LRAZ002_0002.第十二.廣說應說之法類品之釋.g2.0f

==================== 第 1 段 ==================== 【原始藏文】 བཅུ་གཉིས་པ། བཤད་བྱ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ། བཅུ་གཉིས་པ། བཤད་བྱ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ། ༄༅། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་ཡིད་བཞིན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་པདྨ་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ད་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གཞུང་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཞུང་ཉིད་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལའང་བརྟེན་པ་སྐྱབས་ཀྱི་ཁྱད་པར། གནས་ལུགས་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར། གོམས་པ་སྒོམ་པའི་ཁྱད་པར། བྱ་བ་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར། ཐོབ་བྱ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པ་ནང་པ། མི་འཛིན་པར་ཚངས་པ་དང་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་གཞན་འཛིན་པ་ཕྱི་པའོ། །ཟླ་བ་གྲགས་པས། གང་དག་སངས་རྒྱས་སྐྱབས་སོང་བས། །ལྷ་གཞན་དག་ལ་ཕྱག་མི་འཚལ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། ཐུན་མོང་བ་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མཐའ་བྲལ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་ཁས་ལེན་པ་ནང་པ། མི་ལེན་པར་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བ་ཕྱི་པ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། རྒྱལ་བའི་བསྟན་ལ་དད་པས་ཞུགས་རྣམས་ཀྱིས། །འདུས་བྱས་མི་རྟག་བསླུ་བར་མཐོང་ནས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་སྤང་ཕྱིར་བདག་མེད་ཞི་བའི་ཆོས། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་ནན་ཏན་བྱ། །ཞེས་སོ། །སྡོམ་བཞི་ནི། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞི་བའོ། །སྒོམ་པ་ཡང་ཐར་པ་ལ་དམིགས་ནས་དཀོན་མཆོག་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པས་ཐུན་མོང་བ་བདག་མེད་པའི་དོན་ཆོས་སུམ་ཅུ་ རྩ་བདུན་གྱི་རིམ་པས་བསྒོམ་ཞིང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་ནས་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་བསྒོམ་ན་ནང་པ། མི་བསྒོམ་པར་སེམས་རྟོག་པ་བཀག་ཙམ་དང་། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ཙམ་པོ་ཕྱོགས་རེའི་ངང་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ཕྱི་པ་སྟེ། ལྟ་བ་ངན་སེལ་ལས། གང་བློ་བྱང་ཆུབ་སྙིང་རྗེ་དང་། །ཇི་བཞིན་མི་རྟོག་སྟོང་པ་ཉིད། །བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་བརྩོན། །བཟློག་པ་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བཤད། །ཅེས་སོ། །སྤྱོད་པ་ནི། ཆགས་སྡང་གཏི་མུག་གི་རང་བཞིན་ཡུལ་ལ་ཞེན་པ་དང་། གཞན་ལ་འཚེ་བ་ལམ་གྱི་གེགས་སུ་འདོད་པ་ནང་པ། མི་འདོད་པར་བཟློག་པའི་སྤྱོད་པ་ཕྱི་རོལ་པ་སྟེ། སྐྱབས་འགྲོ་བདུན་ཅུ་པ་ལས། དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྐྱབས་སོང་

【處理錯誤】 [ { "original_tibetan": "བཅུ་གཉིས་པ། བཤད་བྱ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ།", "chinese_translation": "第十二，廣說應說之法類品之釋。", "english_translation": "Twelfth: Commentary on the Chapter Explaining in Detail the Categories of Teachings to be Explained." }, { "original_tibetan": "བཅུ་གཉིས་པ། བཤད་བྱ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ།", "chinese_translation": "第十二，廣說應說之法類品之釋。", "english_translation": "Twelfth: Commentary on the Chapter Explaining in Detail the Categories of Teachings to be Explained." }, { "original_tibetan": "༄༅། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་ཡིད་བཞིན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་པདྨ་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །", "chinese_translation": "༄༅། །大乘竅訣論典《如意寶藏》之釋，名為《白蓮花》者，敬禮。", "english_translation": "༄༅། །Herein lies the commentary on the Great Vehicle's instruction manual, the Wish-Fulfilling Jewel Treasury, entitled \"The White Lotus.\"" }, { "original_tibetan": "ད་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གཞུང་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཞུང་ཉིད་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལའང་བརྟེན་པ་སྐྱབས་ཀྱི་ཁྱད་པར། གནས་ལུགས་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར། གོམས་པ་སྒོམ་པའི་ཁྱད་པར། བྱ་བ་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར། ཐོབ་བྱ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པ་ནང་པ། མི་འཛིན་པར་ཚངས་པ་དང་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་གཞན་འཛིན་པ་ཕྱི་པའོ། །ཟླ་བ་གྲགས་པས། གང་དག་སངས་རྒྱས་སྐྱབས་སོང་བས། །ལྷ་གཞན་དག་ལ་ཕྱག་མི་འཚལ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །", "chinese_translation": "現在，廣泛講述內道佛教之論，有二：勝於外道者，以及區分具特點之論本身。初者又有所依皈依之差別，實相見解之差別，串習修習之差別，行為修行之差別，所證果位之差別五者。初者：皈依三寶者為內道，不皈依而皈依梵天、遍入天等其他者為外道。如月稱所說：何者已皈依佛陀，彼等不禮敬他神。如是說。", "english_translation": "Now, extensively explaining the scriptures of the Buddhist insiders involves two aspects: distinguishing them as superior to the outsiders, and differentiating the unique scriptures themselves. The first aspect has five distinctions: the distinction of reliance as refuge, the distinction of the view of reality, the distinction of familiarization as meditation, the distinction of action as conduct, and the distinction of the fruit to be attained. The first is that taking refuge in the Three Jewels is the insider's way, while not taking refuge in them but relying on Brahma, Vishnu, and others is the outsider's way. As Chandrakirti said, \"Those who have gone for refuge to the Buddha do not pay homage to other gods.\" This is as stated." }, { "original_tibetan": "གཉིས་པ། ཐུན་མོང་བ་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མཐའ་བྲལ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་ཁས་ལེན་པ་ནང་པ། མི་ལེན་པར་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བ་ཕྱི་པ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། རྒྱལ་བའི་བསྟན་ལ་དད་པས་ཞུགས་རྣམས་ཀྱིས། །འདུས་བྱས་མི་རྟག་བསླུ་བར་མཐོང་ནས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་སྤང་ཕྱིར་བདག་མེད་ཞི་བའི་ཆོས། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་ནན་ཏན་བྱ། །ཞེས་སོ། །སྡོམ་བཞི་ནི། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞི་བའོ། །", "chinese_translation": "第二，共同者，承認四法印；不共同者，承認離邊、超思絕言者為內道；不承認而墮入常斷二邊者為外道。如《寶積經》云：以信入于勝者教者，見諸行無常是欺誑，為離痛苦故，應慇勤修習無我寂滅之法，如虛空之義。如是說。四法印是：諸行皆無常，諸法皆無我，一切有漏皆是苦，涅槃是寂滅。", "english_translation": "Second, the common aspect is that insiders accept the four seals of Dharma, while the uncommon aspect is that they accept what is beyond extremes, beyond thought and expression. Outsiders do not accept this and fall into the extremes of permanence and annihilation. As stated in the Ratnakuta Sutra, \"Those who enter the Victor's teachings with faith, seeing that all conditioned things are impermanent and deceptive, should diligently practice the peaceful Dharma of selflessness, which is like the sky, in order to abandon suffering.\" The four seals are: all conditioned things are impermanent, all phenomena are without self, all contaminated things are suffering, and nirvana is peace." }, { "original_tibetan": "སྒོམ་པ་ཡང་ཐར་པ་ལ་དམིགས་ནས་དཀོན་མཆོག་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པས་ཐུན་མོང་བ་བདག་མེད་པའི་དོན་ཆོས་སུམ་ཅུ་\nརྩ་བདུན་གྱི་རིམ་པས་བསྒོམ་ཞིང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་ནས་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་བསྒོམ་ན་ནང་པ། མི་བསྒོམ་པར་སེམས་རྟོག་པ་བཀག་ཙམ་དང་། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ཙམ་པོ་ཕྱོགས་རེའི་ངང་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ཕྱི་པ་སྟེ། ལྟ་བ་ངན་སེལ་ལས། གང་བློ་བྱང་ཆུབ་སྙིང་རྗེ་དང་། །ཇི་བཞིན་མི་རྟོག་སྟོང་པ་ཉིད། །བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་བརྩོན། །བཟློག་པ་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བཤད། །ཅེས་སོ། །", "chinese_translation": "修習方面，也以解脫為目標，皈依三寶，共同者，以三十七道品之次第修習無我之義；不共同者，若了知一切法為空性之自性，而修習空性大悲之藏心，是為內道；不如此修習，僅止息心之分別念，以及執持于安樂光明無分別之少分狀態，是為外道。如《惡見消除》云：何者智慧、菩提心、大悲，以及如實之無分別空性，彼無我瑜伽士當精進，反之則說為他宗。如是說。", "english_translation": "As for meditation, aiming for liberation and taking refuge in the Three Jewels, the common aspect is meditating on the meaning of selflessness through the stages of the thirty-seven factors of enlightenment. The uncommon aspect is that insiders meditate on emptiness with the essence of compassion, realizing that all phenomena are of the nature of the sky. Outsiders do not meditate in this way but merely stop mental thoughts and hold the mind in a one-sided state of bliss, clarity, and non-thought. As stated in \"Eliminating Wrong Views,\" \"Whoever strives with wisdom, bodhicitta, compassion, and non-conceptual emptiness as it is, is a yogi of selflessness. The opposite is said to be the side of others.\"" }, { "original_tibetan": "སྤྱོད་པ་ནི། ཆགས་སྡང་གཏི་མུག་གི་རང་བཞིན་ཡུལ་ལ་ཞེན་པ་དང་། གཞན་ལ་འཚེ་བ་ལམ་གྱི་གེགས་སུ་འདོད་པ་ནང་པ། མི་འདོད་པར་བཟློག་པའི་སྤྱོད་པ་ཕྱི་རོལ་པ་སྟེ། སྐྱབས་འགྲོ་བདུན་ཅུ་པ་ལས། དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྐྱབས་སོང་", "chinese_translation": "行為方面，貪嗔癡之自性，執著于對境，以及認為損害他者是道之障礙者為內道；不如此認為，而行相反之行為者為外道。如《皈依七十頌》云：皈依聖法。", "english_translation": "As for conduct, insiders consider attachment to objects, which is the nature of desire, hatred, and ignorance, and harming others as obstacles to the path. Outsiders do not consider this and engage in the opposite conduct. As stated in the Seventy Verses on Refuge, \"Having gone for refuge to the sacred Dharma...\"" } ]

