྱེད་པ། ཤེས་པ་གསལ་ཞིང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ། མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ། ཕྱི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལྔ་འཛིན་པ་དང་། ནང་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་རིག་པའི་ཆ་ཅན་ནམ་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དེ་ལས་གཉིས་པ་བདག་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བདག་གཅིག་ཏུ་རློམ་པའི་ང་རྒྱལ་འབྱུང་སྟེ་དབྱེ་ན་རྡུལ་ལས་གྱུར་པ་དང་། འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་དང་། རྣམ་འགྱུར་ལས་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་གསུམ་ཡིན་ཡང་ང་རྒྱལ་ཞེས་པ་གཅིག་ཏུ་བགྲང་ངོ་། །དེའང་ང་རྒྱལ་དང་པོས་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་སྐྱེད་དེ། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། མིག་སྟེ་བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ཁ་དང་ལག

【漢語翻譯】 關於，婆羅墮遮認為所有應知事物必定是二十五種。而沉溺於水中的兒子認為這二十五種事物的實相也是空性。因此被稱為數論派。在《般若心要總集》中說：數論派宣說功德，勝論派認為空性。這樣說的。如果分類，有數論派、勝論派、功德三者。其中，各種論典的根本是數論派。認為所有應知事物都包含在我和主物二者之中，這有五個方面：我和主物，以及瞭解它們的方式，不瞭解的過患，瞭解的利益。第一，食用者是常恒的、真實的、非作者的我，功德不可作為，數論派如此考察。意思是，我是眾生的補特伽羅，是知者，是常恒的、唯一的，與作為和作者無關，因為享受對境所以是食用者，住在自性因的主物的口袋裡，所以誰也看不見的隱蔽者，具有五種法。主物有兩種，自性因的主物是快樂、痛苦、捨棄三種，或者貪慾、嗔恨、愚癡三種，或者其他名稱為勇氣、微塵、黑暗的功德三者是相等的。是物質，是常恒的、唯一的，是產生所有變化的因，不是誰產生的，正直的勝論派也看不見的隱蔽者，具有五種特點。變化果的主物是功德三者的自性，因為不相等，所以在暫時不恒常的多種事物中顯現的物質。如果分開，有二十三種，第一個是偉大的、智慧、內在的作者，是知識清晰且具有覺性的自性，就像鏡子的兩面。外面執持色等五境，裡面具有快樂、痛苦、捨棄的覺性部分或形態。從那裡面，第二個是具有我之分，因此產生認為我唯一的我慢，如果分類，有從微塵產生的，從元素產生的，從變化產生的我慢三種，但稱為我慢的只算作一種。而且，第一個我慢產生十一種根，即耳、鼻、舌、身、眼五種智慧根，以及口和手。

【英語翻譯】 Regarding, Bharadvaja considers all knowable things to be definitely twenty-five in number. And the son who drowned in the water considers the reality of these twenty-five things to be emptiness as well. Therefore, they are called Samkhya. In the Compendium of the Essence of Wisdom, it says: The Samkhyas speak of qualities, the Vaisheshikas consider emptiness. That's how it is said. If classified, there are Samkhya, Vaisheshika, and the three qualities. Among these, the root of various treatises is the Samkhya. The view that all knowable things are contained in the two, self and principal, has five aspects: the self and the principal, the way to understand them, the faults of not understanding, and the benefits of understanding. First, the enjoyer is the self, which is permanent, real, and not the agent; the qualities cannot be made into objects; the Samkhyas examine it in this way. This means that the self is the purusha of sentient beings, the knower, the permanent, the solitary, separate from action and agent, the enjoyer because it enjoys objects, residing in the pocket of the principal of the nature-cause, therefore the hidden one unseen by anyone, possessing five qualities. There are two principals. The principal of the nature-cause is the three: happiness, suffering, and equanimity; or the three: desire, hatred, and ignorance; or the three qualities with other names: courage, dust, and darkness, which are equal in proportion. It is material, permanent, solitary, the cause that produces all transformations, not produced by anyone, the hidden one unseen even by the upright Vaisheshika, possessing five characteristics. The principal of transformation-result is the nature of the three qualities, and because it is not equal in proportion, it is the material that appears in many temporary and impermanent states. If divided, there are twenty-three, the first of which is the great one, the intellect, the inner agent, called the clear knowledge and the nature of awareness, like the two sides of a mirror. Externally, it holds the five objects such as form, and internally, it has the part or form of awareness of happiness, suffering, and equanimity. From that, the second is said to possess a share of the self, therefore arising the pride that considers the self as one, if classified, there are three prides: that arising from dust, that arising from elements, and that arising from transformations, but the one called pride is counted as one. Moreover, the first pride produces eleven faculties, namely the five wisdom faculties of ear, nose, tongue, body, and eye, and the mouth and hand.

============================================================

==================== 第 5 段 ==================== 【原始藏文】 ་པ་དང་། རྐང་པ་དང་། འདོམས་དང་། བཤང་ཁུང་སྟེ་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། གཉིས་ཀའི་དབང་པོ་ཡིད་དང་བཅུ་གཅིག་གོ། །ང་རྒྱལ་གཉིས་པས། སྒྲ། དྲི། རོ། རེག །ཁ་དོག་དེ་ཙམ་སྟེ་ལྔ་སྐྱེད་དོ། །དེ་དག་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་རིམ་པ་བཞིན་སྐྱེད་དེ། ནམ་མཁའ། ས། ཆུ། རླུང་། མེ་སྟེ་ལྔའོ། །དེའང་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །ང་རྒྱལ་གསུམ་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚུངས་ལྡན་ནམ་གྲོགས་བྱེད་ཀྱི། འབྲས་བུ་གུད་པ་ནི་མི་སྐྱེད་དོ། །དོན་དེ་དག་དབང་ཕྱུག་ནག་པོའི་གཞུང་ལས། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ཡིན། །དེ་ལས་བཅུ་དྲུག་གི་ནི་ཚོགས་རྣམས་སོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་ཡང་དེ་དག་རྣམས་ལས་ཀྱང་། །དབང་པོ་རྣམས་ལས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལས། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་དོན་དམ་པ་དང་། རྣམ་འགྱུར་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་དེ། ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མཆོག །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་འགྱུར་བ། །སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་གསོག །ཅེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གཙོ་བོ་བེམས་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། །བདག་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ནི་ཤེས་བྱ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འདུས་ཤིང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དག་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བསྐྱེད་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། སྐྱེས་བུས་གཙོ་བོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཤེས་པར་བྱེད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་རང་བཞིན་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཆེན་པོ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ་བདུན་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་། དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་འབྲས་བུ་ཁོ་ནར་འདོད་ཅིང་། སྐྱེས་བུ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། གཙོ་བོ་བྱེད་ཡིན་བྱ་བ་མིན། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་བྱ་བ་བྱེད། ། བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་བྱ་བ་ཡིན། །སྐྱེས་བུ་བྱ་མིན་བྱེད་པ་མིན། །ཅེས་སོ། །སྐྱེ་ཚུལ་རང་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བས། རྒྱུ་འབྲས་བདག་གཅིག་པར་འདོད་དོ། །བསྐྱེད་ལུགས་ཀྱང་སྔར་ཡོད་གསལ་བར་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱིས་སྔར་མེད་གསར་དུ་བསྐྱེད་པ་མི་འདོད་དོ། །འཇིག་ཚུལ་ཡང་གནས་སྐབས་ཉེ་བར་ཞི་བའམ། གསལ་བ་བསྐལ་པ་ཙམ་ལས། རང་བཞིན་གཏན་འཇིག་གི་མི་རྟག་པ་མི་འདོད་དོ། །སྐྱེས་བུའི་གཙོ་བོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཚུལ་ནི། བདེ་སོགས་མི་གསལ་བ་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་ལ། གསལ་བ་ནི་ཚན་པ་གསུམ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་བདེ་སོགས། བློ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་སོགས། དེ་ལ་ཤར་བ་ཡུལ་གྱི་ག

【漢語翻譯】 還有陰莖、腿、跨部和肛門，這五個是行動的官能，以及作為二者的官能的意，共計十一個。第二個我慢產生聲音、氣味、味道、觸覺和顏色這五種「僅僅是這樣」的法。從這些產生五大，依次是：虛空、地、水、風、火這五種。其中，聲音是虛空的性質等等產生。第三個我慢作為前兩者的同伴或朋友，但不產生分離的果。關於這些意義，自在黑天的論典中說：從自性產生大，從大產生我慢，從我慢產生十六的集合。這十六也從它們之中，從官能產生五大。這樣，二十四中，它們的自性是勝義諦，二十三的變異被認為是世俗諦。三種功德的功德之最，不會變成見道，什麼變成見道，如幻術般非常隱蔽。這些是二十四種物質性的主物。我和二十五蘊含在所知二諦中，是應該瞭解的意義。瞭解它們的方式有兩種：瞭解因和果的產生方式，以及補特伽羅享受主物的方式。第一種是，自性僅僅是因，大、我慢和五種「僅僅是這樣」的法，這七種是因；十一種官能和五大，這十六種被認為是僅僅是果；補特伽羅被認為既不是因也不是果。主物是作者不是行為者，大等七是行為者也是作者，十六種是行為，補特伽羅既不是行為也不是作者。因為產生的方式是從自身產生，所以認為因果是同一體。產生的方式也僅僅是使先前存在的顯現出來，不認為是新產生的。毀滅的方式也是暫時的寂滅或顯現到劫末，不認為是自性永遠毀滅的無常。補特伽羅享受主物的方式是，不明顯的樂等存在於主物的自性中，明顯的是三個部分：外在聲音等的樂等，智慧自性的樂等，顯現在其中的境的。

【英語翻譯】 And the penis, legs, crotch, and anus, these five are the faculties of action, and the mind as the faculty of both, totaling eleven. The second ego produces sound, smell, taste, touch, and color, these five "thatness" dharmas. From these, the five elements arise in order: space, earth, water, wind, and fire, these five. Among these, sound is the quality of space, and so on, arise. The third ego acts as a companion or friend to the previous two, but does not produce separate fruits. Regarding these meanings, the treatise of Ishvara Krishna says: From nature arises the great, from the great arises ego, from ego arises the collection of sixteen. These sixteen also from among them, from the faculties arise the five great elements. Thus, among the twenty-four, their nature is ultimate truth, and the twenty-three transformations are considered conventional truth. The best of the qualities of the three qualities, does not become the path of seeing, whatever becomes the path of seeing, is very hidden like an illusion. These are the twenty-four material Pradhana. The self and the twenty-five are contained within the two truths of knowable objects and are the meaning to be understood. There are two ways to understand them: to understand the way causes and effects are produced, and the way the Purusha enjoys the Pradhana. The first is that nature is only the cause, the great, ego, and the five "thatness" dharmas, these seven are the cause; the eleven faculties and the five elements, these sixteen are considered only the effect; the Purusha is considered neither cause nor effect. Pradhana is the agent but not the actor, the seven, such as the great, are both the actor and the agent, the sixteen are the action, the Purusha is neither the action nor the agent. Because the way of arising is from itself, it is considered that cause and effect are the same entity. The way of production is also only to make what was previously present manifest, it is not considered to be newly produced. The way of destruction is also a temporary pacification or manifestation until the end of the kalpa, it is not considered to be the impermanence of nature being permanently destroyed. The way the Purusha enjoys the Pradhana is that unclear happiness, etc., exists in the nature of the Pradhana, and what is clear is three parts: external sound, etc., happiness, etc., the happiness, etc., of the nature of wisdom, and the object that appears in it.

============================================================

==================== 第 6 段 ==================== 【原始藏文】 ཟུགས་བརྙན་གྱི་བདེ་སོགས་སོ། །དེ་དག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་ན་ཤེས་རིག་སྟེ། སྤྱོད་ཚུལ་ནི་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཀྱི་བློའི་མེ་ལོང་གི་ངོས་གཅིག་ལ་སྒྲ་སོགས་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཤར། ནང་བལྟས་ཀྱི་ངོས་ལ་ཤེས་རིག་གི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་གཉིས་འདྲེས་པ་སྤྱོད་པའི་དོན་དུ་འདོད་དེ། བློ་ལ་ཤར་བ་སྐྱེས་བུས་ཤེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་དང་། ཇི་ལྟར་འོ་མ་སེམས་པ་མེད་ན་ཡང་། །བེའུ་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཙོ་བོ་སྐྱེས་བུ་རྣམ་འཕེལ་བའི། །རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཅེས་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་དག །བསྒྲུབ་ཕྱིར་གཙོ་བོ་རབ་འཇུག་སྟེ། །ལྟད་མོ་པ་དག་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །གར་གྱི་ལྟད་མོ་བྱེད་པ་བཞིན། ། ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དོན་མ་ཤེས་པའི་ཉེས་པ་ནི། གཙོ་བོ་རང་བཞིན་དང་། གནས་སྐབས་འགྱུར་བའི་རྣམ་འགྱུར་ལ། བདག་གི་རྣམ་པར་བཟུང་ནས་འགྱུར་བར་བཟུང་བས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་ནས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པར་འདོད་དེ། རང་བཞིན་འཇུག་པ་ལས་ནི་ཡོན་ཏན་རྣམས། །མུན་པས་བསྒྲིབ་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སེམས་ཀྱིས། །བདག་གིས་བྱས་ཞེས་མི་མཁས་སེམས་པ་ཡིན། །རྩ་འགྲུགས་བྱེད་པའི་ནུས་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་དོན་དམ་དུ། །རྟོག་པ་དག་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། །རང་བཞིན་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པའི། །རྨོངས་པ་རྟག་ཏུ་འཁོར་བར་འཁྱམ། །ཞེས་སོ། །དེའང་གཙོ་བོའི་རྣམ་འགྱུར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བ་ལ། བདག་ཏུ་ཞེན་ནས་བདེན་པར་བཟུང་བས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལ། བདག་གི་རང་བཞིན་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་རྟག་པ་ཁྱབ་པ་གཡོ་བ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་ཤེས་ནས་དེའི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་དག་གྲོལ་བར་འདོད་པའོ། །དོན་དེ་དག་ཤེས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་གྲོལ་བ་འགྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ཤེས་ན། རལ་བའམ་སྤྱི་བོ་གཙུག་ཕུད་དམ། །ཆ་ལུགས་གང་གིས་གནས་ཀྱང་རུང་། །བསྟི་གནས་གང་དུ་དགའ་བ་དེར། །གྲོལ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་དབང་ཕྱུག་པ་ནི། ལྷ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས་རྒྱུད་སྡེ་མང་དུ་གསུངས་པ་ལས། སློབ་མ་རྐང་མིག་པ་དང་། གཟེགས་ ཟན་པ་གཉིས་སོ། །དེའང་དྲང་སྲོང་གཅིག་ཨུ་མ་བསྲུང་དུ་བཅུག་པ་དེས། ཆགས་པ་སྐྱེས་ནས་དཀའ་ཐུབ་ལས་ཉམས་ཀྱིས་དོགས་ནས། ཨུ་མའི་རྐང་པ་ལ་མིག་བལྟས་ནས་རང་གི་དཀའ་ཐུབ་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྐང་མིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེས་བརྩམས་པའི་རིག་པའི་ལྟ་བ་ཞེས་བ

【漢語翻譯】 是影像的安樂等等。如果享用這些，那就是知識。享用方式是，朝外的心的鏡子的一面上顯現聲音等境的影像，朝內的面上顯現知識的影像，認為二者混合是享用的意義。顯現在心上的，由補特伽羅知曉。如若牛奶沒有心識，卻是小牛生長的原因一樣。同樣，主物是補特伽羅增長的原因。如是補特伽羅爲了親近享用，主物極力進入，爲了觀眾成就，如同表演舞蹈的戲一樣。

如是，不知曉此等意義的過患是，主物自性和暫時的變化之相，執著為我的相，執著為變化，因此顛倒而流轉輪迴。自性進入后，功德等被黑暗遮蔽，因此以顛倒之心，認為是我所做，這是不智者的想法，也沒有根源穩固的能力。而且，此補特伽羅是真實中清凈的自性，因為不瞭解這樣的自性，愚昧者恒常流轉輪迴。

彼等主物的二十四種變化，如幻象般在世俗中顯現，執著為我，執著為真實，因此流轉輪迴。我的自性，遠離能作和所作，常恒、遍佈、不動搖，是勝義諦，知曉后，從那樣的狀態中不搖動者，認為獲得解脫。知曉那些意義的利益是成就解脫。僅僅知曉二十五諦，無論是髮髻還是頭頂，還是任何裝束，無論喜歡住在何處，都將獲得解脫，對此沒有懷疑。

第二，自在天派：大自在天神宣說了許多續部，其中弟子有足目派和食

粒派兩種。從前，一位仙人被安排守護烏瑪，他對烏瑪生起了貪戀，擔心從苦行中退失，於是眼睛看著烏瑪的腳，完成了自己的苦行，因此，足目派所著的理性的見解被稱為

【英語翻譯】 They are the pleasures of images, etc. If one enjoys these, that is knowledge. The way of enjoyment is that on one side of the mind's mirror facing outward, the images of objects such as sounds appear. On the side facing inward, the images of knowledge appear. It is considered that the mixing of these two is the meaning of enjoyment. What appears in the mind is known by the person. Just as milk, though without consciousness, is the cause of the growth of a calf, similarly, the chief (Prakriti) becomes the cause of the growth of the person (Purusha). Thus, in order for the person to draw near and enjoy, the chief (Prakriti) enters intensely, just as a dance performance is done so that the spectators may be fulfilled.

Thus, the fault of not understanding such meanings is that one grasps the nature of the chief (Prakriti) and its temporary changing aspects as the self, and by grasping them as changing, one becomes inverted and wanders in samsara. When nature enters, qualities are obscured by darkness, and therefore, with an inverted mind, the unwise think, "I have done it." There is also no power to stabilize the root. Moreover, this person (Purusha) is in reality of a pure nature of thought. Because of not understanding such a nature, the deluded constantly wander in samsara.

The twenty-four transformations of the chief (Prakriti) appear conventionally like illusions. By clinging to them as the self and grasping them as true, one wanders in samsara. The nature of the self, being free from action and agent, permanent, pervasive, and unwavering, is the ultimate truth. Those who know this and do not waver from that state are considered to be liberated. The benefit of knowing these meanings is the attainment of liberation. Just by knowing these twenty-five principles, whether one abides with matted hair or a topknot, or whatever attire, wherever one delights to dwell, liberation will occur; there is no doubt about this.

Secondly, the Maheshvara school: The great god Maheshvara taught many tantras, from which the disciples are the Lakulisha and the Kashyapa. Formerly, a sage was entrusted to guard Uma. He developed attachment to Uma and, fearing to fall from his asceticism, he gazed at Uma's foot and accomplished his asceticism. Therefore, the rational view composed by the one called Lakulisha is called

============================================================

==================== 第 7 段 ==================== 【原始藏文】 ྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ལ་རིག་པ་ཅན་པ་ཟེར། འབྲས་ཀྱི་ཟེ་ཁ་རེ་ཟོས་ནས་དཀའ་ཐུབ་བྱས་པས། གཟེགས་ཟན་པ་ཞེས་བྱ་བས་བརྩམས་པའི་བྱེ་བྲག་གསལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ལ་བྱེ་བྲག་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་དག་འགྲོ་བའི་བདེ་སྡུག་དང་། འཁོར་བ་དང་གྲོལ་བ་ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་མ་མཉེས་པ་དང་མཉེས་པས་བྱས་པར་འདོད་དེ། འགྲོ་བ་པོ་འདི་ཤེས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །བདག་གི་བདེ་སྡུག་བདག་ལ་རང་དབང་མེད། །དབང་ཕྱུག་གིས་བཏང་ཡང་ན་གཡང་སའམ། །མཐོ་རིས་དག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར། །ཅེས་སོ། །དེའང་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཚེ་གང་ཕུལ་བ་དེ་ཚེ་འདིར་ཐོབ་ལ། དེ་དག་ཕྱི་མར་བདག་གི་འཁོར་དུ་མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེ་བར་འདོད་དེ། བྲམ་ཟེ་འདོད་ལ་བྲམ་ཟེ་དང་། །རྒྱལ་རིགས་འདོད་ལ་རྒྱལ་རིགས་དང་། །ནོར་རྣམས་འདོད་ལ་ནོར་རྣམས་ཀྱི། །མཆོད་སྦྱིན་དམ་པ་ཡང་དག་བརྩམ། །ཞེས་སོ། །ལྷ་མཉེས་པའི་དོན་དུ་རང་གི་ལུས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པས་གྲོལ་བར་སྨྲའོ། །འདི་དག་གི་གཞུང་འཛིན་པ་དག་ལ། དབང་ཕྱུག་པ། འུག་ཕྲུག་པ། དོན་དྲུག་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་དག་ ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དོན་དྲུག་ཏུ་རིག་པས་དཔྱད་དེ་འདུས་པར་འདོད་པས། རིག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པའོ། །དེ་ལ་དོན་དྲུག་ནི། རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ལས་དང་སྤྱི། །བྱེ་བྲག་འདུ་བ་རྣམ་པ་དྲུག །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་རྫས་ནི་དགུ་སྟེ། བདག །དུས། ཕྱོགས། ཡིད། ནམ་མཁའ་སྟེ་རྟག་པའི་རྫས་ལྔ་དང་། ས་ཆུ་མེ་རླུང་སྟེ། མི་རྟག་པའི་རྫས་བཞིའོ། །རྫས་ལ་བརྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ལས། བདག་གི་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་བཅུ་གསུམ་ནི། བདེ་བ། སྡུག་བསྔལ། བར་མ། ཆོས། ཆོས་མ་ཡིན་པ། འདུས་བྱས་པ། འབད་པའི་ཤུགས། རྣམ་ཤེས་དྲུག་གོ། །དུས་དང་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་བདུན་ནི། གྲངས་དང་བོངས་ཚོད་གཉིས། ཕྲད་པ་དང་བྱེད་པ་གཉིས། གཞན་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་གཉིས། སོ་སོ་བའོ། །ཡོན་ཏན་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན། དྲི་སའི། རོ་ཆུའི། རེག་བྱ་རླུང་གི། ཁ་དོག་མེའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ལས་ནི་ལྔ་སྟེ། འདེགས་འཇོག་གཉིས། བརྐྱང་བསྐུམ་གཉིས། འགྲོ་བའོ། །སྤྱི་ནི་གཉིས་ཏེ། ཁྱབ་པ་དང་། ཉི་ཚེ་བའོ། །བྱེ་བྲག་ནི་ཕན་ཚུན་འདྲེ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཆོས་སོ། །འདུ་བ་ནི་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་འབྲེལ་བར་བྱེད་པའོ། །དེའང་བདག་ནི་རྟག་པ་གཅིག་པུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ། ཟ་བ་པོ་ཡིན་པས། བེམས་པོ་སྟེ་ཁྱད་པར་ལྔ་ལྡན་དུ་འདོད་པ་ཉིད། གཞན་བདག

【漢語翻譯】 依賴於數論派的論典的人被稱為數論派。通過吃一些稻穀的殘渣而進行苦行的，被稱為食殘者所著的《勝論》的論典的人被稱為勝論派。這些人認為眾生的苦樂、輪迴和解脫都是自在天不高興和高興所造成的。這個眾生沒有智慧，我的苦樂我沒有自主權。自在天所遣，要麼墮入懸崖，要麼升入天界。是這樣的。而且在供養佈施的時候，所供養的今生就能得到，那些來世會作為我的眷屬而轉生到天界。如雲：婆羅門想要就成為婆羅門，剎帝利想要就成為剎帝利，想要財富就成為財富，如是如法行持殊勝的供養佈施。是這樣的。爲了讓神高興，焚燒自己的身體而說能解脫。這些持有這些宗義的人被稱為：自在天派、貓頭鷹派、六義派。這些人認為所有的宗義都以智慧分析為六義而聚集，因此是依賴於理性的方面。其中的六義是：實體和功德、業和總、差別和結合這六種。是這樣的。其中的實體有九種：我和時間、方位、意、虛空這五個是常有的實體，地水火風這四個是非常有的實體。依賴於實體的功德有二十五種。依賴於我的實體有十三種：快樂、痛苦、中間、法、非法、有為、努力的力量、六種識。依賴於時間和方位有七種：數量和體積兩種，相遇和作用兩種，是其他和不是其他兩種，各自的。功德有五種：聲音是虛空的功德，氣味是地的功德，味道是水的功德，觸覺是風的功德，顏色是火的功德。業有五種：抬起和放下兩種，伸展和收縮兩種，行走。總有兩種：普遍的和特殊的。差別是不互相混雜的法。結合是使實體和功德相聯繫的。而且，我是一個常有、唯一、周遍一切、屬於有情相續、是享受者，因此是物質，具有五種特點。

【英語翻譯】 Those who rely on the treatises of the Samkhya school are called Samkhyas. Those who rely on the treatises of the Vaisheshika school, the "Vaisheshika Sutras" composed by Kanada, who practiced asceticism by eating only grains of rice, are called Vaisheshikas. These people believe that all the happiness and suffering of beings, samsara and liberation, are caused by Ishvara's displeasure and pleasure. This being has no wisdom; I have no autonomy over my own happiness and suffering. Sent by Ishvara, one either falls into a precipice or goes to the heavens. So it is. Moreover, whatever is offered at the time of offering and giving is obtained in this life, and in the next life, one is reborn in the heavens as my retinue. As it is said: "The Brahmin becomes a Brahmin if he desires, the Kshatriya becomes a Kshatriya if he desires, and one becomes wealthy if one desires wealth. Thus, one should properly perform excellent offerings and giving." So it is. They say that liberation is attained by burning one's own body as an offering to please the gods. Those who hold these tenets are called: Ishvaravadins, Ulukapanthis, and the Six Categories. These people believe that all philosophical tenets are analyzed by wisdom into six categories and gathered together, therefore they rely on the aspect of reason. The six categories are: substance, quality, action, generality, particularity, and inherence. So it is. There are nine substances: self, time, direction, mind, and space are the five permanent substances; earth, water, fire, and wind are the four impermanent substances. The qualities that depend on substance are twenty-five. Thirteen depend on the substance of self: pleasure, pain, indifference, dharma, non-dharma, created, force of effort, and the six consciousnesses. Seven depend on time and direction: number and magnitude, conjunction and action, otherness and non-otherness, and separateness. There are five qualities: sound is the quality of space, smell is the quality of earth, taste is the quality of water, touch is the quality of wind, and color is the quality of fire. There are five actions: lifting and lowering, stretching and contracting, and going. There are two generalities: universal and particular. Particularity is the characteristic of not mixing with each other. Inherence is what connects substance and quality. Moreover, the self is permanent, singular, all-pervasive, belongs to the continuum of sentient beings, and is the enjoyer; therefore, it is material and possesses five characteristics.

============================================================

==================== 第 8 段 ==================== 【原始藏文】 ་ཀྱང་ནི་འདིར་བདག་ཉིད། །འདོད་དང་སྡང་སོགས་ཡོན་ ཏན་ཅན། །རྟེན་དང་ཀུན་འཇུག་ཟ་བ་པོ། །རང་ཉིད་བེམས་པོའི་ངོ་བོར་འདོད། །ཅེས་སོ། །བདག་དེ་བེམས་པོ་ཡིན་ཡང་། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཡོན་ཏན་དུ་འདོད་པས་ཡུལ་འཛིན་པར་ནུས་ལ། ངོ་བོ་རྟག་པ་ཡིན་ཡང་འབད་པ་དང་འདུ་བ་ཡོན་ཏན་དུ་བལྟས་པས་ལུས་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་ཡོན་ཏན་དུ་འདོད་དེ། བདག་ཉིད་རྟག་ཀྱང་བྱེད་པོར་འགྱུར། །རྫ་ཆག་བྱེ་འཕུར་ཇི་བཞིན་དུ། །འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་ཕ་རོལ་དུ། །འཕོ་ཞིང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ན། །བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེས་ལེན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཁྱབ་འཇུག་པ་ནི། ལྷ་ཁྱབ་འཇུག་གིས་བསྟན་བཅོས་འབུམ་སྡེ་བརྩམས་ཤིང་། ལྟེ་བ་པད་མོའི་སྐྱེ་གནས་ལས་ཚངས་པ་གདོང་བཞི་པ་བྱུང་སྟེ། སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཚངས་པ་དེས་སྤྲུལ་པས་འཇིག་རྟེན་མེས་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་གདོང་བཞི་ལས་སྙན་ངག་དང་། སྲིད་སྲུངས། མཆོད་སྦྱིན། ངེས་བརྗོད་ཀྱི་རིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་བཞི་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྟག་པར་ཡོད་པ། ཚངས་པས་དྲན་ནས་བརྗོད་པས་རིགས་བྱེད་རྟག་པར་འདོད་པའོ། །ཕྱིས་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་བསྡུས་ཏེ་རང་རང་གི་གཞུང་སྨྲ་བའི་ནང་ཚན་ལ། ཁྱབ་འཇུག་གི་བསྟན་བཅོས་བརྡ་སྤྲོད་ངག་གི་འོད་ཟེར་ལ་བརྟེན་པ་བརྡ་སྤྲོད་པ་དང་། དྲང་སྲོང་ཨག་ནེའི་སྨྲ་བའི་མཚོན་ཆ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚད་མ་པ་ལ་རྣམ་ཕུག་པ་དང་། དྲང་སྲོང་བདེན་གྱི་སྒོམ་རིམ་སྐོར་དགུ་ལ་བརྟེན་པའི་སྒོམ་སྒྲུབ་པ་ལ་གསང་བ་པ་དང་། དྲང་སྲོང་ ངན་སྤོང་གི་རྣམ་དཔྱོད་གསལ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་གཞུང་འཆད་པ་ལ་དཔྱོད་པ་བ་དང་། དྲང་སྲོང་རྒྱུན་ཤེས་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཙ་ར་ཀ་འབུམ་སྡེ་ལ་བརྟེན་པའི་གསོ་དཔྱད་པ་ལ་ཙ་ར་ཀ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ལྔའོ། །འདི་དག་རིགས་བྱེད་བཞི་ཚད་མར་འདོད་དེ། སྙན་ངག་གིས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང་། སྲིད་སྲུངས་ཀྱིས་རང་གི་སྡེ་རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་དང་། མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་འདི་ཕྱིའི་དོན་སྒྲུབ་པ་དང་། ངེས་བརྗོད་ཀྱིས་མཆོག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་ལ་ཁྱབ་འཇུག་པ། ཚངས་པ་བ། རིགས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཞི་པ་རྒྱལ་བ་པ་ནི། ལྷ་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བ་དམ་པས། སྲོག་དང་ཟད་པ་སྡོམ་པ་དང་། །ངེས་པར་དགའ་དང་འཆི་དང་ལས། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཐར་པ་སྟེ། །ཤེས་བྱའི་ཚིག་གི་དོན་དགུར་ངེས། །ཞེས་པའི་ཚིག་དོན་རྒྱན་གྱི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་པའི་གཞུང་སྨྲ་བ་རྣམས། ཐར་པ་མདོག་དབྱིབས་ཅན་དང་། ཤིང་སེམས་པ་ཅན་དུ་འདོད་དེ། ལོ

【漢語翻譯】 又，在此，自我是具有慾望和嗔恨等功德者，是所依、一切行境和享受者，他們認為自身是物質的自性。如是說。即使那個我（補特伽羅）是物質，但由於五根識被認為是功德，所以能夠執持對境。即使自性是常，但由於努力和聚合被視為功德，所以他們認為取身等是它的功德。自身即使是常，也會成為作者。如同瓦罐破碎、沙塵飛揚一般，從這個世界到另一個世界，在轉移和連線相續時，所謂的「我」會取走（蘊）。如是說。第三個是遍入派。神遍入天著了十萬部論典，從臍間蓮花的生處生出了四面梵天，一切器情世間都是由那個梵天所化現，所以被稱為世間之父。從他的四面講說了詩學、治國、祭祀、聲明的四種吠陀，他們認為這些從無始以來就是常有的，梵天憶念后宣說，所以吠陀是常有的。後來，由仙人們彙集，在各自論述的派別中，有依靠遍入天的論典《語法·語光》的聲明論者；有依靠仙人阿耆尼的論辯武器的量論者；有依靠仙人諦實的九次第禪定的禪修者；有依靠仙人惡斷的明辨的論典講說者；以及依靠仙人常識之子等的《阇羅迦集》的醫方明者，稱為阇羅迦派，共有五種。這些派別認為四種吠陀是可信的，詩學使人們感到喜悅，治國使自己的派別獲勝，祭祀成辦今生來世的利益，聲明成辦殊勝。此派被稱為遍入派、梵天派、吠陀派。第四個是勝論派。大自在天勝論師說：命和盡、結合和， निश्चित（梵文天城體），niścita（梵文羅馬擬音）， निश्चित（確定），喜和死和業， पाप（梵文天城體），pāpa（梵文羅馬擬音）， पाप（罪惡）和 पुण्य（梵文天城體），puṇya（梵文羅馬擬音）， पुण्य（功德）， मोक्ष（梵文天城體），mokṣa（梵文羅馬擬音）， मोक्ष（解脫），是所知詞的九種意義。這些論師依靠詞義裝飾的顯現，認為解脫具有顏色和形狀，樹木具有心識，他們認為

【英語翻譯】 Also, here, the self is the one who possesses qualities such as desire and hatred, the support, the all-encompassing realm, and the enjoyer. They consider the self to be of a material nature. Thus it is said. Even though that self (Pudgala) is material, it is able to grasp objects because the five sense consciousnesses are considered to be qualities. Even though the nature is permanent, they consider taking a body, etc., to be its qualities because effort and aggregation are regarded as qualities. Even though the self is permanent, it becomes the agent. Just as a clay pot breaks and dust flies, from this world to another world, when transferring and connecting the continuum, the so-called "self" takes (the aggregates). Thus it is said. The third is the All-Pervading School. The god Vishnu composed a hundred thousand treatises, and the four-faced Brahma arose from the lotus navel. All the vessel and essence of the world are manifested by that Brahma, so he is called the father of the world. From his four faces, he spoke of the four great Vedas: poetry, governance, sacrifice, and definitive expression. They believe that these have always existed from the beginning, and Brahma remembers and proclaims them, so the Vedas are eternal. Later, they were compiled by the sages, and among the schools that expound their respective doctrines, there are the grammarians who rely on Vishnu's treatise "Grammar: Rays of Speech"; the logicians who rely on the sage Agni's weapons of debate; the meditators who rely on the sage Truth's nine stages of meditation; the expounders of doctrines who rely on the sage Evil-Abandoner's clear discernment; and the medical practitioners who rely on the sage Constant-Knowledge's son and others' "Charaka Samhita," called the Charaka School, totaling five. These schools consider the four Vedas to be authoritative: poetry makes people happy, governance makes one's own faction victorious, sacrifice accomplishes the benefit of this life and the next, and definitive expression accomplishes the supreme. This school is called the All-Pervading School, the Brahma School, and the Veda School. The fourth is the Victory School. The great lord, the victorious and holy one, said: Life and exhaustion, combination and, niścita (Sanskrit, Devanagari script), niścita (Sanskrit, Roman transliteration), निश्चित (certain), joy and death and karma, pāpa (Sanskrit, Devanagari script), pāpa (Sanskrit, Roman transliteration), पाप (sin) and puṇya (Sanskrit, Devanagari script), puṇya (Sanskrit, Roman transliteration), पुण्य (merit), mokṣa (Sanskrit, Devanagari script), mokṣa (Sanskrit, Roman transliteration), मोक्ष (liberation), are defined as the nine meanings of the words to be known. These teachers, relying on the appearance of word-meaning embellishments, believe that liberation has color and shape, and that trees have consciousness. They believe

