LRAZ003_0007.第五.超越勤作因果之章.g2.0f
==================== 第 1 段 ==================== 【原始藏文】 ལྔ་པ། རྩོལ་སྒྲུབ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པའི་ལེའུ། ལྔ་པ། རྩོལ་སྒྲུབ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པའི་ལེའུ། སེམས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། །ལྟ་བ་བསྒོམ་མེད་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དུ་མེད། །འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་མེད་ས་ལམ་བགྲོད་དུ་མེད། །དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་མེད་བཟླས་བརྗོད་རྫོགས་རིམ་མེད། །དབང་ལ་བསྐུར་མེད་དམ་ཚིག་བསྲུང་དུ་མེད། །ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །གློ་བུར་རིམ་རྩོལ་རྒྱུ་འབྲས་ཆོས་ལས་འདས། །འདི་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། །ཉི་མ་སྤྲིན་དང་མུན་པས་མ་བསྒྲིབས་ལ། །གློ་བུར་མ་བྱས་དབྱིངས་ན་ངང་གིས་གསལ། །རྩོལ་ཞིང་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་བཅུ་གང་བསྟན་པ། །རྩལ་ལས་གློ་བུར་འཁྲུལ་ངོར་གསུངས་པ་ཉིད། །རིམ་རྩོལ་དབང་པོའི་རིམ་པས་འཇུག་པའི་ཐབས། །ཨ་ཏི་ཡོ་ག་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་དོན། །ཇི་བཞིན་རྣལ་དུ་འབྱོར་ལ་བསྟན་པ་མིན། །རིམ་འཇུག་རྩོལ་བ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་རྣམས། །ཆོས་ཉིད་གདོད་མའི་དབྱིངས་སུ་དྲང་བའི་ཕྱིར། །ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག །ཆུང་ངུ་གསུམ་ལ་བསྟན་པའི་རིམ་པ་སྟེ། །ཀྲཱི་ཡ་ཨུ་པ་ཡོ་ག་རྣམ་པ་གསུམ། །འབྲིང་པོ་གསུམ་ལ་རང་བཞིན་བབས་ཀྱིས་གྲུབ། །མཧཱ་ཨ་ནུ་ཨ་ཏི་ རྣམ་པ་གསུམ། །ཆེན་པོ་གསུམ་ལ་གདོད་ནས་སྣང་བ་སྟེ། །རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་དབྱེ་བས། །སྐལ་ལྡན་འགྲོ་བ་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་འདྲེན། །ཀུན་ཀྱང་མཐར་ཐུག་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་དོན། །གསང་ཆེན་རྨད་དུ་བྱུང་འདིར་འཇུག་དགོས་པས། །ཀུན་གྱི་རྩེ་མོ་འོད་གསལ་མཆོག་མི་འགྱུར། །མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་ཐེག་པར་གྲགས། །ཆོས་ཀྱང་གཉིས་ལས་བླང་དོར་བྱ་རྩོལ་ཅན། །རྩལ་ལས་རོལ་པར་ཤར་བའི་རང་བཞིན་གྱི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་བག་ཆགས་སྦྱང་ཕྱིར་བསྟན། །དེ་དག་སེམས་ལས་ཡེ་ཤེས་དག་པར་འདོད། །བླང་དོར་བྱ་རྩོལ་མེད་པའི་ཆོས་ཆེན་ནི། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ཀྱི། །ངོ་བོ་ཐད་དྲང་ངང་ལས་མ་གཡོས་པར། །མངོན་དུ་བྱེད་པས་གཞན་དུ་རྩོལ་མི་དགོས། །རང་ལ་བཞག་ནས་གཞན་དུ་འཚོལ་མི་བྱེད། །འདི་ནི་ཉི་མའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དོན། །རང་གཞག་འོད་གསལ་མི་གཡོ་གནས་པར་འདོད། །གཞན་ནི་སྤྲིན་དང་མུན་སེལ་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཉི་མ་གདོད་སྒྲུབ་བྱེད་དང་མཚུངས་པར་བསྟན། །དེས་ན་འདི་གཉིས་ཁྱད་པར་གནམ་ས་བཞིན། །དེང་སང་ཨ་ཏིར་རློམ་པའི་གླང་ཆེན་དག །འགྱུ་འཕྲོའི་རྟོག་ཚོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་ལོ། །རྨོངས་པ་འདི་ཀུན་མུན་པའི་ཀློང་ཉིད་
【漢語翻譯】 第五，超越勤作因果之章。 第五，超越勤作因果之章。 心性乃菩提心之體性，無有見解可修，無有行為可行，無有果可成，無有道可趨，無有壇城可生，無有唸誦圓滿次第，無有灌頂可授，無有誓言可守，本自任運清凈之法性，超越驟然次第勤作因果之法。此乃菩提心之體性，如日未被雲霧遮蔽，非由驟然而生，於法界中自然明澈。凡所宣說勤作之十法，乃是于顯現之驟然錯覺中所說。次第勤作乃是根器次第趣入之方便，並非如實為瑜伽士所宣說之阿底瑜伽金剛藏之義。為引導次第趣入勤作之補特伽羅，進入法性原始之法界，故宣說聲聞、緣覺、菩薩之乘，小三乘之次第。事部、行部、瑜伽部，此為中三乘，自性任運而成就。嘛哈（梵文，Mahā， महान，大）、阿努（梵文，Anu， अणु，微細）、阿底（梵文，Ati， अति，超越）三部。此為大三乘，本初即顯現。以因果乘之法門開顯，引導具緣眾生趣入三菩提。然一切終極皆需趣入金剛藏之義，故此大秘密甚為稀有。一切之頂巔，光明殊勝不可變異，故稱之為現證菩提心之乘。然於二法中，有取捨勤作。為清凈由顯現之遊舞自性所生之心與心所習氣而宣說。彼等認為此乃由心而生之智慧清凈。無有取捨勤作之大法，乃是自生智慧菩提心性之體性，不離當下直指之狀態而顯現，故無需向外勤作。安住于自性，無需向外尋覓。此乃太陽之體性之真實意義。安住自性，光明不移而住。他者乃是勤作以遣除雲霧，譬如宣說太陽本初即需造作。故此二者之差別猶如天地。如今自詡為阿底之大象們，將動搖之分別念執為菩提心，此等愚昧皆是黑暗之淵藪。