============================================================

==================== 第 2 段 ==================== 【原始藏文】 བས། །འཚེ་ཞིང་གནོད་པའི་སེམས་དང་བྲལ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ནི། ལམ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་སུ་ཐར་པ་གསུམ་གང་རུང་ཐོབ་པ་ནི་ནང་པ་ཡིན་ལ། མི་ཐོབ་པ་ཕྱི་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གནས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདོད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་དང་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདོད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་དང་། གཞན་ཀུན་དུ་རྒྱུ་དེ་དག་ལ་ལམ་ཡང་མེད་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཞུང་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ལས། མདོར་བསྟན་པ་ནི། ཐར་པ་དམ་པའི་རྗེས་འགྲོ་རྒྱལ་བའི་གཞུང་། །གང་དག་འཛིན་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས། །ཐེག་པ་དམན་དང་བླ་ན་མེད་པའོ། །ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གཞུང་དུ་འཛིན་ཅིང་། ཐར་པར་འགྲོ་བ་ལ་བགྲོད་ལམ་མ་ནོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་གཞག་ནའང་། རེ་ཞིག་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་དང་། ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པའི་རིམ་པའི་ཡང་སྒོར་གྱུར་པ་དང་། བླང་དོར་བྱེད་པའི་གཞུང་ཕལ་གྱི་ཕྱི་མོར་གྱུར་པ་དང་། ལས་དང་པོ་པ་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་བས་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སོ་སོའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་དབྱེ་བ་དང་པོ་བསྟན་པ་ནི། དམན་པའང་དབང་པོའི་རིམ་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །ཉན་ཐོས་དང་ནི་རང་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད། །རང་ཉིད་ཞི་བ་ཙམ་མཐར་ཐུག་གི་གཉེར་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ། གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་ནའང་རང་དོན་སྒྲུབ་པའི་དགེ་བར་སེམས་པས་བློ་ཆུང་ཞིང་། སྤྱོད་པ་དང་སྨོན་ལམ་རླབས་པོ་ཆེ་གཞན་དོན་དུ་སྒྲུབ་པ་མེད་པས་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་དམན་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང་། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་པས། །ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ལྟ་བའང་བདག་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་རྟོགས་པས། རང་གི་ལྟ་བའི་མཐའ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་ལ་དག་གྲོལ་དུ་ཤེས་ནས་ལམ་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤང་ཕྱིར་དང་། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར

【漢語翻譯】 如雲：「遠離惱害之心。」 果：以該道直接獲得三種解脫中的任何一種是內道，未獲得者是外道。如《母經》云：「般若波羅蜜多，為令一切眾生趨入寂滅而安住，欲于聲聞地寂滅者，亦應修學般若波羅蜜多。欲于獨覺地及無上佛地圓滿寂滅者，亦應修學般若波羅蜜多。」又云：「其他遍行者，彼等既無道亦無道之現證。」如是宣說。 第二、殊勝之論自身廣大區分有二，略說： 趨入解脫聖道的勝者之論， 何者執持彼亦有兩種， 劣乘與無上乘。 內道佛教徒乃是示現佛陀，執持三藏為論，然于趨入解脫之道無有錯謬，故立為三乘。 暫且立為小乘與大乘二者。 其中，初者為趣入教法次第之要門，亦為取捨之論大多數之根本，且為初學者鈍根者趣入之次第，故個別安立廣說之差別，初者為教法者： 劣者亦有根器次第之二， 聲聞與及獨覺是也。 自身寂滅唯為究竟所求之主，雖饒益他然思為成辦自利之善，故心胸狹隘。 行為與愿文廣大成辦他利者無有，故趣入方便次第之劣者。如《寶鬘論》云： 聲聞 乘較彼， 菩提薩埵之愿與， 行為迴向未曾說， 如何能成大乘耶？ 如是。 見解亦未證悟一切我空之法性，故自之見解邊執人我，及所取無自性唯為清凈解脫而知，故趣入道修持。如《現觀莊嚴論》云： 為斷所取義分別， 不捨能取故。

【英語翻譯】 As it is said, "Free from the mind of harming and hurting." The result: Those who directly attain any of the three liberations through that path are internalists, and those who do not attain it are externalists. As the Mother Sutra says, "The Perfection of Wisdom abides closely for the sake of leading all sentient beings to Nirvana. Those who desire to attain Nirvana in the Hearer's ground should also train in the Perfection of Wisdom. Those who desire to attain complete Nirvana in the ground of the Solitary Buddha and the ground of the Unsurpassed Buddha should also train in the Perfection of Wisdom." It also says, "Those other wanderers have neither the path nor the realization of the path." Thus it is proclaimed. Second, the extensive division of the distinguished treatises themselves has two parts. The brief statement: The Victorious One's treatises that follow the sacred path of liberation, Those who uphold them are also of two kinds, The inferior vehicle and the unsurpassed. The Buddhist internalists demonstrate the Buddha and uphold the Three Baskets as their treatises. However, since there is no error in the path to liberation, it is established as the Three Vehicles. For the time being, it is established as the Lesser Vehicle and the Greater Vehicle. Among these, the first is the essential gateway to entering the teachings, and it is the basis for most of the treatises on what to adopt and abandon. Moreover, it is the order of entry for beginners with dull faculties. Therefore, the first distinction, which extensively explains the individual establishments, is the teachings: The inferior also has two kinds of faculties, The Hearers and the Solitary Buddhas. They make their own peace the main goal of their ultimate endeavor. Although they benefit others, they think of it as a virtue for accomplishing their own benefit, so their minds are narrow. They do not accomplish vast deeds and aspirations for the sake of others, so they enter the inferior order of means. As the Precious Garland says: The Hearer's Vehicle, Compared to that, The aspiration of the Bodhisattva and, The dedication of actions are not mentioned, How could it become the Great Vehicle? Thus it is. Their view also does not realize the nature of phenomena, which is empty of all self. Therefore, they know that the extreme of their own view, the self of the person, and the object of grasping, which is merely without inherent existence, are pure liberation, and thus they enter the path of meditation. As the Ornament for Clear Realization says: In order to abandon the concept of the object of grasping, Because the grasper is not abandoned.

============================================================

==================== 第 3 段 ==================== 【原始藏文】 ་དང་ནི། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་གཞུང་ཐེག་པ་འོག་མ་ཙམ་དུ་གཅིག་ཀྱང་། ལྟ་བ་དང་གྲུབ་ཚུལ་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བརྗོད་པ་ལས། དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ལ་ནི་སྡེ་ཚན་རང་བཞིན་དང་། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་དོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྡེ་པ་སོ་སོའི་དབྱེ་བ་དང་། ཐར་པ་འཚོལ་བའི་རང་བཞིན། གྲུབ་པའི་མཐའ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཕལ་ཆེན་པ་དང་གནས་བརྟན་རབ་དབྱེ་བས། །སྡེ་ཚན་བཅོ་བརྒྱད་ཕྱིས་ནི་གཞན་ཡང་དབྱེ། །དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་སུམ་བརྒྱ་དང་བཅུ་དྲུག་ན་ཁ་ཆེའི་གྲོང་ཁྱེར་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པར་རྒྱལ་པོ་དྷརྨ་ཨ་ཤོ་ཀ་སྟེ་ཆོས་རྒྱལ་ མྱ་ངན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་བྱུང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་བདུད་སྡིག་ཅན་གྱིས་དགེ་སློང་ཞིག་ཏུ་སྤྲུལ་ནས་དབྱེན་ཆེན་པོ་སྐྱེད་དེ་དགེ་འདུན་རྣམས་འཁྲུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་གཞོན་ནུ་ཕལ་པ་མདོ་སྡེ་འཛིན་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཆད་པ་ལས། ཕལ་ཆེན་སྡེ་ཞེས་པ་དང་། རྒན་པོ་ཉུང་བ་འདུལ་བ་འཛིན་པ་ཁ་ཅིག་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཆད་པ་ལ་གནས་བརྟན་སྡེ་ཞེས་གྲགས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་འདུལ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་གཙོ་ཆེར་ཁས་ལེན་པའི་དབྱེ་བས་གྲུབ་མཐའ་ཡང་སོ་སོར་གྱེས་ཏེ། ལྟུང་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་ལའང་གྲངས་མང་ཉུང་སོ་སོར་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཕལ་ཆེན་པའང་བརྒྱད་དུ་གྱེས་ཏེ། གྱེས་པའི་ཕལ་ཆེན་པ། ཐ་སྙད་གཅིག་པ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བ། མང་དུ་ཐོས་པ། རྟག་པར་སྨྲ་བ། མཆོད་རྟེན་པ། ཤར་གྱི་རི་བོའི་སྡེ། ནུབ་ཀྱི་རི་བོའི་སྡེའོ། །གནས་བརྟན་པའང་བཅུ་རུ་གྱེས་ཏེ། གངས་རི་པ། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ། རྒྱུར་སྨྲ་བ། གནས་མ་བུ་པ། ཆོས་མཆོག་པ། བཟང་པོའི་ལམ་པ། ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ། མང་སྟོན་པ། ཆོས་སྦས་པ། ཆར་བཟང་འབེབས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྡེ་པ་བཅྭོ་བརྒྱད་དོ། །ཕྱིས་ནི་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་། གོས་དམར་བ་གཉིས་སུ་གྱེས་སོ། །ཆར་བཟང་འབེབས་པ་ཡང་། འོད་སྲུངས་པ་དང་། བླ་མ་པ་གཉིས་སོ། །གནས་ མ་བུ་ལའང་། རི་ཆེན་པོ་པ་དང་། འཕོ་བར་སྨྲ་བ་གཉིས་སོ། །ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ་དང་། ཆོས་མཆོག །བཟང་པོའི་ལམ་པ་རྣམས་ཀྱང་གྱེས་པར་བཤད་དོ། །རྩ་བའི་སྡེ་བཞི་ནི། གནས་བརྟན་པ། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ།