============================================================

==================== 第 9 段 ==================== 【原始藏文】 ་འདབ་བཅད་ན་འཁུམ་པ་དང་། པགས་པ་བཤུས་ན་སྐམ་པས་འཆི་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །འདི་ལ་རྒྱལ་བ་དམ་པས། དཀའ་བཟློག་དད་པས་ལུས་བསྲེགས་ན། །མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བར་སྤྱན་སྟོང་བཞེད། །གཟས་ཟིན་དུས་སུ་མགོ་བཅད་ན། །ཚངས་པ་ཐོབ་པར་ཀརྞ་འདོད། །བཅིངས་བསྲེགས་འགེགས་ཏེ་ཤི་བ་ནི། །གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞེས་རྒྱལ་བ་སྨྲ། །ཞེས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་། །འདི་ལ་རྒྱལ་བ་པ། དོན་ དགུ་པ། གཅེར་བུ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལྔ་པ་ཆད་པར་ལྟ་བ་སྡེ་གཅིག་ནི། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དུ་ཕུར་བུ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་ལ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྒྲ་བསླབས་པས་ལྷའི་བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དེས། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ལྷ་ལ་འཐབ་པ་ན། རྒྱུ་འབྲས་ལ་འཛེམ་ནས་ལྷ་རྣམས་སྤྲོ་བ་ཞེན་པ་ན། རེ་ཞིག་ལྷ་རྣམས་སྤྲོ་ཞིང་འཁྲུག་པ་རྒྱལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་། ལས་རྒྱུ་འབྲས་དང་། ཐར་པ་དང་གྲོལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ལྟ་བའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ། ཕྱིས་མི་ཡུལ་དུ་གྲོག་མཁར་བས་དར་བར་བྱས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བཟང་མོ་མ་ཤིའི་བར་དུ་དགའ་མགུར་སྤྱོད། །ཤི་ནས་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ལུས་ཀྱང་ཐལ་བ་བཞིན་སོང་ནས། །སླར་སྐྱེ་བ་དག་ག་ལ་སྲིད། །ཅེས་ཚེ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འདོད་ལ། ཇི་ཙམ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །སྐྱེས་བུའང་དེ་ཙམ་ཁོ་ནར་ཟད། །ཅེས་མིག་གིས་མཐོང་བའི་སེམས་ཅན་མ་གཏོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་འགྲོ་བ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། ཀྱེ་མ་མང་ཐོས་གང་སྨྲ་བ། །སླུ་བྱེད་སྤྱང་ཀིའི་རྗེས་དང་མཚུངས། །ཞེས་གཞུང་ལུགས་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། བློ་ནི་ལུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་། །ལུས་འབྲས་ལུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་། །འདི་ལྟར་ལུགས་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས། །གོམས་པས་སྲིད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་ལམ་མ་གོམས་པའི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། སྒྲོ་བཏགས་འཛིན་ཕྱིར་ཚད་ མ་མིན། །ཅེས་ཚད་མ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། པད་མོའི་གེ་སར་སུ་ཡིས་བྱས། །རྨ་བྱའི་རི་མོ་སུ་ཡིས་བྲིས། །ཚེར་མ་རྣོན་པོ་སུ་ཡིས་བརྡར། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་ངོ་བོས་བྱུང་། །ཞེས་པ་དང་། ཉི་ཤར་ཆུ་བོ་ཐུར་དུ་འབབ་པ་དང་། །སྲན་ཟླུམ་ཚེར་མ་གཟེང་རིང་རྣོ་བ་དང་། །རྨ་བྱའི་མདོངས་བཀྲ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་དང་། །རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་བལྟ་ན་སྡུག་པ་རྣམས། །སུས་ཀྱང་མ་བྱས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་། །ཞེས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་ཤིང་། ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་སྨྲ་བས་སྤང་ལ་ཤ

【漢語翻譯】 之所以要剪掉樹葉，是因為剪掉後會枯萎；之所以要剝掉樹皮，是因為剝掉後會乾枯而死。對此，聖者說：如果以難忍的信心焚燒身體，至尊的勝者會生出千眼。如果在被羅睺星抓住的時候砍掉頭顱，迦那會希望獲得梵天。被束縛、焚燒、阻礙而死，勝者說會獲得解脫。這是追隨了苦行者的教導。對此，勝者說，第九個是裸體者。第五個是斷見者的一派，三十三天依靠橛獲得成就，因陀羅傳授聲音，被稱為天神上師的那個人。當非天與天神戰鬥時，因為顧忌因果，天神們感到厭倦。爲了暫時讓天神們高興並贏得戰鬥，他創作了名為《斷見之精髓》的論典，其中誹謗了前世後世、業果、解脫和自由。後來，在人間被石車者弘揚。其中說到：在好女人未死之前，盡情享受快樂。死後，她就不是享受的對象了。身體也像灰燼一樣消失了，怎麼可能再次出生呢？因此，他們認為沒有前世後世。只要是感官的對象，人也就僅限於此。他們誹謗眾生，說除了眼睛能看到的眾生之外，沒有其他眾生。唉，多聞者所說的話，就像狡猾的豺狼的足跡一樣。他們誹謗所有的經論。心識是身體的自性，身體是身體的果，身體是身體的功德。像這樣依靠三種方式，習慣成自然，輪迴是不存在的。他們誹謗沒有修道的果——佛。因為執著于虛構，所以不是量。他們誹謗量。誰創造了蓮花的花蕊？誰畫了孔雀的圖案？誰磨礪了尖銳的荊棘？一切都是無因而生的。還有，太陽升起，河流向下流淌，豆子是圓的，荊棘是尖銳而細長的，孔雀的羽毛非常美麗，國王的女兒美麗動人，這些都不是誰創造的，而是自性產生的。他們誹謗能生和所生的因果，宣稱自性是原因，因此在荒地上...

【英語翻譯】 It is said that the leaves are cut off because they wither when cut; the bark is peeled off because it dies of dryness when peeled. Regarding this, the Holy Conqueror said: If one burns the body with unbearable faith, the supreme Victor will develop a thousand eyes. If one cuts off the head when seized by Rahu, Karna desires to attain Brahma. Being bound, burned, obstructed, and dying, the Victor says one will attain liberation. This follows the teachings of the ascetics. Regarding this, the Victor says that the ninth is the naked one. The fifth is one of the sects of annihilationists. The one who attained accomplishment by relying on a stake in the Thirty-Three, the one who was taught sounds by Indra, who is called the Teacher of the Gods. When the Asuras fought with the gods, because they were wary of cause and effect, the gods were reluctant to be happy. In order to temporarily make the gods happy and win the battle, he composed a treatise called "The Essence of Annihilationism," which slanders past and future lives, karma and its effects, liberation, and freedom. Later, it was propagated in the human realm by Grokharkha. From that very text: Enjoy pleasure until the good woman dies. After death, she is no longer an object of enjoyment. The body also vanishes like ashes, how could there be rebirth? Thus, they believe there are no past or future lives. As much as is the object of the senses, a person is limited to that. They slander beings, saying that there are no beings other than those seen by the eyes. Alas, what the learned say is like the tracks of a cunning jackal. They slander all scriptures. Mind is the nature of the body, the body is the fruit of the body, the body is the quality of the body. Relying on these three ways, habituated by familiarity, samsara does not exist. They slander the Buddha, the fruit of not having practiced the path. Because of clinging to fabrication, it is not valid cognition. They slander valid cognition. Who created the pistils of the lotus? Who painted the patterns of the peacock? Who sharpened the sharp thorns? Everything arose without cause by its own nature. And, the sun rises, the river flows downwards, the beans are round, the thorns are sharp and long, the peacock's feathers are very beautiful, and the king's daughter is beautiful to behold. None of these were created by anyone, but arose by their own nature. They slander the cause and effect of what is produced and what produces, and claim that nature is the cause, therefore in the wasteland...

============================================================

==================== 第 10 段 ==================== 【原始藏文】 ་མོ་ལྟར་སྐྱེ་བ་འཕྲལ་བྱུང་དུ་འདོད་ཅིང་། བདག་དང་བདེ་སྡུག་མ་ཤིའི་བར་ལ་ཡོད་ལ། ཤི་ནས་རྒྱུན་ཆད་པར་འདོད་དེ། འདི་དག་ལ། ཕུར་བུ་པ། རྒྱང་འཕེན་པ། ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་པའི་གཞུང་ལུགས་ལ། དབྱེ་ན་ལྟ་བ་ལོག་པ་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་ལ། རྟག་པ་དང་། ཆད་པ་དང་། གཉིས་ཀར་ལྟ་བའི་མུ་ལ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་ཉི་ཤུ་སྟེ་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུའོ། །བསྡུ་ན་ལྟ་བ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དེའང་བསྡུ་ན། རྟག་ཆད་གཉིས་ཏེ་སྡུད་པ་ལས། འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བར་ལྟ་བ་དྲུག་ཅུ་གཉིས་འདུས་ལྟར། །ཅེས་སོ། །དེའང་རྟག་པར་ལྟ་བ་ལ་ཉི་ཤུ། ཆད་པ་ལ་ཉི་ཤུ། གཉིས་ཀར་ལྟ་བ་ལ་ཉེར་གཉིས་ཏེ། རྒྱས་པར་ནི་མདོ་སྡེ་ཚངས་པའི་དྲ་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །འདིར་དེ་དག་གི་དབྱེ་བ་བཤད་པས། ལམ་ངན་པར་རྟོགས་ནས་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དགག་པ་ཡང་དོན་གྱིས་བྱས་པར་བསམ་སྟེ། ཡི་གེས་འཇིགས་ནས་མ་སྤྲོས་སོ། །ད་ནི་ནང་པའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེར་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་པ་ལས་འཕགས་ཚུལ་དང་། རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་ལྷ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སྐྱབས་གནས་སུ་འཛིན་ཅིང་། ཆོས་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཁས་ལེན་ན་ནང་པ་ཡིན་ལ། མི་ལེན་ན་ཕྱི་རོལ་པའོ། །དེ་ལ་སྐྱབས་གནས་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་ངོས་གཟུང་བ་ནི། ཐེག་པ་ཆུང་ངུས་སངས་རྒྱས་མཆོག་གི་སྤྲུལ་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུ། ཆོས་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། དགེ་འདུན་ཉན་ཐོས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞུགས་པ་བཞི་དང་། གནས་པ་གསུམ་སྟེ། དགྲ་བཅོམ་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུ་བའོ། །ཞུགས་པ་བཞི་ནི་རྒྱུན་ཞུགས། ཕྱིར་འོང་། ཕྱིར་མི་འོང་། དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་པའོ། །གནས་པ་གསུམ་ནི་རྒྱུན་ཞུགས། ཕྱིར་འོང་། ཕྱིར་མི་འོང་གི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ལྟར་ན། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཆོས་མདོ་དང་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་ལུང་དང་། བསྐྱེད་རྫོགས་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །དགེ་འདུན་ནི་འཕགས་པ་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རིག་པ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་དག་ཀྱང་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུའི་སྐྱབས་གནས་ གཉིས་སུ་གནས་ཏེ། དེའང་འབྲས་བུ་ལ་དམིགས་ནས། སྐྱེལ་མ་ཞུ་བ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ལ་སྟོན་པ། ཆོས་ལ་ལམ། དགེ་འདུན་ལ་ལམ་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་ཞུ་བའི

【漢語翻譯】 如同母胎般認為生命是突然產生的，認為自我和苦樂在未死之前存在，死後則斷滅。這些被稱為：順世外道，勝論外道，樂境外道。如此，在外道的宗義中，若細分則有三百六十種邪見，即常見、斷見、以及二者兼具的見解各有120種，總共三百六十種。若歸納則有六十二種見解，再歸納則為常斷二見。如《集論》所說：如於壞聚見中，攝集六十二見。如是。其中，執持常有的有二十種，執持斷滅的有二十種，執持二者兼具的有二十二種。詳細內容可參見《梵網經》和《智慧增廣經》。此處闡述這些分類，是爲了讓人們認識到邪道而不誤入歧途。 我認為駁斥實際上已經完成了，因為害怕文字的繁瑣而沒有詳細展開。現在，廣泛區分內道的宗義，分為兩種：從外道中超勝的方式，以及詳細的區分。第一種是，如果信仰三寶為皈依處，並且承認四法印，那就是內道；如果不承認，那就是外道。其中，確定皈依處的本性是：小乘認為，佛是至尊佛陀釋迦牟尼的化身，法具有教證二者的體性，僧伽包括聲聞、緣覺的四種趣入者和三種安住者。安住于阿羅漢果位，則被包括在佛陀的範疇內。四種趣入者是：預流果向、一來果向、不來果向、阿羅漢果向。三種安住者是：安住于預流果、一來果、不來果的果位。大乘行者認為，佛具有三身的體性，法是屬於經和續部的教法，以及生起次第和圓滿次第等見解，以及禪定等各自證悟智慧的體性。僧伽是聖者中的有學和無學，是與佛陀不同的菩薩和持明者等。這些也分為因和果的皈依處兩種。其中，就像請求送行者一樣，以果為目標，向佛請求作為導師，向法請求作為道路，向僧伽請求作為修行道路的助伴。

【英語翻譯】 Like a womb, they believe that life arises suddenly, and that self and happiness and suffering exist until death, but are cut off after death. These are called: Pūrvapa, Lokāyata, and Cārvāka. Thus, in the tenets of the outsiders, if divided, there are three hundred and sixty wrong views, namely, one hundred and twenty each for the views of permanence, annihilation, and both. If condensed, there are sixty-two views, and if further condensed, there are two views of permanence and annihilation. As stated in the Compendium of Views: 'As in the view of the aggregation of destruction, sixty-two views are gathered.' Thus it is. Among them, there are twenty who hold to permanence, twenty who hold to annihilation, and twenty-two who hold to both. For details, see the Brahma Net Sutra and the Extensive Wisdom Sutra. Here, these divisions are explained so that people will recognize the wrong path and not enter it. I think that the refutation has actually been done, but I have not elaborated in detail for fear of the complexity of the words. Now, the tenets of the insiders are widely divided into two: the way of surpassing the outsiders, and the detailed distinctions. The first is that if one holds the Three Jewels as refuge and accepts the four seals of Dharma, one is an insider; if one does not accept them, one is an outsider. Among them, the nature of the refuge is determined as follows: According to the Lesser Vehicle, the Buddha is like the supreme Buddha Shakyamuni's emanation, the Dharma has the nature of both scripture and realization, and the Sangha includes the four entrants and three abiders of the Hearers and Solitary Buddhas. Abiding in the fruit of Arhatship is included in the category of Buddha. The four entrants are: Stream-enterer, Once-returner, Non-returner, and Arhat-enterer. The three abiders are: abiding in the fruit of Stream-enterer, Once-returner, and Non-returner. According to the Great Vehicle practitioners, the Buddha has the nature of the three bodies, the Dharma is the teachings belonging to the Sutras and Tantras, and the views such as the generation stage and completion stage, and the nature of the wisdom of realizing one's own awareness, such as meditation. The Sangha is the noble learners and non-learners, Bodhisattvas different from the Buddha, and Vidyadharas, etc. These are also divided into two types of refuge: cause and effect. Among them, just like asking for a send-off, aiming at the fruit, requesting the Buddha as a guide, requesting the Dharma as a path, and requesting the Sangha as a companion on the path of practice.

============================================================

==================== 第 11 段 ==================== 【原始藏文】 ་ཕྱིར་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ་ཡིན་ལ། སྐྱབས་གསུམ་དེ་དག་མ་འོངས་པ་ན་རང་རྒྱུད་ལ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འབྲས་བུ་ལ་དམིགས་ཏེ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ན་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་ཆ་ནས་དེ་སྐད་ཅེས་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་གི་རྣམ་གཞག་ལ་རྒྱས་པ་ནི་ཁོ་བོས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས། ངེེས་དོན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པས་དེར་བལྟའོ། །ཆོས་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆོས་འདུས་བྱས་སོ་ཅོག་མི་རྟག་སྟེ། འཕྲལ་དུ་བསྐྱེད་ཅིང་དུས་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པས་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚོམས་ལས། ཀྱེ་མ་འདུས་བྱས་རྣམས་མི་རྟག །ཅེས་སོ། །འཁོར་བས་མཚོན་པའི་ཆོས་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་ཏེ། ཟག་པ་བཅས་པ་དེ་དག་ནི། །སྡུག་བསྔལ་འདུ་བྱེད་ཉོན་མོངས་ཅན། །ཅེས་སོ། །ཁྱད་པར་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། འདུལ་བ་ ལུང་ལས། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དམྱལ་མེས་ཉམས། །ཡི་དྭགས་བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པས་ཉམས། །དུད་འགྲོ་གཅིག་ལ་གཅིག་ཟས་ཉམས། །མི་དག་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བས་ཉམས། །ལྷ་མིན་འཐབ་དང་རྩོད་པས་ཉམས། །ལྷ་དག་བག་མེད་པ་ཡིས་ཉམས། །འཁོར་བ་ཁབ་ཀྱི་རྩེ་ཙམ་ན། །བདེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། མེ་ཡི་རང་བཞིན་ཚ་བ་དང་། །བུ་རམ་རང་བཞིན་མངར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་འགོག་པ་ཞི་བ་སྟེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚོམས་ལས། དེ་བས་ཞི་བར་གྱུར་པ་བདེ། །ཞེས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་པའི་རབས་ལས། མྱ་ངན་འདས་ཞིར་འགྲོ་བ་ཡི། །ཆོས་བསྟན་ཐོས་ཀྱང་མ་བྱས་སོ། །ཞེས་སོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་ནི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཆད་དོ། །ཐེག་པ་སོ་སོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྤྱིར་དབྱེ་བ་དང་། ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་དང་། ཆེན་པོ་གཉིས་ཏེ།

【漢語翻譯】 因此，皈依是因的皈依。爲了將來在自己的相續中獲得這三寶，以果為目標而皈依，是果的皈依。從針對因和果兩者的角度來說，是這樣命名的。這些的詳細分類，已在我所著的論典《 निश्चित義大車》中確定，請參閱。法的四個印是：一切有為法皆無常，一切有漏法皆是痛苦，諸法皆空且無我，一切涅槃皆寂靜。其中，由因緣所生的諸有為法都是無常的，因為它們立即產生且不會停留在第二個時間，所以稱為無常。《特意宣說集》中說：唉呀！有為法皆無常。以輪迴為代表的諸有漏法，沒有超出痛苦的因果自性。如雲：有漏法即是，痛苦、造作、煩惱性。特別是輪迴是痛苦的。《律藏》中說：有情地獄被地獄之火所折磨，餓鬼被飢渴所折磨，旁生互相吞食而折磨，人類被四處奔波所折磨，非天被爭鬥和爭論所折磨，天人被放逸所折磨。輪迴即使只有針尖那麼大，也絕不會有安樂。如是。顯有世間、器情世間、輪迴和涅槃所包含的一切法都是無我的，因為它們沒有自性。《菩提心釋》中說：如火的自性是熱，蔗糖的自性是甜，同樣，一切法的自性被宣說是空性。如是。涅槃是滅盡寂靜。《特意宣說集》中說：因此，寂靜是安樂。以及《鐵室中出生的傳記》中說：對於趨向涅槃寂靜的法，聽聞也沒有做過。如是。這些在一切乘中都有詳細闡述。個別乘的詳細分類有兩種：因的體性乘和果的金剛密乘。第一種又分為一般宗義分類和道路行持方式的個別分類兩種。第一種分為小乘和大乘兩種。

【英語翻譯】 Therefore, taking refuge is the refuge of the cause. In order to obtain these three jewels in one's own continuum in the future, taking refuge with the goal of the result is the refuge of the result. From the perspective of targeting both cause and result, it is named as such. The detailed classification of these has been determined in my treatise, the Great Definitive Chariot, so please refer to it. The four seals of the Dharma are: all conditioned phenomena are impermanent, all contaminated phenomena are suffering, all phenomena are empty and without self, and all nirvana is peaceful. Among these, all conditioned phenomena that arise from causes and conditions are impermanent, because they arise immediately and do not remain in the second moment, so they are called impermanent. As it says in the Collection of Specially Expressed Verses: Alas! Conditioned phenomena are impermanent. All contaminated phenomena, represented by samsara, do not go beyond the nature of the cause and effect of suffering. As it says: Those contaminated phenomena are suffering, compounding, and afflicted. In particular, samsara is suffering. As it says in the Vinaya Sutra: Sentient beings in hell are tormented by the fires of hell, hungry ghosts are tormented by hunger and thirst, animals are tormented by eating each other, humans are tormented by wandering everywhere, Asuras are tormented by fighting and arguing, and gods are tormented by carelessness. Even if samsara is only the size of a needlepoint, there is never any happiness. Thus. All phenomena encompassed by appearance and existence, the outer and inner worlds, samsara and nirvana, are without self, because they have no inherent nature. As it says in the Explanation of the Awakening Mind: Just as the nature of fire is heat, and the nature of sugarcane is sweetness, similarly, the nature of all phenomena is said to be emptiness. Thus. Nirvana is cessation and peace. As it says in the Collection of Specially Expressed Verses: Therefore, peace is happiness. And as it says in the Biography of the One Born in an Iron House: Even hearing the Dharma that leads to the peace of nirvana has not been done. Thus. These are explained in detail in all vehicles. The detailed classification of individual vehicles has two types: the vehicle of the nature of cause and the vehicle of the result, the secret mantra. The first is further divided into two types: the general classification of philosophical tenets and the individual classification of the way of practicing the path. The first is divided into two vehicles: the Lesser Vehicle and the Great Vehicle.

============================================================

==================== 第 12 段 ==================== 【原始藏文】 ཆུང་ངུ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རགས་པ་ཕྱེ་ན་གསུམ་ལས། ཉན་ཐོས་གནས་མ་བུའི་ སྡེ་པ་ནི་སྔོན་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ། གཅེར་བུ་པའི་སྟོན་པ་ཞིག་འོང་པ་ལ་ཚུར་ཤོག་གིས་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཉན་ཐོས་སུ་གྱུར་པ་དེས། གང་ཟག་གི་བདག་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་དམ། གཉིས་ཀའམ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་ཡོད་ཅེས་དྲིས་པ་ལས། ཅང་མི་གསུང་བས་ལན་བཏབ་ཀྱང་། བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཡོད་པར་གོ་ནས་ཆོས་འདི་པར་ཞུགས་ཀྱང་ལྟ་བ་མུ་སྟེགས་དང་འདྲེས་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པའོ། །དེའི་གཞུང་གིས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དང་། རང་གིས་བྱས་པའི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུའི་ཟ་བ་པོ་ཕུང་པོ་སྔ་མ་དོར་ནས་ཕྱི་མ་ལེན་པ་ནི་བདག་གི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། དེའང་བདག་དེ་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་དོར་ནས་ཕྱི་མ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཚེ་འདིའི་བདག་གིས་ལས་བྱས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཟིན་པ་དང་། མ་འོངས་བའི་བདག་མ་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀའང་བདག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དེས། ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྫོགས་པར་སྤྱད་པས་འབྲས་བུ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་། སྤྱོད་པར་འགྱུར་བས་མ་ཟོས་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། ཟ་བ་པོའམ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་པོ་བདག་ཏུ་གཅིག་པས་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་འདོད་དོ། །དེས་ན་བདག་དེ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །ཚུལ་འདི་ནི་བཟང་པོ་ མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་བཀག་ན་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་རྟག་པ་བཀག་པའང་རྟག་པ་བསྒྲུབས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ག་ལ་སྲིད་པས་མི་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ནི། རྫས་ཐ་དད་པའི་ཤེས་བྱའི་གཞི་ལྔ་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེའང་གཟུགས་ཀྱི་གཞི། སེམས་ཀྱི་གཞི། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད། འདུས་མ་བྱས་པ་དང་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས། ས་ཆུ་མེ་རླུང་གི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་བསྐོར་བ་བར་དང་བཅས་པར་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་བསྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བསྟན་དུ་མེད་ལ་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་མིག་རྣ་བ་སྣ་ལྕེ་ལུས་ཏེ་དབང་པོ་ལྔ་དང་། སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱའོ། །བསྟན་དུ་མེད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་གཟུགས་ལུས་ཀྱི་སྤྱིར་ཁྱབ་པ་ནགས་ལ་མེ་ཤོར་བ་ལྟར་གནས་པའི

【漢語翻譯】 如果將小乘的宗義粗略地劃分，有三種：聲聞部中的說一切有部，是往昔佛陀涅槃之時，來了一個裸體外道導師，被「過來」一語度化出家成為聲聞的那個人，問道：人我與蘊是一體還是他體？是二者皆是還是二者皆非？雖然沒有回答，但理解為存在不可言說之物，因此將此法著書立說，但其見解與外道混雜，承認不可言說的我。他們的論典認為，一切善與非善之業的作者，以及自己所作所受的喜愛與不喜愛的果報的享受者，是捨棄前蘊而取后蘊的我的實體。然而，此我並非恒常，因為捨棄前生而取後生。也不是非恒常，因為此生的我所作之業已經享受，而未來的我將享受未作之業的果報。二者合一，則業果完全享受后，果報會被浪費，而將要享受的則尚未享受。因此，享受者或將要享受者是同一個我，所以也不是非恒常。因此，他們說，此我存在於恒常與非恒常都不可言說的補特伽羅我之中。這種觀點不好，因為如果遮止了恒常，就沒有必要去證明非恒常；而遮止非恒常，也依賴於對恒常的證明；恒常與非恒常二者皆非，又怎麼可能存在呢？這完全不合理。聲聞中的毗婆沙師們，承認五種不同實體的所知境。即色蘊、心蘊、心所蘊、不相應行、無為法五種。第一種是可見且有對礙的色，即地、水、火、風的不可分割的微塵，是勝義諦的實物，聚集在有間隔的環繞中，從而成立粗大的事物。不可見但有對礙的色，是眼、耳、鼻、舌、身五根，以及聲、香、味、觸。不可見且無對礙的色，是身體的普遍存在，如同森林失火一般存在。

【英語翻譯】 If we roughly divide the tenets of the Lesser Vehicle, there are three: The Sarvastivada school among the Shravakas, when the Buddha passed into Nirvana in the past, a naked ascetic teacher came, and the one who was ordained as a Shravaka by the words "Come here," asked: Is the self of a person the same as or different from the skandhas? Is it both or neither? Although there was no answer, it was understood that something inexpressible existed, so this Dharma was written down, but its view was mixed with that of the heretics, and it acknowledged an inexpressible self. Their treatises hold that the agent of all good and non-good actions, and the enjoyer of the desired and undesired fruits of one's own actions, is the entity of the self that abandons the former skandha and takes the latter. However, this self is not permanent, because it abandons the former birth and takes the latter. Nor is it impermanent, because the self of this life has already enjoyed the actions it has done, and the future self will enjoy the fruits of actions not yet done. If the two become one self, then the fruits of actions will be wasted after being fully enjoyed, and what is to be enjoyed will not yet be enjoyed. Therefore, the enjoyer or the one who will enjoy is the same self, so it is not impermanent either. Therefore, they say that this self exists in the person-self that is inexpressible as either permanent or impermanent. This view is not good, because if permanence is negated, there is no need to prove impermanence; and negating impermanence also depends on the proof of permanence; how can something that is neither permanent nor impermanent exist? It is completely unreasonable. The Vaibhashikas among the Shravakas acknowledge five objects of knowledge with different entities. These are the skandha of form, the skandha of mind, the skandha of mental factors, non-associated compositional factors, and the unconditioned. The first is visible and obstructive form, which is the indivisible particle of earth, water, fire, and wind, the ultimate reality, gathered in a circumscribed space, from which the gross is established. Invisible but obstructive form is the five sense organs: eye, ear, nose, tongue, and body, as well as sound, smell, taste, and touch. Invisible and non-obstructive form is the universal presence of the body, existing like a fire spreading through a forest.

============================================================

==================== 第 13 段 ==================== 【原始藏文】 ་སྡོམ་པ་དང་། སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། བར་མས་བསྡུས་པའོ། །རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ན་འབྱུང་བ་བཞི་དང་། ཁ་དོག་དྲི་རོ་རེག་བྱའི་རྡུལ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དུ་འདུས་ལ། ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་བརྒྱད་པོ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྡུལ་དེ་དགུ་གནས་ལ། མིག་གི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་གཞན་ལ་སྔ་མ་དགུ་པོའི་སྟེང་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་རྡུལ་དང་བཅུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དང་། རིག་པས་གཞིག་སྟེ་བསལ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་བློོ་ མི་འདོར་བ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གནས་པས་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ། རགས་པ་ནི་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དང་ཆའི་དབྱེ་བས་དེར་འཛིན་པའི་བློ་འདོར་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པས། ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ་མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་མེད་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་སོ། །སེམས་ཀྱི་གཞི་ནི་མིག །རྣ་བ། སྣ། ལྕེ། ལུས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་དྲུག་གོ། །དེའང་དབང་པོ་ལྔས་དོན་ལྔ་མཐོང་བ་ན། རྣམ་ཤེས་ལྔས་དོན་དེ་དག་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། དངོས་པོའི་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ལ་སོགས་པའང་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པས་ནི་དོན་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་ཤེས་ཐོགས་མེད་ཡིན་པས་སྒྲིབ་པས་བར་ཏུ་ཆོད་པ་ལ་སོགས་པའང་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས། དེ་ཉིད་ལས། མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་རྟེན་བཅས། །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་མིན། །གང་ཕྱིར་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར། །གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་མིན་ཕྱིར་ལོ། །ཞེས་སོ། །སེམས་ལས་འབྱུང་བའི་གཞི་ནི། རེག་པ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པ་དང་། འདུན་པ་དང་། མོས་པ་དང་། དྲན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་དང་། དད་པ་དང་། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་། མ་ཆགས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་། གཏི་མུག་མེད་པ་ དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། བག་ཡོད་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་པ་དང་། རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཁོང་ཁྲོ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། མ་རིག་པ་དང་། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་། ཐེ་ཚོམ་དང་། ཁྲོ་བ་དང་། ཁོན་དུ་འཛིན་པ་དང་། འཆབ་པ་དང་། འཚིག་པ་དང་། སྒྱུ་དང་། གཡོ་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། སེར་སྣ་དང་། རྒྱགས་པ་དང་། རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་། ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་། ཁ

【漢語翻譯】 是戒律，非戒律，以及兩者之間的集合。那些微塵聚集為外在的四大元素，以及色、香、味、觸四種微塵，共八種。對於身體的感官來說，有這八種微塵，以及它本身的微塵，共九種。對於眼睛的感官等其他感官來說，在前述九種的基礎上，加上眼睛等自身所具有的微塵，共有十種。當微塵被外力摧毀，或被智慧分析消除時，如果執著于微塵的念頭不消失，那就是勝義諦的特徵，是勝義諦的實物。粗大的物體被外力摧毀，或者通過分割部分而消除對其的執著，具有世俗諦的特徵，因此是世俗諦的實物。如《俱舍論》所說：『何者被摧毀，或被智慧所分析，若消除，則對此的執著不產生，如瓶水般是世俗諦，有與無是勝義諦，與此不同。』心的基礎是眼、耳、鼻、舌、身、意六種識。當五種感官看到五種對境時，五種識分別認識這些對境。意識則能確定過去、未來以及對事物的詳細區分等。如果說識能看到對境，那麼識是無礙的，因此會錯誤地認為也能看到被遮蔽物阻隔的事物。因此，經中說：『眼睛能見有形之物，但依於此的識不能，因為有阻隔，所以不能見有形之物。』心所產生的法有：觸、作意、受、想、思、欲、勝解、念、等持、慧、信、慚、愧、無貪、無嗔、無癡、精進、輕安、正念、舍、不害、貪、嗔、慢、無明、壞聚見、疑、忿、恨、覆、惱、慳、嫉、慳吝、憍、害、無慚、

【英語翻譯】 are discipline, non-discipline, and the collection of both. Those atoms gather into the four external elements, and the four atoms of color, smell, taste, and touch, totaling eight. For the sense of body, there are these eight atoms, and its own atom, totaling nine. For the sense of eye and other senses, on top of the previous nine, adding the atom of the eye itself, there are ten. When an atom is destroyed by force, or analyzed and eliminated by wisdom, if the mind that clings to the atom does not disappear, that is the characteristic of the ultimate truth, and it is the ultimate entity. A coarse object is destroyed by force, or by dividing parts, the clinging mind is eliminated, possessing the characteristic of conventional truth, therefore it is a conventional entity. As the Treasury says: 'Whatever is destroyed or analyzed by wisdom, if eliminated, the clinging to it does not arise, like a pot of water is conventional, existence and non-existence are ultimate, different from this.' The basis of mind is the six consciousnesses of eye, ear, nose, tongue, body, and mind. When the five senses see the five objects, the five consciousnesses cognize those objects respectively. The mind consciousness can ascertain the past, future, and detailed distinctions of things, etc. If it is said that consciousness can see objects, then consciousness is unobstructed, therefore it would be a mistake to think that it can also see things obstructed by coverings. Therefore, it is said in the scripture: 'The eye can see forms with support, but the consciousness that relies on it cannot, because there is obstruction, so it cannot see forms.' The mental factors that arise from the mind are: contact, attention, feeling, perception, thought, desire, resolve, mindfulness, concentration, wisdom, faith, shame, embarrassment, non-attachment, non-hatred, non-ignorance, diligence, pliancy, conscientiousness, equanimity, non-harming, attachment, anger, pride, ignorance, view of the aggregates, doubt, wrath, resentment, concealment, vexation, deceit, cunning, jealousy, stinginess, conceit, harming, shamelessness,

============================================================

==================== 第 14 段 ==================== 【原始藏文】 ྲེལ་མེད་པ་དང་། རྨུགས་པ་དང་། རྒོད་པ་དང་། མ་དད་པ་དང་། ལེ་ལོ་དང་། བག་མེད་པ་དང་། བརྗེད་ངས་པ་དང་། རྣམ་གཡེང་དང་། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་། འགྱོད་པ་དང་། གཉིད་དང་། རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་། སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པོ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རང་རང་གི་གཙོ་བོ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཡུལ་གཅིག་ལ་འཇུག་པས་དམིགས་པ་མཚུངས་པ་དང་། རྣམ་པ་འདྲ་བར་གཅོད་པས་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་དང་། དུས་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བས་དུས་མཚུངས་པ་དང་། བདག་པོ་དབང་པོ་གཅིག་ལ་བརྟེན་པས་རྟེན་མཚུངས་པ་དང་། གང་ཟག་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་མིག་ཤེས་གཅིག་ལས་མི་སྐྱེ་བ་ལྟར། དེའི་འཁོར་རེག་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལས་མི་སྐྱེ་བས་རྫས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། མཚུངས་པ་ལྔས་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་དོན་ལ་བལྟས་པས་ན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ལྟར་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་རྟོགས་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མི་འཆར་བས། གཟུང་འཛིན་ཐུག་ཕྲད་དུས་མཉམ་དུ་ངེས་པར་སྐྱེ་སྟེ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གཉིས་ཀའང་ཕྱི་རོལ་རིག་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་རང་རིག་པ་མེད་པར་སྨྲའོ། །མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ནི་ཐོབ་པ་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང་། སྲོག་གི་དབང་པོ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ། གནས་པ། མི་རྟག་པ། མིང་དང་། ཚིག་དང་། ཡི་གེའི་ཚོགས་དང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་། འཇུག་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་དང་། འབྱོར་པ་དང་། འབྲེལ་བ། གྲངས། གོ་རིམས། ཡུལ་དུས་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། གཟུགས་སེམས་སེམས་ལས་བྱུང་བ། གསུམ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། འདུ་བྱེད། སྐྱེ་བ། རྒ་བ། གནས་པ། མི་རྟག་པ་དང་། སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ། རྒ་བའི་རྒ་བ། གནས་པར་གནས་པ། མི་རྟག་པའི་མི་རྟག་པ་སྟེ། དགུ་པོ་མ་འོངས་པའི་ཁྱིམ་ན་ཡོད་པ་ལ། སྐྱེ་བས་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་སྐྱེ་བ་ལ་འཇུག་ལ། སྐྱེ་བས་འདུ་བྱེད་དང་རྒས་པ་གནས་པ་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ། བརྒྱད་པོ་ད་ལྟར་གྱི་ཁྱིམ་དུ་བསྐྱེད་ལ། ཡང་དགུ་པོ་ད་ལྟར་གྱི་ཁྱིམ་ན་གནས་པས་ན། མི་རྟག་པས་མི་རྟག་པར་བྱེད་པ་མི་རྟག་པ་ལ་འཇུག་ལ། མི་རྟག་པ་དེས་འདུ་བྱེད་དང་སྐྱེ་བ་རྒ་བ་གནས་པ་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་པོ་འདས་པའི་ཁྱིམ་དུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་དེ། དུས་གསུམ་རྫས་སུ་ཡོད་པས་ནམ་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་དག་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་ལ་སོགས། །དེ་ཆས་བརྒྱད་དང་གཅིག་ལ་ འཇ

【漢語翻譯】 無慚、昏沉、掉舉、不信、懈怠、放逸、失念、散亂、不正知、後悔、睡眠、尋、伺，這五十一心所。它們也各自以主要者識為首，與識在同一境上活動，因此是所緣相同；以區分相狀相同，因此是行相相同；同時產生，因此是時間相同；依賴於同一個主宰根，因此是所依相同；就像在一個人身上，同一時間不會產生一個以上的眼識一樣，它的眷屬觸等也不會產生一個以上，因此是體性相同。以五種相同而相同。觀察根的意義，就像了知了能識的意義一樣，它們也能了知意義的差別。因為心和心所兩者都不會顯現意義的行相。 能取和所取相遇，必定同時產生。心和心所都說除了外境的覺知之外，沒有自證。不相應行是：獲得、滅盡定、無想定、無想、命根、生、老、住、無常、名、句、字組、異生、各別安立、和合、連繫、數、次第、處時聚集。它們與色、心、心所三者體性各異。行、生、老、住、無常，以及生的生、老的老、住的住、無常的無常。這九者存在於未來的家中。生使生生起，因此歸屬於生。生使行、老、住、生的生等四者生起，這八者在現在家中產生。又因為九者存在於現在家中，所以無常使無常生起，因此歸屬於無常。這個無常使行、生、老、住、生的生等八者進入過去之家。因為三時中體性存在，所以永遠不會變為不存在。它們是生的生等，與八支和一 相合。

【英語翻譯】 Lack of shame, dullness, excitement, lack of faith, laziness, carelessness, forgetfulness, distraction, non-intelligence, regret, sleep, investigation, analysis, these fifty-one mental factors. They also each have the main consciousness as their head, and because they operate on the same object, their object is the same; because they distinguish similar aspects, their aspect is the same; because they arise at the same time, their time is the same; because they rely on the same master faculty, their support is the same; just as in one person, no more than one eye consciousness arises at the same time, so too, no more than one of its retinue, such as contact, arises, therefore their substance is the same. They are the same by virtue of five samenesses. By observing the meaning of the faculty, just as one understands the meaning of consciousness, so too, they understand the difference in meaning. Because neither the mind nor the mental factors manifest the aspect of meaning. The encounter of the grasper and the grasped necessarily arises simultaneously. Both mind and mental factors assert that there is no self-awareness apart from the awareness of external objects. Non-associated compositional factors are: attainment, cessation attainment, non-perception attainment, non-perception, life faculty, birth, aging, abiding, impermanence, name, sentence, collection of letters, ordinary being, individual establishment, aggregation, connection, number, sequence, place-time aggregate. They are different in substance from the three: form, mind, and mental factors. Composition, birth, aging, abiding, impermanence, and the birth of birth, the aging of aging, the abiding of abiding, the impermanence of impermanence. These nine exist in the house of the future. Birth causes birth to arise, therefore it belongs to birth. Birth causes composition, aging, abiding, the birth of birth, etc., to arise, these eight arise in the house of the present. Again, because the nine exist in the house of the present, impermanence causes impermanence to arise, therefore it belongs to impermanence. This impermanence causes composition, birth, aging, abiding, the birth of birth, etc., the eight to go to the house of the past. Because the substance exists in the three times, it will never become non-existent. They are the birth of birth, etc., and are combined with eight branches and one.