【英語翻譯】 Fifth, the chapter on transcending effort, accomplishment, cause, and effect. Fifth, the chapter on transcending effort, accomplishment, cause, and effect. The nature of mind is the essence of bodhicitta, without view to contemplate, without conduct to practice, without fruit to achieve, without paths to traverse, without mandalas to create, without recitations or completion stages, without empowerments to bestow, without vows to uphold. In the spontaneously perfect, pure dharma nature from the beginning, the sudden, gradual effort of cause and effect transcends the dharma. This is the essence of bodhicitta, like the sun unobscured by clouds and darkness, not suddenly arising, but naturally clear in the expanse. Whatever ten dharmas of effort and accomplishment are taught, are spoken in the face of sudden delusion arising from skill. Gradual effort is the means of entering through the stages of faculties. The meaning of Atiyoga Vajra Essence is not taught as it is to the yogi. For those individuals who gradually enter with effort, in order to lead them into the primordial expanse of dharma nature, the vehicles of Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas are taught, the stages of the three lesser vehicles. Kriya, Upayoga, and Yoga are the three aspects. The three middling ones are accomplished by the natural unfolding of their own nature. Maha (Sanskrit, Mahā, महान, Great), Anu (Sanskrit, Anu, अणु, Subtle), Ati (Sanskrit, Ati, अति, Transcendent) are the three aspects. The three great ones are apparent from the beginning. By opening the door of the dharma of the cause and effect vehicle, fortunate beings are led to the three enlightenments. Ultimately, all must enter the meaning of Vajra Essence, therefore this great secret is wondrous. The supreme, unchanging, clear light at the peak of all is known as the vehicle of the essence of manifest enlightenment. Among the two dharmas, there is acceptance and rejection, effort and action. It is taught to purify the habitual tendencies of mind and mental events, which arise as the playful display of skill. These are considered the purification of wisdom from the mind. The great dharma without acceptance, rejection, effort, or action is the essence of self-arisen wisdom, the nature of bodhicitta, without wavering from the direct, present state, it is manifested, so there is no need to strive elsewhere. Remaining in oneself, one does not seek elsewhere. This is the very meaning of the nature of the sun. Remaining in itself, the clear light remains unmoving. The other is the effort and accomplishment of dispelling clouds and darkness, like teaching that the sun initially needs to be created. Therefore, the difference between these two is like heaven and earth. Nowadays, those elephants who boast of being Ati, mistake the fluctuating conceptual thoughts for bodhicitta. All this ignorance is a pit of darkness.