【漢語翻譯】 並且是，依靠如犀牛角的道路，應當知曉是正確彙集的。如是。即使僅僅是下部宗義，因為觀察到觀點和建立方式稍微不同，因此，此處說為兩種。第一，關於聲聞的安立是：聲聞有部類自性和，宗義，這僅僅是三種。關於聲聞乘的安立有三種：各個部派的差別，尋求解脫的自性，宗義的詳細區分。第一是：大眾部和上座部分別，部類十八，後來又分。那是，在佛陀涅槃后三一六年，在克什米爾（迦濕彌羅）的鮮花裝飾的城市裡，國王達磨阿育王，即被稱為法王無憂者出現。那時，惡魔罪惡者化現為比丘，製造大分裂，僧團混亂。那時，年輕的大眾部，持經者大多數，斷為一方，稱為大眾部。年長的少數，持律者一些，斷為一方，被稱為上座部。以佛陀所說的律藏和主要承認的經藏的差別，宗義也各自不同，墮罪和學處的基礎也出現數量多少的不同。之後，逐漸地，大眾部也分為八部：分裂的大眾部，一說部，說出世部，多聞部，說常部，支提部，東山部，西山部。上座部也分為十部：雪山部，一切有部，因緣部，善歲部，法護部，賢道部，一切恭敬部，多說部，說出世部，善雨部。如是，部派十八部。後來，有部也分爲了有部和赤衣部。善雨部也分為，飲光部和上座部。善歲部也分為，大山部和說轉移部。一切恭敬部和，法護部，賢道部也說已分裂。根本的部有四個：上座部，一切有部。

【英語翻譯】 And, relying on the path like a rhinoceros horn, one should know that it is correctly gathered. Thus it is. Even if it is only the lower tenets, because the views and establishments are observed to be slightly different, therefore, here it is said to be two kinds. First, the establishment of the Hearers is: Hearers have division, nature, and tenets, these are only three. There are three establishments of the Hearer Vehicle: the differences of each division, the nature of seeking liberation, and the detailed distinctions of tenets. The first is: The Mahasanghika and Sthavira are distinguished, eighteen divisions, and later others are also divided. That is, three hundred and sixteen years after the Buddha's Nirvana, in the flower-decorated city of Kashmir (Kaśmīra), King Dharma Ashoka, who was called the Righteous King Ashoka, appeared. At that time, the evil demon transformed into a monk, creating a great schism, and the Sangha was in turmoil. At that time, the young Mahasanghika, mostly Sutra holders, were cut off to one side, called the Mahasanghika division. The older few, some Vinaya holders, were cut off to one side, called the Sthavira division. With the difference between the Vinaya spoken by the Buddha and the Sutras mainly acknowledged, the tenets also differed, and the basis of downfalls and precepts also appeared with different numbers. Afterwards, gradually, the Mahasanghika also divided into eight divisions: the divided Mahasanghika, the Ekavyavaharika, the Lokottaravada, the Bahusrutiya, the Prajnaptivada, the Cetiyavada, the Purvasaila, and the Aparasaila. The Sthavira also divided into ten divisions: the Himavanta, the Sarvastivada, the Hetuvada, the Vatsiputriya, the Dharmaguptaka, the Bhadrayaniya, the Sammatīya, the Dharmottariya, the Suvarnabhumi, and the Mahisasaka. Thus, there are eighteen divisions. Later, the Sarvastivada also divided into the Sarvastivada and the Kasyapiya. The Mahisasaka also divided into the Kasyapiya and the Sthavira. The Vatsiputriya also divided into the Dharmottariya and the Samkrantivadin. The Sammatīya, the Dharmaguptaka, and the Bhadrayaniya are also said to have split. The four root divisions are: the Sthavira, the Sarvastivada.

============================================================

==================== 第 4 段 ==================== 【原始藏文】 མང་པོས་བཀུར་བ། ཕལ་ཆེན་པ་དང་བཞི་སྟེ། བརྟག་གཉིས་ལས། གནས་བརྟན་ཐམས་ཅད་ཡོད་སྨྲ་དང་། །ཀུན་བཀུར་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འདི་དག་ལ་དབྱེ་བས་གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ཁོ་བོས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་གྲུབ་པའི་མཐའ་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ལས་གནས་བརྟན་པ་རྣམས་ནི་གྲུབ་མཐའ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བར་འདུ་ལ། ཕལ་ཆེན་པ་རྣམས་མདོ་སྡེ་པར་འདུས་པར་བཤད་དོ། །སྡེ་པ་དེ་དག་སོ་སོའི་ངེས་ཚིག་ནི། མདོ་སྡེ་འཛིན་པའི་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཆད་པས་ཕལ་ཆེན་པའི་སྡེ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཐོག་མར་གྱེས་པས་གྱེས་པའི་ཕལ་ཆེན་པའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་མཁྱེན་པར་འདོད་པས་ཐ་སྙད་གཅིག་པའོ། །སངས་རྒྱས་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་མི་མངའ་ཟེར་བས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བའོ། །མང་དུ་ཐོས་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྗེས་སུ་སྟོན་པས་མང་སྟོན་པའོ། །འདུས་བྱས་ལ་བརྟགས་ན་རྡུལ་ཆར་རྟག་ཟེར་བས་རྟག་པར་སྨྲ་བའོ། །མཆོད་རྟེན་ཅན་གྱི་རི་ལ་གནས་པས་མཆོད་རྟེན་པའོ། ། གྲོང་ཁྱེར་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པའི་ཤར་གྱི་རི་ལ་གནས་པས་ཤར་གྱི་རི་ལ་གནས་པའོ། །ནུབ་ཀྱི་རི་ལ་གནས་པས་ནུབ་རིར་གནས་པའོ། །གནས་བརྟན་པའི་རིགས་ཡིན་པས་གནས་བརྟན་པའོ། །གངས་རི་པ་ནི་གངས་ཀྱི་རི་ལ་གནས་པའོ། །དུས་གསུམ་དང་གཞི་ལྔ་རྫས་ཡོད་དུ་སྨྲ་བས་ཡོད་སྨྲ་བའོ། །དུས་གསུམ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་ལས་འགའ་ཞིག་མེད་ལ། འབྲས་བུ་མ་བྱུང་བའི་ལས་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་སྨྲ་བས་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའོ། །གོས་དམར་ཅན་གྱི་ལུགས་སྟོན་པས་གོས་དམར་ཅན་ནོ། །བྱུང་བ་དང་འབྱུང་འགྱུར་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་བཅས་སུ་སྨྲ་བས་རྒྱུར་སྨྲ་བའོ། །ཀུན་དུ་རྒྱུར་གནས་པའི་བུད་མེད་ཅིག་གི་བུ་ཚུར་ཤོག་གིས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཡང་ལྟ་བ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པས་གནས་མ་བུ་པའོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་རྗེས་སུ་སྟོན་པས་ཆོས་མཆོག་པའོ། །བཟང་པོའི་ལམ་པའི་སློབ་མ་ཡིན་པས་བཟང་པོའི་ལམ་པའོ། །ཀུན་གྱིས་བཀུར་བས་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་སྟོན་པས་ཀུན་གྱིས་བཀུར་བའོ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་སྲིད་པ་མི་འབྱུང་བར་སྟོན་པས་མང་སྟོན་པའོ། །ཆོས་སྦས་ཀྱི་ལུགས་སྨྲ་བས་ཆོས་སྦས་པའོ། །དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཆར་འབེབས་པས་ཆར་བཟང་འབེབས་པའོ། །སློབ་དཔོན་འོད་སྲུངས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་འོད་སྲུངས་པའོ། །སློབ་དཔོན་བླ་མ་ཡིན་པས་བླ་མ་པའོ

【漢語翻譯】 大眾所敬。大眾部有四派。在《二觀察》中說：『住一切有部，及大眾所敬大眾部。』如是說。這些部派以差別而分出的十八部，還有其他安立方式，應當在我所著的《宗義寶藏論》中瞭解。其中，住部屬於說一切有部的宗義，大眾部則被認為是屬於經部。這些部派各自的詞義是：執持經藏的僧眾，大眾部偏向一方，因此稱為大眾部。從它那裡最初分出的，稱為分別大眾部。認為佛陀在一瞬間了知一切所知，因此稱為一說部。說佛陀沒有世間法，因此稱為出世說部。由多聞的論師所教導，因此稱為多聞部。觀察有為法時，說微塵是常，因此稱為常住部。住在佛塔山，因此稱為制多山部。 住在以鮮花裝飾的城市的東山，因此稱為東山住部。住在西山，因此稱為西山住部。屬於住部的種類，因此稱為住部。雪山部住在雪山。說三時和五事是實有，因此稱為說有部。三時中，有些產生果的業不存在，有些不產生果的業存在，因此稱為分別說部。宣說穿紅色袈裟的規矩，因此稱為赤衣部。說過去和未來的一切都有因，因此稱為說因部。一個常年在外的婦女的兒子，雖然以『過來』出家，但承認不可言說的我，因此稱為犢子部。追隨論師法勝，因此稱為法勝部。是賢道的學生，因此稱為賢道部。因受眾人尊敬而宣說論師的規矩，因此稱為大眾所敬部。向許多人宣說不再產生輪迴，因此稱為多說部。宣說隱沒法的規矩，因此稱為法護部。降下殊勝的法雨，因此稱為善雨部。隨順論師飲光，因此稱為飲光部。是論師上師，因此稱為上師部。