============================================================

==================== 第 15 段 ==================== 【原始藏文】 ུག །ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གཞན་དུ་འཕོ་བ་ཡང་བྱ་བ་དོན་གཞན་གྱི་ཁུར་དུ་ཐོགས་ནས་འཕོ་བར་བྱེད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྐྱེ་འགགས་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱས་པ་ནའང་ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱིས་སེམས་ལ་བག་ཆགས་བཞག་པ་མེད་དོ། །ལྟུང་བ་དང་གཉེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐོབ་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ནའང་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཟད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྲ་རྒྱས་ཟད་པའི་བྲལ་ཐོབ་ཟག་མེད་ཡིན་ནོ། །འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་རེག་བྱ་དང་བྲལ་བ་ནམ་མཁའ་དང་། གཉེན་པོས་བཅོམ་ནས་མེད་པ་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང་། རྐྱེན་མ་ཚང་ནས་མ་སྐྱེས་པ་བརྟག་མིན་གྱི་འགོག་པ་དང་གསུམ་མོ། །འདུས་མ་བྱས་གསུམ་དང་། ལམ་གྱི་བདེན་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཟག་མེད་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་ཟག་བཅས་ཡིན་ཏེ་མཛོད་ལས། ཟག་བཅས་ཟག་པ་མེད་ཆོས་རྣམས། །ལམ་མ་གཏོགས་པའི་འདུས་བྱས་རྣམས། །ཟག་བཅས་ཞེས་ནི་བྱ་བ་སྟེ། །ཟག་མེད་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དང་། །འདུས་མ་བྱས་ནི་གསུམ་ཡང་སྟེ། །ནམ་མཁའ་དང་ནི་འགོག་པ་གཉིས། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞི་བ་དང་ཟག་བཅས་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ་ཁས་ལེན་མོད་ཀྱི། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་དང་། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་ཡང་དག་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲན་དོན་དམ་གྱི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པ་ཉིད་དང་། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རང་རིག་མེད་པར་མི་འཐད་པ་དང་། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་མི་འཐད་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་དབུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཕྱོགས་བཅུ་ནས་རྡུལ་ཕྲན་གྱིས་བསྐོར་བ་ལས་རགས་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ན། དབུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་ལྟ་བ་དེ་ཡང་ཤར་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་ངོས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་གཞན་དང་གཞན་ན་གནས་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་བལྟས་སམ། འོན་ཏེ་ངོས་གཞན་གྱིས་ཕྱོགས་གཞན་དང་གཞན་ན་གནས་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་བལྟས། དང་པོ་ལྟར་ན་རྡུལ་ཕྲན་ཇི་སྙེད་བསགས་ཀྱང་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྡུལ་ལ་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་ངོས་དེའི་བལྟས་པ་ན་གནས་པར་མཚུངས་པས། ཤར་རྡུལ་དེའི་གོ་སར་འདུས་པས་ཡུལ་རྒྱས་པར་སྣོན་པ་མི་རུང་བས་རགས་པ་རྩོམ་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་དབུས་ཀྱི་རྡུལ་ལ་ཤར་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་ལྟོས་ནས་ལྟ་བྱེད་ཡིན་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པ་ཆ་གཉིས་བྱུང་བས་ཆ་མེད་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་མི་རུང་ངོ་

【漢語翻譯】 如是說。 遷往他處，也是因為承擔了其他事情的重任而遷往，而不是進行行蘊的生滅。 即使做了善事等業，也只是獲得了名為「不會浪費的物質」的東西，而沒有在心中留下習氣。 墮落和對治等，也是獲得后越來越增長。 獲得果實時，也不是心裡的習氣耗盡，而是微細煩惱耗盡的離系（指解脫）是無漏的。 非緣起法是與觸覺分離的虛空，以及被對治力摧毀而消失的分別假立的滅盡，以及因緣不具足而不生的非假立的滅盡，共有三種。 三種非緣起法，以及道諦的意識和心所，都是無漏的。 其餘的都是有漏的，如《俱舍論》所說：有漏和無漏的諸法，除了道以外的一切有為法，都稱為有漏。 無漏是道諦，以及三種非緣起法，即虛空和兩種滅盡。 如是說。 這雖然承認涅槃是寂靜的，一切有漏都是痛苦的，但卻捨棄了一切法無我和一切有為法無常，如前所述。 那是不合理的。 例如，微塵不應是勝義諦的實有，心和心所不應沒有自證，以及不相應行不應理這三點。 首先，如果認為粗大之物是由圍繞中心微塵的十方微塵組成的，那麼中心微塵觀看十方微塵，是用觀看東方微塵的那個面觀看其他方位的微塵呢？ 還是用其他面觀看其他方位的微塵？ 如果是前者，無論聚集多少微塵，都和用觀看東方微塵的那個面觀看時一樣，因為聚集在東方微塵的位置，就不能增加區域的擴大，因此無法形成粗大之物。 如果是後者，那麼中心微塵相對於東方微塵，就產生了觀看者和非觀看者等兩種部分，因此不能成為無分、勝義諦的實有。

【英語翻譯】 Thus it is said. To transmigrate to another place is also to transmigrate by taking on the burden of other tasks, and not to perform the arising and ceasing of conditioned phenomena. Even when virtuous deeds and the like are performed, one obtains what is called 'a substance that is not wasted,' but no imprints are left on the mind. Downfalls and antidotes, and so forth, also increase more and more upon being obtained. Even upon obtaining the result, the imprints on the mind are not exhausted; rather, the separation obtained by the exhaustion of subtle elaborations is uncontaminated. The unconditioned is threefold: space, which is separate from tangibility; cessation through analysis, which is destroyed by an antidote; and non-analytical cessation, which does not arise due to the lack of conditions. The three unconditioned phenomena, and the mind consciousness together with its retinue of the truth of the path, are uncontaminated, while the remainder are contaminated, as it is said in the Treasury [Abhidharmakośa]: 'Contaminated and uncontaminated dharmas, all conditioned things except the path, are called contaminated. The uncontaminated is the truth of the path, and the three unconditioned phenomena, namely space and the two cessations.' Thus it is said. Although this accepts that nirvāṇa is peaceful and that all contaminated things are suffering, it abandons the absence of self in all dharmas and the impermanence of all conditioned things, as previously explained. That is not truly reasonable. For example, there are three points: that atoms are not acceptable as ultimately real entities, that mind and mental factors are not acceptable as lacking self-awareness, and that non-associated compositional factors are not acceptable. Firstly, if it is asserted that gross matter is formed from atoms surrounding a central atom from ten directions, then does the central atom view the atoms in the ten directions with the same face that it uses to view the eastern atom, or does it view the atoms located in other directions with other faces? If the former is the case, no matter how many atoms are accumulated, it is the same as viewing with the face that views the eastern atom, and since they are assembled in the place of the eastern atom, it is not possible to increase the expansion of the area, and thus it will not be possible to form gross matter. If the latter is the case, then in relation to the eastern atom, the central atom has two parts, such as viewer and non-viewer, and therefore it cannot be an indivisible, ultimately real entity.

============================================================

==================== 第 16 段 ==================== 【原始藏文】 ། །གཉིས་པ་ནི་རང་རིག་པ་མི་འདོད་ན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་རྟོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་རྣམ་ཤེས་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པས། རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤ་ཟ་ཉིད་མ་རྟོགས་པས་དེའི་སྐྱེ་མཆེད་རྟོགས་པར་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་གནས་པ་མི་རྟག་པ་འདུ་བྱེད་ལས་གཞན་ཡིན་ན། འདུ་བྱེད་ སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་གནས་པ་མེད་པ་དང་། རྒ་བ་མེད་པ་དང་། རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་དགག་པ་བཀག་པས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ནི་བྱེ་བྲག་པ་དང་གཞུང་ཕལ་མཐུན་པ་ལས། ཁྱད་པར་དུ་སྔར་བཤད་པའི་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་རྣམས་ལ། རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་ནི་སྤོང་བའི་སེམས་པ་ལ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པས། གཟུགས་མ་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་ཅན་ལས་འབྱུང་ཞིང་རྟེན་གཟུགས་ཅན་ལ་བརྟེན་པས་གཟུགས་སུ་བཏགས་པར་འདོད་དོ། །ལྷག་མ་དབང་པོ་ནི་གཟུགས་ཅན་དང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་པས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དུ་འདོད་དོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཆ་མེད་འབྱར་ལ་མ་རེག་པ་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་བརྩམས་པར་འདོད་དེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་དང་དེའི་འཁོར་གྱི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ། ཡུལ་ལྔ་ལ་དམིགས་ཏེ་ཡུལ་ལྔ་མཐོང་བ་མེད་ཀྱང་མིའི་བཞིན་གྱིས་མེ་ལོང་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ལྟར། ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་རང་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། སྐད་ཅིག་ད་ལྟར་བ་ལ་སྐད་ཅིག་སྔ་ལོགས་སུ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་དོན་ལྐོག་ན་མོས་གཏད་པས། ད་ལྟར་བ་ལ་རང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་ཤར་ཞིང་། མ་འོངས་པ་ལ་ད་ལྟའི་གཏོད་བྱེད་ཀྱིས་ཕྱི་ལོགས་སུ་རྣམ་པ་གཏད་པས། ཤེས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་ཏེ་འདྲ་བ་ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་ལ་དོན་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ། །དོན་མྱོང་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་དང་། ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་ཕྱོགས་ལ་ནི། །དངོས་སུ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་ཀྱང་། །དེ་དང་གཟུགས་བརྙན་འདྲ་བས་ན། །བཏགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཚོར་བར་རུང་། །ཞེས་རྣམ་བཅས་པ་འདོད་ལ། དོན་རིག་པ་ནི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པས་དོན་རིག་པར་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་རང་རིག་ཅིང་གསལ་བྱར་མྱོང་བས་ན། བདག་ཉིད་མྱོང་བས་རག་པ་མཚན་ཉིད་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་གསལ་བར་མྱོང་བས་ན། །འདྲ་བར་སྣང་བ་དམིགས་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི།

【漢語翻譯】 如果第二點，不承認自證，那麼能了知名識之境的作者，如果名識本身沒有被了知，那麼所要了知的境，色等等，就不會被了知。就像沒有了知肉食本身，就不會了知它的生處一樣。第三點，如果生、老、住、無常與行蘊不同，那麼行蘊就會變成無生、無住、無老，並且變成常，因為遮止了遮止，就變成了成立。聲聞部經部師們，與分別說部和多數論典一致，但特別的是，對於之前所說的色的基礎，非表示色是捨棄的心相續等等。因為不是色，而是從有色中產生，並且依賴有色，所以被認為是色。其餘的根是最初有色之名識的作者之因，境也是在識上建立形象，所以被認為是所緣之因。極微是無分、粘連、不觸的聚合，從中產生粗大。心和心所，五根識的基礎和它的眷屬心所，色等等，緣於五境，即使五境沒有被看見，就像人的臉在鏡子里建立自己的形象一樣。境的識在第二剎那建立與自己相似的形象而產生。在現在的剎那，之前的剎那在隱蔽處建立形象，所以在現在的剎那，顯現出與自己相似的形象。未來由現在的建立者在外面建立形象，所以識顯現為境的形象，體驗相似，就稱爲了知了境。如《釋量論》所說：體驗相似時，稱為境體驗識。並且，識具有形象的一方，實際上那兩者是不同的，但因為它和影像相似，所以可以感覺到只是假立。這樣認為具有形象。了境識是因為緣于境，所以被稱爲了境識。識在那個剎那自證並且體驗為明亮，因為體驗自身，所以是自證的特徵。因為明亮地體驗自身，所以顯現為相似是所緣。因此，一切識的

【英語翻譯】 Secondly, if self-awareness is not accepted, then the agent who cognizes the object of consciousness, that consciousness itself, is not cognized. Therefore, the object to be cognized, such as form, will not be cognized. Just as not cognizing meat itself makes it impossible to cognize its source. Thirdly, if birth, aging, and abiding, which are impermanent, are different from conditioned phenomena, then conditioned phenomena will become unborn, un-abiding, un-aging, and permanent, because negating a negation becomes an affirmation. The Sravaka Sautrantikas agree with the Vaibhashikas and most treatises, but in particular, regarding the bases of form previously mentioned, non-revealing form is the continuous mind of abandonment, etc. Because it is not form, but arises from what has form and relies on what has form, it is considered to be form. The remaining sense faculties are the cause of the owner of the first form's consciousness, and the objects also establish an image in consciousness, so they are considered to be the objective cause. Atoms are indivisible, adhesive, and non-touching aggregates, from which grossness is produced. Mind and mental factors, the basis of the five sense consciousnesses and its retinue of mental factors, such as form, etc., focus on the five objects. Even though the five objects are not seen, just as a person's face establishes its own image in a mirror, the consciousness of the object arises by establishing an image similar to itself in the second moment. In the present moment, the previous moment establishes an image in a hidden place, so in the present moment, an image similar to itself appears. The future is established by the present establisher externally, so consciousness appears as the image of the object, and experiencing similarity is called knowing the object. As it is said in the Pramanavarttika: When similarity is experienced, the knowing of the object is expressed. And, regarding the side of consciousness with an image, although those two are actually different, because it is similar to an image, it is possible to perceive it as merely imputed. Thus, they accept having an image. Object-knowing consciousness is called object-knowing consciousness because it focuses on the object. Consciousnesses in that moment are self-aware and experience being clear, because they experience themselves, so it is the characteristic of self-awareness. Because it clearly experiences itself, appearing as similar is the object. Therefore, of all consciousnesses,

============================================================

==================== 第 17 段 ==================== 【原始藏文】 །དམིགས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཐ་དད་གནས། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་ཡང་། ཕྱི་རོལ་ན་རྣམ་པ་གཏོད་པ་པོ་ཟླ་བ་གཉིས་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡུལ་རྫུན་པས་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་པས་མི་སྨྲའོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དེའི་འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པས་རྣམ་པ་གཏད་ནས། དེ་དང་འདྲ་བས་དོན་འཛིན་ལ། རྨི་ལམ་ལ་རྟ་གླང་གི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་། ཡིད་རྟོག་བཅས་ལ་སྔ་ཕྱི་དང་ཡུལ་དང་རང་བཞིན་འདྲེས་པའི་དོན་སྤྱི་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ན། སྣང་བ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་རྣམ་ པ་གཏོད་བྱེད་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་མྱོང་བ་རང་རིག་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་ཐལ་མོ་བསྐུམས་པའི་གནས་སྐབས་ཁུ་ཚུར་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་དང་། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པས། དེ་གསུམ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དོ། །ཐོབ་པ་ནི་སེམས་ལ་བག་ཆགས་རྙེད་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྙོམས་འཇུག་གསུམ་པོ་ནི་ལུས་ལ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འགགས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྲོག་གི་དབང་པོ་ནི་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །རིས་མཐུན་པའང་དོན་དེ་གསུམ་འདྲ་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྐྱེ་བའང་དེ་གསུམ་སྔ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །རྒ་བ་ཡང་དེ་གསུམ་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །གནས་པའང་དེ་གསུམ་རྒྱུན་གནས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །མི་རྟག་པའང་དེ་གསུམ་རྒྱུན་ཆད་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོའང་དེ་གསུམ་གྱིས་འཕགས་པའི་ཆོས་མ་ཐོབ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའང་དེ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ། །མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་སྒྲའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ། །འདུས་མ་བྱས་གསུམ་པོ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་གཏན་མེད་པ་ཡིན་པས་རྫས་སུ་མེད་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དག་གི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་ པའི་མི་འཐད་པའང་དྲུག་སྟེ། ཕྱིའི་དོན་དོན་དམ་པ་མི་འཐད་པ་དང་། རགས་སྣང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པ་དང་། རྣམ་པ་གཏོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་པ་དང་། སྙོམས་འཇུག་གི་ཚེ་ན་སེམས་གཏན་མེད་པ་མི་འཐད་པ་དང་། དོན་སྤྱི་རྟོགས་པའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པ་དང་། སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྗོད་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའོ། །དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག

【漢語翻譯】 「所緣境、體驗、自性各異。」如是說。如二月顯現等，雖然在意識中顯現出兩個月亮的形象，但在外界沒有形象的創造者——兩個月亮，所以稱為錯亂。經部宗不認為境是虛假的，所以是錯亂。對於意的識和它的眷屬心所，意的現量是通過根識的境的第二剎那來賦予形象，因為與此相似而執取義。夢中顯現馬、牛的形象，以及有分別的意識中，前後、境和自性混雜，不清晰地顯現總相。雖然顯現是意識的體性，但因為在外界沒有形象的創造者，所以是錯亂。通達所有意識的明亮體驗的自證是不錯亂的。不相應行也如合攏手掌的狀態是拳頭一樣，是色、心和心所的狀態，所以不會從這三者變成其他實體。獲得是心獲得習氣的狀態。三種等持是身體上心和心所停止的狀態。命根是色、心和心所份額相等的狀態。同類也是這三個事物相似的狀態。生也是獲得這三個事物先前沒有的狀態。老也是這三個事物變化的狀態。住也是這三個事物持續存在的狀態。無常也是這三個事物中斷的狀態。異生也是沒有獲得這三個事物的聖者之法的狀態。進入等等也是這三個事物的因果狀態。名句等三種是聲音的詞語狀態。三種無為法如石女兒一樣是完全不存在的，所以不是實體。他們說。依于這些方面的六種不合理是：外境不是勝義諦不合理，粗顯現不是意識的自性不合理，形象的創造者的意義不能成立不合理，等持時心完全不存在不合理，總相不是證悟的事物不合理，聲音自身的體性不能作為能詮釋不合理。第一個是差別。

【英語翻譯】 "The object of focus, experience, and essence are different." Thus it is said. The appearance of two moons, etc., although the image of two moons appears in consciousness, there is no creator of the image—two moons—in the external world, so it is called delusion. The Sutra School does not consider the object to be false, so it is a delusion. For the consciousness of mind and its attendant mental factors, the direct perception of mind is to give form through the second moment of the object of sense consciousness, and because it is similar to this, it grasps the meaning. In dreams, the images of horses and cattle appear, and in conceptual consciousness, the general characteristics of past, present, and nature are mixed and appear unclearly. Although appearance is the nature of consciousness, it is a delusion because there is no creator of the image in the external world. Self-awareness, which clearly experiences all consciousness, is not a delusion. Non-associated formations are also like the state of a fist when the palms are folded, and are the state of form, mind, and mental factors, so they will not become other entities from these three. Obtaining is the state of the mind obtaining habits. The three samadhis are the state in which mind and mental factors cease in the body. The life faculty is the state in which form, mind, and mental factors have equal shares. Similarity is also the state in which these three things are similar. Birth is also the state of obtaining these three things that did not exist before. Aging is also the state of these three things changing. Abiding is also the state of these three things continuing to exist. Impermanence is also the state of these three things ceasing. An ordinary being is also the state of not having obtained the Dharma of the noble ones of these three things. Entering, etc., is also the state of cause and effect of these three things. The three, such as collections of names, are the state of the words of sound. The three unconditioned dharmas, like the child of a barren woman, are completely non-existent, so they are not entities. They say. The six unreasonableness based on these aspects are: it is unreasonable that the external object is not the ultimate truth, it is unreasonable that the coarse appearance is not the nature of consciousness, it is unreasonable that the meaning of the creator of the image cannot be established, it is unreasonable that the mind does not exist at all during samadhi, it is unreasonable that the general characteristic is not the object of realization, and it is unreasonable that the nature of sound itself cannot be the expresser. The first is distinction.

============================================================

==================== 第 18 段 ==================== 【原始藏文】 ་ཏུ་སྨྲ་བ་བཀག་པས་བཀག་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི་རགས་སྣང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་སྡུག་བསྔལ་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཇི་ལྟར་དགག །བདེ་སྡུག་ཐ་དད་པར་མྱོང་སྟེ་ཐ་མི་དད་པ་ཁེགས་ན། རགས་པར་སྣང་བ་ཤེས་པ་དང་ཐ་དད་པར་མྱོང་བས་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ཁེགས། ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཕྱིར་གྲུབ་པས་ནང་གི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་པོ་མ་ཡིན་ལ། བདེ་སྡུག་གཅིག་ཏུ་བློ་གཅིག་ལ་ཚོགས་པས་གཅིག་གིས་གཅིག་འགོག་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་གཟུགས་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་རྐྱེན་གསུམ་ཚང་ཡང་རེས་འགའ་བའི་རྟགས་ལས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་དོན་དཔོག་ན། སྣང་བ་རེས་འགའ་བའི་རྟགས་ལས་ཤ་ཟས་བྱེད་པར་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད། བཞི་པ་ནི་སྙོམས་འཇུག་གི་ཚེ་ན་སེམས་མེད་པའི་ལུས་ལས་ཕྱིས་སེམས་འབྱུང་ན། རིགས་པ་སྔ་མས་ཁེགས་པས་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཁས་བླང་བར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་དོན་སྤྱི་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་སྐད་ ཅིག་འདྲེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དྲུག་པ་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་སྤྱི་མི་སྣང་ཞིང་ཞེན་བྱེད་མ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣ་བ་གསང་བས་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐོས་པ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དངོས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་རྗོད་བྱེད་དུ་འདོད་ནའང་ཟས་དང་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའང་རྗོད་བྱེད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་སུ་བྲིས་པའང་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་མིག་རྣོ་བས་གཟུགས་སུ་བྲིས་པ་མཐོང་བ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྗོད་བྱེད་མཚན་ཉིད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་དང་འདྲིས་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྤྱིར་སྣང་བ་སྟེ། དེ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་འབྲེལ་པ་ནི་གོ་རིམས་མ་ལོག་པའོ། །འདྲིས་པ་ནི་དེ་ཉིད་བློས་ངེས་པར་བྱས་པའོ། །སྐབས་འདིར་རང་སངས་རྒྱས་དགག་པ་མ་བརྗོད་པ་ནི། འཛིན་པ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་འདོད་པ་ཙམ་མ་རྟོགས་པ་སེམས་ཙམ་དང་མཚུངས་ཏེ། དེའང་ཉན་ཐོས་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་། གཟུང་བ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་རྡུལ་ཕྲན་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་ལས། འདིར་དེ་མེད་པར་འདོད་དེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང་། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱི་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བཤད་ལ། ལམ་བགྲོད་ཚུལ་ཕལ་ཆེ

【漢語翻譯】 禁止爭論就已經禁止了。第二，如果粗顯是識的自性，那麼如何遮遣與痛苦快樂的實體不異體？如果感受苦樂是各異的，從而遮遣了不異體，那麼感受粗顯的顯現與識是各異的，為何不遮遣識的自性是相同的呢？因為識是唯一的，所以不是執著內在自性者。苦樂聚集在一個心識上，因為一個遮止另一個，所以只會變成相違。第三，如果眼識具足三緣，也能從偶爾的徵象推斷出創造形象的意義，那麼為何不從顯現偶爾的徵象推斷出吃肉呢？第四，如果在入定的時候，從無心的身體後來生起心，那麼因為先前的理證已經遮止，就會變成承認從無因而生。第五，如果總義是證悟的實體，那麼就會變成

【英語翻譯】 The debate is forbidden by the prohibition. Second, if the gross appearance is the nature of consciousness, how can it be refuted that it is not different from the substance of suffering and happiness? If the experience of suffering and happiness is different, thus refuting non-difference, then since the experience of gross appearance is different from consciousness, why is it not refuted that the nature of consciousness is the same? Since consciousness is one, it is not the one who grasps the inner self. Since suffering and happiness gather in one mind, because one prevents the other, it will only become contradictory. Third, if the visual consciousness, even with the three conditions complete, can sometimes infer the meaning of creating an image from a sign, why not infer meat-eating from the sign of occasional appearance? Fourth, if in the state of absorption, mind arises later from a body without mind, then because the previous reasoning has refuted it, it will become an admission of arising from no cause. Fifth, if the general meaning is the entity of realization, then it will become

============================================================

==================== 第 19 段 ==================== 【原始藏文】 ར་ཉན་ཐོས་དང་མཚུངས་པས་དེའི་ཁོངས་སུ་བསྡུས་ཏེ་འགྲེལ་ཆུང་ལས། ཉན་ཐོས་དང་དེའི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་པ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱང་སྟེ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་འདིར་ཉན་ཐོས་དང་སེམས་ཙམ་པ་དག་བཀག་པ་དང་འགེགས་པར་འགྱུར་བས་མ་བྲིས་སོ། །དེ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐེག་ཆུང་པ་ལས་འཕགས་ཚུལ་དང་། རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དང་ནི། །དེ་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་དག་དང་། །ཡེ་ཤེས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་དང་། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་གང་ཡིན་དང་། །ཡང་དག་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། །སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཆེན་པོ་བདུན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །ཐེག་ཆེན་ཞེས་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ཕུགས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་རང་གི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཆུང་ངུ་ཡིན་ལ། གཞན་དོན་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཆེན་པོའོ། །བསྒྲུབ་པ་ནི་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ནི་ཆེན་པོ་ལ། བྲལ་བ་ནི་ཆུང་ངུ་སྟེ་སྡུད་པ་ལས། ཐབས་མེད་ཤེས་རབ་བྲལ་བས་ཉན་ཐོས་ཉིད་དུ་ལྷུང་། །ཞེས་སོ། །དེའང་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང་། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ག་ལ་འགྱུར། ། འདི་ནི་སྙིང་རྗེ་འབའ་ཞིག་གིས། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྲིད་མཚམས་སྦྱོར། །ཅེས་ཐབས་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་མཐའ་གཉིས་སུ་མི་གནས་པས་སྲིད་ཞི་གཉིས་ལས་འདའ་བར་བྱེད་དེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་ཤིང་། །སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་དང་། །ཞེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་མམ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱེད་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཉན་རང་སྟེ་ཆུང་ངུ་ལ། བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་དུས་ཐུང་ངུར་སྤྲོ་བ་ཞན་པས་གཞན་དོན་ཡལ་བར་འདོར་བ་ཆུང་ངུ་ལ། དུས་རིང་པོར་སྤྲོ་བ་ཆེན་པོས་བརྩོན་པ་ནི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཕ་རོལ་སེམས་དགེ་གཅིག་གི་ཕྱིར་ཡང་ནི། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱར་ཡང་མི་སྐྱོ་བ། །ཞེས་པ་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་གྲངས་མཐའ་ཡས་ལ་དུས་རིང་དུ། །བདེ་བར་གཤེགས་ཀྱི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད། །ཡིད་ལ་བསམ་པ་མཐའ་དག་རྫོགས་བྱེད་པ། །རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པ་ལྟ་ཞིག་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་པ་དང་སྔ་མ་ལས། སེམས་ཅན་ཁུར་ཆེན་མགོ་ལ་ཁྱེར་བ་ཡིས། །སེམས་དཔའ་མཆ

【漢語翻譯】 因為聲聞和它相似，所以被歸入其中，《釋論小品》中說：聲聞和傾向於聲聞的獨覺也一樣，只是在現證的次第上多了一個。因此，這裡沒有寫遮止和將要遮止的聲聞和唯識宗。之後，要確定大乘的道理，有兩點：從勝過小乘的方面，以及詳細的區分。第一點，《經莊嚴論》中說： 「所緣廣大性，如是成辦二，智慧勤奮起，方便善巧性，真實成辦大，佛陀事業大，以具七大故，是故說大乘。」 其中，所緣是指究竟的目的，為自己成辦利益是小，僅僅為他人成辦利益是大。成辦是指方便智慧相結合是大的，分離是小的，《攝事品》中說：沒有方便的智慧，會墮落為聲聞。 這在《寶鬘論》中說： 從聲聞乘中，沒有宣說菩薩的發願和行為的完全迴向，怎麼能成為大乘？ 這僅僅以悲心，連線到菩提之間的有。 這樣，方便悲心和智慧不住于兩邊，因此能超越有寂二者。《現觀莊嚴論》中說： 智慧不住于有，悲心不住于寂。 智慧只是證悟人無我，或者執取一半的法，證悟無自性是聲聞緣覺，是小的。證悟二無我是菩薩的大乘。 勤奮是在短時間內興趣減弱，因此放棄他人的利益是小的。在長時間內以巨大的興趣而勤奮，如《經莊嚴論》中說： 爲了他人一個善心，即使經歷百千劫也不厭倦。 以及《入行論》中說： 對於無量無邊的眾生，在漫長的時間裡，圓滿實現善逝無上的安樂，心中所想的一切，恒常佈施，更何況其他的呢？ 以及前面所說： 菩薩以頭頂承擔眾生重擔。

【英語翻譯】 Because the Shravakas are similar to it, they are included in it. The "Smaller Commentary" says: The Shravakas and the Pratyekabuddhas who are inclined towards them are the same, except that they have one more stage of realization. Therefore, here, the Shravakas and the Chittamatrins who are to be prevented and will be prevented are not written. After that, to ascertain the nature of the Mahayana, there are two points: how it is superior to the Hinayana, and the detailed distinctions. The first point is from the Sutra Ornament: "The object is great, and so are the two accomplishments, wisdom, diligence, and skillful means, the true accomplishment is great, and the Buddha's activity is great, because it possesses the seven great qualities, therefore it is definitely called the Mahayana." Among these, the object is the ultimate purpose, accomplishing one's own benefit is small, and accomplishing only the benefit of others is great. Accomplishment is when skillful means and wisdom are combined, which is great, and when they are separated, it is small. The Compendium says: Without skillful means, wisdom is separated and falls into the state of a Shravaka. This is said in the Ratnavali: From the Shravaka vehicle, the aspiration and the complete dedication of the Bodhisattva's conduct are not explained, how can it become the Mahayana? This only connects existence to the state of enlightenment with compassion. Thus, skillful means, compassion, and wisdom do not abide in either extreme, therefore they cause one to transcend both existence and peace. The Abhisamayalankara says: Wisdom does not abide in existence, and compassion does not abide in peace. Wisdom is only the realization of the selflessness of the person, or grasping half of the phenomena, realizing the absence of inherent existence is the Shravaka and Pratyekabuddha, which is small. Realizing the emptiness of the two selves is the Bodhisattva's Mahayana. Diligence is when interest wanes in a short time, therefore abandoning the benefit of others is small. Diligence with great interest for a long time is as the Sutra Ornament says: Even for the sake of one virtuous thought of another, one is not weary even after hundreds of thousands of eons. And the Bodhicharyavatara says: For countless beings, for a long time, to perfectly accomplish the supreme bliss of the Sugatas, whatever is thought in the mind, what need is there to mention constant giving? And as mentioned earlier: The Bodhisattva carries the heavy burden of beings on his head.