============================================================
==================== 第 2 段 ==================== 【原始藏文】 དང་། །རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་རིང་། །རྩལ་དང་རྩལ་ལས་ཤར་བའང་མི་ཤེས་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྨོས་ཅི་དགོས། །འདིར་ནི་གདོད་ནས་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་ནི། །སྨྲ་ བསམ་འདས་པས་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ངང་གིས་མི་གཡོ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཞིང་། །འགྱུ་འཕྲོའི་སྤྲོས་དང་ཡེ་ནས་བྲལ་བ་ལ། །ངོ་བོ་ཞེས་བརྗོད་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་འདྲ། །དེ་ཡི་རྩལ་ནི་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པའི། །རིག་པ་ཟང་ཐལ་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་དང་བྲལ། །སལ་གྱིས་གསལ་ཡང་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་ཡིན། །རྩལ་ལས་ཤར་བའི་རིག་པ་སྤྲོས་པའི་བློ། །དེས་བསྐྱེད་གཟུང་འཛིན་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་ཅན། །ཡུལ་མེད་ཡུལ་དུ་གཟུང་བའི་ཡུལ་ལྔ་དང་། །བདག་མེད་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཉོན་མོངས་ལྔ། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་འཁྲུལ་སྣང་ཇི་སྙེད་དེ། །འཁོར་བར་སྣང་བ་རྩལ་ལས་ཡང་ཤར་བ། །མ་རྟོགས་ལོག་པར་གཟུང་བའི་སྣང་བ་ཉིད། །གང་ནས་མ་འོངས་གང་དུ་མ་སོང་ལ། །གར་ཡང་མི་གནས་ཆོས་ཉིད་ཀློང་ཆེན་དུ། །རྟོགས་པས་ཁམས་གསུམ་ཡོངས་གྲོལ་དགོངས་པ་ཞེས། །ཨ་ཏི་ལྷུན་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་ལུང་། །ཀུན་བཟང་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་ཀློང་ནས་ཤར། །རྣམ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། །ལྟ་བའི་ཡུལ་མེད་ལྟ་བའི་ཆོས་སུ་མེད། །བལྟ་བར་བྱ་དང་བྱེད་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །སྒོམ་པའི་བློ་མེད་བསྒོམ་བྱའི་ཆོས་ཀྱང་མེད། །སྤྱད་དང་སྤྱོད་པ་གཉིས་མེད་ལྷུན་གྲུབ་པས། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །མེད་པའི་ཆོས་ལ་བགྲོད་པའི་ས་མེད་པས། །ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ལམ་ཡང་ཡེ་ནས་མེད། །འོད་གསལ་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོར་གྲུབ་ཟིན་པས། །རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་འདུས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། །སྔགས་དང་ཁ་ཏོན་དབང་དང་ དམ་ཚིག་མེད། །རིམ་སྡུད་ལ་སོགས་མི་དམིགས་རྫོགས་རིམ་མེད། །ཡེ་ནས་གྲུབ་ཟིན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ། །འདུས་བྱས་གློ་བུར་རྐྱེན་བྱུང་རྒྱུ་འབྲས་མེད། །འདི་དག་ཡོད་ན་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མིན། །འདུས་བྱས་ཉིད་ཕྱིར་འཇིག་པ་ཉིད་དང་ནི། །ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་གང་སླད་མཚོན། །དེ་ཕྱིར་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། །རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་རང་བཞིན་རྣམ་བཅུ་མེད། །རྩོལ་དང་སྒྲུབ་མེད་སེམས་ཉིད་རྣལ་མའི་དོན། །ཡོད་མེད་སྤྲོས་ཀུན་ཞི་བར་མཁྱེན་འཚལ་ལོ། །ཆོས་དབྱིངས་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། རྩོལ་སྒྲུབ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །། ལྔ་པ། རྩོལ་སྒྲུབ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པ
【漢語翻譯】 並且，對於自性大圓滿的意義來說，如果連能力和從能力中顯現的都不瞭解，又何必說菩提心的體性呢？這裡，本初清凈的菩提心，勝義法界的法性真諦，是言語思慮無法觸及的般若波羅蜜多。自然不動的自性光明，本來就遠離了動搖和散亂，稱之為體性，如同太陽的精華。它的能力是顯現方式不間斷的，覺性通透，遠離了分別和思辨，雖然清晰明瞭，卻沒有能取和所取。從能力中顯現的覺性，是散亂的意識，它產生能取和所取，具有各種習氣。將無境執為有境的五種對境，以及將無我執為我的五種煩惱，內外情器世界的一切錯覺，都作為輪迴顯現，也是從能力中顯現的。不理解而錯誤執著的顯現本身，從何處而來，又未曾去往何處，也不住在何處，在法性廣闊的虛空中，通過證悟，三界獲得解脫，這就是阿底自生金剛藏的教言，從普賢廣大無垠的虛空中顯現。對於完全清凈的菩提心的體性，沒有能看的對境，也沒有作為所看的法，沒有能看和所看，一絲一毫都沒有。沒有修行的心，也沒有所修的法。行和行為二者不二，自然成就，所以沒有需要證得的果，一絲一毫都沒有。對於不存在的法，沒有行進的處所，所以沒有需要到達的道路。因為已經成就為光明大圓點，所以沒有由分別念生起的輪涅壇城，沒有咒語和唸誦，灌頂和誓言。沒有次第次第等不觀待的圓滿次第。對於本來成就的佛身和智慧，沒有造作的、突發的、因緣產生的因果。如果存在這些，就不是自生智慧。因為是造作的，所以是會壞滅的。自然成就和非造作，又是指什麼呢？因此，在勝義法界的體性中，超越了因果，沒有自性十種。沒有勤作和修持，這就是心性本來的意義，請了知一切有無戲論都寂滅。