【英語翻譯】 The one revered by many. There are four schools of the Mahasamghika. As stated in the 'Two Examinations': 'The Sthaviras who assert all existence, and the Mahasamghika revered by all.' It is said. There are other ways to establish the eighteen divisions that arose from these through differentiation, which should be understood in the treatise 'The Precious Treasury of Tenets' composed by me. Among these, the Sthaviras are included in the tenet of the Sarvastivadins, while the Mahasamghikas are said to be included in the Sautrantikas. The etymology of each of these schools is as follows: The Sangha that upholds the Sutras, the Mahasamghikas, deviated to one side, hence called the Mahasamghika school. Because it was the first to split from it, it is called the Split Mahasamghika. Because they believe that the Buddha knows all knowable things in a single instant, they are called the Ekavyavaharikas (One-Expression School). Because they say that the Buddha does not possess worldly qualities, they are called the Lokottaravadins (Transcendent-World-Saying School). Because they are taught by a learned teacher, they are called the Bahusrutiyas (Much-Hearing School). When examining compounded phenomena, they say that particles are permanent, hence they are called the Cetiyavadins (Permanent-Saying School). Because they reside on the Chaitya Mountain, they are called the Chaityakas (Stupa School). Because they reside on the eastern mountain of a city adorned with flowers, they are called the Purvasailas (Eastern Mountain Dwellers). Because they reside on the western mountain, they are called the Aparasailas (Western Mountain Dwellers). Because they belong to the Sthavira lineage, they are called the Sthaviras (Elders). The Himavantakas reside on the snowy mountains. Because they assert that the three times and the five aggregates are substantially existent, they are called the Sarvastivadins (Those Who Say Everything Exists). Among the three times, some actions that produce results do not exist, and some actions that do not produce results do exist, hence they are called the Vibhajyavadins (Distinction-Saying School). Because they teach the customs of wearing red robes, they are called the Dharmaguptakas (Red-Robe School). Because they say that all that has occurred and will occur has causes, they are called the Hetuvadins (Cause-Saying School). Although the son of a woman who constantly wanders was ordained with 'Come here,' they acknowledge an inexpressible self, hence they are called the Vatsiputriyas (Calf-Son School). Because they follow the teacher Dharmottara, they are called the Dharmottariyas (Dharma-Supreme School). Because they are students of the Bhadra path, they are called the Bhadrayaniyas (Good-Path School). Because they are revered by all and teach the teacher's customs, they are called the Sammatīyas (Universally Respected School). Because they teach many people that samsara will not arise, they are called the Sannagarikas (Much-Saying School). Because they proclaim the customs of concealing the Dharma, they are called the Dharmapalakas (Dharma-Protected School). Because they shower down excellent Dharma rain, they are called the Suvarsakas (Good-Rain School). Because they follow the teacher Kasyapa, they are called the Kasyapiyas (Kasyapa School). Because they are the teacher's lama, they are called the Lamakas (Lama School).

============================================================

==================== 第 5 段 ==================== 【原始藏文】 ། །འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་གང་ཟག་འཕོ་བར་སྨྲ་བས་འཕོ་བར་སྨྲ་བའོ། །ཞར་ ལ་དེ་དག་གི་འདོད་པ་ཅུང་ཟད་དགག་པ་ནི། གནས་མ་བུ་པ། ཆོས་སྦས་པ། བཟང་པོའི་ལམ་པ། ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ། བླ་མ་པ་ལྔས་བདག་འདོད་པ་ནི་སྔར་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །ཕལ་ཆེན་པས་ནི་གང་ཞིག་འདྲི་བ་ལ། གཞན་ལ་འདུད་པས་ལན་གདབ་པ་དང་། མི་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་གཉིས་དང་། ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་དང་། བདག་ཉིད་གསོ་བར་བྱེད་པ་སྟེ་གཞི་ལྔ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་མུ་སྟེགས་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། བདུད་ཀྱིས་བསླུས་པ་དང་། ཟས་ལ་ཆགས་པ་ལམ་གྱི་གེགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་པས་སངས་རྒྱས་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་མི་མངའ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དུས་ན་མེར་མེར་པོ་ལ་སོགས་པ་མི་འཇུག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངན་འགྲོར་འདོད་པས་སྐྱེ་བ་ལེན། སངས་རྒྱས་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་མེད་ཅེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་ཉིད་དང་། འཇུག་པ་དང་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མང་ཐོས་པས་དགེ་འདུན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་། མཉམ་གཞག་ལ་ངག་འཇུག་པ་ཡོད་པའང་མི་རུང་སྟེ། འདས་པ་འགྲོ་བ་བཀག་པས་ཁེགས་ལ། ངག་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་སྨྲའི་ཕུང་པོ་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་མི་རུང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཚོར་བའི་ཕུང་པོས་ཕྱེ་བ་དང་། བདེན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོད་རྟེན་པ་དང་ཤར་ནུབ་ཀྱི་རི་བོའི་སྡེ་ནི་ཕལ་ཆེན་པ་བཞིན་ཏེ་བཀག་ ཟིན་ཏོ། །གནས་བརྟན་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་གཞན་གྱིས་སྟོན་པ་མེད། གང་ཟག་དང་འདས་མ་འོངས་ཡོད་པར་སྨྲ་བའང་མི་རུང་སྟེ། སྟོན་པ་ལ་ཆོས་ཉན་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་དང་དུས་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །གངས་རི་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་མ་ཡིན། མྱ་ངན་ལས་འདས་དུས་ཕུང་པོ་འགགས་ཀྱང་གང་ཟག་རྟག་ཅེས་བྱ་བའང་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡོད་པ་དང་། བདེན་པ་དང་། གང་ཟག་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་སྨྲས་གང་ཟག་དང་། འདས་མ་འོངས་མེད། རྒྱུན་ཞུགས་བསམ་གཏན་ཐོབ། དགྲ་བཅོམ་ཡང་ཉམས་སྲིད། ལྷ་རྣམས་ལའང་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡོད། མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་དྲང་དོན་ཡིན་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། དུས་གསུམ་རྫས་ཡོད་བཀག་པ་དང་། ཐོབ་པ་བཀག་པ་དང་། མདོ་སྡེ་དྲང་དོན་ཡིན་ན་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོས་ངེས་དོན་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་ཉན་ཐོས་པ་རང་གི་ལུང་དེ་མཆོག །མདོ་དྲང་དོན་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །མང་སྟོན་པས་འདས་མ་འོངས་མེད་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ན་བཞི་ཀ་མཐོ

【漢語翻譯】 從此世到彼世，說有補特伽羅（梵文：Pudgala，梵文羅馬擬音：Pudgala，藏文：གང་ཟག，漢語字面意思：人）轉移者，是說有轉移。順便稍微駁斥一下他們的觀點： स्थितविर（梵文：Sthavira，梵文羅馬擬音：Sthavira，藏文：གནས་མ་བུ་པ，漢語字面意思：長老子部）、法護部（梵文：Dharmaguptaka，梵文羅馬擬音：Dharmaguptaka，藏文：ཆོས་སྦས་པ，漢語字面意思：法藏部）、賢道部（梵文：Bhadrayānīya，梵文羅馬擬音：Bhadrayānīya，藏文：བཟང་པོའི་ལམ་པ，漢語字面意思：賢道部）、大眾部（梵文：Mahāsāṃghika，梵文羅馬擬音：Mahāsāṃghika，藏文：ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ，漢語字面意思：大眾部）、上座部（梵文：Theravāda，梵文羅馬擬音：Theravāda，藏文：བླ་མ་པ，漢語字面意思：上座部）這五部主張有我，如前已破斥。大眾部對於所詢問之事，以向他人敬禮來回答，以及不知、猶豫、完全考察、滋養自身等五種根據，認為不合理，因為這些外道也有，以及被魔所欺騙，貪著食物是道的障礙之故。說一切有部認為佛沒有世間法，菩薩時不允許有เมรุ（梵文：Meru，梵文羅馬擬音：Meru，藏文：མེར་མེར་པོ，漢語字面意思：須彌山）等。菩薩因想往惡趣而受生。佛沒有世間的正見，這也不行，因為如來已遮止了生，沒有進入和接受的緣故。多聞部認為僧伽超越世間，以及在等持中有語言進入，這也不行，因為遮止了過去的行進，以及遮止了語言的緣故。常論者認為沒有蘊的痛苦是勝義諦，這不行，因為痛苦本身是由受蘊所分的，以及遮止了諦實的緣故。支提耶部（梵文：Caityaka，梵文羅馬擬音：Caityaka，藏文：མཆོད་རྟེན་པ，漢語字面意思：支提部）和東西山部與大眾部相同，已經破斥過了。上座部認為阿羅漢沒有他人教導，說有補特伽羅和過去未來，這也不行，因為導師要聽聞佛法，以及如遮止補特伽羅和時間一樣。雪山部認為菩薩不是異生，涅槃時蘊雖然滅盡，但補特伽羅是常，這也不行，因為其中有異生，以及諦實和遮止補特伽羅的緣故。有部說沒有補特伽羅和過去未來，入流者獲得禪定，阿羅漢也可能退失，諸天也有梵行，一切經都是不了義，這也不行，因為遮止了三時實有，以及遮止了獲得，如果經是不了義，那麼論師就無法找到了義了。而且聲聞乘自己所說的經典是最好的，就像經是不了義一樣。大眾部認為沒有過去未來，見到痛苦就見到四諦。