============================================================

==================== 第 20 段 ==================== 【原始藏文】 ོག་རྣམས་དལ་གྱིས་འགྲོ་མི་མཛེས། །བདག་གཞན་འཆིང་བ་སྣ་ཚོགས་རབ་བཅིངས་པས། །བརྩོན་འགྲུས་བརྒྱ་འགྱུར་དུ་ནི་བྱ་བའི་རིགས། །ཞེས་སོ། །ཐབས་ནི་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཞི་བ་ཚོལ་བའི་ཐབས་ནི་ཆུང་ངུ་ལ་ཟློག་པ་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ ལས། ཉན་ཐོས་ཞི་བ་ཚོལ་རྣམས་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་ཉེར་ཞིར་ཁྲིད་མཛད་གང་ཡིན་དང་། །འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་རྣམས་ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དོན་སྒྲུབ་མཛད་པ་གང་། །ཞེས་སོ། །གྲུབ་པ་ནི་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་ཆུང་ངུ་ལ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ་རིན་པོ་ཆེ་ཟ་མ་ཏོག་ལྟ་བུའི་གཏམ་ལས། ཕྱོགས་གཅིག་ཞི་བར་གཞོལ་བས་དབྱིངས་སུ་ཡང་དག་ཞི་གྱུར་པ། །ཆུང་ངུ་རྣམས་ལས་མཆོག་གྱུར་མི་གནས་མྱ་ངན་འདའ། །རང་གཞན་དོན་གཉིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་དོན་མཛད་པ། །ཡིད་བཞིན་མཆོག་སྟེ་མ་ལུས་འདོད་གཏེར་རོལ་པ་ཅན། །ཅེས་སོ། །འཕྲིན་ལས་ནི་ཉན་རང་དབྱིངས་སུ་ཞི་བས་གཞན་དོན་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། གཅིག་པུ་ཞི་ལ་བློ་ཡི་འཇུག་པ་ཐིམ་གྱུར་གཞན་དོན་སེམས་པའང་མེད། །ཅེས་སོ། །ཐེག་ཆེན་ནི་སངས་རྒྱས་ནས་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་དོན་མཛད་དེ་སྔ་མ་ལས། དེ་བཞིན་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་འདིའི། །ལས་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །གཞན་ཡང་བརྟག་གཉིས་ལས། གང་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། གང་ཆུང་བ་རྣམས་ནི་ཐེག་པ་ཆུང་ངུའོ་ཞེས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་རྒྱུད་ལས། ཐུགས་རྗེས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ཤིང་། །ཤེས་རབ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཁྱབ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དེ། །གཞན་དག་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། ། ཞེས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ། སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་བཞེད་གཞུང་གིས་དབྱེ་བསྡུའི་ཁྱད་པར་མང་ཡང་། འདིར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་སེམས་ཙམ་པ་དང་། དབུ་མ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སེམས་ཙམ་པའི་ཕྱོགས་ལ། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀུན་བཏགས། གཞན་དབང་། ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་དུ་འདུས་པར་འདོད་དོ། །དེའང་རྣམ་གྲངས་སུ་བརྗོད་ཅིང་བཏགས་པའི་ཆ་རྣམས་ནི་ཀུན་བཏགས་ཏེ། དབྱེ་ན་དོན་ལ་མེད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་པ་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་མེད་པ་གསལ་སྣང་དང་། བདག་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་ཆད་པའི་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ལ། རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་བཏགས་ནི་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་བཏགས་པ་དང་གང་དང་གང་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་བཀོད་

【漢語翻譯】 緩慢行走並不美妙，因為自他都被各種束縛緊緊捆綁。因此，應該百倍地努力。如是說。方法是，獨自尋求寂靜的方法是小乘，相反的是大乘。《現觀莊嚴論》中說：聲聞尋求寂靜，由一切智引導趨向寂滅；利益眾生者，由道智成辦世間利益。如是說。成就方面，趨向片面寂靜是小乘，不住涅槃是大乘，如珍寶自生故事中所說： 趨向片面寂靜，於法界中真實寂滅者，是小乘中之殊勝，不住涅槃。自他二利任運成就，成辦利益者，如意寶珠，具足無盡如意寶藏。如是說。事業方面，聲聞緣覺於法界中寂滅，不生起利他事業。該論中說： 獨自寂靜，心意融入，不思利他。如是說。大乘是從成佛到輪迴未空之間利益眾生，如前論中所說： 同樣，此輪迴存在期間，事業 желает непрерывным. 如是說。此外，《辨中邊論》中說： 誰的智慧和慈悲廣大，就是大乘；誰的智慧和慈悲狹小，就是小乘。以及《智慧分別經》中說： 慈悲觀照有情眾生，智慧遍佈法界，是為大乘，其他則與之相反。如是說。關於大乘的分類，根據各位論師的觀點，分類和歸納有很多差別。此處從瑜伽行唯識宗和中觀宗兩方面來說。首先，在唯識宗方面，有總相和別相兩種安立。第一種是，一切所知都包含在遍計所執、依他起、圓成實三種之中。也就是說，以名言述說和安立的部分是遍計所執。區分的話，有在意義上不存在，但在名言上說，如二月般的虛幻顯現，以及如「我」這樣的概念，是屬於自性斷滅的遍計所執。名言的遍計所執是指以名稱、詞語、文字等形式安立，以及對任何事物的詳細分類。

【英語翻譯】 It is not beautiful to walk slowly, because both oneself and others are tightly bound by various fetters. Therefore, one should make a hundredfold effort. Thus it is said. The method is that the method of seeking peace alone is the Lesser Vehicle, and the opposite is the Greater Vehicle. In the Ornament for Clear Realization, it says: Those who seek peace, the Hearers, are led to near peace by the all-knowing; those who benefit beings, the knowers of the path, accomplish the benefit of the world. Thus it is said. In terms of accomplishment, tending towards one-sided peace is the Lesser Vehicle, and non-abiding Nirvana is the Greater Vehicle, as stated in the story of the wish-fulfilling gem: Tending towards one-sided peace, those who are truly pacified in the realm of reality, are superior among the Lesser, non-abiding Nirvana. Those who spontaneously accomplish the benefit of both self and others, accomplishing the purpose, are like the supreme wish-fulfilling jewel, possessing inexhaustible treasures of desires. Thus it is said. In terms of activity, the Hearers and Solitary Realizers are pacified in the realm of reality, and do not arise for the benefit of others. In that very text, it says: Alone in peace, the mind is absorbed, and there is no thought of benefiting others. Thus it is said. The Great Vehicle is to benefit beings from the time of enlightenment until samsara is empty, as stated in the previous text: Likewise, as long as this samsara exists, the work is desired to be непрерывным. Thus it is said. Furthermore, in the Discrimination of the Middle and Extremes, it says: Whoever has great wisdom and compassion is the Great Vehicle; whoever has small wisdom and compassion is the Lesser Vehicle. And in the Tantra of the Arrangement of Wisdom, it says: Compassion focuses on sentient beings, wisdom pervades the realm of phenomena, this is called the Great Vehicle, and others are the opposite of that. Thus it is said. Regarding the classification of the Great Vehicle, there are many differences in classification and summarization according to the views of individual teachers. Here, it is discussed from the perspective of the Mind-Only school of Yogic Practice and the Madhyamaka school. First, in the Mind-Only school, there are two establishments: general and specific. The first is that all knowable things are included in the three: the completely imputed, the dependent, and the thoroughly established. That is to say, the parts that are expressed and established by names are the completely imputed. If distinguished, there are those that do not exist in meaning but are expressed in name, such as the illusory appearance of two moons, and concepts such as "self," which belong to the completely imputed that is devoid of characteristics. The nominal completely imputed refers to the establishment in the form of names, words, and letters, and the detailed classification of anything.

============================================================

==================== 第 21 段 ==================== 【原始藏文】 པ་ཐམས་ཅད་དེ། ཚིག་དོན་དང་། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པར་དབྱེ་བའི་ཚུལ་རྣམས་ནི་བློས་བཀོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་དབྱེ་བྱའི་དོན་གཉིས་མ་འབྲེལ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་སུ་སྣང་བས། ཀུན་བཏགས་པའོ། །གཞན་དབང་ལའང་གཉིས་ལས། མ་དག་པ་གཞན་གྱི་དབང་ནི། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་དབང་གིས་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ཡུལ་དོན་ལུས་དང་བཅས་པའོ། །ཡུལ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔའོ། །དོན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྐྱེན་ གཞན་ལས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གྲུབ་པ་ཚོགས་བརྒྱད་དོ། །ལུས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོའོ། །འདི་དག་ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་གཞན་དབང་ཞེས་བཞག་པའོ། །དག་པ་གཞན་དབང་ནི་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་ཞིང་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་དག་སྟོབས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་གནས་སྐབས་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཆ་ནས་བརྟགས་པའོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལའང་གཉིས་ལས། དང་པོ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ནི། གནས་ལུགས་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མར། ཇི་ལྟར་སྔོན་དེ་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་པ་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དག་གྱུར་པ། །ཞེས་དང་། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས། སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། །རབ་ཏུ་བཏགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་དེ་ཉིད་དོ། །དེའི་སྟེང་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པ། རིས་གཅིག་ཏུ་མ་ཆད་པས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆ་ལ་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་ངོ་བོ་རྟོག་མེད་ཡུལ་ལ་མི་འཛིན་པ་སྟེ། དེའི་ངང་དུ་གོམས་ན་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་འཕེན་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །སེམས་ཙམ་དྲི་མེད་པ་ཁ་ཅིག་འདི་ཡིད་ཤེས་རྟོག་མེད་དང་གཅིག་པས་ཡིད་དུ་བསྡུས་ནས་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པར་མི་འདོད་པའང་ ཡོད་དོ། །དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ནི་ཁས་ལེན་ཏེ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་སྒོ་ལྔའི་ཡིད་དང་བཅས་པར་མ་འགྱུས་པའི་ཤེས་པ། གསལ་བ་སྟེ་དེའི་ངང་དུ་གོམས་པ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་འཕེན་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །དེ་དག་གིས་འདི་ཉིད་ཤེས་པའི་དབྱེ་གཞིར་བྱེད་དོ། །ཡིད་ཤེས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ལས་མཆེད་པ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ནི་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣམ་ཤེས་ཕྱི་རོལ་ན

【漢語翻譯】 所有這些，如詞義、能詮和所詮等，以及對蘊和界等進行區分的方式，都是由心識所安立的。由於它們看起來像是瞭解事物和被區分的事物之間沒有關聯的方法，所以是遍計所執。他起有二，不凈的他起是：由各種習氣的力量，顯現為外內情器等各種形象，包括所緣境、意義和身體。所緣境是色等五境。意義是識，由其他因緣產生，成為八識聚。身體是近取蘊。這些依賴於業和習氣的其他因緣，所以被稱為他起。清凈的他起是極清凈的剎土和智慧等，從暫時依賴於斷除障礙的力量的方面來觀察。圓成實性也有二，第一種是不變的圓成實性：是實相義的阿賴耶，法界自性光明，如來藏。如《寶性論》所說：『如是先前如是后，不變真如即如是。』《經莊嚴論》中說：『前後雖無有差別，然此真如已清凈。』《密集莊嚴經》中說：『此心性上以阿賴耶，施設假名而宣說。』就是指這個。在其之上，有無始以來的無明，是所有煩惱的根本。由於沒有斷絕，所以未被記別的部分被稱為各種習氣的阿賴耶。其自性是無分別，不執著于外境。習慣於此狀態，則具有投生於無色界的業力。有些無垢唯識論者認為這與無分別的意識相同，因此將其歸納為意，而不承認阿賴耶等。實義阿賴耶是承認的，阿賴耶識是不與五根識和意識混合的識，是明亮的。習慣於此狀態，則具有投生於色界的業力。他們以此作為區分此識的基礎。他們說：意是未被記別的。從它產生的五根識是眼識等，識在外

【英語翻譯】 All of these, such as word meanings, signifiers and signifieds, and the ways of distinguishing between aggregates and elements, are mentally constructed. Because they appear as methods of understanding things and the things being distinguished without any connection between them, they are the completely imputed. The other-powered also has two aspects. The impure other-powered is: due to the power of various habitual tendencies, various appearances of outer and inner vessels and contents arise, including the object, meaning, and body. The object is the five objects such as form. The meaning is consciousness, which arises from other causes and becomes the eight aggregates of consciousness. The body is the aggregates of appropriation. These depend on other causes of karma and habitual tendencies, so they are called other-powered. The pure other-powered is the extremely pure realm and wisdom, etc., which are examined from the aspect of temporarily relying on the power of eliminating obscurations. The thoroughly established also has two aspects. The first is the unchanging thoroughly established: it is the alaya of the meaning of reality, the luminous nature of the dharmadhatu, the tathagatagarbha. As the Uttaratantra says: 'As it was before, so it is after, the unchanging suchness is thus.' The Sutra Ornament says: 'Although there is no difference between before and after, this suchness is purified.' The Dense Ornament Sutra says: 'On this essence, the name alaya is imputed and spoken.' That is what it refers to. Above that, there is beginningless ignorance, which is the root of all afflictions. Because it is not cut off in one line, the unlabelled part is called the alaya of various habitual tendencies. Its nature is non-conceptual and does not grasp at objects. If one is accustomed to this state, one has the karma to be born in the formless realm. Some immaculate Mind-Only proponents believe that this is the same as non-conceptual consciousness, so they summarize it as mind and do not accept alaya, etc. The real meaning alaya is accepted, and the alaya consciousness is the consciousness that is not mixed with the five sense consciousnesses and the mind, it is clear. If one is accustomed to this state, one has the karma to be born in the form realm. They use this as the basis for distinguishing this consciousness. They say: the mind is unlabelled. The five sense consciousnesses that arise from it are eye consciousness, etc., consciousness outside

============================================================

==================== 第 22 段 ==================== 【原始藏文】 ་སྣང་བ་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ནང་གི་ཤེས་པ་ལ་འཆར་བའི་སྒོ་དབང་པོ་སོ་སོས་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་ལྔར་བཞག་ཀྱང་མྱོང་བ་པོ་ནི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་གི་རིག་པ་རང་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །ཡིད་ཤེས་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྗེས་ལ་སྐྱེས་པ་དང་དོན་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་པའོ། །ཉོན་ཡིད་ནི་དཔྱད་པས་ཆགས་སྡང་བར་མ་གསུམ་གང་རུང་དུ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུག་གསུམ་མམ་ལྔའི་ཉོན་མོངས་སུ་ཤར་བ་ལ་ཟེར་རོ། །སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དུ་སྨྲ་བའི་སེམས་ཙམ་པ་དག་ནི་ཡིད་ཤེས་དང་ཉོན་ཡིད་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པས་ཚོགས་བདུན་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པར་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེ་དག་གི་གཞུང་ལས། སེམས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་འདོད་ཅིང་། དེ་དག་ལས་རྗེས་ལ་སྐྱེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་གི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ནི་ཡིད་དུ་འདོད་དེ། སེམས་ནི་ཀུན་གཞིའི་ རྣམ་པར་ཤེས། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ཡིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། །དྲུག་པོ་འགགས་མ་ཐག་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་གང་ཡིན་དེ་ཡིད་དོ། །ཞེས་མཛོད་ལས་བཤད་པ་དང་ཡང་མཐུན་ཏེ། དཔེར་ན་ཨུཏྤ་ལ་མཐོང་དུས་བུང་བའི་སྒྲ་དང་། མེ་ཏོག་གི་དྲི་དང་། རེག་བྱ་དང་། རོ་རྣམས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་སྲིད་པ་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་རྟོག་མེད་ཀྱིས་དུས་གཅིག་ལ་ཡུལ་འཛིན་ལ། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་གསལ་བའི་ཆ་ཙམ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། སྐད་ཅིག་དུ་ཡུལ་རིག་པ་ལ་དགའ་གདུང་དུ་སྐྱེ་དུས་རྟོག་དཔྱོད་དུ་ཤར་བས། སྒོ་ལྔ་ཀུན་གཞིའི་ཤེས་པ་དང་དྲུག་པོའི་རྟོག་མེད་གསལ་སྣང་གི་ཆ་འགགས་ནས། འཛིན་པའི་ཆ་ཡིད་ཤེས་རྟོག་བཅས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བ་ལས་གཉིས་པ་མི་འཇུག་པ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡིད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེའང་རྟོག་མེད་རྟོག་བཅས་སུ་གྱུར་པའི་ཆ་ནས་དྲུག་པོ་འགགས་པར་བརྗོད་ཀྱང་། དོན་ལ་དབང་ཤེས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་བཅས་པ་སོ་སོའི་ལྡོག་པའམ་ཆ་ནས་མ་ཉམས་པར་སོ་ན་གནས་ཏེ། གཟུགས་མཐོང་བའི་ཆ་ནི་རྟག་ཏུ་མིག་ཤེས་ཡིན་ལ། དེའི་ངོ་བོ་རྟོག་མེད་ཡིན་པས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའང་གཞལ་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡོངས་གྲུབ་ནི་ལམ་ཟག་མེད་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བའི་སར་ཕྱིན་ནས་སླར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་ནི་ལུང་དང་བཅས་པ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། ཤེས

【漢語翻譯】 雖然從顯現為與現象相似的相狀在內在的意識中生起，由各個根門所作的部分安立為五種，但體驗者是境與有境的相狀二者無別，唯是自明的自性覺性，如是認為。意識是在五根之後產生的，是對內外諸法進行作用的意識。染污意識是指經過思慮后，在貪嗔癡三種中任何一種狀態下產生，並且顯現為三種或五種煩惱的狀態。說諸法各異又無二的唯識宗認為，將意識和染污意識二者合為一體，因此承許有包含阿賴耶識在內的七識。在他們的論典中說，心是指阿賴耶識，它被認為是無分別的五根識的眷屬。從這些識之後產生的，執著我與我所的五十一心所的眷屬，被認為是意，即：心是阿賴耶識的 相狀識，執著我者是意。如是說。又與《俱舍論》中所說的：六識滅盡之後，任何的識即是意。相符。例如，在見到烏 উৎপལ་（藏文，梵文天城體，utpala，漢語字面意思：青蓮花）時，蜜蜂的聲音、花朵的香味、觸感和味道等同時被感知是可能的，因為無分別的五根識在同一時間執持對境。那時，意識的無分別的明亮部分僅僅是阿賴耶識。當在一瞬間對境生起喜悅或痛苦時，就會顯現為思慮分別。因此，五根、阿賴耶識和六識的無分別的明亮顯現的部分消失後，執持的部分，即有分別的意識，只能一個剎那一個剎那地產生，不能同時產生兩個，這被稱為意。雖然從無分別轉變為有分別的角度來說，六識被認為是滅盡的，但實際上，包含根識和阿賴耶識在內的各個識，從各自的自性或部分來說，並沒有消失，而是各自存在。例如，見到色法的部分總是眼識，並且它的自性是無分別的，因此聲音等也可以通過這種方式來衡量和理解。完全成立的真如是不顛倒的，是包含無漏道和果位在內的，因為是真實地走向，並且到達所去的境地后不再退還的緣故。關於這些的詳細內容，應當通過包含教證的偉大論典來了解。 第二，個別承許的安立是：識

【英語翻譯】 Although the appearance of phenomena is similar to the way it arises in the inner consciousness, and the functions of the respective sense faculties are established as five, the experiencer is none other than the self-illuminating self-awareness, without duality of object and subject. This is the assertion. Mental consciousness arises after the five senses and is the consciousness that engages with internal and external phenomena. Afflicted mind refers to the arising of any of the three: attachment, aversion, or indifference, after deliberation, and manifesting as the three or five poisons of affliction. The Mind-Only school, which speaks of the diversity and non-duality of phenomena, asserts that by combining the mental consciousness and the afflicted mind into one, they accept the seven aggregates, including the base consciousness (ālaya-vijñāna). In their treatises, it is said that mind refers to the base consciousness, which is considered to be the retinue of the non-conceptual five sense consciousnesses. The consciousness that arises after these, along with the retinue of the fifty-one mental factors that grasp at "I" and "mine," is considered to be the mind, that is: Mind is the base consciousness's form of consciousness. The one grasping at "I" is the mind. So it is said. It also agrees with what is said in the Treasury of Knowledge (Abhidharmakośa): "Whatever consciousness there is, immediately after the cessation of the six, that is the mind." For example, it is possible to simultaneously perceive the sound of a bee, the fragrance of a flower, the tactile sensation, and the taste when seeing an উৎপལ་ (藏文, Devanāgarī, utpala, meaning: blue lotus), because the non-conceptual five sense consciousnesses apprehend the object at the same time. At that time, the non-conceptual clear aspect of consciousness is merely the base consciousness. When joy or sorrow arises in an instant upon perceiving an object, it manifests as deliberation and discrimination. Therefore, after the non-conceptual clear appearance of the five senses, the base consciousness, and the sixth consciousness ceases, the grasping aspect, which is the conceptual mental consciousness, arises only one moment at a time, and two cannot arise simultaneously. This is called mind. Although from the perspective of the non-conceptual transforming into the conceptual, the six consciousnesses are considered to have ceased, in reality, each consciousness, including the sense consciousnesses and the base consciousness, remains in its own state without diminishing from its respective nature or aspect. For example, the aspect of seeing form is always eye consciousness, and its nature is non-conceptual, so sound and so on can also be measured and understood in this way. The perfectly established reality, which is not inverted, includes the uncontaminated path and its result, because it is truly going and, having reached the place to go, does not return. These details should be understood through the great treatises that include scriptural authority. Second, the individual assertions of the establishment are: consciousness

============================================================

==================== 第 23 段 ==================== 【原始藏文】 ་བྱ་གཞི་ལྔར་བྱེད་དེ། གཟུགས་ཀྱི་གཞི་དང་། སེམས་ཀྱི་གཞི་དང་། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི་དང་། དེ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་དང་། འདུས་མ་བྱས་པའོ། །འདི་དག་གི་འདོད་ཚུལ་ལ་རྣམ་བཅས་པ་དང་། རྣམ་མེད་པ་གཉིས་ལས། རྣམ་བཅས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་རྣམས་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་བས་ཏེ། ཤེས་པ་ལས་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལྔར་སྣང་བ་དང་། སྒྲོ་བཏགས་པར་གྲགས་པའི་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའང་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་འཁོར་སེམས་བྱུང་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་གྱི་རྟ་གླང་ལ་སོགས་པའང་རྟོག་མེད་འཁྲུལ་པ་འཁོར་སེམས་བྱུང་དང་བཅས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བའོ། །དོན་སྤྱི་དང་སྒྲ་སྤྱིའང་ཡིད་རྟོག་པ་འཁོར་སེམས་བྱུང་དང་བཅས་པ་ཉིད་སྤྱིའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་པས། ཡང་དག་པར་ནི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་། ཞེན་ཡུལ་མང་པོ་ལ་ཐུན་མོང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བས་སྤྱི་ཞེས་བརྗོད་པར་ཟད་དོ། །དབང་པོ་ལྟར་སྣང་བ་དང་། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྣང་བ་ནི། ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་ལྟར་ན་ཀུན་གཞི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བར་ཁས་ལེན་ལ། ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་པ་ལྟར་ན་ཡིད་རྟོག་པ་མེད་ པ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་གནས་པ་འཁོར་སེམས་བྱུང་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཀྱི་གཞི་ལ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མར་བདེན་པར་འདོད་པ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་འདོད་པ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི་སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་བློ་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཀྱི་གཞི་ནི་ཡུལ་ཁ་དོག་དུ་མ་དང་། ཁ་དོག་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཆ་དུ་མ་དང་མཐར་རྡུལ་དུ་མའི་བར་དུ་ཡོད་པས། དེ་དང་བདག་གཅིག་པའི་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱང་དུ་མ་ཡིན་ལ་རེ་རེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཡང་རྣམ་དབྱེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་གཅིག་ལའང་། གྲངས་ལས་འདས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི། དོན་སྣང་བ་ཤེས་པ་མི་འགལ་བ་ལྟར་དུ་མར་སྣང་བ་ཡང་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་མི་འགལ་བས། ཁ་དོག་དུ་མར་སྣང་ཡང་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས། གང་ཟག་རེ་རེ་ལ་མིག་གི་ཤེས་པ་དུ་མ་མི་འབྱུང་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ

【漢語翻譯】 分為五種基：色的基、心的基、心所生的基、這三者的差別——暫時的法，以及非複合的法。關於這些的觀點，有具相和無相兩種。其中，具相是指色的基，顯現為色的一切，是心和心所生本身因習氣薰染而顯現為色的形象。並非是與識不同的實體。如此，顯現為色等五境，以及被稱為虛構的二月等，也是五根的識連同俱生心和心所生的顯現。夢中的馬、象等，也是無分別的錯亂連同俱生心和心所生的那樣顯現。總義和聲音總義也是意識分別念連同俱生心和心所生本身顯現為總的形象。實際上，識是剎那不雜的自性，但因顯現為對許多所緣共同的形象，所以才稱為總。顯現為根和顯現為器世間，如果承認阿賴耶識，則承認阿賴耶識連同其眷屬那樣顯現。如果不承認阿賴耶識，則認為無分別的意識持續不斷地存在，連同俱生心和心所生本身那樣顯現。第二，心的基有三種：認為有多種識是真實的，認為多種識是一個真實的，以及說識的集合是一個的宗派。第一種是，如教師釋迦智等認為，心的基是，境有多種顏色，每種顏色又有多種部分，最終到多種微塵。因此，與之本體相同的眼識本身也是多種的，而顯現為每一個的識是一個。同樣，聲音的識等每一個也有無數的差別，在一種因上也有無數的識。第二種是說多種非二元的人，認為境的顯現和識不相違，同樣顯現為多種也是真實的一個不相違，雖然顯現為多種顏色，但卻是眼識一個的自性。因此，每個人不會產生多種眼識，同樣，耳識等

【英語翻譯】 It is divided into five bases: the base of form, the base of mind, the base of mental events, the distinction of these three—temporary dharmas, and the unconditioned. Regarding the views on these, there are two: with aspects and without aspects. Among these, with aspects means that the base of form, all that appears as form, is the mind and mental events themselves appearing as the image of form due to the habituation of imprints. It is not a different entity from consciousness. Thus, the appearance as the five objects such as form, and the two moons, etc., which are said to be fabricated, are also the appearance of the five sense consciousnesses together with the co-emergent mind and mental events. The horses and elephants in dreams, etc., are also the appearance of non-conceptual confusion together with the co-emergent mind and mental events. General meanings and general sounds are also the appearance of conceptual mind together with the co-emergent mind and mental events as a general image. In reality, consciousness is the nature of unmixed moments, but because it appears as a common image to many objects of attachment, it is merely called general. The appearance as sense faculties and the appearance as the container world, if one accepts the ālaya-vijñāna, then one accepts that the ālaya-vijñāna together with its retinue appears in that way. If one does not accept the ālaya-vijñāna, then one believes that the non-conceptual mind continuously exists, together with the co-emergent mind and mental events, appearing in that way. Secondly, there are three bases of mind: those who believe that many consciousnesses are real, those who believe that many consciousnesses are one real, and the school that says that the collection of consciousnesses is one. The first is, as the teacher Śākya-buddhi and others believe, the base of mind is that objects have many colors, and each color has many parts, and finally, there are many particles. Therefore, the eye consciousness itself, which is the same entity as it, is also many, and the consciousness that appears as each one is one. Similarly, each of the consciousnesses of sound, etc., also has countless distinctions, and there are countless consciousnesses on one cause. The second is those who say that the manifold is non-dual, believing that the appearance of objects and consciousness are not contradictory, and similarly, the appearance as many is also one real and not contradictory. Although it appears as many colors, it is the nature of one eye consciousness. Therefore, many eye consciousnesses do not arise for each person, and similarly, ear consciousness, etc.

============================================================

==================== 第 24 段 ==================== 【原始藏文】 ་ཡང་རིགས་མཐུན་དུ་མ་མི་འབྱུང་བས་རིགས་མཐུན་པ་རེ་རེ་ཡིན་ལ། རིགས་མི་མཐུན་པ་དུ་མ་མི་འབྱུང་བས་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྟེ་དྲུག་ཏུ་འདོད་ལ་ཡིད་རྟོག་པ་རྒྱུན་ཆད་པ་ནའང་། དེ་རྟོག་མེད་དུ་ཡོད་ པས་ཡིད་ནི་རྒྱུན་དུ་གནས་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱང་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་། ཡང་སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་འདོད་པའང་ཡོད་དེ། དེས་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་ཚོགས་དྲུག་ནི་བརྒྱལ་བ་དང་ར་རོ་བ་དང་། གཉིད་འཐུག་པོར་སོང་བ་དང་སྙོམས་འཇུག་གི་གནས་སྐབས་ན་འགགས་ཏེ་མི་ལྡན་པ་ཉིད་དབུས་མཐའ་ལས། སེམས་མེད་གཉིད་དང་བརྒྱལ་མ་གཏོགས། །སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམ་གཉིས་དང་། །རྟག་ཏུ་འདུ་ཤེས་མེད་པའོ། །ཞེས་བཤད་པས། དེའང་ལྡང་ཉལ་གྱི་ཚུལ་ཅན་མི་བརྟན་པའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། དེའང་ངོ་བོ་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ། མཚན་ཉིད་ནི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ལ། དེའང་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་། རྣམ་པ་མི་གསལ་བ་དང་འཁོར་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་པ་དང་བཅས་པའི་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ལྔ་བྱུང་ལ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་མ་བྱས་ཀྱི་བར་དུ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འཇུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་ནས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚོགས་དྲུག་འཁོར་བཅས་དགེ་བ་ཟག་བཅས་དང་མི་དགེ་བས་ལུས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་རྣམ་སྨིན་ གྱི་བག་ཆགས་འཇོག་པས། དེ་ལས་ལུས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་དང་དགེ་བ་ཟག་མེད་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་ཁོ་ནའི་བག་ཆགས་འཇོག་ཅིང་། མི་དགེ་བ་དང་དགེ་བ་ཟག་བཅས་ཀྱིས་ཀྱང་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་བག་ཆགས་འཇོག་པས། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ནི་ས་བོན་གྱི་ཆ་ཡིན་ལ། ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་ཐོག་མར་ཀུན་གཞི་མཐོ་རིས་དང་ངན་འགྲོའི་དབང་པོ་ལྔར་སྣང་བ་དང་། མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཤེས་པ་ཙམ་འཕངས་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི། །རྣམ་སྨིན་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ། །དེ་ནི་ལེན་པ་དག་དང་གནས། །རྣམ་པར་རིག་པ་མི་རིག་པ། །དེ་ནི་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན། །རེག་ལ་སོགས་པ་ཀུན་འགྲོ་ལྔ། །དེ་ལ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། །དགྲ་བཅོམ་

【漢語翻譯】 又，非同類的事物不會大量產生，所以每個都是同類的。非同類的事物不會大量產生，所以認為有五種根識和意識，共六種。即使意識的分別念中斷，它也以無分別的狀態存在，所以意識是常住的，習氣也依賴於它。還有人認為，宣說萬法無二的阿賴耶識是八識。他們認為，五根識和意識這六識，在昏厥、醉酒、熟睡和入定的時候會停止，不具備。《中邊分別論》中說：「除了無心睡眠和昏厥，還有兩種入定，以及恒常的無想。」因此，由於它們具有起臥的性質，是不穩定的，所以習氣的所依是阿賴耶識。它的自性是無覆無記，體相是作為一切種子的所依的識。它在對境完全不中斷的情況下執行，並且具有行相不明顯、所緣是舍受等五遍行。它像河流一樣持續不斷地執行，直到金剛喻定現前。在金剛喻定現前之後，它就轉變為如鏡般的智慧。其中，六識及其眷屬，以有漏善和不善業，積聚能產生身體的異熟習氣。由此，它積聚能產生身體的能力、無記和無漏善的同類習氣。不善和有漏善也積聚同類習氣。因此，它具有產生一切同類因的能力，這是種子的部分。從業的因中，在生處的最初，阿賴耶識顯現為善趣和惡趣的五根，並且僅僅投射連線的識，這是異熟。對此，經中說：阿賴耶識是異熟，是一切種子的所在，它是能取者、能持者和處所，是有分別的無分別，它是無覆無記，具有觸等五遍行，它的感受是舍受，是阿羅漢。

【英語翻譯】 Furthermore, dissimilar things do not arise in large quantities, so each is similar. Dissimilar things do not arise in large quantities, so it is held that there are five sense consciousnesses and the mind consciousness, making six. Even when the mind's conceptual thought ceases, it exists in a non-conceptual state, so the mind is permanent, and habitual tendencies rely on it. There are also those who hold that the storehouse consciousness (Ālayavijñāna), which proclaims the non-duality of all phenomena, is the eight consciousnesses. They believe that the six consciousnesses—the five sense consciousnesses and the mind consciousness—cease and are not present during fainting, intoxication, deep sleep, and states of meditative absorption. As stated in the Madhyāntavibhāga (Distinguishing the Middle from the Extremes): "Except for mindless sleep and fainting, there are two kinds of meditative absorption, and perpetual non-perception." Therefore, since they have the nature of rising and falling and are unstable, the basis for habitual tendencies is the storehouse consciousness. Its essence is the unlabelled and the unspecified, and its characteristic is that it is the consciousness that serves as the basis for all seeds. It operates without completely ceasing its object, and it has five ever-present mental factors, such as contact, with unclear aspects and the associated feeling of equanimity. It flows continuously like a river until the vajra-like samādhi is manifested. After the vajra-like samādhi is manifested, it transforms into mirror-like wisdom. In that, the six consciousnesses and their retinues, with contaminated virtue and non-virtue, accumulate the ripening habitual tendencies that have the power to generate the body. From this, it accumulates the capacity to generate the body, the unspecified, and the homogenous habitual tendencies of uncontaminated virtue alone. Non-virtue and contaminated virtue also accumulate homogenous habitual tendencies. Therefore, it has the capacity to generate all homogenous causes, which is the seed aspect. From the cause of karma, at the beginning of the place of birth, the storehouse consciousness appears as the five faculties of the higher realms and the lower realms, and merely projects the connecting consciousness, which is the ripening aspect. Regarding this, it is said that the storehouse consciousness is the ripening, the place of all seeds, it is the taker, the holder, and the place, it is the discriminate and the non-discriminate, it is the unlabelled and the unspecified, it has the five ever-present mental factors such as contact, and its feeling is equanimity, it is the Arhat.