【英語翻譯】 And, for the meaning of the self-existing Great Perfection, if you do not even know the capacity and what arises from the capacity, what need is there to speak of the essence of bodhicitta? Here, the primordially pure bodhicitta, the truth of the dharmata of ultimate reality, is the Prajnaparamita that is beyond speech and thought. Naturally unmoving, self-luminous, and primordially free from the elaborations of movement and diffusion, it is called the essence, like the heart of the sun. Its capacity is the unceasing manner of appearance, the clear awareness that is free from both conceptualization and analysis, clearly manifest yet without grasping or fixation. The awareness that arises from the capacity is the mind of elaboration, which generates grasping and fixation, with various habitual tendencies. The five objects that are grasped as objects in the absence of objects, and the five afflictions that grasp self in the absence of self, all the illusions of the outer and inner worlds, which appear as samsara, also arise from the capacity. The very appearance that is misunderstood and wrongly grasped, from where has it come, and where has it not gone, and where does it not abide? In the vast expanse of dharmata, through realization, the three realms are liberated. This is the teaching of Ati Lhundrup Dorje Nyingpo, which arises from the vast expanse of Kuntuzangpo. For the essence of the completely pure bodhicitta, there is no object of viewing, nor is there a dharma to be viewed. There is not even a particle of viewer or viewed. There is no mind of meditation, nor is there a dharma to be meditated upon. Action and activity are non-dual and spontaneously accomplished, so there is not even a particle of fruit to be attained. For a non-existent dharma, there is no place to travel, so there is no path to be traversed. Because it is already accomplished as the great luminous bindu, there is no mandala of generation and dissolution of conceptual thoughts, no mantra and recitation, empowerment and samaya. There is no completion stage, such as the stages of dissolution, that is without focus. For the already accomplished body and wisdom, there are no compounded, sudden, or causal causes and effects. If these exist, it is not self-existing wisdom. Because it is compounded, it is subject to destruction. What then does "spontaneously accomplished and uncompounded" signify? Therefore, in the essence of ultimate reality, it transcends cause and effect, and there are no ten aspects of self-nature. Without effort or practice, this is the true meaning of mind itself. May you know that all elaborations of existence and non-existence are pacified. From the Treasury of Dharmadhatu, the fifth chapter: Transcending Effort, Practice, Cause, and Effect.
============================================================