【英語翻譯】 From this world to the other, those who say that a person (Pudgala, Devanagari: पुद्गल, Romanized Sanskrit: Pudgala, Tibetan: གང་ཟག, literal meaning: person) transmigrates are saying there is transmigration. Incidentally, to refute their views slightly: The Sthavira, Dharmaguptaka, Bhadrayānīya, Mahāsāṃghika, and Theravāda schools, these five assert the existence of a self, which has been refuted before. The Mahāsāṃghika, when asked something, answers by bowing to others, and their assertion of five bases—not knowing, doubting, fully examining, and nourishing oneself—is unreasonable, because these are also present in non-Buddhists, and because being deceived by demons and being attached to food are obstacles to the path. The Sarvāstivāda school believes that Buddhas do not possess worldly dharmas, and that Meru (Devanagari: मेरु, Romanized Sanskrit: Meru, Tibetan: མེར་མེར་པོ, literal meaning: Mount Meru) and the like are not applicable during the time of a Bodhisattva. Bodhisattvas take rebirth because they desire to go to lower realms. It is also unacceptable to say that Buddhas do not have correct worldly views, because the Tathāgata has already prohibited birth, and there is no entering or accepting. The Bahuśrutīya school believes that the Sangha transcends the world, and that there is speech entering into meditative equipoise, which is also unacceptable, because the past going has been blocked, and because speech has been blocked. The Eternalists believe that suffering without aggregates is ultimately true, which is unacceptable, because suffering itself is divided by the aggregate of feeling, and because truth has been blocked. The Caityaka school and the Eastern and Western Mountain schools are the same as the Mahāsāṃghika, and have already been refuted. The Sthavira school believes that Arhats are not taught by others, and they say that persons and the past and future exist, which is also unacceptable, because teachers listen to the Dharma, and just as persons and time have been blocked. The Haimavata school believes that Bodhisattvas are not ordinary beings, and that even though the aggregates cease at the time of Nirvāṇa, the person is permanent, which is also unacceptable, because there are ordinary beings in it, and because truth and the person have been blocked. The Sarvāstivāda school says that there are no persons and no past or future, that Stream-enterers attain Samādhi, that Arhats can also decline, that even gods have pure conduct, and that all Sūtras are provisional, which is also unacceptable, because the real existence of the three times has been blocked, and because attainment has been blocked, and if the Sūtras are provisional, then the commentators cannot find the definitive meaning. Moreover, the Śrāvakayāna considers its own scriptures to be the best, just as the Sūtras are considered provisional. The Mahāsāṃghika school believes that there is no past or future, and that seeing suffering means seeing all four truths.

============================================================

==================== 第 6 段 ==================== 【原始藏文】 ང་། བར་སྲིད་མེད། དགྲ་བཅོམ་ཡང་བསོད་ནམས་སོགས་གང་ཟག་ལུས་དང་མཉམ། སངས་རྒྱས་དགེ་འདུན་དུ་གཏོགས་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། བདེན་བཞི་བཀག་པ་དང་། བར་དོའི་ཚེ་ཚད་གསུངས་པ་དང་། གང་ཟག །ལུས། མཉམ་པ་གསུམ་བཀག་པ་དང་། དགེ་འདུན་ལས་སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་སྦས་པས་སངས་རྒྱས་དགེ་འདུན་དུ་མ་གཏོགས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པ་འདོད་ན་དགེ་འདུན་མ་ཡིན་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དགེ་བ་ལ་ཐུགས་འདུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོད་སྲུངས་པས་རྣམ་སྨིན་འབྱུང་བར་འདོད་པའང་མི་རུང་སྟེ། དངོས་པོ་ལ་རྟག་མི་རྟག་མེད་པས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོས་དམར་བས་གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་མེད་པ་དང་ཡོད་དོ་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། ཡོད་མེད་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། བརྟགས་ཡོད་ཀྱི་གང་ཟག་ཁས་བླང་དགོས་ལ། རྫས་ཡོད་ཀྱི་ཕུང་པོའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བླ་མ་པས་ཕུང་པོ་ལྔ་འདི་ནས་ཕ་རོལ་དུ་འཕོ། ལམ་མ་རྟོགས་པར་ཕུང་པོ་མི་འགག །གང་ཟག་དོན་དམ་པར་མེད་ཅེས་པའང་འཕོ་བ་ཉིད་བཀག་པ་དང་། ཕུང་པོའི་རྒྱུན་མ་གྲུབ་པ་དང་། གང་ཟག་བརྟགས་ཡོད་ཙམ་དང་འགལ་བ་དང་། ལམ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །གནས་མ་བུ་པས་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་ལེན་པ་ནི་རྟག་པ། ཆོས་གང་ཡང་འདི་ནས་ཕ་རོལ་དུ་འཕོ་བ་མེད། གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཉེ་བར་བླངས་ནས་འཕོ། འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའང་ཡོད། གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་ལས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པར་མི་བརྗོད། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་གང་དུའང་མི་བརྗོད། སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་དམ་པ་རྟག་པར་ཡོད་ ཅེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། སྐད་ཅིག་ལ་འཇིག་རྒྱུ་མི་དགོས་ཤིང་། རྟག་ན་བཤིག་མི་ནུས་པས་འཇིག་པ་རྒྱུ་བཅས་མི་སྲིད་དོ། །སྐད་ཅིག་མིན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པ་དང་། བླང་བྱའི་ཕུང་པོ་དང་། ལེན་པ་པོའི་བདག་དུས་མི་མཉམ་ན་བླང་དུ་མེད་ལ། མཉམ་ན་རྫས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། མཐའ་གང་ཡང་མ་གྲོལ་ན་བདག་དང་ཕུང་པོ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བ་དང་། བདག་གམ་སེམས་ཀྱིས་ལུས་ལེན་པ་ཁེགས་པ་ཡིན་ལ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ལ་བདག་མི་རུང་སྟེ་བདག་ཏུ་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མང་པོས་བཀུར་བའི་ཆད་པར་གྱུར་པ་དང་ཆད་པ་དང་། གྲོལ་བར་གྱུར་པ་དང་གྲོལ་བ་དང་གྲོལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པའང་མི་རུང་སྟེ། རྒྱུན་བཀག་པས་ཆད་པ་བཀག་པ་དང་། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་ཤར་ནུབ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་།

【漢語翻譯】 我，沒有中陰。阿羅漢也是，福德等同於有身體的補特伽羅。說佛陀屬於僧伽也是不行的，因為遮止了四諦，說了中陰的壽命，遮止了補特伽羅、身體、等同這三者，以及因為佛陀被說成不同於僧伽。

持法藏者說佛陀不屬於僧伽也是不行的，如果認為佛陀是自續，則與非僧伽相違，因為佛陀的心意在於善法。 飲光部認為異熟會產生也是不行的，因為事物被無常和常所遮止。 赤衣部說補特伽羅和蘊不存在和存在也是不行的，因為存在和不存在是自相矛盾的，必須承認假立存在的補特伽羅，並且實有的蘊也是不存在的。 犢子部說五蘊從此世轉移到彼世，未證悟道之前蘊不會滅盡，補特伽羅在勝義中不存在也是不行的，因為這本身就遮止了轉移，蘊的相續沒有成立，與僅僅是假立存在的補特伽羅相違，並且道本身也沒有成立。 正量部說近取和取者是常，任何法都不會從此世轉移到彼世，補特伽羅是取了五蘊之後轉移，有為法有剎那和非剎那，補特伽羅不能說是與蘊是一體或異體，涅槃也不能說是一體或異體，一切有情和佛陀都具有不可言說的清凈我，並且是常有的，這也是不行的，因為剎那不需要壞滅，如果是常，則無法破壞，因此有因的壞滅是不可能的。 遮止了非剎那的事物，如果所取的蘊和取者的我不同時，則無法取，如果同時，則會變成異體，並且如果任何邊都沒有解脫，則會導致我和蘊不存在，並且遮止了我或心識取身體，對於不可言說的自性來說，我是不行的，因為我不可言說。 大眾部認為有墮入斷滅和斷滅，有解脫和解脫以及解脫的識也是不行的，因為遮止了相續就遮止了斷滅，並且遮止了去往前後世和東西方等。

【英語翻譯】 I, there is no intermediate state. Arhats are also, merit and so on are equal to pudgalas with bodies. It is also not permissible to say that the Buddha belongs to the Sangha, because the four truths are denied, the lifespan of the intermediate state is spoken of, the three of pudgala, body, and equality are denied, and because the Buddha is said to be different from the Sangha.

It is also not permissible for the Dharmaguptakas to say that the Buddha does not belong to the Sangha, because if one considers the Buddha to be self-sufficient, it contradicts being a non-Sangha, because the Buddha's mind is on virtue. It is also not permissible for the Kāśyapīyas to believe that vipāka arises, because things are obstructed by impermanence and permanence. It is also not permissible for the Haimavatas to say that pudgalas and skandhas do not exist and exist, because existence and non-existence are contradictory, one must admit the nominally existent pudgala, and the substantially existent skandhas also do not exist. It is also not permissible for the Vātsīputrīyas to say that the five skandhas transfer from this world to the next, the skandhas do not cease until the path is realized, and the pudgala does not exist in the ultimate sense, because this itself denies the transfer, the continuum of the skandhas is not established, it contradicts the merely nominally existent pudgala, and the path itself is also not established. It is also not permissible for the Dharmottarīyas to say that what is to be taken and the taker are permanent, no dharma transfers from this world to the next, the pudgala transfers after taking the five skandhas, conditioned things have moments and non-moments, the pudgala cannot be said to be the same as or different from the skandhas, nirvana cannot be said to be the same or different, all sentient beings and Buddhas have an inexpressible pure self, and it is permanent, because moments do not need to be destroyed, and if it is permanent, it cannot be destroyed, so destruction with causes is impossible. Non-momentary things are denied, if the skandhas to be taken and the self of the taker are not simultaneous, then they cannot be taken, and if they are simultaneous, they will become different entities, and if no extreme is liberated, it will lead to the non-existence of self and skandhas, and it denies that self or mind takes the body, for an inexpressible nature, self is not permissible, because self cannot be expressed. It is also not permissible for the Mahāsāṃghikas to believe that there is falling into annihilation and annihilation, there is liberation and liberation, and the consciousness of liberation, because denying the continuum denies annihilation, and it denies going to past and future lives and east and west, etc.