============================================================

==================== 第 25 段 ==================== 【原始藏文】 ཉིད་ནི་དེ་ལྡོག་གོ། །ཞེས་འདོན་ཏོ། །ཡང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་ཀུན་གཞི་ལ་དམིགས་ཏེ་ཁ་ནང་བལྟས་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་དང་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་དང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ལྔ་སྟེ་འཁོར་དགུ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ། དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱི་མཉམ་པར་གཞག་པ་ན་རྒྱུན་ཆད་ཀྱི་དེ་མ་རྟོགས་པ་ན་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་གནས་ཏེ་རང་ འབྱུང་ཞིང་། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡིད་ཅེས་བྱ། །རྣམ་ཤེས་ངར་སེམས་བདག་ཉིད་ཅན། །བདག་ཏུ་ལྟ་དང་བདག་ཏུ་རྨོངས། །བདག་རྒྱལ་བདག་ཆགས་འདུ་ཤེས་པ། །གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་འོ་གཞན། །རེག་སོགས་ཀྱང་དེ་དགྲ་བཅོམ་མེད། །འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་ལ་མེད། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ལམ་ན་མེད། །ཅེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཚོགས་དྲུག་དང་ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གསུམ་པ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་བཞི་སྟེ། ཤེས་པས་ཡུལ་དཔྱོད་པའི་ཚུལ་དང་། གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་ཚུལ་དང་། དུ་མར་ངེས་པའི་རྒྱུ་དང་། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཅིག་པུར་སྨྲ་བ་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡུལ་དུ་མ་ལ་འཇུག་སྟེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དུ་མའི་རྣམ་པ་འཆར་བ་ལྟར། ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དུ་མའི་རྣམ་པ་འཆར་བའང་མི་འགལ་ལ། རྟོག་པ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པའི་དོན་སྤྱིའང་མི་སྣང་ལ་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ལྡོག་པ་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མྱོང་བས། དེའི་དོན་སྤྱི་མི་སྣང་བ་མི་འགལ་བ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལྡོག་པ་ཕྱོགས་རེའི་དོན་སྤྱི་འཛིན་པས། དེ་ལ་རྟོག་པའང་ཡིན་ལ་ལྡོག་པ་མ་ལུས་པ་དང་། དབྱེར་མེད་པའི་ གསལ་བའི་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་མྱོང་བས། དེའི་དོན་སྤྱི་མི་སྣང་ཞིང་དེ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པའང་རྫས་གཅིག་ལ་མི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་བཅོམ་ཞེས་པ་མེ་དང་གྲང་རེག་ལྟར་རྫས་ཐ་དད་ལ། རྒྱུན་འཇུག་པ་དང་འགལ་བར་བསྐྱེད་པའི་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་སྨྲ་བས། ཀུན་གཞི་ས་བོན་གྱི་ཆ་གནོད་བྱ་ལ། བདག་མེད་གོམས་པའི་ཡིད་གནོད་བྱེད་ཀྱི་མཐུས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དར

【漢語翻譯】 唸誦「您即是那個的顛倒」。 還有，被稱為染污意的，緣于阿賴耶識，向內執取我為自我的，被遮蔽且未被記別的，有我見、我癡、我慢、我愛，以及五種遍行，與九種隨轉相應。阿羅漢和滅盡定，以及出世道的等持中，這種染污意是斷絕的。如果未證悟，它就像河流一樣流淌。安住於此，自然生起。緣於此，稱為意。識是具我心的，有我見和我癡，我慢和我愛，以及作意。無論生於何處，都是其他。觸等也是如此，阿羅漢沒有，滅盡定中沒有，出世道中沒有。就像這樣說的。因此，六識、阿賴耶識和染污意，這些就是八識。有人這樣說。第三，說一識的宗派有四種：以識了知對境的方式，以對治斷除所斷的方式，確定為多因，以及總結要義。第一種是，唯一說菩提薩埵的人認為，唯一的識可以進入多個對境。就像眼識一樣，唯一的識可以顯現藍色和黃色等多個對境的形象。唯一的識顯現色和聲等多種形象也不矛盾。一個分別念中，相反的義共相也不顯現，但識的明分體驗所有無別的自相。因此，它的義共相不顯現也不矛盾。同樣，藍色等也執取相反的各個方面的義共相。因此，它既是分別念，又沒有遺漏所有相反的，以及無別的明分之義體驗自相。因此，它的義共相不顯現，並且對此沒有分別念，這在同一個事物上是不矛盾的。第二種是，以對治斷除所斷，就像火和冷觸一樣，體性各異，但持續進入併產生違背，成為所損和能損，因此說有八識。阿賴耶識是種子的部分，是所損。串習無我的意，以能損的力量產生，並非使其失去能力，而是

【英語翻譯】 It is recited, "You are the reverse of that." Furthermore, that which is called the afflicted mind (kliṣṭa-manas), focusing on the ālaya-vijñāna, looking inward and grasping at self, obscured and unindicated, having the view of self, delusion of self, pride of self, attachment to self, and the five ever-attending [mental factors], possessing nine attendant [mental factors]. In the case of an Arhat, cessation attainment, and the equipoise of the supramundane path, this afflicted mind is severed. If it is not realized, it flows like a river. Abiding in it, it arises naturally. Focusing on it, it is called mind. Consciousness is self-centered, having the view of self and delusion of self, pride of self and attachment to self, and attention. Wherever it is born, it is other. Touch and so forth are also like that; an Arhat does not have it, it is not in cessation attainment, it is not on the supramundane path. It is said like that. Therefore, the six consciousnesses, the ālaya-vijñāna, and the afflicted mind, these are the eight consciousnesses. Some say that. Third, the tenet of speaking of one [consciousness] has four [aspects]: the way in which consciousness analyzes objects, the way in which the antidote abandons what is to be abandoned, the cause of determining multiplicity, and the summing up of the meaning. The first is that those who speak of the Bodhisattva alone think that the one consciousness itself enters into many objects. Just as in the case of eye consciousness, the one consciousness itself manifests the appearance of many objects such as blue and yellow, it is not contradictory that the one consciousness itself manifests many appearances such as form and sound. In one conceptualization, the general meaning of opposites does not appear, but since the clarity of consciousness experiences all the undifferentiated own-character, it is not contradictory that its general meaning does not appear. Likewise, blue and so forth also grasp the general meaning of each aspect of the opposite. Therefore, it is both conceptualization and, without omitting all opposites, the meaning of undifferentiated clarity experiences its own character, so it is not contradictory that its general meaning does not appear and that there is no conceptualization about it in the same thing. The second is that abandoning what is to be abandoned by the antidote, like fire and cold touch, are different entities, but continuing to enter and generating opposition, becoming what is harmed and what harms, therefore it is said that there are eight consciousnesses. The ālaya-vijñāna is the part of the seed, which is what is harmed. The mind accustomed to selflessness, generated by the power of what harms, does not make it lose its power, but

============================================================

==================== 第 26 段 ==================== 【原始藏文】 ་ལ་བབ་པའི་རྫས་ཀྱི་རྒྱུན་ཉིད་རྒན་པོར་སྐྱེས་པ་ན་རྒྱུན་དེ་ཉིད་སྔར་གྱི་དར་ལ་བབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ལོག་པས་རྒས་པས་ལང་ཚོ་བཅོམ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་རྫས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཤེས་པར་སྐྱེས་ལ། དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་བཅོམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པས། ཕྱིས་འབྱུང་བའི་གཉེན་པོས་སྔར་ཡོད་པའི་སྤང་བྱ་སྤོང་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་གཅིག་ཡིན་ན་དུ་མར་མྱོང་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་རྫས་གཅིག་པོ་དེ་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྒོ་དུ་མར་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཡུལ་དུ་མའི་རྣམ་པ་འཆར་བས་རྣམ་ཤེས་དུ་མར་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྤྲེའུ་ཅིག་མཁར་གྱི་བུ་ག་དུ་མར་འབྱུང་བ་ན་སྤྲེའུ་དུ་མར་ངེས་པའམ། ཕྱོགས་བཞིའི་བུ་ག་ནས་ནང་ན་གནས་པའི་མི་མཐོང་བ་ན་དུ་ མར་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། གང་ཞིག་ལུས་མེད་ཕུག་གནས་ཤིང་། །རིང་དུ་རྒྱུ་ཞིང་གཅིག་པུར་སྤྱོད། །གདུལ་བར་དཀའ་བའི་སེམས་འདུལ་བ། །འདི་ནི་བྲམ་ཟེར་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚོམས་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི་ལ་གཉིས་ཏེ། སེམས་དང་རྫས་མི་གཅིག་པ་མི་འཐད་པ་དང་། རྫས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། དམིགས་པ་མཚུངས་པ་མི་འགྲུབ། མྱོང་བ་དང་འགལ། རྫས་དབྱེར་མེད་ལ་སྣང་མི་སྣང་འགལ། རང་སྟོབས་དང་གཞན་སྟོབས་མི་འཐད། དེའི་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྫས་གཅིག་ལའང་། ཁ་ཅིག་ནི་གཙོ་བོ་རྣམ་ཤེས་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་ལྔར་བཤད་པ་ལྟར་གཙོ་བོ་དང་མཚུངས་པ་ལྔས་མཚུངས་པར་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེ་ལྟ་ན་ཡིད་རྟོག་པ་ལ་འཁོར་སེམས་བྱུང་རྟོག་མེད་བྱུང་བ་ན་གཙོ་བོས་དོན་སྤྱི་འཛིན་ལ། འཁོར་གྱིས་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་དམིགས་པ་མཚུངས་པ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་འཁོར་རྟོག་པ་ཡིན་ན་འཁོར་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ལྔ་ཁོ་ན་འབྱུང་བ་ན་རྟོག་པ་རྫས་དྲུག་དང་། འཁོར་མང་པོ་འབྱུང་བ་ན་རྟོག་པ་རྫས་མང་པོ་རྒྱུད་གཅིག་ལ་འབྱུང་བར་ཐལ་བས། དེ་ལྟ་བུ་མེད་པར་མྱོང་བས་འགྲུབ་པས་མྱོང་བ་དང་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི་མིག་གི་ཤེས་པ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་ལ་ཁྱད་པར་མི་སྣང་ཞིང་། དེའི་འཁོར་ལ་གཙོ་བོ་མི་སྣང་བས། རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ལྟར་ན་ རྫས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་མི་འགལ་བར་གྱུར་ན་འག

【漢語翻譯】 正如當盛年的物質之流轉變為老年時，此流轉又轉回先前盛年的狀態，故說衰老摧毀了青春。同樣，具有顛倒相的意識的物質之流轉變為不顛倒的意識，並且它不再具有產生顛倒的能力，這就被稱為對治摧毀了所斷之品。因此，後生的對治會斷除先前存在的所斷之品。第三，如果識蘊是一個，那麼與體驗到多個相違背，並非如此，因為一個意識的物質，依賴於在多個生處顯現，從而呈現出多個境的相狀，因此被認為是多個識。例如，當一隻猴子出現在城堡的多個孔洞中時，不能確定是多隻猴子。或者，從四個方向的孔洞中看不到裡面的人時，就像認為有多個一樣。第四， 誰無身居於洞穴， 長遠遊蕩且獨行， 調伏難調之自心， 此乃婆羅門我說之。 如《特意宣說品》中所說。第三，心所生的基礎有二：心與物質不一合理，以及論證物質無別。第一者有五：所緣相同不成立，與體驗相違，物質無別則顯現與不顯現相違，自力與他力不合理，以及駁斥其回答。第一，先前所說的心所生，即使是同一物質，有些人也說與主要識不同的五種物質，認為與主要識以五種相同的方式相同。有些人說，如果是這樣，當意識分別念生起無分別念時，主要識執持總義，而眷屬執持自相，因此所緣相同是不允許的。第二，如果眷屬是分別念，那麼眷屬恒行五者生起時，分別念就是六種物質，如果生起許多眷屬，那麼分別唸的許多物質就會在一個相續中生起，因為體驗證明沒有這樣的情況，所以與體驗相違。第三，對於眼識來說，本體顯現而差別不顯現，而對於它的眷屬來說，主要識不顯現，如果像認為物質是一個一樣，那麼一個物質顯現與不顯現如果不相違背就會...

【英語翻譯】 Just as the flow of substance that is in its prime turns into old age, and that flow reverts to its former state of being in its prime, it is said that old age destroys youth. Similarly, the flow of substance of consciousness with inverted aspects turns into consciousness without inversion, and it no longer has the power to generate inversion, which is called the antidote destroying what is to be abandoned. Therefore, the antidote that arises later abandons the previously existing object to be abandoned. Third, if the aggregate of consciousness is one, then it contradicts experiencing multiple things, but it is not so, because that one substance of consciousness, relying on appearing in multiple sources of arising, thus presents the appearance of multiple objects, therefore it is understood as multiple consciousnesses. For example, when a monkey appears in multiple holes of a castle, it is not certain that there are multiple monkeys. Or, when one cannot see the person inside from the holes in four directions, it is like thinking there are multiple. Fourth, Whoever is bodiless, dwells in a cave, Roams afar and lives alone, Tames the mind that is difficult to tame, This I call a Brahmin. As it is said in the Chapter of Intentional Utterance. Third, there are two bases for what arises from the mind: that mind and substance are not the same is not reasonable, and the establishment of substance as inseparable. The first has five: that the object is the same is not established, it contradicts experience, that appearance and non-appearance contradict substance being inseparable, that self-power and other-power are not reasonable, and the refutation of its answer. First, even though the mental events mentioned earlier are of one substance, some say that there are five substances different from the main consciousness, and they consider them to be the same as the main consciousness in five ways. Some say that if this is the case, when mental conceptual thought arises without non-conceptual thought, the main consciousness grasps the general meaning, while the retinue grasps its own characteristics, therefore it is not permissible for the object to be the same. Second, if the retinue is conceptual, then when the five ever-present retinues arise, there are six substances of conceptual thought, and if many retinues arise, then many substances of conceptual thought would arise in one continuum, because experience proves that there is no such thing, so it contradicts experience. Third, for eye consciousness, the essence appears but the particular does not appear, and for its retinue, the main consciousness does not appear, if it is considered that the substance is one, then if it is not contradictory for one substance to appear and not appear...

============================================================

==================== 第 27 段 ==================== 【原始藏文】 ལ་བའང་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི་གལ་ཏེ་གཙོ་བོ་སེམས་ལ་ཡང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀ་སྣང་ལ། འཁོར་ལའང་གཉིས་ཀ་སྣང་བས་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཆ་གཉིས་ཡོད་ཀྱིས་གཙོ་བོ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་བ་རང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ངོ་བོ་སྣང་བར་བཞག་ལ། ཁྱད་པར་སྣང་བ་འཁོར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་སྣང་བར་མི་བཞག་གོ། །འཁོར་ལའང་ཁྱད་པར་སྣང་བ་རང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས། ཁྱད་པར་སྣང་བར་བཞག་ལ། ངོ་བོ་སྣང་བ་གཙོ་བོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ངོ་བོ་སྣང་བར་མི་བཞག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་སེམས་སྔ་མའམ་འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྔའམ་དུས་མཉམ་པར་གནས་གྲངས། དང་པོ་ལྟར་ན་དུས་མཚུངས་པར་མི་རུང་བ་དང་། གཙོ་བོས་འཁོར་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་པར་རུང་ཡང་། འཁོར་གྱིས་གཙོ་བོ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་པ་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་དུས་མཚུངས་པ་མེད་པས་འཁོར་གྱིས་གཙོ་བོ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་དུ་རུང་ཡང་། གཙོ་བོས་འཁོར་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་པར་མི་རུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ལྟར་ནའང་དུས་མཉམ་པ་ལ་བློར་རྫས་གཅིག་གིས་ཕན་གདགས་བྱ་དང་འདོགས་བྱེད་མེད་པས། དུས་མཉམ་པའི་འཁོར་ལ་གཙོ་བོས་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་མི་ནུས་ལ། འཁོར་གྱིས་གཙོ་བོ་དུས་མཉམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་པར་མི་རུང་ངོ་། །ལྔ་པ་ནི་གལ་ཏེ་དུས་མཉམ་པར་ སྐྱེད་པར་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་གཙོ་བོས་ད་ལྟར་བའི་བློའི་འཁོར་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་ལ། སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་བློའི་འཁོར་གྱིས་ད་ལྟ་བའི་གཙོ་བོའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། ཤེས་པ་སྔ་མའི་འཁོར་སྔོན་དུ་མ་སོང་བ་དེ་ལས་ཁྱད་པར་སྣང་བ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པས་ཁྱད་པར་སྣང་བ་དེ་འཁོར་སྔ་མའི་འབྲས་བུར་མི་རུང་ལ། མེད་ན་གཙོ་བོ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་ཡང་ཁྱད་པར་མི་སྣང་བས་རྫས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཆ་གཉིས་ཡོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ལངས་མ་ཐག་གི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་ལ་ཁྱད་པར་སྣང་བ་ན་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་གཙོ་བོ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་མ་སོང་ཡང་ངོ་བོ་སྣང་སྟེ་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པས་ངོ་བོ་སྣང་བ་གཙོ་བོ་སྔ་མའི་འབྲས་བུར་མི་འཐད་ལ། མེད་ན་འཁོར་ལ་ཁྱད་པར་སྣང་གི་ངོ་བོ་མི་སྣང་བས་རྫས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཆ་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རྫས་གཅིག་ཏུ་བ

【漢語翻譯】 也是如此。第四種情況是，如果主識（gTso bo sems）中，既顯現了意義的自性（ngo bo）和差別（khyad par），眷屬識（'khor la）中也顯現了二者，既然有顯現和不顯現兩種情況，那麼對於主識來說，自性的顯現是依靠自身的力量，因此安立為自性顯現；差別的顯現是依靠眷屬的力量，因此不安立為差別顯現。對於眷屬來說，差別的顯現是依靠自身的力量，因此安立為差別顯現；自性的顯現是依靠主識的力量，因此不安立為自性顯現，如果這樣認為。那麼，主識是先前的心識，還是從眷屬心中產生的更早，還是同時存在？如果是第一種情況，則不能同時存在，主識可以產生執持眷屬自性的作用，但眷屬不能產生執持主識差別的作用。如果是第二種情況，因為不同時，眷屬可以產生執持主識差別的作用，但主識不能產生執持眷屬自性的作用。如果是第三種情況，因為同時存在，在心識中，一個事物不能同時作為施加作用者和被施加作用者，因此，主識不能對同時存在的眷屬產生執持自性的作用，眷屬也不能對同時存在的主識產生執持差別的作用。第五種情況是，如果不是同時產生，而是前一剎那的主識產生現在的心識眷屬的自性執持，前一剎那的心識眷屬產生現在的主識的差別執持，如果這樣認為，那是不對的。從等持（snyoms par 'jug pa）中剛剛出定時，所產生的眼識，在先前的識的眷屬沒有出現之前，是否存在差別的顯現？如果存在，因為沒有成立周遍，所以差別的顯現不能是先前眷屬的果；如果不存在，那麼主識顯現自性，但不顯現差別，這樣就會出現一個事物既有顯現又有不顯現兩種情況的過失。還有，從等持中剛剛出定的眼識的眷屬，在顯現差別時，是否存在自性的顯現？如果存在，即使先前的識沒有出現，也顯現自性，因為沒有成立周遍，所以自性的顯現不應該是先前主識的果；如果不存在，眷屬顯現差別，但不顯現自性，這樣就會出現一個事物既有顯現又有不顯現兩種情況的過失。第二，在一個事物中

【英語翻譯】 It is also so. The fourth case is, if in the chief mind (gTso bo sems), both the essence (ngo bo) and the particularity (khyad par) of the meaning appear, and in the retinue mind ('khor la) also both appear, since there are two aspects of appearing and not appearing, then for the chief mind, the appearance of the essence is due to its own power, therefore it is established as the appearance of the essence; the appearance of the particularity is due to the power of the retinue, therefore it is not established as the appearance of the particularity. For the retinue, the appearance of the particularity is due to its own power, therefore it is established as the appearance of the particularity; the appearance of the essence is due to the power of the chief mind, therefore it is not established as the appearance of the essence, if it is thought so. Then, is the chief mind the previous mind, or is it earlier that it arises from the retinue mind, or do they exist simultaneously? If it is the first case, then they cannot exist simultaneously, and the chief mind can produce the function of holding the essence of the retinue, but the retinue cannot produce the function of holding the particularity of the chief mind. If it is the second case, because they are not simultaneous, the retinue can produce the function of holding the particularity of the chief mind, but the chief mind cannot produce the function of holding the essence of the retinue. If it is the third case, because they exist simultaneously, in the mind, one thing cannot simultaneously be the agent and the object of applying action, therefore, the chief mind cannot produce the function of holding the essence for the retinue that exists simultaneously, and the retinue cannot produce the function of holding the particularity for the chief mind that exists simultaneously. The fifth case is, if they do not arise simultaneously, but the chief mind of the previous moment produces the essence-holding of the retinue of the present mind, and the retinue of the mind of the previous moment produces the particularity-holding of the chief mind of the present, if it is thought so, that is not right. The eye consciousness that arises immediately after rising from meditative absorption (snyoms par 'jug pa), before the retinue of the previous consciousness has arisen, does the appearance of particularity exist or not? If it exists, because the pervasion is not established, the appearance of particularity cannot be the result of the previous retinue; if it does not exist, then the chief mind manifests the essence, but does not manifest the particularity, so there will be the fault that one thing has two aspects of appearing and not appearing. Also, for the retinue of the eye consciousness that has just arisen from meditative absorption, when the particularity appears, does the appearance of the essence exist or not? If it exists, even if the previous chief mind has not arisen, the essence appears, because the pervasion is not established, the appearance of the essence should not be the result of the previous chief mind; if it does not exist, the retinue manifests the particularity, but does not manifest the essence, so there will be the fault that one thing has two aspects of appearing and not appearing. Second, in one thing

============================================================

==================== 第 28 段 ==================== 【原始藏文】 སྒྲུབ་པ་ནི་གཙོ་བོ་སེམས་ཙམ་དང་འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྫས་གཅིག་ལ། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་ནས་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་ནས་འཁོར་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ཤེས་དང་མི་རྟག་པ་རྫས་གཅིག་ཀྱང་། རྣམ་ཤེས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ལ། མི་རྟག་པ་ འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། རྫས་གཅིག་ཀྱང་ངོ་བོ་སྣང་བ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་མི་འགལ་བས། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྫས་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ནི་གཉིས་སུ་སྣང་བས་ཏེ། །དེ་བཞིན་ཆགས་སོགས་སྣང་བའམ། །དད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་འདོད། །ཉོན་མོངས་དགེ་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྫས་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱང་ཐལ་མོ་དང་ཁུ་ཚུར་བཞིན་དུ། གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པ་དང་། སྲོག་གི་དབང་པོ་དང་རིགས་མཐུན་པ་དང་། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་སོ་སྐྱེ་དང་ཆ་མཐུན་དགུ་སྔ་མ་ལྟར། གཟུགས་སེམས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གསུམ་ཆར་གྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་པ་སྔ་མ་དང་མཐུན་མོད་ཀྱི། ཐོབ་པ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་ལ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བག་ཆགས་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྙོམས་འཇུག་གསུམ་ཡང་ལུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་ལ་ཚོགས་དྲུག་གམ་བདུན་འགགས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པའང་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་རྟོག་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེར་སྣང་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་འདུས་ མ་བྱས་ནི་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་ཏེ། སྔ་མ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་ཟེར་རོ། །གཞུང་དེ་དག་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལས་ཅུང་ཟད་འཕགས་ཀྱང་། ད་དུང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པས་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྣང་བ་སེམས་སུ་མི་འཐད། ཀུན་བརྟགས་མི་འཐད། བདག་མེད་པ་ལ་ཐ་སྙད་མི་རུང་བ་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལས། དང་པོ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་བཀག་པའི་སྐབས་སུ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། དོན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་ཀུན་བཏགས་གང་ཡིན། བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཞེན་ཡུལ་བདག་གཉིས་ཡིན་ན་བདག་གཉིས་མི་སྲིད་པས་མཚན་གཞི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱི

【漢語翻譯】 修法主要從心和隨心所生，本體為一。雖然一切事物都顯現，但從本體顯現的角度來說是主要的。特別是從顯現的角度來說是隨屬的。就像識和無常，本體雖然是一，但識是識蘊，無常是行蘊一樣。本體雖然是一，但本體顯現是識蘊，而顯現的角度是行蘊，這並不矛盾。心和隨心所生本體是一，但角度不同。心是二元顯現的，同樣，貪等也是顯現，或者想要顯現為信等。煩惱和善法並非存在。《楞伽經》中這樣說到。因此，本體是一。第四，不相應行也像手掌和拳頭一樣，是色、心和隨心所生法的狀態。命根和同類以及生等四種，異生和相似九種如同前面所說。色、心、隨心所生三種都是狀態，與前面相同。獲得不是其他識的狀態，而是阿賴耶識被其他識留下習氣的狀態。三種等持也不是身體的狀態，而是阿賴耶識中六識或七識停止的狀態。名句等也不是聲音自身特性的狀態，而是意識分別念及其隨屬顯現為名、句、字的狀態。第五，無為法與經部宗相同，在前三種的基礎上，還說有如如和法界等其他法。這些論典雖然比聲聞乘稍微殊勝，但仍然不夠好，所以分為總的遮破和個別的遮破兩種。第一種是通過顯現不合理於心，遍計不合理，以及無我不能安立名言這三點來了解。第一點在遮破經部宗時已經說過了。第二點是，如果二月之相和總義等是識的對境，那麼已經變成了他性，怎麼會是遍計所執呢？如果執著我的對境是二我，那麼二我不可能存在，因為所依不存在。

【英語翻譯】 Practice mainly arises from mind and mental factors, with a single essence. Although all things appear, from the perspective of the essence's appearance, it is primary. In particular, from the perspective of appearance, it is secondary. Just as consciousness and impermanence are of one essence, but consciousness is the aggregate of consciousness, and impermanence is the aggregate of formation. Although the essence is one, the essence's appearance is the aggregate of consciousness, while the aspect of appearance is the aggregate of formation, which is not contradictory. Mind and mental factors are of one essence, but the aspects are different. The mind appears as dualistic; similarly, attachment and so on also appear, or one wants them to appear as faith and so on. Afflictions and virtuous dharmas do not exist. This is stated in the Lankavatara Sutra. Therefore, the essence is one. Fourth, non-associated formations are also like the palm of the hand and the fist, being the state of form, mind, and mental factors. The life faculty and homogeneity, as well as the four such as birth, and the nine heterogeneous and similar ones are like the previous ones. All three of form, mind, and mental factors are states, similar to the previous ones. Attainment is not the state of other consciousnesses, but rather the state of the alaya consciousness where other consciousnesses have left imprints. The three samadhis are also not the state of the body, but rather the state of the cessation of the six or seven consciousnesses in the alaya consciousness. Collections of names and so on are also not the state of the characteristics of sound itself, but rather the state where mental conceptualization and its retinue appear as names, sentences, and letters. Fifth, unconditioned phenomena are the same as the Sautrantika school, saying that in addition to the previous three, there are also other dharmas such as suchness and the realm of dharma. Although these texts are slightly superior to the Hearers, they are still not good enough, so they are divided into two types: general refutation and specific refutation. The first is to understand through three points: appearance is not reasonable as mind, imputation is not reasonable, and designation is not permissible for selflessness. The first point has already been stated when refuting the Sautrantika school. The second point is, if the appearance of the double moon and general meanings, etc., are objects of consciousness, then they have become other-powered, so how can they be imputed? If the object of clinging to self is the two selves, then the two selves cannot exist because the basis does not exist.

============================================================

==================== 第 29 段 ==================== 【原始藏文】 ར། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་སྲིད་པས། དེས་རིགས་མི་མཐུན་ལས་ཕྱེ་བའི་མཚོན་བྱ་ཀུན་བཏགས་ཀྱང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཤེས་པ་ལ་སྣང་ངམ་མི་སྣང་། སྣང་ན་ཤེས་པའི་རྫས་ཡིན་པས་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་མི་རུང་ལ། མི་སྣང་ན་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པ་དུ་མ་ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་མི་འཐད་པ་དང་། རྣམ་པ་དུ་མ་ཤེས་པ་དུ་མར་བདེན་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཤེས་པ་ཆ་མེད་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་སྨྲ་ན། ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་འདོད་པ་གང་གིས་འགོག །གལ་ཏེ་ཆ་དུ་མར་དམིགས་པས་རྫས་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་ཁེགས་སོ་ཞེ་ན། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའང་ཆ་དུ་མར་དམིགས་པས་ཤེས་པ་ཆ་མེད་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡུལ་ཆ་མེད་དུ་མ་རྣམ་པ་ཤེས་པ་དུ་མར་བདེན་ན། བློ་གཅིག་གིས་རྡུལ་དུ་མ་འཛིན་པ་མེད་པས། རགས་པར་སྣང་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དག་ནི། གཞི་ལྔ་པོ་དག་འདི་ལྟར་འདོད་དེ། སྒྲ་དོན་དང་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དང་བློ་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོར་མེད་དེ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྣང་བ་ལྟར། དབང་པོ་ལྔ་དང་ཡུལ་ལྔ་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྣང་བ་ཡང་ཤེས་པ་དང་ཕྱི་རོལ་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྣང་བས་ཏེ། དེས་ན་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་རྫུན་པའོ། །སེམས་ཀྱི་གཞི་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི་གཟུང་བྱའི་རྣམ་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་། བདག་གཅིག་པ་མེད་པས། རྣམ་པའི་དྲི་མས་མ་བསླད་པ་ཤེལ་གོང་དག་པ་ལྟ་བུ། ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ཆ་མེད་པ་སྐད་ཅིག་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་འདོད་དོ། །ལུགས་འདི་ལའང་། ཡུལ་དུ་མར་འདོད་པ་དང་སྣང་བ་དང་ཤེས་པ་རྫས་གཅིག་པར་མི་འདོད་པས། ཤེས་པའི་གྲངས་མཐའ་ཡས་པའི་ལུགས་ནི་མེད་མོད་ ཀྱི། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་གམ་བརྒྱད་དམ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པའང་རྣམ་བཅས་པ་ལྟར་ཡོད་ལ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྫས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པར་འདོད་པའང་སྔ་མ་ལྟར་ཡོད་དེ། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱང་རྣམ་བཅས་པས་འདོད་པ་དང་མཐུན་པ་ཉིད་དོ། །གཞུང་འདིའང་རྣམ་བཅས་པ་ལས་ཅུང་ཟད་འཕགས་ཀྱང་ད་དུང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པས་དགག་

【漢語翻譯】 拉。由於遍計所執的自性不存在，因此，由它區分不同種類的所詮遍計也不存在。第三，了知法無我，是顯現還是不顯現？如果顯現，因為是知的實體，所以不能是空性；如果不顯現，因為不是量之境，所以不一定是具有自性，因此不能作為無我的名稱。第二，分別破斥分為二：多種相被一個識所知不合理，多種相被多個識所知不合理。第一，如果說顯現為多種的識，其自性是無分的一。 那麼，以什麼來阻止承認有支分的事物呢？如果說，因為緣于多個部分，所以一個實體的存在就被否定了。那麼，顯現為多種也因為緣于多個部分，所以識是無分的一個的存在就被否定了。第二，如果多個無分之境，真實存在於多個識之中，由於一個心識不會不執持多個微塵，所以粗大的顯現就不存在了。第二，說唯識無相的那些人，這樣認為這五個基礎：聲音、意義和二月等一切，在意義和識的自性中都不存在，雖然不是事物，但就像虛構后顯現的那樣。顯現為五根、五境和器世間，也不是識和外境的事物，而是因為虛構于無始以來的無明習氣而顯現。因此，色的基礎僅僅是虛構，是虛假的。心的基礎和心所的基礎，以及所取的相是虛構的，並且沒有單一的自性。就像沒有被相的污垢所染污的清凈水晶球一樣。不具有方位的無分剎那，被認為是后一個從前一個勝義諦事物中產生。這個宗派也因為不承認境是多個，以及顯現和識是一個實體，所以雖然沒有識的數目是無限的宗派， 但是，認為六識、八識或一個識的，也像有相派一樣存在。認為心和心所是一個實體還是不同實體，也像前者一樣存在。不相應行和無為法也與有相派的觀點一致。這個論典雖然比有相派稍微殊勝，但仍然不是正確的，所以需要破斥。

【英語翻譯】 Ra. Since the nature of the imputed does not exist, the signified imputed, which distinguishes different kinds, also does not exist. Third, is the knowledge of the absence of self of phenomena apparent or not apparent? If it is apparent, it cannot be emptiness because it is the substance of knowledge; if it is not apparent, it is not the object of valid cognition, so it is not necessarily a characteristic, therefore it is not appropriate to use the term "absence of self." Second, specific refutations are divided into two: it is not reasonable for multiple aspects to be known by one consciousness, and it is not reasonable for multiple aspects to be known by multiple consciousnesses. First, if it is said that the consciousness that appears as diverse is of the nature of one indivisible, Then, what prevents the acceptance of things with limbs? If it is said that because it is focused on multiple parts, the existence of one substance is negated, then the appearance of diversity is also negated because it is focused on multiple parts, so the existence of one indivisible consciousness is negated. Second, if multiple indivisible objects truly exist in multiple consciousnesses, since one mind does not fail to grasp multiple particles, the gross appearance would not exist. Second, those who say that mind-only is without aspects believe in these five bases as follows: all sounds, meanings, and double moons, etc., do not exist in the nature of both meaning and mind, but appear as if fabricated. The appearance of the five faculties, the five objects, and the container world are not objects of consciousness and external objects, but appear because they are fabricated on the beginningless ignorance habit. Therefore, the basis of form is merely fabricated and false. The basis of mind and the basis of mental factors, and the aspects to be grasped are fabricated, and there is no single self. Like a pure crystal ball unstained by the impurities of aspects. The indivisible moment without directions, etc., is considered to arise later from the former ultimate reality. In this system too, because it does not accept that objects are multiple, and that appearance and consciousness are one entity, although there is no system where the number of consciousnesses is infinite, However, the belief in six, eight, or one consciousness is like the aspect-possessing school. The belief that mind and mental factors are one entity or different entities is also like the former. Non-associated formations and unconditioned phenomena are also in accordance with the views of the aspect-possessing school. Although this text is slightly superior to the aspect-possessing school, it is still not correct and needs to be refuted.

============================================================

==================== 第 30 段 ==================== 【原始藏文】 པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོར་མེད་པ་མི་འཐད་པ་དང་། རྣམ་ཤེས་ཆ་མེད་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོར་མེད་ན་བདེ་སྡུག་ཀྱང་དངོས་པོར་ཇི་ལྟར་གྲུབ། དོན་བྱེད་པས་དངོས་པོ་ཡིན་ན་མེ་ལ་སོགས་པའང་བསྲེག་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་པས་ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འགོག་པའི་སྐབས་སུ་བརྗོད་པ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་ཆའི་དབྱེ་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཁེགས་སོ་ཞེ་ན། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བའང་དུས་ཀྱི་ཆའི་དབྱེ་བས་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཁེགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཀྱང་སྣང་བརྙན་དང་འདྲ་བར་བདེ་སྡུག་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལྟར། གཟུགས་ལ་སོགས་པའང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕྱི་རོལ་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བར་ཡོད་པ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ཤེས་ངོར་རྫུན་པ་ལས་ནང་གི་བདག་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་ན་འཁོར་འདས་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་ལ་ བླང་དོར་ཀྱང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཡིན་ན་སྔ་ཕྱི་དང་མ་འབྲེལ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བས་རེས་འགའ་བར་མི་འགྱུར་ལ། འབྲས་བུ་མི་སྐྱེད་པས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྣམ་པ་མེད་པ་གཉིས་ཀས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་པ་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་དང་། རྫུན་པར་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཡང་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། བློ་རྫས་གཅིག་དུས་གཅིག་ལ་རིག་བྱ་དང་རིག་བྱེད་གཉིས་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར། རང་གིས་རང་རིག་པའང་མི་སྲིད་དེ། རལ་གྲིས་རང་གི་རྩེ་མོ་གཅོད་པའམ་རེག་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། དཔེར་ན་རལ་གྲི་རང་གིས་རང་། །རེག་ཅིང་གཅོད་པར་མི་ནུས་པས། །དེ་བཞིན་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས། །རང་ཉིད་རིག་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདས་པའི་ཤེས་པ་ད་ལྟར་བས་རིག་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་ད་ལྟར་བས་རིག་དུས་འདས་པ་ཡུལ་དུ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་རྟག་དངོས་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ་ད་ལྟར་བའི་ཤེས་པ་ཡོད་དུས་འདས་པ་མ་འགགས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་མེད་པས་རིག་པའང་མེད་དེ་རིག་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་ཉིད་རིག་པར་སྐྱེས་པས་རང་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་མ་ཡིན་ཏེ་རང་ རིག་པར་སྐྱེས་པ་དེ་གཞན་རིག་པ་ལ་ལྟོས་སམ་མི་ལྟོས། ལྟོས་ན་ཤེས་པ་ག

【漢語翻譯】 有兩種反駁：認為色等事物不存在是不合理的，以及認為無分識不是勝義諦的事物是不合理的。第一種反駁是，如果色等事物不存在，那麼樂和苦又如何成立為事物呢？如果因為能起作用就是事物，那麼火等也能起焚燒等作用，為什麼不是事物呢？如果像在反駁有部宗時所說的那樣，通過區分部分來否定外境是事物，那麼樂和苦也會因為區分時間部分而否定其存在。因此，即使不是勝義諦的事物，但就像顯現的影像一樣，樂和苦是世俗諦的事物。同樣，色等事物在世俗諦中也像是外境一樣顯現，如同夢境一樣存在才是合理的。如果外境在意識面前是虛假的，除了內在的自性之外別無他物，那麼對於輪迴、涅槃、樂、苦等，取捨也是不合理的。第二種反駁是，如果意識是無分剎那，那麼就會與前後無關。如果承認這一點，就會變成無因，因此有時不會停止，因為不產生結果，所以會變成無作用。因此，無論是具有形象的還是沒有形象的，你們所承認的無二取捨的意識在勝義諦中是真實的，在世俗諦中是存在的，這也是不合理的。因為，在一個時間裡，一個心識的本體，能知和所知是兩種相違的實體。因此，自己認識自己也是不可能的，就像劍不能砍斷或觸及自己的劍尖一樣。《聖楞伽經》中說：例如劍自己，不能觸及和砍斷，同樣，意識自己，不能認識自己。如是說。如果說因為過去的意識能認識現在的意識，所以是自證，那是不對的。當過去的意識認識現在的意識時，過去的事物是作為對境存在還是不存在？如果存在，就會變成常有實物，因為現在的意識存在時，過去的事物沒有停止而存在。如果不存在，那麼因為不存在，所以認識也不存在，因為沒有認識的對境。如果說因為自證產生，所以是自證，那也是不對的。自證產生時，是依賴於他證還是不依賴？如果依賴，那麼意識

【英語翻譯】 There are two refutations: it is unreasonable to say that form and other things do not exist as entities, and it is unreasonable to say that indivisible consciousness is not a truly existent entity. The first refutation is, if form and other things do not exist as entities, then how can happiness and suffering be established as entities? If something is an entity because it can perform a function, then why isn't fire, which can perform the function of burning, an entity? If, as stated when refuting the Vaibhashikas, the division of parts negates that external objects are entities, then happiness and suffering will also be negated as entities by the division of time. Therefore, even if they are not truly existent entities, just as appearances are like reflections, happiness and suffering exist as conventionally existent entities. Similarly, it is reasonable that form and other things appear as external objects in conventional truth, like a dream. If external objects are false in the face of consciousness and there is nothing other than the inner self, then taking and abandoning samsara, nirvana, happiness, and suffering would also be unreasonable. The second refutation is, if consciousness is an indivisible moment, then it will be unrelated to the past and future. If this is accepted, it will become causeless, so it will not cease at times, and because it does not produce results, it will become ineffective. Therefore, whether it is with or without aspects, your acceptance that the non-dual grasping and apprehended consciousness is true in ultimate truth and exists in conventional truth is also unreasonable. Because, at one time, for one mind-essence, the knowable and the knower are two contradictory substances. Therefore, it is impossible for oneself to know oneself, just as a sword cannot cut or touch its own tip. As it says in the Noble Lankavatara Sutra: For example, a sword cannot touch or cut itself. Similarly, consciousness itself cannot know itself. If you say that it is self-awareness because past consciousness can know present consciousness, that is not correct. When past consciousness knows present consciousness, does the past object exist or not? If it exists, it will become a permanent entity, because when present consciousness exists, the past object exists without ceasing. If it does not exist, then because it does not exist, knowledge also does not exist, because there is no object to be known. If you say that it is self-awareness because self-awareness arises, that is also not correct. When self-awareness arises, does it depend on other-awareness or not? If it depends, then consciousness

============================================================

==================== 第 31 段 ==================== 【原始藏文】 ཅིག་པོ་དེའི་བློ་རྫས་གཞན་རིག་ཡིན་དུས་རང་རིག་མ་ཡིན་པས། རང་རིག་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་སྲིད་པར་འགྱུར་ལ། མི་ལྟོས་ན་རང་རིག་ཏུའང་བཞག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་རིག་ལྟོས་པས་གཞན་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་དང་གཞན་རིག་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཀྱང་། རྫས་གཅིག་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ནའང་མ་ཡིན་ཏེ། གྲངས་ཅན་པའི་བློའི་མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་འགོག །ཡང་བློ་རྫས་གཅིག་དུས་གཅིག་ཏུ་རང་རིག་དུས་གཞན་རིག་ན་འགྲོ་བ་གཅིག་གི་རྣམ་ཤེས་ངོས་གཉིས་པ་ཅན་གྲངས་ཅན་དང་ཁྱད་མེད་པ་ཉིད་དང་། རང་གཞན་རིག་པའི་ལྟོས་པ་དང་ལྟོས་ཆོས་སྐད་ཅིག་ཏུ་མཚུངས་པ་ཐ་དད་པའི་སྐྱོན་འདི་གང་གིས་བཟློག་པར་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་བདེན་རྫུན་གྱི་བློ་འདོད་པ་འདི་ཉིད་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཉིས་པ་ཐུབ་པའི་གསུང་གི་གསང་བ་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ། ཤེས་བྱའི་གཞི་ལྔར་ཡོད་ཀྱང་། བདེན་པ་གཉིས་སུ་འདུས་པ་དེའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་གཞུང་ཆེན་པོ་གཉིས་ཏེ། རང་རྒྱུད་པའི་རྣམ་གཞག་དང་། ཐལ་འགྱུར་པའི་རྣམ་གཞག་གོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་དང་། ཁས་མི་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་དབྱེ་ བ་དང་། མཚན་ཉིད་གཉིས་ལས། དབྱེ་བ་ལ་ལྔ་སྟེ། དབྱེ་གཞི། དབྱེ་དོན། ངེས་ཚིག །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། གྲངས་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཤེས་བྱ་ཙམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི་སྤྱིར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལྡོག་པ་ཙམ་ཡང་ཐ་དད་མེད་པ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དང་། ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དང་། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་དང་། གཅིག་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་ཐ་དད་དང་བཞི་ལས། འདིར་དང་པོ་ནི། འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས། ཀུན་རྫོབ་མངོན་སུམ་ཚད་མས་རྟོགས་པ་ན་དེ་དང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་མེད་པས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་དང་པོ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཐ་དད་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་མེད་པས། ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའང་ཐ་དད་ཀྱིས་སྟོང་པར་འགྱུར་བ་དང་། གང་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་མེད་པས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཚད་མས་གཟོད་རྟོགས་པ་བྱར་མེད་པའི་ཀུན་ར

【漢語翻譯】 既然那個唯一的識的本體是他識，就不是自識。如果不是自識，就會有識的存在。如果不依賴，也會無法安立為自識，因為自識依賴於他識的緣故。如果說自識和他識，雖然是一個識的不同反體，但本體是一個，所以沒有過失，那也不對，如何遮止數論派的識如同鏡子有兩面？再說，如果識的本體在一個時間是自識，另一個時間是他識，那麼一個有情的心識就和數論派一樣具有兩面性，並且自他識的依賴和所依賴的法在剎那間相同相異的過失，誰能遮止呢？因此，認為勝義中有真假之識是不合理的。第二，如來所說的極深奧的秘密在中觀派的觀點中，雖然所知的基有五種，但都包含在二諦之中。因此，宣說一切法自性空性的兩大論典是：自續派的建立和應成派的建立。第一種又分為兩種：承認勝義諦是能認識的識的對境的建立和不承認的差別，必須明確。第一種又分為差別和定義兩種，其中差別有五種：差別的基礎、差別的意義、詞義、詳細的差別、數量的確定。第一是僅僅是所知。第二是一般來說，僅僅是體相的反體也無有差別，是名稱的異名，本體不同，本體相同但反體不同，僅僅遮止相同這四種差別。這裡的第一種是：如《聖解深密經》中所說，當世俗現量證悟時，由於和它沒有反體的差別，所以也證悟了勝義諦，因此輪迴的眾生從一開始就獲得了涅槃，以及和不具有差別的勝義諦沒有反體的差別，所以世俗的色等也變成空性，以及以任何作為所緣境都會增長煩惱的世俗諦和反體沒有差別，所以以勝義諦作為所緣境也會增長煩惱，以及對於量所最初證悟的

【英語翻譯】 Since the very substance of that one consciousness is other-consciousness, it is not self-consciousness. If it is not self-consciousness, then there would be a consciousness that exists. If it does not depend, then it cannot be established as self-consciousness either, because self-consciousness depends on other-consciousness. If you say that although self-consciousness and other-consciousness are different aspects of one consciousness, there is no fault because the substance is one, that is not correct. How do you prevent the Samkhya's consciousness from being like a mirror with two faces? Furthermore, if the substance of consciousness is self-consciousness at one time and other-consciousness at another time, then the consciousness of one sentient being would be no different from the Samkhya's, having two faces. Moreover, who can prevent the fault of the dependence of self and other consciousness and the dependent dharma being the same and different in an instant? Therefore, it is not reasonable to assert that there is true and false consciousness in ultimate truth. Secondly, according to the Madhyamika school, the most profound secret of the Buddha's teachings is that although there are five bases of knowable objects, they are all included in the two truths. Therefore, the two great treatises that proclaim that all phenomena are empty of inherent nature are: the establishment of the Svatantrika and the establishment of the Prasangika. The first is also divided into two: the establishment that acknowledges the ultimate truth as the object of cognizing consciousness, and the distinction of not acknowledging it, which must be clarified. The first is divided into two: division and definition. There are five divisions: the basis of division, the meaning of division, etymology, detailed division, and the determination of number. The first is merely the knowable. The second is, in general, that even the mere reversal of the characteristic is not different, which is a synonym of name, different entities, the same entity but different reversals, and the difference of merely negating the same. Here, the first is: As stated in the Noble Sutra Unraveling of Intent, when conventional direct perception is realized, since there is no difference in reversal from it, the ultimate truth is also realized. Therefore, sentient beings in samsara attain nirvana from the beginning. And since there is no difference in reversal from the ultimate truth that does not possess difference, conventional forms, etc., also become empty of difference. And since there is no difference in reversal from the conventional truth that increases afflictions by making anything its object, afflictions also increase by making the ultimate truth its object. And for the conventional

============================================================

==================== 第 32 段 ==================== 【原始藏文】 ྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པའི་བདེན་པའང་ད་གཟོད་གཏན་ལ་དབབ་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྐྱོན་བཞིས་བཀག་གོ། །ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པར་འདོད་པ་ནི་སྒྱུ་མ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་ལས། ཆོས་གང་ཞིག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་ལ་བདེན་པའང་མེད་བརྫུན་པའང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུར་མཁྱེན་ལ། རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མཁྱེན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ལུང་དང་འགལ་ཞིང་། བདེན་པས་སྟོང་པའི་སྣང་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་དོན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ལ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་མེད་དགག་འགོད་ན་རི་བོང་གི་རྭས་མ་ངེས་སོ། །མ་ཡིན་དགག་ཙམ་འགོད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པས་མ་ངེས་སོ། །གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་སྣང་བ་རིག་ངོར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་མ་ཡིན་དགག་ཁྱད་པར་ཅན་རྟགས་སུ་འགོད་ན། ཁྱད་པར་རིག་ངོར་ཡོད་པ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་འགལ་བས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རིགས་པ་མེད་ཅིང་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། དགག་བྱའི་དཔྱོད་པ་མཚུངས་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པ་ལས་ཀྱང་ལྟ་བ་དམན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རིགས་ཤིང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་འདོད་པ་ལྟར་ནའང་། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་མདོ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་དུ་རྟོགས་ནའང་ཀུན་རྫོབ་དེ་ལས་ལོགས་སུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་དང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་སྣམ་བུའི་ཆོས་ ཉིད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །བདེན་པ་གཉིས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་དག་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་སྣམ་བུ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་དུས་ནའང་། ཀུན་རྫོབ་དེ་ལས་ལོགས་སུ་དམིགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་ཡང་འགྱུར་བས། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་དུས་གཅིག་འཇུག་པ་མི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིགས་པ་ལྔས་གནོད་བྱེད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཀུན

【漢語翻譯】 因為世俗諦和反體沒有差別，所以勝義諦也根本無法確定，這是用四種過失來遮破的。認為本體相同而反體不同，這是承認幻化為勝義諦的真理。正如《般若波羅蜜多經》中所說：任何顯現圓滿成佛的法，既沒有真也沒有假。以等持的智慧了知一切法如虛空般，以後得的智慧了知一切法如幻化般。這與經文相違背。也不是空性的顯現，因為要成立所破為勝義諦。如果立一與多分離的無遮，那麼不能確定是兔角。如果隻立非遮，那麼不能確定是世俗諦。如果以一與多不分離的顯現存在於覺知面前為理由，立非遮差別法作為宗，那麼因為差別法存在於覺知面前與本體一與多分離相違，所以不能成立。因為沒有道理，並且會與真實的世俗諦沒有差別，與所破的觀察相同，並且會成為比唯識宗更低的見解等過失，所以不合理也不正確。如果像認為事物是不同那樣，那麼如《解深密經》中所說：即使現證勝義諦，因為從世俗諦中分離出來，所以無法獲得涅槃。並且世俗諦與事物不同的勝義諦，不會成為世俗諦的法性，就像瓶子不是布的法性一樣。因為二諦是不同的事物，所以僅僅是世俗諦沒有成立，也不會成為勝義諦，就像僅僅是瓶子沒有成立，也不會成為布一樣。即使在以現量證悟勝義諦而獲得涅槃的時候，因為從世俗諦中分離出來，所以也會成為一切煩惱，因此，在一個人的相續中，一切煩惱和清凈同時存在也不會相違，這是用五種道理來說明妨害。因此，勝義諦是遠離一切戲論的

【英語翻譯】 Because conventional truth and its opposite are not different, ultimate truth also cannot be definitively established, which is refuted with four faults. To assert that the essence is the same but the negations are different is to accept illusion as ultimate truth. As it is said in the Prajnaparamita Sutra: "Whatever dharma is fully enlightened, that has neither truth nor falsehood." With the wisdom of equipoise, all dharmas are known as being like the center of the sky, and with the wisdom attained thereafter, all dharmas are known as being like illusions. This contradicts the scriptures. It is also not an appearance empty of truth, because the object of negation is established as ultimate truth. If one posits a non-affirming negation of one and many being separate, then it is not certain to be like a rabbit's horn. If one only posits a non-affirming negation, then it is not certain to be like conventional truth. If one posits a non-affirming negation with a distinction as the reason, saying that the appearance of being inseparable from one and many exists before awareness, then because the distinction existing before awareness contradicts the essence of being separate from one and many, it is not established. Because there is no reasoning, and it would be no different from valid conventional truth, and the examination of what is to be negated is the same, and it would become a view inferior to even the Mind-Only school, etc., it is not reasonable or correct. Even if one asserts that things are different, as it is said in the Samdhinirmocana Sutra: Even if one directly realizes ultimate truth, because it is perceived separately from conventional truth, one will not attain nirvana. And that ultimate truth, which is different in entity from conventional truth, will not become the nature of conventional truth, just as a pot is not the nature of cloth. Because the two truths are different entities, the mere non-establishment of conventional truths will not become ultimate truth, just as the mere non-establishment of a pot will not become cloth. Even at the time of attaining nirvana by directly realizing ultimate truth, because it is perceived separately from conventional truth, one will also become completely afflicted. Therefore, it would not be contradictory for complete affliction and complete purification to occur simultaneously in the continuum of one person, which is said to be a refutation by five reasons. Therefore, ultimate truth is that which is free from all elaboration.

============================================================

==================== 第 33 段 ==================== 【原始藏文】 ་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་དངོས་པོ་གཞན་དང་དེ་ཉིད་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པ། གཅིག་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་ཐ་དད་ཡིན་ནོ། །ངེས་ཚིག་གམ་མིང་གི་དོན་ནི་སཾ་པྲ྇་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པའོ། །དེ་ནི་ཡུལ་དུ་བདེན་པས་ན་བདེན་པ་སྟེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆོས་སྣང་ཚོད་པའི་ངོ་བོ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བ་འདི་ཉིད་དོ། །པ་ར་མ་ཨརྠ་ཞེས་པས། ངེས་པར་ལེགས་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱི་གཉེར་བྱའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དོན་དམ་པ། དེ་ཉིད་བློ་མ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་རིག་པའི་ཤེས་པའོ། །དེ་ཉིད་གྱ་ནོམ་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ཀྱང་དམ་པ་སྟེ། བློ་མ་འཁྲུལ་པ་དེའི་ཡུལ་དུ་བདེན་པས་ན་བདེན་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །གྲངས་ ངེས་པ་ནི་ཤེས་བྱ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་གཉིས་བཅས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་གཉིས་དང་བཅས་པར་ངེས་ཏེ། བར་གྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་བསལ་བས་གཉིས་དང་བཅས་པ་དང་། གཉིས་ལས་འདས་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་གཉིས་དང་བཅས་པ་འཛིན་པའི་ཚད་མས་ངེས་ལ། དེ་གཉིས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་པས་གྲངས་ངེས་པར་གྲུབ་བོ། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །དེ་སྐད་དུའང་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁས་པའི་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལས་མ་གསན་རང་གིས་གཟིགས། །དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་དང་དོན་དམ་སྟེ། །བདེན་པ་གསུམ་པ་གང་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དེ་ཡང་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། སྣང་ལ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། སྣང་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དག །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཏེ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བའང་བྱས། །ཞེས་སོ། །དེའང་སྣང་བ་དང་མཐུན་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ། རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ། བརྟགས་པས་དབེན་པ། རང་རང་གི་རིགས་ལ་མཐུན་པར་སྣང་བ་སྟེ་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ནི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་སྟེ་སོ་སོའི་དོན་བྱེད་ནུས་པར་ཡོད་ལ། སྣང་ ཡང་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་སྐྲ་ཤད་འབབ་པ་དང་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པར་མེད་པས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དོན་དམ་པ་ལའང་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཀག་ཙམ་

【漢語翻譯】 從世俗諦來說，事物既不能說是與它者不同，也不能說是與它者相同，只是遮止了「一」的差別而已。詞義或名稱的含義是，「桑札諦(藏文，梵文天城體，Samvṛti，梵文羅馬擬音，遮蔽)」的意思是遮蔽，因為遮蔽了真實的意義，所以是世俗，是迷惑的意識。它是境上的真理，所以是真諦，即色等各種顯現之法的自性，如同夢境一般。從「巴惹瑪阿塔(藏文，梵文天城體，Parama Artha，梵文羅馬擬音，勝義)」來說，因為是那些努力追求最殊勝意義的人們所追求的果實，所以是勝義諦，也就是不迷惑的智慧的自性。它也是至高無上的，所以是殊勝的，因為不迷惑的智慧在其境上是真實的，所以是真諦，也就是如是性。數量的確定是指所知，即色等這些事物，存在與不存在等，都是超越一切二元對立的，僅僅通過遮止，就確定為具有二元性。因為排除了中間的第三蘊，所以是具有二元性的。並且，超越二元性，在數量上確定為二元，是通過執持二元性的量來確定的。這兩者被安立為二諦，因此數量的確定就成立了。詳細的分類有兩種，即勝義諦和世俗諦。正如《父子相見經》中所說：「世間智者的真諦有二，你不要從他人那裡聽聞，要自己觀察。那就是世俗諦和勝義諦，不存在第三種真諦。」世俗諦又可以分為兩種：顯現卻不能起作用的虛假世俗，以及顯現又能起作用的真實世俗。如《二諦論》中所說：「顯現雖然相似，但因為能起作用和不能起作用，所以分為真實和不真實，這就是世俗的分類。」也就是說，與顯現相符並能起作用，從因產生的，遠離分別的，與各自的種類相符的顯現，具有這四種特徵的色等法，是真實世俗，因為它們能夠各自起作用。而顯現卻不能起作用的，如毛髮脫落和顯現兩個月亮等虛假世俗，因為不能起作用，所以這樣進行詳細的分類。對於勝義諦來說，真實地生起等只是遮止。

【英語翻譯】 From the perspective of conventional truth, things cannot be said to be different from or the same as other things; it is merely a difference that negates "oneness." The definition or meaning of the name is that "Samvriti (藏文，梵文天城體，Samvṛti，梵文羅馬擬音，concealing)" means to obscure, because it obscures the true meaning, it is conventional, it is deluded consciousness. It is truth on the object, so it is truth, that is, the nature of various phenomena such as form, like a dream. From "Parama Artha (藏文，梵文天城體，Parama Artha，梵文羅馬擬音，ultimate meaning)," because it is the fruit pursued by those who strive for the most excellent meaning, it is the ultimate truth, which is the nature of non-deluded wisdom. It is also supreme, so it is excellent, because non-deluded wisdom is true in its object, so it is truth, that is, suchness. The determination of number refers to the knowable, that is, these things such as form, existence and non-existence, etc., are beyond all duality, and only through negation is it determined to have duality. Because the middle third skandha is eliminated, it is with duality. Moreover, transcending duality, the number is determined to be dual, which is determined by the valid cognition that holds duality. These two are established as the two truths, so the determination of number is established. The detailed classification is twofold: the ultimate truth and the conventional truth. As it is said in the Sutra of the Meeting of Father and Son: "The truths of the wise in the world are two; do not hear them from others, observe them yourself. They are conventional truth and ultimate truth; there is no third truth." Conventional truth can also be divided into two types: false conventional truth that appears but cannot function, and true conventional truth that appears and can function. As stated in the Treatise on the Two Truths: "Although appearances are similar, they are divided into true and untrue because of their ability or inability to function; this is the classification of conventional truth." That is, phenomena such as form that correspond to appearance and can function, arise from causes, are free from conceptualization, and appear in accordance with their respective kinds, possessing these four characteristics, are true conventional truths, because they can each function. False conventional truths that appear but cannot function, such as falling hair and the appearance of two moons, cannot function, so this is a detailed classification. For the ultimate truth, truly arising, etc., is merely negation.

============================================================

==================== 第 34 段 ==================== 【原始藏文】 ལས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ལས་མ་གྲོལ་བ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་སྟེ་གཉིས་སུ་ཡོད་པར་དེ་ཉིད་ལས། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡང་། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་ཉིད་བཞེད། །སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་ཀུན་ཞི་བ་ལ། །དོན་དམ་ཞེས་པའི་བརྡ་མཛད་དོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་དངོས་དང་། ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའོ། །དང་པོ་ནི་བདེན་པ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་གང་ཞིག་རང་བཞིན་མེད་པ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན་གང་ཞིག་རིག་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞིག་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་པའོ། །དེའང་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ལ། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་པས་དགག་པར་ནུས་པ་ལ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་ཟེར་ཞིང་། རིག་པ་གང་གིས་ཀྱང་དགག་པ་མི་ནུས་པ་ལ་དཔྱད་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་དངོས་པོར་སྨྲ་བས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་འདོད་པས་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཁས་མི་ལེན་ཡང་། དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་ གཉིས་སུ་སྨྲ་སྟེ་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཤེས་བྱ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཤེས་བྱ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་གཞན་དབང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་སུ་སྨྲ་ཡང་། དབུ་མ་པས་སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པ་བཀག་པས་འདྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་བཀག་པ་སྐྱེ་མེད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བཏགས་ནས་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་པ་དང་། གཤིས་ངོར་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་དོན་དམ་པར་ན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་ལ་རྣམ་གྲངས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པ་ཞེས་དབྱེ་ཡང་། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལ་དོན་དམ་པར་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་ལས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་པར་བྱ་བའི་གཞི་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཚོན་པའི་གཞི་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཏེ། དེའང་འགོག་པ་གཉིས་དང་ནམ་མཁའ་ནི་དགག་བྱ་ལ་ལྟོས་པའི་བཀག་པ་ཡིན་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་མི་རུང་སྟེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་མཚན་ག

【漢語翻譯】 沒有從有生和無生的戲論中解脫出來，是有差別的勝義諦；從有生和無生等一切戲論中解脫出來，是沒有差別的勝義諦。就像那裡面所說：遮止有生等等，也認可與真實相符的體性。對於寂滅一切有生戲論，施設勝義的名稱。這樣說。第二，體性分二：體性本身和決定的量。第一，僅僅是真諦的體性是任何法沒有自性。世俗諦的體性是任何有法不能被理智分析。勝義諦的體性是任何法能夠被理智分析。也就是，自性本體空性即是無自性。最終分析的理智慧夠遮破的叫做不能被分析。任何理智都不能遮破的叫做能夠被分析。而且，有實事宗認為能夠起作用的是勝義諦，因此不承認正確的世俗。但是，中觀宗認為世俗分二，能夠起作用的不可分析的所知是正確的世俗的體性，不能起作用的不可分析的所知是錯誤的世俗的體性。還有，有實事宗認為勝義諦有他起勝義諦和圓成實勝義諦兩種。但是，中觀宗認為，因為遮止了戲論的單方面，以相似作為理由，將遮止有生世俗諦的差別安立為勝義諦，所以有差別的勝義諦。體性上任何地方都沒有成立，如果說是勝義，那麼僅僅是超越一切戲論的方面，就分爲了沒有差別的勝義諦。但是，對於脫離一切戲論的事物，安立勝義的差別體性是不可能的。五蘊等所知，從二諦所要表示的基礎是什麼呢？回答是：表示勝義諦的基礎是非為法。也就是，二滅和虛空是依賴於所破的遮止，因為是不可分析的，所以不能成為勝義諦，唯有真如才是。世俗諦的名稱

【英語翻譯】 The ultimate truth with distinctions is that which is not liberated from the elaborations of existence and non-existence. The ultimate truth without distinctions is that which is liberated from all elaborations such as existence and non-existence. As it is said therein: 'Also, the cessation of arising, etc., is considered to be in accordance with reality. The term "ultimate truth" is applied to the pacification of all elaborations of non-arising.' So it is said. Secondly, there are two aspects to the definition: the definition itself and the means of ascertainment. Firstly, the definition of mere truth is that any phenomenon is without inherent existence. The definition of conventional truth is that any subject cannot withstand rational analysis. The definition of ultimate truth is that any phenomenon can withstand rational analysis. That is, emptiness of its own essence is without inherent existence. That which can be refuted by ultimate reasoning is called 'cannot withstand analysis,' and that which cannot be refuted by any reasoning is called 'can withstand analysis.' Moreover, those who assert entities consider that which can perform a function to be ultimately true, and therefore do not accept valid conventions. However, the Madhyamikas assert two types of conventions: knowable things that cannot be analyzed and can perform a function are the characteristics of valid conventions, and knowable things that cannot be analyzed and cannot perform a function are the characteristics of false conventions. Furthermore, those who assert entities assert two types of ultimate truth: dependent ultimate truth and perfectly established ultimate truth. However, the Madhyamikas assert that because one aspect of elaboration is negated, similarity is taken as the reason, and the negation, the distinction of the unarisen conventional truth, is designated as ultimate truth, thus there is ultimate truth with distinctions. Since nothing is established anywhere in its essence, if it is said to be ultimate, then only the aspect that transcends all elaborations is divided into ultimate truth without distinctions. However, it is said that it is not possible to establish the characteristic of distinguishing ultimate truth for that which is separated from all elaborations. Among the five aggregates of knowable things, such as form, what is the basis to be represented by the two truths? The answer is: the basis representing ultimate truth is the unconditioned. That is, the two cessations and space are negations dependent on what is to be negated, and because they cannot be analyzed, they cannot be ultimate truth; only suchness is. The name of conventional truth

============================================================

==================== 第 35 段 ==================== 【原始藏文】 ཞི་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མ་རྟོགས་པའི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ ཕྱོགས་འཛིན་པའི་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་སྟེ། དུས་མཉམ་པར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐ་ན་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་ཆར་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་བདེན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཁས་ལེན་ཏེ། ཤེས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་དངོས་སུ་མི་སྣང་ཡང་དོན་གྱིས་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་གཏད་པས། ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ལ་དོན་རིག་གོ་ཞེས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་དུས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་འཛིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཤེས་པ་ལ་གསལ་ལོ་ཅོག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་བཅས་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གཟུང་ཆར་ཤར་བ་དང་སད་པ་ནའང་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་དོན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་དངོས་པོར་གྲགས་པ་རི་དང་ཁང་ཁྱིམ་དང་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀས་སྟོང་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མེད་པ་སྣང་བར་ཟད་པས་ ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ནི་འཛིན་ཆར་གསལ་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་སྟེ། ཚུལ་དུ་མར་བཤད་ཀྱང་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་པ་ལྟར། རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་ཙམ་པའི་དངོས་པོ་མཚན་ཉིད་པ་དང་། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རང་རིག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་མི་མཚུངས་ཀྱང་། དོན་དུ་སྣང་བ་ཤེས་པར་མི་འདོད་པ་དང་། རང་རྒྱུ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་སེམས་ཙམ་པ་འདོད་པ་ལྟར་རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་ཡང་། ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒྲོ་སྐུར་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ

【漢語翻譯】 應當理解，寂是指未證悟如是之自性無生的一切所知。一些執著於世俗諦的中觀派，與分別說部相一致地宣稱：同時被執持和能執持的事物，是源於先前聚集的近乎聚合之因所生。甚至在無分別的識中顯現的一切所取分，在外境中如幻象般真實。還有一些人承認經部行中觀派，雖然外境本身並未真實顯現於識中，但實際上它將自己的形象賦予了識，因此，識生起與境相似的形象時，便認知了境，以目標的方式完全體驗境，在不同時期的所取和能取存在於世俗中。還有一些人說，瑜伽行中觀派在世俗中認為，識中顯現的一切都是識的實物，並非外境。這與有相派的觀點一致。還有一些人認為，就像在夢境中顯現的所取分，以及在清醒時出現的髮網之相、二月之相和總相等等，既非境也非識的實物一樣，世俗之人所認為的實物，如山、房屋、男人、女人、瓶子和毯子等等，也空無外境和識的實物。從無始以來，由於無明的習氣，僅僅是無有顯現，因此，世俗中存在的實物僅僅是顯現能取分的快樂等心和心所。雖然以多種方式闡述，但與聲聞分別部一樣，認為微塵聚合而成的粗大實物具有自性，以及認為心和心所沒有自證等觀點，雖然有些不一致，但實際上，不承認顯現為識，以及認為源於自身先前的因等等，有些是相同的。即使不承認唯識宗所主張的自證，也承認一種未區分有無的智慧，正如《釋論》中所說：以各自的自明智慧。決定之量有二：決定世俗諦

【英語翻譯】 It should be understood that 'zhi' (calmness, quiescence) refers to all knowable things that have not realized the unborn nature of suchness. Some Madhyamikas who adhere to the conventional truth assert in accordance with the Vaibhashikas that objects of grasping and the grasper arising simultaneously are born from the preceding collection of causes that closely assemble. Even all appearances of the grasped aspect in non-conceptual consciousness are true as mere illusions in external objects. Some others acknowledge the Sutra-following Madhyamikas, asserting that although external objects themselves do not actually appear in consciousness, they impart their own image to consciousness, so that when consciousness arises in an image similar to the object, the object is cognized, and the object is fully experienced through the manner of focusing. The grasped and grasper existing at different times exist conventionally. Some others say that the Yogachara Madhyamikas conventionally hold that all that appears in consciousness is the substance of consciousness, and there is no external object. This is in accordance with the aspected ones. Some others say that just as the grasped aspect appears in dreams, and upon awakening, the appearance of hair-nets, the appearance of a double moon, and universals, etc., are neither objects nor substances of consciousness, so too, what is known to worldly people as objects, such as mountains, houses, men, women, vases, and cloths, etc., are empty of both external objects and substances of consciousness. From beginningless time, due to the imprints of ignorance, they are merely the appearance of non-existence. Therefore, conventionally existing objects are merely happiness and other mental factors that appear as the grasped aspect. Although explained in various ways, like the Shravaka Vaibhashikas, some disagree, asserting that gross objects composed of aggregated atoms have characteristics, and that mind and mental factors lack self-awareness. However, in essence, some similarities exist, such as not accepting appearances as consciousness, and asserting that they arise from their own previous causes. Although they do not accept self-awareness as asserted by the Mind-Only school, they do acknowledge a mere awareness that is not distinguished by affirmations or negations of existence, as stated in the commentary: 'By the self-knowing wisdom of each individual.' There are two kinds of valid cognition for determining: determining the conventional truth.