============================================================

==================== 第 7 段 ==================== 【原始藏文】 རྣམ་ཤེས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མཆོག་པ་དང་བཟང་པོའི་ལམ་པས། སྐྱེ་འགག་ལ་རག་མ་ལས་པ་དང་། འགག་པའོ་ཞེས་པ་ལ། ཡང་དག་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་རང་རང་གི་དངོས་པོ་སྐྱེ་འགག་ལ་རག་མ་ལས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་གྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་ཁེགས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་དུ་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་ཉིད་དང་། སྐད་ཅིག་དང་འཕོ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་སྤྱི་མཐུན་པའི་ རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ལམ་གང་ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ། །དགེ་སྦྱོང་ཆོས་སོགས་ལམ་དང་ཐར་པ་དག །ཐུན་མོང་མཐུན་ཕྱིར་བདེན་པ་དགག་བྱ་ཉིད། །མཛོད་ལས། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པས། །སྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་པོར་བསྟན་པའི་སྒོར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་དང་། གཤེ་ཡང་སླར་མི་གཤེ། ཁྲོས་ཀྱང་སླར་མི་ཁྲོ། བརྡེག་ཀྱང་སླར་མི་བརྡེག །མཚང་བྲུས་ཀྱང་སླར་མཚང་མི་འབྲུ་བ་སྟེ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞི་དང་། བསོད་སྙོམས་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ལ་གནས་པ་དང་། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དང་། རྟེན་འབྲེལ་དང་། ལམ་དང་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བླང་དོར་གྱི་དམིགས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐོས་བསམ་བྱ་བ་དང་། ཚོགས་དང་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པར། ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་བསྒོམས་པས་ཐར་པ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ་དང་། སྲོད་དང་ཐོ་རངས་མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་མི་གཙང་བ་དང་། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་ཆོས་གོས་དང་། ལྷུང་བཟེད་དང་འཁར་གསིལ་འཆང་བ་དང་འདོད་པ་ཆུང་བ་དང་། ཆོག་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། བདེན་པ་བཞི་དང་། རྟེན་འབྲེལ་སྒོམ་ པ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཐེག་པ་མཐུན་པར་ཁས་ལེན་པས་དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དུ་གཉེར་བྱ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་ལ་དག་གྲོལ་དུ་བདེན་ཞེན་ཡོད་ན་བློ་འགོག་གི་ཡུལ་ཙམ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞི་བ་ལྷས། འདིར་ནི་སྣང་ཉིད་དགག་མིན་གྱི། །གང་ལ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་པ། །བདེན་པར་རྟོག་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ནི། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། ཕྱགས་དར་ཁྲོད་དང་ཙོག་པུ་པ། །ཕྱིས་མི་ལེན་པ་ཕྱིང་བ་པ། །ཆོས་གོས་གསུམ་པ་ཤིང་དྲུང་པ། །སྟན་ཅིག་པ་དང་ཇི་བཞིན་གནས། །དུར་ཁྲོད་

【漢語翻譯】 因為遮止了識。由殊勝法與賢善道，對於不依賴生滅和滅盡者，真實地生和滅是不成立的，並且名言中各自的實物不依賴生滅是不可能的，而且變成其他的實物也是不可能的。那些全部同時被遮止，痛苦等等在名言中是次第緣取的，並且遮止了剎那和變異。現在宣說共同的自性是：聲聞道凡是安住于戒，聽聞和思維，沙門法等等道和解脫，因為共同一致的緣故，是應該遮止的諦實。在《俱舍論》中說：具有安住于戒，聽聞和思維者，應當精勤于修。以這樣的方式，首先在所開示的門中出家后安住于戒律，被罵也不還罵，發怒也不還怒，毆打也不還打，揭短也不還揭短，這是沙門的四法，以及安住于乞食等等十二種修持的功德，以及爲了了知對於蘊、界、處、緣起、道和非道等等的取捨之想而進行聽聞和思維，以及在眾和合等等中，修習三十七道品而成就解脫，以及了知食物的量，以及夜晚和黎明不睡覺而精勤于瑜伽，以及貪慾等等的對治不凈觀，以及修習呼氣吸氣等等，以及出家的標誌法衣，以及持缽和錫杖，以及少欲知足等等，以及四諦，以及修習緣起等等，因為共同承認宗派，所以不是遮止，因為實際上是唯一需要追求的。然而，如果對於那些清凈解脫有真實的執著，那麼就不是僅僅遮止能遮止智慧的對境，如寂天菩薩所說：此處並非遮止顯現，而是應當遮止對於痛苦之因的執著為真實。十二種修持的功德是，在《道次第攝頌》中說：糞掃衣、冢間住、常乞食，不接受再請、穿毛褐，但持三衣、樹下止，一坐食及隨處住，並住尸林。

【英語翻譯】 Because consciousness is blocked. By the path of the supreme Dharma and the virtuous, for those who do not depend on arising and ceasing and cessation, true arising and ceasing are not established, and in name, it is impossible for each entity not to depend on arising and ceasing, and it is also impossible to become other entities. All of those are simultaneously blocked, suffering and so on are sequentially apprehended in name, and momentariness and change are blocked. Now, the common nature is expressed as: The Hearer's path, whatever abides in discipline, hearing and thinking, the Dharma of a Shramana, etc., the path and liberation, because of common agreement, are truths to be refuted. In the Treasury of Knowledge, it says: Those who possess abiding in discipline, hearing, and thinking, should diligently apply themselves to meditation. In this way, first, having renounced in the gate that is shown, abiding in discipline, not scolding back when scolded, not being angry back when angry, not hitting back when hit, not revealing shortcomings back when shortcomings are revealed, these are the four Dharmas of a Shramana, and abiding in the twelve qualities of practice such as alms-begging, and the aggregates, elements, sources, dependent arising, path and non-path, etc., in order to know the object of acceptance and rejection, one should engage in hearing and thinking, and in assemblies and unions, etc., accomplishing liberation by meditating on the thirty-seven factors of enlightenment, and knowing the measure of food, and striving in yoga without sleeping at night and dawn, and the antidote to desire, etc., the impure, and meditating on breathing in and out, etc., and the signs of renunciation, Dharma robes, and carrying a begging bowl and a staff, and having few desires and being content, etc., and the four truths, and meditating on dependent arising, etc., because of commonly acknowledging the tenets, it is not a refutation, because in reality it is the only thing to be pursued. However, if there is a true clinging to those pure liberations, then it is not merely refuting the object of the intellect that can be refuted, as Shantideva said: Here, it is not refuting appearance itself, but rather one should reverse the conception of truth as the cause of suffering. The twelve qualities of practice are, in the Compendium of Sutras, it says: Rag robes, dwelling in cemeteries, constantly begging for food, not accepting re-invitations, wearing felt, holding only three robes, dwelling under trees, eating only one meal, and dwelling wherever, and dwelling in charnel grounds.

============================================================

==================== 第 8 段 ==================== 【原始藏文】 བླ་གབ་མེད་པ་དང་། །དགོན་པ་པ་དང་བསོད་སྙོམས་ཏེ། །ཐུབ་པ་ཞི་བའི་ཐུགས་མངའ་བས། །སྦྱངས་པ་བཅུ་གཉིས་འདི་དག་གསུངས། །ཞེས་སོ། །གཞན་རྣམས་སྔར་བསྟན་པ་དང་ཕྱིས་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་སྡེ་པ་ཀུན་འདོད་པ་ཐུན་མོང་པ་མཐུན་པར་ཁས་ལེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། གྲུབ་པའི་མཐའ་དག་དབྱེ་ན་རྣམ་པ་གཉིས། །ཐུན་མོང་པ་དང་སོ་སོའི་རིམ་པའོ། །ཐུན་མོང་འདོད་པ་རྣམ་པ་བདུན་ཉིད་དེ། །དམན་པ་དགག་པས་འདིར་ནི་རབ་ཤེས་བྱ། །ཉན་ཐོས་པ་དག་གི་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་ལེན་པའི་འདོད་པ་བདུན་དང་། སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་བདུན་ཏེ། ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་དང་། རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་མཐར་ཐུག་པ་དང་། ཀུན་གཞི་མེད་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་མེད་པ་དང་། ས་བཅུ་མེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་བདེན་པ་ཉིད་དང་བཞི་སྟེ། བླང་དོར་བྱ་བ་དག་གི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལོ། །དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ནི། འབྲས་བུའི་ཕུང་པོ་སྟེ། སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེ་བའི་གནས་གཉིས་སོ། །སྐྱེ་བ་ནི། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་པོ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཁོར་བའོ། །གནས་ནི། ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སྔར་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་གྲངས་ནི། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་དག་གོ། །ཀུན་འབྱུང་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་ཆ་སྟེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། །ལས་ནི། བསམ་པ་དང་། སེམས་པ་གཉིས་ཏེ། དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་དང་གསུམ་མོ། །དེའང་། བསམ་པ་ལུས་དང་ངག་གི་སྟེ། །སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །མི་དགེ་བ་ནི། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དང་། ཕ་མ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བ་ལྔ་དང་། བསླབ་པ་འདྲལ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དགེ་བ་ནི། སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དང་གཞན་ཡང་ངོ་། །ལུང་མ་བསྟན་ནི། བཟོ་ འདྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འགོག་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་གཏན་ནས་ཞི་བ་སྟེ་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་པ་དང་། བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པའོ། །ལམ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཤེས། ཀུན་འབྱུང་སྤང་། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད། ལམ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཚོགས་ལམ། སྦྱོར་ལམ། མཐོང་ལམ། བསྒོམ་ལམ། མི་སློབ་པའི་ལམ་དང་ལྔའོ། །དེ་ཡང་མཛོད་ལས། བདེན་པ་དག་ནི་བ

【漢語翻譯】 沒有隱瞞，寺院和乞討，能仁具有寂靜之心，宣說了這十二種修持。其他內容之前已經講過，以後還會講解。現在對所有部派共同認可並一致承認的宗派進行詳細分類：如果對所有宗派進行分類，則有兩種：共同的和各自的次第。共同的觀點有七種，通過駁斥低劣的觀點，在這裡應該很好地瞭解。聲聞乘共同承認的七種觀點和各自自性的詳細闡述，分為兩種，首先是七種：四種真實存在的對境，作者是勝義諦，阿羅漢是最終的，沒有阿賴耶識，沒有大乘，沒有十地，佛陀是自續的。第一種是：苦、集、滅、道四種真諦，是應該接受和放棄的事物的對境。第一種苦是：果的蘊，即有情眾生的生和生的處所兩種。生是：六道眾生從一個到另一個的輪迴。處所是：外部容器的世界，如前所述。因此，苦的種類有很多，如生等。集是：苦的因的部分，即業和煩惱兩種。煩惱是：貪慾等。業是：思和想兩種，分為善、不善和無記三種。其中，思是身語的，想是意念的，如是認為。不善是：殺生等十種，殺父母等五種無間罪，殺菩薩等五種近罪，破壞戒律等。善是：戒殺生等十種，以及其他。無記是：工巧等。滅是：苦及其因完全寂滅，即有餘和無餘，以及有分析和無分析的滅。道是：以瞭解苦，斷集，實現滅，以及道在相續中生起的方式，分為資糧道、加行道、見道、修道和無學道五種。如《俱舍論》中說：真諦是