============================================================

==================== 第 36 段 ==================== 【原始藏文】 འི་ཚད་མ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིགས་པའི་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་དཔྱད་བཟོད་པ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པའི་ཤུགས་ལ། དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཤེས་བྱར་ངེས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་དཔྱད་བཟོད་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་གཞལ་བྱ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་པ་ཐོབ་ནས་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་ནའང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་པའི་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་ཆོས་ཅན་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ་རིགས་སྤྱི་དངོས་པོ་ཙམ་གཞིར་བྱས་ཏེ་སྣང་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རིགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་སྟེ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་པའི་གཞལ་བྱ་ངེས་པ་ན། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཟུགས་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་མ་ལུས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་དེ། དེ་དག་གིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་བྱར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་མ་དོར་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་དེ་ལ་དགག་བྱ་ཅི་འགོག་ཅེ་ན། དགག་བྱ་ནི་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དགག་བྱ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའང་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས། དཔེར་ན་ཐོ་ཡོར་ཡིན་ཡང་མ་ཤེས་པས་མིར་བཟུང་དུས་མིར་འཛིན་བཀག་ནས་ཐོར་བསྒྲུབས་ཀྱང་། མི་མ་ཡིན་པས་དགག་བྱ་མཚན་ཉིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐོར་བསྒྲུབས་ཀྱང་མི་མཚན་ཉིད་པ་བཀག་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་བདེན་པར་ཞེན་པ་ཙམ་དགག་པ་ཡིན་གྱི། འདི་ཁོ་ན་འགོག་གོ་ཞེས་རྡུལ་ཕྲན་དང་རང་རིག་དང་གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་བཀག་པས་བྱེ་ བྲག་ཞར་ལ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་ལྟར་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བའང་མེད་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཉིད། རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང་། དོན་དམ་པར་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནས། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམ

【處理錯誤】 [ { "original_tibetan": "འི་ཚད་མ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིགས་པའི་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་དཔྱད་བཟོད་པ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པའི་ཤུགས་ལ། དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཤེས་བྱར་ངེས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་དཔྱད་བཟོད་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་གཞལ་བྱ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་པ་ཐོབ་ནས་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་\nཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་ནའང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་པའི་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་ཆོས་ཅན་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ་རིགས་སྤྱི་དངོས་པོ་ཙམ་གཞིར་བྱས་ཏེ་སྣང་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རིགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་སྟེ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་པའི་གཞལ་བྱ་ངེས་པ་ན། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཟུགས་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་མ་ལུས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་དེ། དེ་དག་གིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་བྱར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་མ་དོར་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་དེ་ལ་དགག་བྱ་ཅི་འགོག་ཅེ་ན། དགག་བྱ་ནི་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དགག་བྱ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའང་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས། དཔེར་ན་ཐོ་ཡོར་ཡིན་ཡང་མ་ཤེས་པས་མིར་བཟུང་དུས་མིར་འཛིན་བཀག་ནས་ཐོར་བསྒྲུབས་ཀྱང་། མི་མ་ཡིན་པས་དགག་བྱ་མཚན་ཉིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐོར་བསྒྲུབས་ཀྱང་མི་མཚན་ཉིད་པ་བཀག་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་བདེན་པར་ཞེན་པ་ཙམ་དགག་པ་ཡིན་གྱི། འདི་ཁོ་ན་འགོག་གོ་ཞེས་རྡུལ་ཕྲན་དང་རང་རིག་དང་གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་བཀག་པས་བྱེ་\nབྲག་ཞར་ལ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་ལྟར་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བའང་མེད་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཉིད། རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང་། དོན་དམ་པར་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནས། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམ", "chinese_translation": " प्रमाण प्रमाण है। रूप आदि के प्रतीत होने वाले आश्रित उत्पत्ति वाले सभी धर्मों में, एक और अनेक से रहित आदि हेतुओं का अनुसरण करने वाली तर्क बुद्धि, अनुमान प्रमाण से जाँचने योग्य सत्य वस्तु के निषेध की शक्ति से, न जाँचने योग्य ज्ञेय के रूप में निश्चित होती है, इस प्रकार लक्षण निश्चित होता है। परमार्थ सत्य को निश्चित करने वाला प्रमाण, जाँचने योग्य अंतिम जाँच करने वाली तर्क बुद्धि से मापने योग्य को निश्चित करने वाला प्रमाण प्राप्त करके, प्रत्येक अपने ज्ञान के आकार में अविचल ज्ञान से अनुभव करने पर भी, साधारण व्यक्ति उन हेतुओं का अनुसरण करने वाली तर्क बुद्धि अनुमान से निश्चित करते हैं। वह भी धर्म वस्तु के भेद को तटस्थ करके, जाति सामान्य वस्तु मात्र को आधार बनाकर, प्रतीत होने वाले एक पक्ष में प्रवेश करने वाले प्रत्यक्ष या अनुमान प्रमाण से निश्चित होता है। इस प्रकार जाति की वस्तु मात्र में सत्य वस्तु का निषेध करके, शून्यता प्रपंच से रहित अंतिम जाँच करने वाली तर्क बुद्धि से मापने योग्य को निश्चित करने पर, जाति के भेद रूप, रूप और सुख आदि वस्तु के भेद सभी पर आरोप का छेदन होता है। वे शून्यता के व्याप्त के रूप में अनुभव करने योग्य वस्तु मात्र को न त्याग कर अनुभव करने के लिए है। धर्म वाले उस पर निषेध्य क्या निषेध करता है? निषेध्य है अस्तित्व को न मानना। फिर भी हेतु और अनुमान अर्थहीन नहीं होते, क्योंकि निषेध्य के अभाव को अभाव के रूप में अनुभव कराते हैं। वह भी सत्य वस्तु के अभाव को अभाव के रूप में जानने के लिए करता है। जैसे कि वह ओले हैं, फिर भी न जानने के कारण मनुष्य के रूप में ग्रहण करने के समय मनुष्य के रूप में ग्रहण का निषेध करके ओले के रूप में स्थापित करने पर भी, मनुष्य नहीं होने के कारण निषेध्य लक्षण वाला नहीं होने के कारण ओले के रूप में स्थापित करने पर भी मनुष्य लक्षण का निषेध नहीं होता है। वह भी सत्य में आसक्ति मात्र का निषेध है, यह केवल निषेध करता है ऐसा नहीं है, परमाणु और स्वज्ञान और प्रधान और ईश्वर आदि नहीं हैं, सामान्य के निषेध से भेद स्वतः निषिद्ध हो जाता है। दूसरा, परमार्थ सत्य को तर्क बुद्धि के विषय के रूप में स्वीकार नहीं करने पर, संवृति में प्रतीत होने वाला भी अभाव स्पष्ट रूप से प्रतीत होने वाला स्वप्न आदि के समान ही है। अपने कारण से उत्पन्न होने के रूप में प्रतीत होना मात्र सिद्ध होने पर भी, परमार्थतः स्वज्ञान के ज्ञान का विषय दो सत्य आदि से लेकर, संसार और निर्वाण के सभी धर्म", "english_translation": "The valid cognition is: In all phenomena that arise dependently, such as forms, the wisdom of reasoning that follows the logic of being neither one nor many, etc., is determined as knowable that cannot be examined by the power of negating the true entity that can be examined by the valid cognition of inference, thus the characteristic is determined. The valid cognition that determines the ultimate truth is obtained by the valid cognition that determines what can be measured by the reasoning that examines the ultimate examinable, and even if it is realized by the non-conceptual wisdom in the form of each individual's own knowledge, ordinary individuals determine it by the reasoning wisdom that follows the logic of inference. That is also determined by the valid cognition of perception or inference that enters into one aspect of appearance by making the distinction of the object of dharma neutral and taking only the general object of the class as the basis. In this way, when the true entity is negated only in the object of the class, and emptiness, free from elaboration, is determined to be measurable by the wisdom that examines the ultimate, the imputation is cut off from all the distinctions of the object, such as form and happiness, which are the distinctions of the class. They are for realizing without abandoning only the object that can be realized as the pervaded of emptiness. What is negated on that object of dharma? The object to be negated is not to accept existence. However, the sign and inference do not become meaningless, because they make one realize the absence of the object to be negated as absence. That also makes one know the absence of the true entity as absence. For example, even though it is hail, when it is taken as a human being because it is not known, even if the taking as a human being is negated and established as hail, because it is not a human being, even if it is established as hail because it does not have the characteristic of the object to be negated, the characteristic of a human being is not negated. That is also only the negation of clinging to truth, it is not that this alone is negated, it is not atoms and self-awareness and the chief and power, etc., because the general negation negates the particular by implication. Secondly, if the ultimate truth is not accepted as the object of reasoning wisdom, then what appears conventionally is also the same as dreams, etc., which appear clearly as non-existent. Even though it is established only as appearing to arise from its own cause, ultimately, from the subject of the wisdom of self-awareness, the two truths, etc., to all the dharmas of samsara and nirvana." } ]

============================================================

==================== 第 37 段 ==================== 【原始藏文】 ས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་སྐྱེས་ཤིང་མེད་པའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བལྟ་སྟེ། དེའི་ངོར་རྣམ་པར་གཞག་པར་ཟད་ཀྱི། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་ངོར་ནི་ཤེས་བརྗོད་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། བདེ་བའི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ག་ལ་སྲིད། བདེན་པ་སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་དང་། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་ཟད་དོ། །དེའང་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་ཚུལ་བཞིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དགག་བྱའི་རྒྱུ་དཔྱད་ནས་དགག་བྱ་འགོག་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང་། འབྲས་བུ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང་། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ལ། མ་ཡིན་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོ་དང་། མེད་འགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལོ། །དང་པོ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་ནི་གང་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་གང་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་སྟེ། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་འདིའང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་གང་གཅིག་ལས་གཅིག་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང་། དུ་མ་ལས་གཅིག་དང་དུ་མ་ལས་དུ་མ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་དེ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་དོན་དམ་པར་གཅིག་ལས་གཅིག་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང་དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང་དུ་མ་ལས་གཅིག་སྐྱེ་བ་སྟེ། མུ་བཞིའི་སྐྱེ་བས་

【漢語翻譯】 因為一切都未成立。如《般若經》中說：『善現，一切法就究竟而言，自性本無，涅槃亦不生不滅。』等等。設立二諦的差別和體相，應從名言上的勝義諦來看待，僅就此而設立。就非名言上的勝義諦而言，則已超出了知識、言語和戲論的範疇。又怎能有衡量快樂的差別和體相的量呢？設立各自的真諦，以及離一和離多等的理由，只是爲了從對有和無等錯誤的執著中解脫出來，從而斷除戲論。而且，確定勝義諦中沒有生和滅等，也要通過五大理由來理解。這也要通過四種方式來理解：審查所破之因，從而破除所破，如金剛屑；審查結果，從而破除有無生滅；審查因果二者，從而破除四句生滅；審查自己的本體，從而破除。將非是之否定作為理由，是大緣起；將非有之否定作為理由，是離一和離多。第一，金剛屑，即凡非自、非他、非二者、非無因而生者，皆空於一切生之事物，譬如無事物之總相。法，事物本身，就究竟而言，也空于自、他、二者、無因而生，應如是說。第二，凡非由因生果之有無者，皆空於一切生之事物，譬如無事物之總相。法，此顯現之緣起，就究竟而言，也空于因生果之有無，應如是說。第三，凡非一者生一者，非一者生多者，非多者生一者，非多者生多者，皆空於一切生之事物，譬如無事物之總相。如此顯現，就究竟而言，也空於一者生一者，一者生多者，多者生多者，多者生一者，即四句生

【英語翻譯】 Because everything is unestablished. As stated in the 'Perfection of Wisdom Sutra': 'Subhuti, all dharmas, in ultimate terms, are without inherent nature, and even nirvana is neither born nor ceases.' And so on. Establishing the distinctions and characteristics of the two truths should be viewed from the perspective of the conventional ultimate truth, and is limited to being established in that context. From the perspective of the non-conventional ultimate truth, it transcends the realm of knowledge, speech, and conceptual proliferation. How could there be any valid means to ascertain the distinctions and characteristics of happiness? The establishment of individual truths, and the reasoning of being separate from one and many, etc., are merely to cut off conceptual proliferation in order to be liberated from falsely clinging to existence and non-existence, etc. Moreover, the certainty that there is no birth and cessation, etc., in the ultimate truth is also understood through the five great reasonings. This is also to be understood through four methods: Examining the cause of what is to be refuted, thereby refuting what is to be refuted, like the Diamond Slivers; Examining the result, thereby refuting existence, non-existence, birth, and cessation; Examining both cause and result, thereby refuting the four extremes of birth and cessation; Examining one's own essence, thereby refuting. Establishing the negation of what is not as a reason is the Great Dependent Arising; establishing the negation of what is not existent as a reason is being separate from one and many. First, the Diamond Slivers, that which is not born from itself, from another, from both, or from no cause, is empty of all things that are born, like the general characteristic of non-existent things. The subject, things themselves, in ultimate terms, are also empty of being born from themselves, from others, from both, or from no cause, it should be said. Second, that which is not the arising of the existence or non-existence of a result from a cause is empty of all things that are born, like the general characteristic of non-existent things. The subject, this appearance of dependent arising, in ultimate terms, is also empty of the existence or non-existence of a result from a cause, it should be said. Third, that which is not one arising from one, not many arising from one, not one arising from many, not many arising from many, is empty of all things that are born, like the general characteristic of non-existent things. Thus, this appearance, in ultimate terms, is also empty of one arising from one, many arising from one, many arising from many, and one arising from many, that is, the four extremes of birth.

============================================================

==================== 第 38 段 ==================== 【原始藏文】 སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བཞི་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོ་ནི། གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་ བ་ཡིན་པ་དེ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ནི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དགོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ། ཁྱབ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ཁྱབ་པ་དེ་བདེན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་། དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟགས་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་ཏེ། བར་ན་གནས་པ་ལ་ཆ་དུ་མས་ཁྱབ་པ་ཉིན་ཞག་གི་སྟེང་དུ་ངེས་ཏེ། ཉིན་མོ་མཚན་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་གནས་པ་ལ། སྔ་དྲོའི་དུས་དང་ཕྱི་དྲོའི་དུས་དང་གུང་གི་དུས་ཏེ་ཆ་གསུམ་གནས་པ་ལ། སྔ་དྲོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་སྟེ་བར་ན་གནས་པ་ཙམ་ལ། ཆ་གསུམ་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པའི་ཚད་མས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པ་དོན་དམ་པའི་སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་མེད་པར་བརྟགས་པ་དེ་ཡང་། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པའི་ རྟགས་ལས་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་དཔག་པས་དོན་དམ་པའི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་བྲལ་བར་གནས་ལ། གཅིག་ཁེགས་པས་དེའི་བསགས་པའི་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཆ་ཤས་མེད་པ་དུ་མའང་བཀག་པར་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཁྱབ་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས། གཅིག་གི་དངོས་པོར་ཡོད་དུས་སུ་ཆོད་དེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའམ་དུ་མར་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པ་ན། གཅིག་དང་དུ་མའི་ཁྱབ་བྱར་མཐོང་བའི་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་འདི་ཉིད། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནའང་དེའི་གཅིག་དང་དུ་མས་མ་ཁྱབ་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་བཅོམ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མས་ཁྱབ་པ་མཚན་ཉི

【漢語翻譯】 名為「因空性之故」。第四大緣起是：凡是相互依存產生的事物，其真實自性皆為空性，譬如影像一般。如此顯現也是因為是緣起之故。一與多分離，需以三種方式認知：立宗、立論、確定周遍的量。首先，凡是被一與多分離所周遍的事物，皆被真實事物之空性所周遍，譬如無事物之總相一般。如此顯現也是因為，勝義諦的一與多分離作為周遍存在之故。其次，龍樹論師曾說：如剎那有邊際，初始與中間，亦當如是察。以三剎那之自性，世間不住于剎那。如此宣說了成立一與多分離之立論。存在於中間的事物被多個部分所周遍，這在日夜之上是確定的。存在於白天和夜晚之間的事物，有上午、下午和中午三個部分。將上午等差別視為中性，僅就存在於中間而言，被三個部分所周遍，這是通過真實的量來確定的。同樣，對於存在於前後剎那之間的事物，如果考察其是否為勝義諦的無分剎那，那麼，從存在於前後剎那之間的徵象來看，可以推斷出它具有三個部分，因此它存在於與勝義諦的無分一分離的狀態中。一旦否定了一，也就成立了否定由其積累的勝義諦的無分多。因此，成立了勝義諦的一與多分離的立論。第三，確定周遍的量是：在瓶子等事物上，將瓶子等的差別視為中性，僅就存在的事物而言，僅僅通過否定是多個事物，就可以確定它存在於一個事物的狀態中。當僅僅存在的事物被確定為被一個或多個存在所周遍時，這個被視為一與多之周遍處所見的存在事物本身，即使是勝義諦的事物，也摧毀了對其不被一與多所周遍的疑慮產生的能力，因此，勝義諦的事物被一與多所周遍是其特徵。

【英語翻譯】 It is called "Because of Emptiness." The fourth great dependent origination is: Whatever arises dependently is empty of true nature, like an image. This appearance is also because it is dependent origination. One and many being separate should be understood in three ways: establishing the reason, proving the subject, and examining the valid cognition that determines pervasion. First, whatever is pervaded by being separate from one and many is pervaded by the emptiness of true entities, like a general concept of non-entities. This appearance is also because the ultimate truth of being separate from one and many exists as the pervader. Second, the teacher Nagarjuna said: Just as a moment has an end, so should the beginning and middle be examined. Because of the nature of three moments, the world does not abide in a moment. Thus, he spoke of establishing the subject of being separate from one and many. That which exists in between is pervaded by many parts, which is certain on the day and night. That which exists between day and night has three parts: morning, afternoon, and noon. Considering the differences of morning, etc., as neutral, just in terms of existing in between, being pervaded by just three parts is determined by a valid cognition. Similarly, for that which exists between the prior and later moments, if one examines whether it is an indivisible moment of ultimate truth, then, from the sign of existing between the prior and later moments, it can be inferred that it has three parts, therefore it exists in a state separate from the indivisible one of ultimate truth. Once one is negated, it is established that the many indivisible entities of ultimate truth accumulated from it are also negated. Therefore, the subject of the ultimate truth of being separate from one and many is established. Third, the valid cognition that determines pervasion is: On things like a pot, considering the differences of the pot, etc., as neutral, just in terms of existing entities, merely by negating that it is many entities, it can be determined that it exists in the state of one entity. When just an existing entity is determined to be pervaded by existing as one or many, this existing entity itself, which is seen as the pervader of one and many, even if it is an entity of ultimate truth, destroys the ability to generate doubt that it is not pervaded by one and many, therefore, being pervaded by one and many is the characteristic of an entity of ultimate truth.

============================================================

==================== 第 39 段 ==================== 【原始藏文】 ད་ངེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཅན་དང་དགག་བྱ་དང་གཏན་ཚིགས་བཤད་པས། ཡང་དག་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བསྒྲུབས་པ་དེའི་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་དཔྱོད་པ་ཡིན་པར་དགག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པ་ཙམ་རྣམ་བཅད་མེད་དགག་ བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྟོག་པའང་གཞི་ཆོས་ཅན་མི་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྲོས་པ་གཅོད་དེ་རིགས་པར་འགྲོ་བའི་ལྡོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་རིགས་པས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་ཤེས་ཚད་མ་ལ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པས་མ་ངེས་པའང་རིགས་པའི་ཤེས་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཅན་ངེས་པའི་ཚད་མས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་ན་ཆོས་ཅན་མི་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཆོད་ན་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་གཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གི་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དཔྱད་བཟོད་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེའང་ད་དུང་མཐུར་ཐུག་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་དང་། བློས་བཅད་པའི་རིགས་ཤེས་ཙམ་རྟོག་པ་ཉིད་ལས་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་བ་དང་། སྤྲོས་པ་བཀག་ཙམ་སྤྲོས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་དུ་མས་གནོད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། གང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་བདེན་པ་ཐ་དད་དུ་འདོད་ན། རྫས་གཅིག་ན་ནི་དོན་དམ་ མེད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྣ་ཚོགས་ལྟར་དོན་དམ་པ་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྫས་སམ་ངོ་བོར་གྲུབ་ན་མཉམ་དུ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འགལ་བ་དུ་མ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པའི་ལུགས་ལ་གསུམ་སྟེ། བློ་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་དབྱེ་བ། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའི་ཚུལ། ཐལ་འགྱུར་གྱིས་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི

【漢語翻譯】 現在以確定的方式通過力量來成立。正如理自在所說：具有作用能力的事物，在此處是勝義存在的。如是宣說。這樣，通過說明法、所破和理由，所成立的作為正確理由的能立是：破斥認為幻術等是周遍的觀察，並非如此，僅僅是遮止了真實的實有，是無遮簡別之成立。並且，那種分別念也是，基，法，以不顯現的方式斷除戲論，在行於理性的反體上，法不顯現，並非如此，因為法不是通過理性成立的。並且，對於理智，顯現而不確定是不可能的。不以理性確定也是，因為理性的智慧不斬斷對於法的增益。對此，如果以確定法的量，不斬斷對於法的增益，則將成為法不成立的過失。如果斬斷，則理智無法斬斷對於法的增益。這樣，理智，作為比量自性，是無生、離戲、堪忍觀察、勝義諦的體性，中觀自續派如此承許。但是，那種方式仍然不是究竟的，因為以成立在勝義中無有而在世俗中有的理由，沒有超出常與斷二者的事物，並且，僅僅是以分別念所決定的理智，不能成為真實義，以及，僅僅是遮止戲論，沒有超出戲論的差別等等，被多種理由所損害。在《六十正理論釋》中說：如果承諾在世俗中存在，那麼將會成為常，如果認為在勝義中不存在，那麼將會成為斷，等等。並且，如果認為二諦是他體，那麼，在一個事物中，就像勝義中不存在一樣，世俗中也將不存在，並且，就像世俗中存在多種一樣，勝義中也將成為無常等等，並且，如果在自性或體性上成立，那麼將成為同時成立等等，存在多種相違。第二，中觀應成派的宗義有三：區分迷亂和不迷亂的智慧，依賴於此而區分二諦的方式，以及應成派斷除戲論的方式。第一是導師龍樹的。

【英語翻譯】 Now, it is established through force in a definite manner. As the Lord of Knowledge said: 'Whatever has the ability to perform a function, that is truly existent here.' Thus it is said. In this way, by explaining the subject, the object to be refuted, and the reason, the object to be proven by the valid reason is: refuting the view that illusion and so on are all-encompassing observations, it is not so, it is merely negating the truly existent, which is a non-affirming negation that establishes. Moreover, that conceptualization also, the basis, the dharma, cuts off elaboration in a way that does not appear, and on the contrary, when proceeding to reason, the dharma does not appear, it is not so, because the dharma is not established by reason. And, for reason, it is impossible to appear and not be certain. Not being certain by reason is also because the wisdom of reason does not sever the superimposition on the dharma. If, with the measure of certainty of the dharma, the superimposition on the dharma is not severed, then it will be a fault that the dharma is not established. If it is severed, then reason cannot sever the superimposition on the dharma. Thus, reason, as the nature of inference, is the characteristic of unborn, free from elaboration, able to withstand examination, and ultimate truth, so the Svatantrika Madhyamikas assert. However, that way is still not conclusive, because with the sign of establishing that it does not exist ultimately but exists conventionally, it does not go beyond the entities of permanence and annihilation, and merely the reason determined by conceptualization cannot be the true meaning, and merely negating elaboration does not go beyond the distinctions of elaboration, and so on, it is harmed by many reasons. In the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning, it says: 'If one accepts that it exists conventionally, then it will become permanent, and if one thinks that it does not exist ultimately, then it will become annihilation,' and so on. And, if one thinks that the two truths are different entities, then, in one substance, just as it does not exist ultimately, it will also not exist conventionally, and just as there are many conventional existences, the ultimate will also become impermanent, and so on, and if it is established as a substance or essence, then it will be established simultaneously, and so on, there are many contradictions. Secondly, the tenets of the Prasangika Madhyamikas have three aspects: the distinction between deluded and non-deluded minds, the way of distinguishing the two truths in relation to that, and the way the Prasangikas cut off elaboration. The first is that of the teacher Nagarjuna.

============================================================

==================== 第 40 段 ==================== 【原始藏文】 ས་ངེས་པ་དོན་གྱི་ལྟ་བ་འཛིན་པའི་སློབ་མའི་མཆོག་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་དེ། ས་ཐོབ་པའི་མཉམ་གཞག་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་བྱ་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པའང་ཞི་བ་སྟེ། དེའི་ཚེ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་དེ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡང་དག་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་པར་འདོད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཡིན་ཞིང་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་བརྟེན་ལ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རིགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བས་དེ་ཡི་ཡུལ། །དེ་རབ་རིགས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་བརྟེན་ནས་རིགས་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་ནས་ཞི་སྟེ་རྒྱལ་རྣམ་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །སེམས་འགག་པ་དེ་སྐུ་ཡི་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་པ་དང་། ཚིག་གསལ་ལས། འདིར་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་ཡང་རྒྱུན་ཆད་པ་དང་ཞེས་སོ། །དེའི་གནས་སྐབས་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བཏགས་ལ། དེའི་ཡུལ་ནི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་བློ་འཁྲུལ་པ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མིག་མདོངས་པས། རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པ་ལྟར། འགྲོ་བ་དྲུག་གི་གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་རྣམས་དང་། ས་ཐོབ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ན་གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དང་། སྣང་ཙམ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་དཔོག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་ཏེ་བློ་རིམ་གཉིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྣམ་པ་འཇལ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྣང་ལ། དེའང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དག་པ་པ་དང་། སྐྱོན་ཅན་གཉིས་ལས་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་བཞག་སྟེ་དེ་ཉིད་ལས། མཐོང་བ་རྫུན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །དབང་པོ་གསལ་དང་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ནོ། །སྐྱོན་ལྡན་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། ། དབང་པོ་ལེགས་གྱུར་ལ་ལྟོས་ལོག་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཤེས་ན

【漢語翻譯】 持有究竟意義見解的弟子之首月稱等是這樣認為的：獲得地的等持和佛地中，對於所知和能知等境與有境的顯現，任何能知所知二取都不成立，因此有境智慧的行境也寂滅。那時，心和心所的行境全部斷絕，對於不可言說、不可思議的智慧，稱為證悟法性無謬的正見。如《入行論》中說：因為法性無生，且智慧也遠離生，因此它們相互依賴，它以它本身為理智。因為心顯現為境的形象，所以它是境，那是最殊勝的理智，同樣，名言依賴於理智。又如：所知的乾燥柴薪全部被焚燒寂滅，是勝者之道的法身。那時沒有生也沒有滅，心的止息是佛身的顯現。又如《明句論》中說：此處心和心所的戲論也斷絕。那時的狀態稱為證悟勝義諦，它的對境是自性本來的實相，法界自性清凈。虛假的所見、錯亂的智慧，是凡夫因無明的習氣而眼花繚亂，就像執著于眼翳和毛髮脫落為真實一樣。六道眾生的處所和受用等顯現的各種苦樂，是錯亂的緣起，是能取所取的形象。獲得地的后得位中，與他者共同顯現的器情世間等形象，以及僅僅是顯現的根識和推測火等的比量等二種次第的智慧，是相對於衡量世俗的形象而顯現的。其中，清凈和有垢的眼等根識，分為兩種世俗，如彼論中說：虛假的所見有兩種，根識清明和根識有垢。有垢根識的知識，相對於清凈的根識，被認為是顛倒的。第二，分為二諦的方式有兩種：自性應當被瞭解，以及瞭解。

【英語翻譯】 Those such as Chandrakirti, the foremost of the disciples who hold the view of definitive meaning, assert as follows: In the equipoise of those who have attained the bhumis and in the Buddha-bhumi, since no appearance of knowable and knowing, etc., as object and subject, knowable and graspable, is established, the activity of the subject-wisdom is also pacified. At that time, all activities of mind and mental factors cease, and that inexpressible, unthinkable wisdom is designated as the correct, unerring intellect that realizes the nature of reality. As it says in the Engaging in the Bodhisattva Deeds: 'Since the nature of reality is unborn, and the intellect is also free from birth, therefore they depend on each other, and it is like reason itself by itself. Since the mind arises in the form of an object, that is its object; that is the most excellent reason, and likewise, convention depends on reason.' And: 'When all the dry firewood of the knowable is burned and pacified, it is the Dharmakaya, the form of the Victorious Ones. At that time, there is no birth and no cessation; the cessation of mind is the manifestation of the form.' And as it says in the Clear Words: 'Here, the proliferation of mind and mental factors also ceases.' That state is designated as the realization of ultimate truth, and its object is the natural state of reality, the element of reality, which is naturally pure. False vision, deluded intellect, is when ordinary beings have blurred vision due to the habitual tendencies of ignorance, like clinging to cataracts and falling hairs as real. The various joys and sufferings that appear in the abodes and enjoyments of the six realms are deluded dependent arisings, the appearances of grasper and grasped. In the post-meditation of those who have attained the bhumis, the appearances of the environment and beings, etc., that appear in common with others, and the two levels of intellect, such as mere appearances of sense consciousness and inference that infers fire, etc., appear in relation to measuring the appearances of the conventional. Among these, pure and impure sense faculties such as the eye are established as two types of conventional truth, as it says in that very text: 'False vision is of two types: clear sense faculties and sense faculties with defects. The knowledge of sense faculties with defects is considered to be inverted in relation to the sense faculties that are well.' Secondly, there are two ways of dividing into two truths: the nature to be known and knowing.

============================================================

==================== 第 41 段 ==================== 【原始藏文】 ས་ཉམས་སུ་བླངས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། མཚན་གཞི། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། གྲངས་ངེས། ངེས་ཚིག །ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དང་དྲུག་ལས། དང་པོ་ནི་སྤྱི་ཐུན་མོང་བའི་དབྱེ་གཞི་མཚན་ཉིད་པ་མེད་མོད་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོ་ན་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་ཙམ་གྱི་བདེན་པ་ཙམ་ཞིག་གནས་པ་ལ་བྱ་སྟེ་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་སུ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་གོ་ཞེས་སོ། །ཡང་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་དབྱེ་གཞིར་བྱ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །འདི་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མིན། །ཅེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ནི་རྣམ་ཤེས་དྲུག་པོ་སྣང་བའི་ཡུལ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་སོ། །དེའང་དབུ་མ་པས་རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཏུ་འཇུག་ཚུལ་ཉན་ཐོས་པ་དང་མཐུན་ནོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པ་མཚན་གཞིར་འདོད་དོ། །མཚན་ཉིད་ལ་གཉིས་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ། དེའང་སྒྲིབ་པའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ། དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་འཁོར་བའི་ཆོས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། ས་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་སེམས་བྱུང་མ་འགགས་པའི་ཆ་ཡུལ་མ་དག་པ་གཟུགས་སོགས་ཚོགས་དྲུག་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་སྤང་བྱར་གྱུར་ཏོ་ཅོག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་ནས་འཁྲུལ་པར་བཞག་གོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་སྟེ། དེའང་སྒྲ་ཚིག་ལ་སོགས་པས་དངོས་སུ་མི་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་གཞན་ལས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ། སེམས་སེམས་བྱུང་གི་རྙོག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞི་བ་རྣམ་རྟོག་ལས་འདས་པ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། གྲུབ་པའི་མཐས་མ་རེག་པ་སྟེ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །དེ་ནི་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་དོན་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་པོ་སྨྲ་བ་དག་གི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པས་མ་རིག་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དབུ་མ་པའོ་ཞེས་པར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཟབ་པ་དང་ཞི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་

【漢語翻譯】 修習地之理。首先，一、基，二、相，三、分類，四、數量決定，五、詞義決定，六、決定之量。第一，共同的分類基沒有自相，但在世俗的意識中，存在著僅是從非真實中返回的真實，如《六十正理論釋》中所說：「二諦是依於世俗的意識而安立的。」或者，僅以無自性作為分類基。《入行論》中說：「以二諦皆無自性之故，此等非為常，亦非斷滅。」世俗諦的基是六識所顯現的境及其形相。中觀宗安立六識的方式與聲聞部相同。勝義諦的基則認為是法界自性清凈。二、相，分為二，世俗諦的相是顯現為具有能取所取的戲論，也即是生起為遮蔽之相。如彼論中所說：「愚昧自性為遮蔽，故為世俗諦。彼所欺惑顯現為虛假，是為世俗諦，能仁如是說。」也就是說，輪迴之法，心與心所，以及境的顯現等一切皆為世俗。即使證得菩薩地，心與心所未斷滅的部分，境不凈，色等六處顯現等，一切應斷之法，皆歸於世俗之方，安立為錯覺。勝義諦的相是遠離能取所取的戲論之自性。也即是從音聲等無法直接了知的角度來說，不是從他處了知的，心與心所的紛擾寂滅於法界，超越分別念，遠離一切戲論，不為宗派所觸及。如《根本慧論》中所說：「非從他知，寂靜，不為戲論所戲論，無分別，無異義，是為彼之相。」也就是說，一義與異義等是實事論者的宗派，不僅是無明，而且說遠離戲論是中觀宗，這也是不成立的。總之，涅槃之法，深寂，自性清凈

【英語翻譯】 The way to practice the ground. First, 1. Basis, 2. Characteristic, 3. Division, 4. Number determination, 5. Definition, 6. The valid cognition that determines. First, although there is no common basis for division, in the minds of worldly people, there is only a truth that merely turns away from what is not true. As it is said in the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning: "The two truths are established in relation to the minds of worldly people." Or, just take selflessness as the basis for division. As it says in the Entering [the Middle Way]: "Because both truths are without self-nature, these are neither permanent nor annihilated." The basis of conventional truth is the appearances of the six consciousnesses together with their objects. The way the Madhyamikas enter into the six consciousnesses is the same as the Shravakas. The ultimate truth is considered to be the essence of the Dharma realm, which is pure by its very nature. Two characteristics: The characteristic of conventional truth is that it appears as a form with grasping and clinging. It is also born as a form of obscuration. As it says in the same text: "Ignorance obscures its own nature, therefore it is conventional. That which appears as false because of it is called conventional truth by the Sage." That is to say, all the phenomena of samsara, mind and mental factors, and the appearance of objects, are all conventional. Even when one attains a bhumi, the part where mind and mental factors have not ceased, the impure objects, such as the appearance of the six aggregates, are all to be abandoned and placed on the side of the conventional, and established as illusion. The characteristic of ultimate truth is the nature of being free from grasping and clinging. That is, from the point of view of not being directly understood by sounds and words, it is not known from others. The confusion of mind and mental factors is pacified in the Dharma realm, transcending conceptualization, free from all elaboration, and untouched by philosophical tenets. As it says in the Root Wisdom: "Not known from others, peaceful, not elaborated by elaborations, without conceptualization, not different in meaning, that is its characteristic." That is to say, the same meaning and different meanings are the tenets of those who speak of entities, and not only is it ignorance, but it is also not established to say that being free from elaboration is Madhyamika. In short, the Dharma of Nirvana is profound, peaceful, and naturally pure.

============================================================

==================== 第 42 段 ==================== 【原始藏文】 པའི་དབྱིངས་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་བློ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ ཤེས་ཡུལ་རྣམ་པར་དག་པ་འགྱུར་བ་མེད་པར་སྣང་བ་དང་། ས་ཐོབ་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ཡེ་ཤེས་མཉམ་གཞག་དང་དེའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་རྗེས་ཐོབ་སྣང་བ་ལྷག་མཐོང་གི་རྣམ་པར་གྱུར་ཏོ་ཅོག་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །དབྱེ་ན་གཉིས་ལས་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་ན་ཤེས་བྱ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ལ། མ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོར་ཅིར་ཡང་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པར་གནས་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་དབྱེ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཚོགས་ཡང་དག་ལོག་པའི་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་དེའང་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། དབང་པོ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། སྐྱོན་མེད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་བོ། །དང་པོ་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོར་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པར་གྲགས་པ་རྣམས་ནི་དབུ་མ་པས་ཀྱང་མི་འགོག་པར་བརྡ་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བཏགས་ནས་བཞག་ལ། ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོར་ཡང་སྣང་ལ་བདེན་པར་གྲགས་པ་ལ་འདིར་ ཡང་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བཏགས་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས། གནོད་པ་མེད་པ་དབང་པོ་དྲུག་པོ་ཡི། །ཡུལ་གྱུར་གང་ཡིན་འཇིག་རྟེན་ལ་ལྟོས་ནས། །འཇིག་རྟེན་ལ་ཡང་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་དུ་ལོག་པས་རྣམ་པར་གཞག །ཅེས་སོ། །དེས་ན་བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་མིག་དག་པ་ལ་ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ཅིར་ཡང་དམིགས་པར་བྱ་བ་མེད་པས་ད་ལྟར་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་རང་འགའ་བ་ཆ་དང་བཅས་པ་མི་སྣང་བར་འདོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། རབ་རིབ་མཐུ་ཡིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ། །དངོས་པོ་ལོག་པ་གང་ཞིག་རྣམ་བརྟགས་ལས། །དེ་ཉིད་གང་གིས་བདག་ཉིད་མིག་དག་པ། །མཐོང་བ་གང་ཡིན་དེ་བཞིན་འདིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེའང་གདུལ་བྱའི་བསོད་ནམས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ལས་སྣང་བའི་སྤྲུལ་པས་དོན་མཛད་པའང་རྨི་ལམ་ནང་དུ། གཉིད་མ

【漢語翻譯】 的界，以及證悟它的智慧，遠離一切障礙，顯現為清凈無染、不變的佛陀智慧之境。獲得菩薩地的等持智慧，以及安住于等持及其本體無二無別的后得，顯現為勝觀之相，這一切都是勝義諦。如果進行區分，在二者之中，如《根本慧論》所說：諸佛所說法，依於二諦理，世俗諦與，勝義諦。如是。也就是說，在迷惑的心識面前，顯現為各種各樣的所知，這是世俗諦；而在不迷惑的本體中，安住于任何言思都無法觸及的狀態，這是勝義諦。如《入中論》所說：由真實顛倒見，執持實物自性，真實見之境，即是彼自體，見之虛妄者，是名世俗諦。如是。世俗諦又可以分為兩種：顯現為根識有缺陷之境的虛妄世俗諦，以及顯現為無缺陷之境的真實世俗諦。前者如二月和夢境等，在世間人的心識面前顯現，但被認為是虛假的，即使是中觀宗也不否認，只是作為認識意義的名稱而安立為虛妄世俗諦。而顯現為一月等，在世間人的心識面前也顯現，且被認為是真實的，在這裡也同樣安立為真實世俗諦。如《入中論》所說：無害六根之境，觀待於世間，於世間亦為真，餘者即於世間，以顛倒而安立。如是。因此，就像在迷惑的心識面前顯現為毛髮，而在清凈的眼睛裡什麼也看不到一樣，在迷惑的心識面前顯現為各種各樣的現象。對於聖者的等持以及滅盡迷惑的佛陀來說，沒有任何可以執著的事物，因此認為現在的迷惑顯現，自性具有部分，是不顯現的。如《入中論》所說：由翳障力于毛髮等，所起顛倒事物之分別，以何清凈眼根力，見彼事物之自性，當知此事亦如是。如是。也就是說，由所化眾生的福德和佛陀的加持而顯現的化身來成辦利益，也像在夢中一樣，沒有睡眠

【英語翻譯】 The sphere of reality, and the wisdom that realizes it, free from all obscurations, appearing as the pure and stainless, unchanging realm of Buddha's wisdom. The wisdom of equipoise of those who have attained the bhumis, and the subsequent attainment abiding as one with the essence of equipoise, appearing as the aspect of superior seeing, all of these are the ultimate truth. If divided, among the two, as stated in the Root Wisdom: The Buddhas teach the Dharma, relying on two truths, the conventional truth of the world, and the truth of the ultimate meaning. Thus it is. That is to say, in the face of a deluded mind, the appearance of various objects of knowledge is the conventional truth; while in the essence of non-delusion, abiding beyond any thought or expression, is distinguished as the ultimate truth. As stated in the Entering the Middle Way: By truly inverted seeing of aggregates, one grasps the self-nature of real things. That which is the object of true seeing, is that very self. The false seeing is considered the conventional truth. Thus it is. That conventional truth can also be divided into two: the false conventional truth, which appears as the object of flawed senses, and the true conventional truth, which appears as the object of unflawed senses. The former, such as the appearance of two moons and dreams, appears to the minds of worldly people, but is considered untrue. Even the Madhyamikas do not deny this, but establish it as the false conventional truth, merely as a term for understanding meaning. While the appearance of one moon, etc., also appears to the minds of worldly people, and is considered true, here it is also established as the true conventional truth. As stated in the Entering the Middle Way: Whatever is the object of the six senses, without harm, in relation to the world, is also true in the world, the remainder is established as inverted in the world itself. Thus it is. Therefore, just as hair appears to a deluded mind, but nothing is seen by a clear eye, so too, various phenomena appear to a deluded mind. For the equipoise of the noble ones and the Buddhas who have exhausted delusion, there is nothing to be fixated upon, therefore it is held that the current deluded appearance, with its inherent parts, is not apparent. As stated in the Entering the Middle Way: By the power of cataracts, from the conceptualization of inverted things such as hair, etc., by what power of clear eye faculty, one sees the self-nature of those things, know that this matter is also thus. Thus it is. That is to say, the deeds accomplished by the emanations appearing from the merit of the beings to be tamed and the blessings of the Buddhas, are also like in a dream, without sleep.