【英語翻譯】 Without concealment, monasteries and alms, the Muni possesses a peaceful mind, and these twelve practices were taught. The others have been taught before and will be explained later. Now, to classify in detail the tenets that all schools commonly accept and unanimously acknowledge: If all tenets are classified, there are two types: common and individual orders. There are seven common views, and by refuting the inferior views, one should understand them well here. The seven views commonly accepted by the Hearers and the detailed explanation of their individual natures are divided into two. The first has seven: the four true objects, the author is the ultimate truth, the Arhat is the ultimate, there is no Alaya consciousness, there is no Mahayana, there are no ten grounds, and the Buddha is self-existent. The first is: the four noble truths of suffering, origin, cessation, and path, which are the objects of what should be accepted and abandoned. The first suffering is: the aggregates of the result, that is, the birth of sentient beings and the two places of birth. Birth is: the cycle of the six realms of beings from one to another. The place is: the external container world, as mentioned before. Therefore, there are many kinds of suffering, such as birth, etc. Origin is: the part of the cause of suffering, that is, the two types of karma and afflictions. Afflictions are: desire, etc. Karma is: the two types of thought and intention, divided into three types: virtuous, non-virtuous, and neutral. Among them, thought is of body and speech, and intention is of mind, as it is believed. Non-virtuous are: the ten types of killing, etc., the five uninterrupted crimes of killing parents, etc., the five near crimes of killing Bodhisattvas, etc., and breaking precepts, etc. Virtuous are: the ten types of abstaining from killing, etc., and others. Neutral are: crafts, etc. Cessation is: the complete pacification of suffering and its cause, that is, with remainder and without remainder, and cessation with analysis and without analysis. The path is: by knowing suffering, abandoning origin, realizing cessation, and the way the path arises in the continuum, it is divided into five: the path of accumulation, the path of preparation, the path of seeing, the path of meditation, and the path of no more learning. As it is said in the Treasury of Knowledge: The truths are

============================================================

==================== 第 9 段 ==================== 【原始藏文】 ཞིར་བཤད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་དེ་བཞིན་དུ། །འགོག་དང་ལམ་སྟེ་དེ་ལྟར་ན། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་མངོན་རྟོགས་རིམ། །ཞེས་སོ། །རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་ནི། རགས་མཐའ་རྡུལ་ཕྲན་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞིག་མི་ནུས་པ་དང་། ཤེས་མཐའ་སྐད་ཅིག་བློས་གཞིག་མི་རུང་བ་སྟེ། དེ་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་པར། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རི་ལ་སོགས་པ་ནི། དཔག་ཚད་དུ་ཞིག་པ་ནས། རྒྱང་གྲགས་དང་། འདོམ་དང་། ཁྲུ་དང་། སོར་དང་། ནས་དང་། ཤིག་དང་། སྲོ་མ་དང་། ཉི་རྡུལ་དང་། གླང་རྡུལ་དང་། ལུག་རྡུལ་དང་། རི་བོང་རྡུལ་དང་། ཆུ་རྡུལ་དང་། ལྕགས་རྡུལ་དང་། རྡུལ་ཕྲན་དང་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་ཞིག་པས་སོ། །ཉི་འོད་ཀྱི་རྡུལ་འབྲིང་པོ་གཅིག་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུར་བགོས་པའི་ཆ་གཅིག་ཙམ་ པ་ཟླུམ་གོང་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། བློས་གཉིས་སུ་མི་རུང་བས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆ་ཤས་ཅན་དུ་ནི་མ་གཟིགས་ཏེ། མཚོན་གྱིས་བཅད་པ་དང་། གཏུན་དུ་ཞིབ་མོར་བརྡུངས་ཀྱང་གཉིས་སུ་འགྱེས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ཚེ་དང་བསྐལ་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ་ལོ་དུ་མར་ཞིག་པས་སོ། །ལོ་ཉིད་ཟླ་བ་དང་། ཞག་དང་། ཡུད་ཙམ་དང་། ཐང་ཅིག་དང་། དབུགས་དང་། རྩ་འཕར་བ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། སྐད་ཅིག་དྲུག་ཅུར་ཞིག་པས་སོ། །མི་དར་མ་ཁམས་སྙོམས་པའི་རྩ་འཕར་བ་གཅིག་ལ་དྲུག་ཅུར་བགོས་པའི་ཆ་གཅིག་ཙམ་གྱི་དུས་ནི་དོན་དམ་ཡིན་ཏེ། མྱུར་ཡང་སྐད་ཅིག་གི་ཕྱིར་དང་། མདའ་ལ་སོགས་པ་མགྱོགས་པས་ཀྱང་དེའི་བར་དུ་ནུར་བའམ་འགྱུར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ལས། གཟུགས་མིང་དུས་མཐའ་རྡུལ་ཡིག་དང་། །སྐད་ཅིག་ཕྲ་རབ་རྡུལ་དང་ནི། །རྡུལ་ཕྲན་དང་ནི་དེ་བཞིན་དུ། །ཉི་ཟེར་རྡུལ་དང་ཕྲ་མོ་དང་། །དེ་ལས་བྱུང་དང་དེ་བཞིན་དུ། །སོར་གཅིག་ཅེས་བྱ་གོང་བདུན་འགྱུར། །སོར་མོ་ཉི་ཤུ་བཞི་ལ་ཁྲུ། །ཁྲུ་བཞི་ལ་ནི་གཞུ་གང་ངོ་། །དེ་དག་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་ལ་ནི། །རྒྱང་གྲགས་དེ་ལ་དགོན་པར་འདོད། །དེ་བརྒྱད་དཔག་ཚད་ཅེས་བྱའོ། །སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་ལ། །དེ་ཡི་སྐད་ཅིག་དེ་དག་ཀྱང་། །དྲུག་ཅུ་ལ་ནི་ཐང་ཅིག་གོ། །ཡུད་ཙམ་ཉིན་ཞག་ཟླ་གསུམ་ནི། །གོང་ནས་གོང་དུ་སུམ་ཅུར་འགྱུར། །ཞག་མི་ ཐུབ་དང་བཅས་པ་ཡི། །ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ལ་ལོ་གཅིག །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་སིལ་བུ་ཆ་ཤས་མེད་པ་དག་རླུང་དྲག་པོས་མི་འགྱེས་པར་གནས་པ་ནི་སྤྱི་མཐུན་གྱི་ལས་

【漢語翻譯】 廣說。 痛苦的生起也是如此，滅和道也是如此，那麼，這些如何現證次第呢？這樣說。 造作者的勝義諦是：粗大的邊際，微塵，木棒等都不能摧毀，了知的邊際，剎那的智慧也不能摧毀，從那之中，對於什麼用武器摧毀和用智慧遣除，如果遣除，那麼智慧不容許，如瓶水一樣是世俗諦，勝義諦是其他的存在。這樣說。 而且山等是從一逾繕那壞滅到，一呼氣，一拃，一肘，一指，一粒大麥，一隻虱子，一粒青稞，太陽的微塵，牛的微塵，羊的微塵，兔子的微塵，水的微塵，鐵的微塵，微塵和極微塵之間的壞滅。太陽光的一個中等微塵分成四十九份中的一份 的圓形團，那是勝義諦，因為智慧不能分成二，所以聖者們也沒有見到有分，用武器砍斷，用杵臼搗碎也不能分成二。 壽命和劫是世俗諦，因為壞滅成多年。年本身，月，日，一瞬間，一會兒，呼吸，脈搏也不真實，因為壞滅成六十剎那。成年人身體健康時，脈搏跳動一次分成六十份中的一份的時間是勝義諦，即使快速也是剎那的緣故，箭等快速的也無法在那之間移動或變化。 那之中說：色名時間邊際微塵字，剎那極微塵和微塵，微塵以及同樣地，日光微塵和細微，從那產生以及同樣地，一指叫做七倍，二十四指為一肘，四肘為一張弓。那些五百為一呼氣，那叫做寂靜處。那八為一逾繕那。一百二十剎那為一，那的剎那也是，六十為一會兒。一瞬間，日夜月三個，從上到上三十倍。日 不能和合的，十二個月為一年。這樣說。 如是零散沒有分的部分，不被強風吹散而安住是共同的業。

【英語翻譯】 Extensive explanation. Likewise, the origin of suffering, cessation, and the path are also like that. So, how are these realized in sequence? Thus it is said. The ultimate truth of the creator is: the coarse boundary, dust, sticks, etc., cannot destroy it, and the boundary of knowledge, the wisdom of a moment, cannot destroy it. From that, whatever is destroyed by weapons and eliminated by wisdom, if eliminated, then wisdom does not allow it. Like a water bottle, it is conventionally true, and the ultimate truth is another existence. Thus it is said. Moreover, mountains and so on are destroyed from one yojana to one breath, one span, one cubit, one finger, one barleycorn, one louse, one millet, sun dust, cow dust, sheep dust, rabbit dust, water dust, iron dust, between dust and extremely fine dust. One medium dust of sunlight divided into one part of forty-nine parts The round ball is the ultimate truth, because wisdom cannot divide it into two, so even the noble ones have not seen it as having parts. Cutting it with a weapon and pounding it finely with a pestle cannot divide it into two. Life and kalpas are conventional truths because they are destroyed into many years. The year itself, the month, the day, a moment, a while, breathing, and the pulse are also not true, because they are destroyed into sixty moments. The time of one part of sixty parts when the pulse of a healthy adult beats once is the ultimate truth, because even if it is fast, it is a moment, and even fast arrows and so on cannot move or change in between. It says in that itself: form name time limit dust letter, moment extremely fine dust and dust, dust and likewise, sunlight dust and fine, from that arising and likewise, one finger is called seven times, twenty-four fingers are one cubit, four cubits are one bow. Those five hundred are one breath, that is called a quiet place. Those eight are one yojana. One hundred and twenty moments are one, and those moments are also, sixty are a while. A moment, day and night, three months, from top to top thirty times. Day Unable to reconcile, twelve months are one year. Thus it is said. Thus, the scattered, indivisible parts that are not scattered by strong winds and remain are common karma.