============================================================

==================== 第 43 段 ==================== 【原始藏文】 ་སོང་བས་སྤྲུལ་པ་བཏང་ནས། ཆོས་འཆད་པ་ལ་སོགས་པ་རང་སྣང་མཐུན་པར་དོན་བྱེད་དུས། གདུལ་བྱའི་སྣང་ངོའི་རྨི་ལམ་ཡང་མ་འགགས་པར་འཆར་བ་དངོས་སུ་དེ་ཉིད་ལ་སྣང་བ་མཁྱེན་དུས། རང་ཉིད་ལ་རྨི་ལམ་མེད་དེ་གཉིད་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར་ན། ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་སྣང་ཤར་བར་མཁྱེན་ནས་དོན་མཛད་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་སྣང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་དོ། །འདིར་དབྱེ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་དུ་དབྱེ་བ་ལས་འདས་པར་འདོད་དེ་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་སྟོང་པ་ཉིད་སྣང་ བའི་དབྱིངས་ཅན་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །བྱས་པ་དང་ནི་མི་རྟག་བཞིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དབྱེ་བ་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་སྟེ། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་སེམས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་གྲངས་ངེས་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་མ་གྲོལ་དངོས་འགལ་དུ་ངེས་པས་བསྒྲུབ་ཕྱོགས་དང་དགག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ཁེགས་པས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་སོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཡུལ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་པ་ན་ཡུལ་ཅན་ནི་མཐར་མ་ཐུག་པ་འཁྲུལ་པའི་བློ་དང་། མཐར་ཐུག་པ་མ་འཁྲུལ་པའི་བློ་གཉིས་ལས་མི་འདའ། དེ་ལ་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་འཁྲུལ་པ་དང་ཆོས་ཉིད་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས། བློའི་དབང་གིས་གཉིས་སུ་བཞག་སྟེ་འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པའི་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དོན་དམ་སྟེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ངེས་ཚིག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ལ། སཾ་པྲྀ་ཏི་སཏྱ་ཞེས་པའི་སཾ་ལ་མྱ་ཀའི་རྐྱེན་བྱིན་པས་ཡང་དག་པ་དང་། པྲ་ལ་ཨ་ཝ་རའི་རྐྱེན་བྱིན་པས་སྒྲིབ་པ་དེ་བདེན་གཉིས་ལས། གང་ཞིག་གིས་སམ་གང་ཞིག་ལ། །ཡང་ དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་སོ། །སཏྱ་ནི་བདེན་པ་སྟེ་མ་དཔྱད་ན་བདེན་པར་སྣང་ཙམ་ནས་བཏགས་སོ། །དོན་དམ་པ་ལ་པ་ར་མ་ཨརྠ་སཏྱ་ཞེས་པའི་པ་ར་མ་དམ་པ་དང་། ཨརྠ་དོན་ཏེ་དམ་པ་རྣམས་འཇུག་པའི་དོན་ཡིན་པའོ། །སཏྱ་ནི་བདེན་པ་སྟེ་དཔྱད་ན་གནོད་མེད་དུ་གནས་པའོ། །དྲུག་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚ

【漢語翻譯】 因此，通過化身，當他以符合自己顯現的方式進行講法等活動時，當他知道對於被調伏者的顯現而言，夢境也未曾中斷地顯現，並且實際上就顯現在那上面時，因為他自己沒有夢境，因為他沒有入睡。同樣，他知道眾生有錯覺顯現，併爲此而行事，但佛陀自己卻沒有絲毫錯覺顯現。這裡的區分是根據特徵而進行的區分，但人們認為它超越了自性的區分，因為它就是空性。而且，具有顯現之界的空性在《菩提心釋》中說：世俗是空性，空性僅僅是世俗，就像有為和無常一樣，因為如果不存在，就不會產生。如此說。如果區分成立為不同，那就是顛倒的，如《解深密經》中說：行蘊和勝義的特徵，是遠離一和異的特徵，誰認為是一和異，他們就是進入了非理性的觀點。如此說。第四，數量確定，因為從戲論中解脫與未解脫被確定為直接矛盾，所以通過排除了能立和所破的三種範疇，數量被確定為二。另一方面，當諸境依賴於有境而被安立時，有境不會超出兩種：未達到極限的錯覺之識，和達到極限的非錯覺之識。因此，輪迴的諸法是錯覺的境，而法性是非錯覺的境。因此，通過識的力量而安立為二，並進入其中。如雲：一切事物通過真實和虛假的見地，獲得事物，並執持自性。何為真實見之境，即是勝義諦，虛假見地被稱為世俗諦。如此說。第五，詞源學上，對於世俗諦，梵文為samvṛti satya，sam加上myak的詞綴，意為真實，pra加上avara的詞綴，意為遮蔽。因此，在二諦中，通過什麼或者對於什麼，真實遮蔽即被稱為世俗。satya意為真實，即未經分析時，僅僅顯現為真實而被安立。對於勝義諦，梵文為parama artha satya，parama意為殊勝，artha意為意義，即殊勝者所進入的意義。satya意為真實，即經過分析后，安住于無害的狀態。第六，決定的

【英語翻譯】 Therefore, by sending forth emanations, when he engages in activities such as teaching the Dharma in accordance with his own appearances, when he knows that for the appearances of those to be tamed, dreams also appear without interruption, and that they actually appear on that very thing, because he himself has no dreams, because he has not fallen asleep. Likewise, he knows that sentient beings have illusory appearances and acts accordingly, but the Buddha himself has no illusory appearances whatsoever. Here, the distinction is made in reliance on characteristics, but it is considered to transcend the distinction of self-nature because it is emptiness. Moreover, the emptiness that is the realm of appearances is stated in the Commentary on the Awakening Mind: Conventional is emptiness, emptiness is merely conventional, like the conditioned and impermanent, because if it does not exist, it will not arise. Thus it is said. If the distinction is established as different, that is inverted, as it is said in the Sutra Unraveling the Intent: The characteristic of the aggregates and the nature of ultimate reality is the characteristic of being free from one and different, whoever thinks of one and different, they have entered into an irrational view. Thus it is said. Fourth, the determination of number is that liberation from and non-liberation from elaboration are determined to be directly contradictory, so by negating the three categories of the affirming and negating sides, the number is determined to be two. In one aspect, when objects are established in dependence on the subject, the subject does not go beyond two: the deluded mind that has not reached the limit, and the non-deluded mind that has reached the limit. Therefore, the phenomena of samsara are the objects of delusion, and the nature of reality is the object of non-delusion. Therefore, it is established as two by the power of the mind and enters into it. As it is said: All things, through true and false views, obtain things and grasp self-nature. Whatever is the object of true view is the ultimate truth, and the false view is called the conventional truth. Thus it is said. Fifth, etymologically, for conventional truth, the Sanskrit is samvṛti satya, sam plus the suffix myak, meaning true, pra plus the suffix avara, meaning obscuration. Therefore, in the two truths, through what or for what, true obscuration is called conventional. satya means truth, that is, it is established as merely appearing as true when not analyzed. For ultimate truth, the Sanskrit is parama artha satya, parama meaning supreme, artha meaning meaning, that is, the meaning that the supreme ones enter into. satya means truth, that is, it abides in a harmless state after analysis. Sixth, the determining

============================================================

==================== 第 44 段 ==================== 【原始藏文】 ད་མ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་ཆོས་ཅན། སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་བར་ཐལ། དམིགས་བཅས་ཀྱི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་སོ། །ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པར་ཐལ། དམིགས་བཅས་ཀྱི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་དམིགས་བཅས་ཀྱི་བློ་དང་དེའི་ཡུལ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་གྱི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་འཛིན་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པས་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ཤེས་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ་ནི། སྦྱོར་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ལྟ་བས་ཐག་བཅད་པའི་ངང་དེར་སེམས་སྤྲོ་བསྡུ་དང་བྲལ་བར་བསྒོམ་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གང་བློ་ཡོད་ དང་མེད་པ་ལས། །རྣམ་པར་འདས་ཤིང་མི་གནས་པ། །དེ་དག་ཟབ་མོ་དམིགས་མེད་པའི། །རྐྱེན་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་བསྒོམ། །ཞེས་པའི་ངང་ལ་ཅི་ཙམ་གནས་ཀྱི་བར་བཞག་ནས་བསྔོ་བ་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པའི་བླང་ཚུལ་ལོ། །ཀུན་རྫོབ་བླང་ཚུལ་ནི་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་ཤེས་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསག་གོ། །དེ་ལྟར་མཉམ་རྗེས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་མཐར་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་དམ་པ་གཉིས་ཐོབ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་འདིར། །བསོད་ནམས་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མདོར་བསྡུས་ན། །རྒྱལ་པོ་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ལས་འཁྲུངས། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཚོགས་འདི་གཉིས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ། །དེ་ལྟས་མདོར་ན་བསོད་ནམས་དང་། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་རྟག་བརྟེན་མཛོད། །ཅེས་སོ། །དེའང་གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས། ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས། འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་སུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ། སྔར་སྨྲོས་པ་བཞིན་གཏན་ཚིགས་ལྔས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་འཇལ་ལ། དེའང་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པར་བསྒྲུབ་པའམ། དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པ་བཀག་ནས་སྤྲོས་མེད་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་མ་ ཡིན་

【漢語翻譯】 現在是，法界勝義諦法性，應是遠離戲論。因為不是有相之識的行境。而且也是通過智慧以無相的方式證悟的。法性世俗諦諸法，應是有戲論。因為是有相之識的行境。周遍存在，因為有相之識及其對境都是世俗。這樣一來，勝義諦的體相由體相類的理智成立，而世俗諦的體相由體相執著的名言識成立。 第二，認識后修習之理是：首先以菩提心引發，于諸法皆不成立之見解而決定的狀態中，心無散亂和收攝地修習。如《入行論》云：「何時實與非實，不立於心前，爾時無餘相，滅除有相心。」又如大論師龍樹所說：「若心離有與無，不住亦不超越，彼等甚深無相，當觀緣起之義。」於此狀態中安住多久，之後作迴向，是勝義諦的修習方式。世俗諦的修習方式是，從入定中出定后，了知諸法如幻化八喻，從而積聚福德資糧。如是入定和出定，方便和智慧，智慧和福德資糧積聚的究竟，獲得法身和色身二聖身。如《寶鬘論》云：「佛之色身從此生，福德資糧所生起，法身略而言之，乃從智慧資糧生。是故此二種資糧，是成就佛陀之因，因此總而言之，當恒常依止福與慧。」如是，基為中觀二諦，道為中觀二資糧，果為中觀二身聚合。第三，以破斥式斷除戲論之理。如前所說，以五種理證衡量諸法無自性，然而並非如自續派一樣遮破世俗諦后成立虛假，或者遮破勝義諦的戲論后成立無戲論。

【英語翻譯】 Now, the Dharmadhatu ultimate reality Dharmata, should be free from elaboration. Because it is not the object of conceptual consciousness. Moreover, it is realized through wisdom in a non-conceptual manner. Dharmata conventional truths, should be with elaboration. Because it is the object of conceptual consciousness. Pervasiveness exists, because conceptual consciousness and its objects are all conventional. In this way, the characteristic of ultimate reality is established by the intellect of characteristic types, while the characteristic of conventional reality is established by the nominal consciousness that grasps characteristics and entities. Secondly, the way to practice after understanding is: First, generate the mind of enlightenment (Bodhicitta), and in the state of being determined by the view that all phenomena are not established in any way, meditate without scattering or gathering the mind. As it is said in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "When neither real nor unreal, stands before the mind, then, there is no other aspect, it is completely pacified without object." Also, as the great teacher Nagarjuna said: "If the mind is beyond existence and non-existence, not abiding and not transcending, then, those profound non-conceptual, should contemplate the meaning of dependent origination." Remaining in this state for as long as possible, and then dedicating the merit, is the way to practice the ultimate truth. The way to practice the conventional truth is, after rising from meditative equipoise, to accumulate merit by knowing all phenomena as the eight examples of illusion. Thus, at the end of accumulating the two accumulations of meditative equipoise and subsequent attainment, method and wisdom, wisdom and merit, one obtains the two sacred bodies of Dharmakaya and Rupakaya. As it is said in the "Precious Garland": "The Form Body of the Buddhas arises from this, born from the accumulation of merit, the Dharma Body, in brief, arises from the accumulation of wisdom. Therefore, these two accumulations, are the cause of attaining Buddhahood, therefore, in short, always rely on merit and wisdom." Thus, the basis is the Middle Way of the two truths, the path is the Middle Way of the two accumulations, and the result is the Middle Way of the union of the two bodies. Thirdly, the way to cut off elaboration by refutation. As mentioned earlier, measure all phenomena as without inherent existence with five reasons. However, it is not like the Svatantrika, who negate the conventional truth and then establish falsehood, or negate the elaboration of the ultimate truth and then establish non-elaboration.

============================================================

==================== 第 45 段 ==================== 【原始藏文】 ཏེ། གང་དུ་ཞེན་པ་དེ་དངོས་སུ་བཀག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་གང་ཡང་མི་བསྒྲུབ་པས་ཕ་རོལ་གྱི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པར་བྱེད་པའོ། །དེའང་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་སྤྲོས་པར་སྨྲ་བའི་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བའི་ཐལ་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་བྱེད་དེ། གྲངས་ཅན་པས་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པ་སྐྱེ་བས་རང་ལས་སྐྱེ་བ་འདོད་དུས། ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ་བ་ནི་འཇུག་པ་ལས། དེ་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་ན་ཡོན་ཏན་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་སྔར་ཡང་སྐྱེ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་མི་གསལ་བ་ཉིད་རྒྱུར་གནས་པ་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཙམ་འབྲས་བུའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལ། ཡེ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ་ཞེས་འགལ་བ་སྡུད་པའི་ཐལ་འགྱུར་བརྗོད་ལ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དོན་ཡོད་པ་མི་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་ན། མི་གསལ་བའི་དུས་ན་ཡེ་ནས་ཡོད་ཀྱང་། སྐྱེ་ཚོད་མངོན་པར་གསལ་བའི་དུས་ནའང་ཡེ་ནས་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་སྐྱེ་མི་དགོས་པ་ལྟར་མི་གསལ་བའི་དུས་ནའང་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མི་དགོས་པས་ཁྱབ་ཅེས་མགོ་སྙོམས་པ་དང་། གསལ་བའི་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མི་དགོས་པས་ཁྱབ་ཀྱང་མི་གསལ་བའི་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མི་དགོས་པས་མ་ཁྱབ་བོ་ཞེས་འབྱེད་ན། ཁྱབ་པ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་ཏེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལྟར། ཁྱད་པར་དེའང་མ་ གྲུབ་བོ་ཞེས་རང་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་དང་། ཡང་སངས་རྒྱས་པས་དུ་བ་དེ་དུ་བ་ལས་གཞན་མེ་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་གཞན་སྐྱེ་ཁས་ལེན་ཅིང་། གཞན་སྐྱེད་བྱེད་དུའང་འདོད་ལ། མུན་པ་ལས་མེ་ལྕེ་མི་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་གཉིས་ལས། གཞན་ལས་གཞན་སྐྱེ་ན་མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལ། མེ་ལྕེ་ལས་མུན་པ་མི་སྐྱེ་ན། མེ་གཞན་ལས་དུ་བ་གཞན་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་རིགས་པར་ཐལ་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་གཞན་ཡིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགལ་བ་སྡུད་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི། འཇུག་པ་ལས། གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི། །མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་མཐུག་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བརྗོད་དུས། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་ན་མུན་པ་ལས་གཞན་མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཚོད་དུ། དུ་བ་ལས་གཞན་མེ་ལས་དུ་བ་སྐྱེ་བའང་མི་རུང་ལ་དུ་བ་ལས་གཞན་མེ་ལས་དུ་བ་སྐྱེ་ཚོད་དུ་མུན་པ་ལས་གཞན་མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་སྐྱེ་བར་མགོ་མཉམ་པས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །གོ་བདེ་

【漢語翻譯】 因此，直接駁斥執著之處，但實際上並未建立任何東西，從而阻止了對方的錯誤觀念。其中，斷除戲論僅僅是駁論師才做的，因為他們與主張戲論的承諾相矛盾。例如，數論派認為果從因中產生，因此主張從自身產生。當他們這樣主張時，反駁說：從已存在之物產生是無意義的，這是必然的。如《入行論》所說：「若彼由此生，有何少功能？已生仍復生，其理定非有。」意思是說，眼睛等內在的生處，原本就存在，只是不明顯，作為因存在，通過緣而顯現，這僅僅是果。對於這種說法，駁論師會說：因為原本就存在，所以產生是無意義的，這是必然的，從而提出一個包含矛盾的駁論。如果認識到，即使果存在於因中，產生也是有意義的，這並不矛盾，因此周遍並不成立。那麼，即使在不明顯的時候原本就存在，但在顯現的時候，即使原本就存在，也必須產生。就像它不需要產生一樣，在不明顯的時候，原本存在的東西也不需要產生，這是周遍的。或者，即使明顯的存在不需要產生，但不明顯的存在不需要產生，這並不周遍。如果這樣區分，那麼周遍就等同於所要證明的，就像我們不承認果存在於因中一樣，這個區別也不成立。這樣就駁斥了從自身產生。此外，佛教徒認為煙不同於煙，而是從火中產生的，因此承認從他者產生，並且也認為他者可以產生。從黑暗中不會產生火焰，基於這兩點，反駁說：如果從他者產生他者，那麼火焰也會從黑暗中產生。如果火焰不從黑暗中產生，那麼煙也不應該從不同的火中產生，因為兩者都是不同的。這種包含矛盾的駁論，如《入行論》所說：「若謂依他生，他復從他生，黑暗中亦應，生出 πυκνός 煙。」當這樣說時，如果認識到周遍並不成立，那麼就像火焰不從黑暗中產生一樣，煙也不應該從火中產生；就像煙從不同的火中產生一樣，火焰也應該從黑暗中產生，這樣才能使前提相等，從而成立周遍。容易理解。

【英語翻譯】 Therefore, directly refuting the attachment, but not actually establishing anything, thereby preventing the opponent's wrong conceptions. Among these, cutting off elaboration is only done by the dialecticians, because they contradict the commitment of those who assert elaboration. For example, when the Samkhyas assert that the effect arises from the cause, thus asserting arising from itself, it is refuted by saying: arising from what already exists is meaningless, which is necessarily the case. As stated in the Entering the Middle Way: "If it arises from that, what little function is there? It is not reasonable for what has already arisen to arise again." This means that the internal sense bases, such as the eyes, already exist from the beginning, but are not manifest. Existing as the cause, they are merely made manifest by conditions, and this is the effect. To this, the dialectician would say: because it already exists from the beginning, it is necessarily the case that arising is meaningless, thus presenting a dialectic that includes a contradiction. If it is realized that even if the effect exists in the cause, arising is meaningful, and this is not contradictory, then the pervasion is not established. Then, even if it already exists from the beginning when it is not manifest, it must arise even when it is manifest. Just as it does not need to arise, it is pervasive that what already exists from the beginning does not need to arise when it is not manifest. Or, even if the manifest existence does not need to arise, it is not pervasive that the unmanifest existence does not need to arise. If this is distinguished, then the pervasion is the same as what is to be proven, just as we do not accept that the effect exists in the cause, this distinction is also not established. Thus, arising from itself is refuted. Furthermore, Buddhists believe that smoke is different from smoke and arises from fire, thus admitting arising from another, and also believing that another can produce. From darkness, flames do not arise. Based on these two points, it is refuted by saying: if another arises from another, then flames should also arise from darkness. If flames do not arise from darkness, then smoke should not arise from a different fire either, because both are equally different. This dialectic that includes a contradiction, as stated in the Entering the Middle Way: "If it is said that relying on another, another arises from another, then thick darkness should also arise from flames." When this is said, if it is realized that the pervasion is not established, then just as flames do not arise from darkness, smoke should not arise from fire; just as smoke arises from a different fire, flames should also arise from darkness, thus making the premises equal, thereby establishing the pervasion. Easy to understand.

============================================================

==================== 第 46 段 ==================== 【原始藏文】 བར་བྱས་ན་མེ་ལྕེ་ལས་ཆོས་ཅན་མུན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་མུན་པ་གཞན་མུན་པ་ལས་ཀྱང་ཁྱོད་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅེས་པའོ། །གལ་ཏེ་དུ་བ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་མེ་ལྕེས་དུ་བ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པས་དུ་བ་བསྐྱེད་ལ། མུན་པ་ལས་གཞན་མེ་ལྕེ་ལས་མུན་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་མི་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་ཏེ་ཁོ་ བོ་ཅག་ལ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ། མེ་ལ་དུ་བ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ལ། མེ་ལྕེས་མུན་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པས་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དང་། ཡང་རྒྱང་ཕན་པས་རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བར་འདོད་ཅིང་ནམ་མཁའི་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི་མདོག་མ་སྐྱེས་པར་འདོད་དེ། དེ་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལའང་ཚུལ་མཚུངས་པས་དགག་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་རྒྱུ་ཡིས་སྟོང་པར་འགྱུར་ན་ནམ་མཁའ་ཡི། །ཨུཏྤ་ལ་ཡི་དྲི་མདོག་ཇི་བཞིན་གཟུང་དུ་མེད་ཉིད་ན། །ཤིན་ཏུ་ཆེས་བཀྲ་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་འཛིན་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རང་གི་བློ་སྔོན་ཇི་བཞིན་འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་ལས་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་ལེན་ན། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་བཀྲ་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་དུ་མེད་པར་ཐལ་ཞེས་འགལ་བ་སྡུད་པའི་ཐལ་འགྱུར་དང་། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་རྟོགས་ན། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་མེད་ཡིན་ཡང་བཀྲ་བར་སྣང་ཚོད་དུ། ནམ་མཁའི་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི་མདོག་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་ཡིན་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་དགོས་ཞེས་མགོ་སྙོམས་པས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། དེ་ལ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་དུ་འདྲ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ངོ་བོ་ཡོད་པས་སྣང་ལ། ནམ་མཁའི་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི་མདོག་ངོ་བོ་མེད་པས་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་འདོད་ན། ཁྱད་པར་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་ ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་ལ་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་བ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་ངོ་བོ་ཡོད་ལ་ནམ་མཁའི་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི་མདོག་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་པས་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་རང་ལས་སྤྲོས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། རྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེ་ཚེ་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཅེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོག

【漢語翻譯】 如果這樣，那麼火焰作為有法，應該產生黑暗。因為你和黑暗不同，黑暗也和你不同。如果說，不同於煙的火焰有能力產生煙，所以產生煙；不同於黑暗的火焰沒有能力產生黑暗，所以不產生。那麼，這個差別和所要證明的相同，就像我們沒有成立從他者產生一樣。火焰有產生煙的能力，而火焰沒有產生黑暗的能力的差別也沒有成立，所以遮破了他者產生。同樣，因為有兩種過失，所以遮破了從二者產生。還有，順世外道認為無因而生，並且認為虛空中的青蓮花的香味沒有產生，因為它是不可見的。對於這個，也同樣用上述方法遮破。其中說到：如果諸法變成沒有原因，那麼虛空中的青蓮花的香味就像不可見一樣。因為世界非常鮮明，所以世人認為世界是從因產生的，就像他們之前的想法一樣。如果承認從無因產生，那麼因為世界是無因的，所以各種鮮明的事物應該明顯地不可見，這是歸謬，包含著矛盾。如果認識到周遍沒有成立，即使世界是無因的，但看起來是鮮明的，虛空中的青蓮花的香味即使是無因的，也應該顯現出來，這樣通過調和來成立周遍。對此，如果說即使在無因上相同，但世界有自性，所以顯現，而虛空中的青蓮花的香味沒有自性，所以不顯現，如果想要這種差別。那麼，這個差別和所要證明的相同。就像我們沒有成立從無因產生一樣，世界有自性，而虛空中的青蓮花的香味沒有自性的差別也沒有成立，所以遮破了從無有產生。這樣，通過歸謬遮破了一切成立的宗派，不承認從自己生髮的宗派。如《辯破論》中說：如果我有一些誓言，那時我會有這些過失。因為我沒有誓言，所以我才是沒有過失的。以及《四百論》中說：有、無、有無，對於誰

【英語翻譯】 If so, then the flame, as the subject, should produce darkness. Because you are different from darkness, and darkness is also different from you. If it is said that the flame, being different from smoke, has the ability to produce smoke, so it produces smoke; the flame, being different from darkness, does not have the ability to produce darkness, so it does not produce. Then, this difference is the same as what is to be proven, just as we have not established production from other. The difference that the flame has the ability to produce smoke, but the flame does not have the ability to produce darkness, is also not established, so it refutes production from other. Similarly, because there are two faults, it refutes production from both. Also, the Lokayata (materialist) asserts that things arise without a cause, and they assert that the fragrance of a lotus in the sky does not arise, because it is imperceptible. For this, the same method is used to refute it. It says: If beings become empty of cause, then the fragrance of a lotus in the sky is just like being imperceptible. Because the world is very bright, people think that the world is produced from a cause, just like their previous thoughts. If one admits that it arises from no cause, then because the world is without cause, all kinds of bright things should be manifestly imperceptible, which is a reductio ad absurdum containing a contradiction. If one realizes that the pervasion is not established, even though the world is without cause, it appears bright, and the fragrance of a lotus in the sky, even though it is without cause, should appear manifestly, thus establishing the pervasion by reconciling. To this, if one says that even though they are the same in being without cause, the world has essence, so it appears, while the fragrance of a lotus in the sky does not have essence, so it does not appear, if one wants this difference. Then, this difference is the same as what is to be proven. Just as we have not established production from no cause, the difference that the world has essence, while the fragrance of a lotus in the sky does not have essence, is also not established, so it refutes production from non-existence. Thus, by reductio ad absurdum, all established tenets are refuted, and one does not accept tenets that originate from oneself. As it says in the Refutation of Disputes: If I have some vows, then I will have these faults. Because I have no vows, I am only without fault. And in the Four Hundred Stanzas it says: Existence, non-existence, existence and non-existence, for whom

============================================================

==================== 第 47 段 ==================== 【原始藏文】 ས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ནའང་། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པར། དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་འབྱུང་བ་ཡིས། །ལྟ་བ་མི་ཟད་མ་རུངས་འབྱུང་། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྩོད་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་ལྟ་ངན་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །དེ་མེད་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཡོངས་ཤེས་ན། །ལྟ་དང་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་འབྱོངས། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མར་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལ་ཆད་སོགས་འཇིགས་པ་འབྱུང་། །དངོས་པོར་ཁས་ལེན་མེད་རྣམས་ལ། །ཆད་སོགས་འཇིགས་པ་ག་ལ་འབྱུང་། །གལ་ཏེ་དངོས་ཤིག་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་མཐའ་ཡོད་དང་། །མཐའ་མེད་ལ་སོགས་པར་ཡང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དངོས་ཤིག་ཡོད་ན་ནི། ། ཁས་ནི་བླང་བར་བྱ་དགོས་ན། །དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་མེད་ཉིད་ལ། །ཁས་བླངས་པར་ནི་ཇི་ལྟར་བྱ། །ཞེས་དང་། ཁས་བླངས་པ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མོ་གཤམ་གྱི་ནི་བུ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་བུད་མེད་མོ་གཤམ་ལ། །ཁྱོད་ཀྱི་བུ་ནི་གང་ཡིན་དྲིས། །དེ་ལ་དེ་ནི་ཡོད་མིན་པས། །སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་བདེན་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འདོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། གྲུབ་མཐས་བདེན་པར་ཞེན་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དངོས་འདོད་ལྟར། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་བདག་གིས་ཁས་མ་བླངས། །ཞེས་སོ། །སྒྲོ་གདགས་པའི་ཚུལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལས། །ཉན་པ་གང་དང་སྟོན་པ་གང་། །འགྱུར་བ་མེད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །ཉན་ཅིང་སྟོན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན། །ཅེས་སོ། །འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པས་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པར་སྣང་ཙམ་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བ་མི་འགོག་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་སྒྱུ་མ་བཞིན། །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཇི་བཞིན་དུ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་དང་དེ་བཞིན་གནས། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཇིག་པར་ གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཚུལ་འདི་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་འབྱེད་ཅིང་འཇལ་བར་མ་ཤེས་ན་བྱང་ཆུབ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རྩོད་བཟློག་ལས། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མ

【漢語翻譯】 「地是不存在的。即使過了很久，也不能說它的壞話。」《六十正理論》中說：「如果承認事物存在，就會產生貪慾和嗔恨，導致無盡的惡見，由此產生爭論。這是所有邪見的根源。沒有它，煩惱就不會產生。因此，如果完全瞭解它，就能完全解脫見解和煩惱。」《中觀寶鬘論》中龍樹菩薩說：「如果承認事物存在，就會產生斷滅等恐懼。對於不承認事物存在的人來說，怎麼會產生斷滅等恐懼呢？如果有一個事物存在，那麼世界就是有邊或無邊等。如果有一個事物存在，就必須承認它。對於事物本無生，又怎麼承認呢？所承認的事物，連微塵許也不存在，因為本來就沒有生。就像石女的兒子一樣。例如，問石女：『你的兒子是誰？』因為她沒有兒子，所以無法回答。」 那麼，二諦等分別又該如何安立呢？只是世俗人隨意安立，而不是像宗派那樣執著為真實。如《入中論》中說：「如汝於他起，實物尚不許，我等於世俗，云何能容忍。」安立的方式如《三摩地王經》中說：「無字法中無有聽，亦無有說此為誰，于無轉變假立字，亦說能聽能說者。」 如此，輪迴涅槃的一切法，以幻化的自性，因為沒有實物，所以生滅等只是顯現，世間顯現並不遮止。《中論頌》中說：「如夢如幻亦如幻，乾闥婆城亦如是，生住滅壞如是說。」 因此，如果不以這種方式，通過二諦來區分和衡量，就無法成就菩提。《回諍論》中說：「若不依俗諦，不得第一義，不得第一義，則不得涅槃。」

【英語翻譯】 "The earth does not exist. Even if a long time passes, one cannot speak ill of it." The Sixty Stanzas of Reasoning states: "If one accepts things as real, then attachment and hatred arise, leading to endless wrong views, from which disputes arise. This is the root of all wrong views. Without it, afflictions do not arise. Therefore, if one fully understands it, one can completely liberate oneself from views and afflictions." Nagarjuna in The Precious Garland of the Middle Way says: "If one accepts things as real, then fears such as annihilation arise. For those who do not accept things as real, how can fears such as annihilation arise? If there is a thing, then the world is either finite or infinite, etc. If there is a thing, then it must be accepted. How can one accept something that is unborn? The thing that is accepted does not exist even as a particle, because it is originally unborn. It is like the son of a barren woman. For example, if one asks a barren woman, 'Who is your son?' Because she has no son, she cannot answer." Then, how should the distinctions such as the two truths be established? It is only that worldly people arbitrarily establish them, not like sectarianists who cling to them as real. As it is said in the Entering the Middle Way: "As you do not allow truly existent things that arise from others, how can we tolerate conventional truth?" The way of establishing is as it is said in the King of Samadhi Sutra: "In the dharma without letters, there is no one who listens, nor is there anyone who speaks. Attributing to what is unchanging, one also says that there are those who listen and those who speak." Thus, all the phenomena of samsara and nirvana, with the nature of illusion, because there is no real thing, the appearance of arising and ceasing, etc., is merely an appearance, and the appearance in the world is not obstructed. The Root Wisdom says: "Like a dream, like an illusion, like a city of gandharvas, so it is said to be born, so it abides, so it perishes." Therefore, if one does not understand to distinguish and measure through the two truths in this way, one cannot achieve enlightenment. The Refutation of Disputes says: "Without relying on conventional truth, one cannot attain the ultimate truth. Without attaining the ultimate truth, one cannot attain nirvana."

============================================================

==================== 第 48 段 ==================== 【原始藏文】 ི་འགྱུར། །ཅེས་པ་དང་། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཀྱི་སྐས། །མེད་པར་དེ་ཉིད་ཁང་ཆེན་གྱི། །སྟེང་དུ་འཛེགས་པར་བྱེད་པ་ནི། །མཁས་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གང་དག་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡི། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་སོ། །ལེགས་པར་ཤེས་ན་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་དེ། བདེན་གཉིས་ལས། བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་དག །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ནས། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །ཚུལ་འདི་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་ལྟ་བའི་རྩེ་མོ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་མཐའ་དག་གི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་གྲུབ་མཐའ་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། ཐེག་པ་སོ་སོའི་འདོད་གཞུང་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །། གསུམ་པ། ཐེག་པ་སོ་སོའི་འདོད་གཞུང་བསྟན་པའི་ལེའུ།

【漢語翻譯】 的改變。像這樣，在《中觀心要》中說：沒有正確世俗的階梯，想要登上真如的大廈，對於智者來說是不合適的。像這樣，在《根本慧論》中說：哪些人不能區分這二諦的差別，那些人就不能瞭解佛陀教法的深奧真諦。像這樣。如果好好了解，功德是無量的。在《二諦論》中說：知道二諦差別的人，對於能仁的教言不會迷惑，那些人全部積累資糧，到達圓滿的彼岸。像這樣。這個道理是所有因明乘的見解的究竟頂點。在《闡明一切乘之義的宗義寶藏論》中，第三品，宣說各自乘的宗義。

【英語翻譯】 change. Thus it is said in Madhyamaka-hrdaya: Without the ladder of correct conventionalities, it is not appropriate for the wise to ascend to the top of the great mansion of Suchness. Thus it is said. In the Root Wisdom it says: Those who do not distinguish the difference between these two truths do not understand the profound truth of the Buddha's teachings. Like this. If you understand well, the merits are immeasurable. In the Two Truths, it says: Those who know the distinction between the two truths will not be confused by the words of the Thuba, and all of them will accumulate resources and go to the perfect other shore. Like this. This principle is the ultimate peak of the view of all Hetuvidya vehicles. From The Precious Treasury of Tenets that Clarifies the Meaning of All Vehicles: The Third Chapter, Showing the tenets of each vehicle. Third. Chapter on teaching the tenets of each vehicle.

============================================================