============================================================

==================== 第 10 段 ==================== 【原始藏文】 ཀྱིས་བསྡུས་པའམ། ལྡན་པ་ཞེས་པས་མི་འགྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །རྡུལ་དུ་མ་ལས་རི་དང་། སྐད་ཅིག་མཐུད་པས་ཡུན་རིང་པོར་རི་ལ་སོགས་པ་གནས་པར་སྣང་བ་ནི་བྱིས་པ་བློ་རགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་རྣམས་རྡུལ་ཕྲན་དང་སྐད་ཅིག་འགག་པར་མཁྱེན་ཏེ། བཙུན་པ་དཔལ་ལེགས་ཀྱི་རྡུལ་བདུན་ཅུ་པ་ལས། ལག་མཐིལ་སྤུ་ཉག་གཅིག་འདུག་པ། །མི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་རྟོགས་ལ། །དེ་ཉིད་མིག་ཏུ་སོང་ན་ནི། །མི་བདེ་བ་དག་སྐྱེད་པ་ལྟར། །བྱིས་པ་ལག་མཐིལ་འདྲ་བ་ཡིས། །འདུ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་སྤུ་མི་རྟོགས། །འཕགས་པ་མིག་དང་འདྲ་བ་རྣམས། །དེ་ཡིས་ཡིད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། །དགྲ་བཅོམ་མཐར་ཐུག་ནི། དགྲ་བཅོམ་ལྷག་མེད་དུ་འདས་པ་ནི་མར་འཁོར་བར་ཡང་མི་ལྟུང་སྟེ། མཐོང་སྤང་སྒོམ་སྤང་གི་ཕྲ་རྒྱས་སྤངས་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡར་སངས་རྒྱ་བ་མི་སྲིད་དེ་རིགས་ཉན་ཐོས་སུ་ངེས་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་ལུང་ལས་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བར་གསུངས་པ་དེ་ནི་སྐྱེས་བུ་རབ་རྣམས་ཡིན་གྱི། བདག་གིས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་དུ་འཁོར་བར་གནས་ན་སྡུག་བསྔལ་བསྲན་མི་བཟོད་ཅིང་ལམ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་ལ། སེམས་ཅན་དམུ་རྒོད་བཟློག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །ཀུན་གཞི་མེད་པ་ནི། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བར་དུ་འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ནི་རེ་མོས་སུ་ཡོད་ཀྱི། དེ་དག་ལས་གཞན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མེད་དེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྟན་པའི་སེམས་ཤིག་གྲུབ་ན་དེ་ཉིད་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་མེད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་འདུལ་བ་ལུང་སྡེ་བཞི་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མདོ་སྡེ་གཅིག་ལས་འཕྲོས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། མངོན་པ་གདག་པའི་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་པ་ཙམ་གསུངས་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་དང་། ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལ་མཐོ་བརྩམ་པའི་ཆེད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་བརྟན་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་དེ་དག་རྟག་ཏུ་སྟོན་པའི་དྲུང་ན་འབྲལ་མེད་དུ་ཡོད་པ་ལས་མ་ཐོས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལས་རྒྱུ་འབྲས་

【漢語翻譯】 或者被包含，被稱為「具有」是不合適的。山是由許多微塵組成的，剎那相續而顯現山等長久存在，這只是心智粗糙的孩童的錯覺。聖者們了知微塵和剎那生滅。如尊者吉祥所著《七十微塵論》中說：『手掌中有一根毫毛，人們不能覺察到，如果它進入眼中，就會產生不適。孩童如手掌，不能覺察到行苦之毫毛。聖者如眼睛，因此而心生不悅。』 阿羅漢的最終狀態是：阿羅漢入于無餘涅槃后，也不會再墮入輪迴。因為斷除了見斷和修斷的細微煩惱，所以斷絕了在三界受生的因。向上成佛也是不可能的，因為他們的種姓已確定為聲聞，所以不能成為成佛之因。一般來說，經文中說有佛陀出現，指的是殊勝之人。如果我于無數劫中處於輪迴，則無法忍受痛苦，且會從道上退失。 而且，對於不可調伏的剛強眾生，也無法利益他們。』 阿賴耶識不存在：從眼識到意識之間的六識是輪流存在的，除此之外，沒有阿賴耶識，因為沒有觀察到。如果成立一個常恒的心，那它就是補特伽羅的我。 大乘不存在：佛陀只說了包括別解脫戒在內的四部律藏，以及從一部經中演化出來的經典等等，還有包括七部論藏在內的阿毗達磨等等。除此之外，《十萬頌般若波羅蜜多》、《寶積經》、《華嚴經》等等，佛陀並沒有說。這是因為佛陀涅槃后，魔和外道爲了抬高自己的教法而造作的。因為像住持光明大德等大聲聞們，總是和導師不分離，但從未聽聞過這些經典。而且，這些經典與四法印相違背，與三藏相違背，與業果

【英語翻譯】 Or being included, it is inappropriate to be called "having." Mountains are composed of many particles, and the appearance of mountains and the like existing for a long time due to the continuity of moments is merely an illusion for children with coarse minds. The noble ones know that particles and moments cease. As it is said in the "Seventy Particles" by the Venerable Pal Lek: 'A single hair is on the palm of the hand, people do not perceive it, but if it enters the eye, it causes discomfort. Children are like the palm of the hand, they do not perceive the hair of the suffering of formations. The noble ones are like the eyes, and therefore their minds become very displeased.' The ultimate state of an Arhat is: An Arhat who passes into complete Nirvana will not fall back into samsara. Because they have abandoned the subtle defilements of what is to be abandoned by seeing and what is to be abandoned by meditation, they have exhausted the cause of taking birth in the three realms. It is also impossible to become a Buddha upwards, because their lineage is determined as Shravakas, so they cannot be the cause of becoming a Buddha. In general, the scriptures say that Buddhas appear, referring to excellent individuals. If I remain in samsara for countless eons, I will not be able to endure suffering and will fall away from the path. Moreover, it is not possible to benefit stubborn beings who cannot be tamed.' The Alaya consciousness does not exist: The six consciousnesses from eye consciousness to mind consciousness exist in turns, but other than these, there is no Alaya consciousness, because it is not observed. If a permanent mind is established, then that is the self of the person. The Mahayana does not exist: The Buddha only spoke of the four Vinaya Pitakas including the Pratimoksha vows, and the Sutras that evolved from one Sutra, and the Abhidharma including the seven treatises, and so on. Other than that, the Buddha did not speak of the "One Hundred Thousand Verse Prajnaparamita," the "Ratnakuta Sutra," the "Avatamsaka Sutra," and so on. This is because after the Buddha passed into Nirvana, demons and heretics fabricated these to elevate their own teachings. Because great Shravakas like the Elder Kashyapa, etc., were always inseparable from the Teacher, but they had never heard of these scriptures. Moreover, these scriptures contradict the Four Seals, contradict the Three Pitakas, and contradict the law of cause and effect.

============================================================

==================== 第 11 段 ==================== 【原始藏文】 དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་འགལ་བའི་དང་པོ་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་དང་འགལ་ཏེ་ལོངས་སྐུ་རྟག་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ བདག་མེད་པ་དང་འགལ་ཏེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོས་ཁྱབ་པ་དང་། ལེན་པའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ་དང་འགལ་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱང་འདས་ཞི་བ་དང་འགལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་སངས་རྒྱས་སུ་ལུང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་རྒྱས་ནམ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། ཁྱིམ་པ་ལའང་ཕྱག་བྱ་བར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་དང་། དགེ་བསྙེན་གྱིས་བསད་པ་དང་རྐུ་བ་ལ་སོགས་པའང་བྱ་བར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་འབྲས་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། ལུས་ཅན་དག་གིས་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ཡིན་པ་ལ། མཚམས་མེད་སྤྱད་པའི་སྡིག་ཀྱང་ཚེ་འདིར་དག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བཅུ་མེད་པ་ནི། ས་བཅུ་ཞེས་པ་བདེན་པ་མཐོང་ནས་འཁོར་བར་བསྐལ་པ་མང་པོ་གནས་པ་ནི་མེད་ཀྱི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ས་ལ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཚོགས་བསགས་ནས་ངེས་འབྱེད་ཡན་ཆད་སྟན་ཅིག་ལ་ནུབ་གཅིག་གི་ཚེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ནི། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྲག་ཟགས་པ་དང་། སྐུ་རྒྱབ་སྙུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའོ། །རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ བཞེངས་ཏེ་བསོད་སྙོམས་ལས་གཤེགས་སོ། །ཞེས་ལུང་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་འགྲོ་དོན་རྒྱུན་ཆད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ལ་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལྟར་བདུན་ལས། བདེན་པ་དགག་པ་ལའང་བཞི་ཡོད་པའི། དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་དགག་པ་ལ། ནང་སེམས་ཅན། ཕྱི་སྣོད། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་གྲངས་དགག་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འགྲོ་བ་རིགས་ལྔའམ་དྲུག་མ་གྲུབ་སྟེ་དམྱལ་བའམ་ལྷ་ཙམ་པོ་ཉིད་སྤྱི་དགག་པ་དང་མཚུངས་སོ། །དེའང་མི་ཤི་ནས་ལྷར་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་དེ། ལྷར་སྐྱེས་ན་མི་མ་ཡིན་ལ། མ་སྐྱེས་ན་ལྷ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣོད་དགག་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མི་རུང་སྟེ། ཡོད་དུས་དང་མེད་དུས་སུ་ཆགས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པ་མེད་དེ་སྐད་ཅིག་ཡིན་པས་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་པ་མེད་དེ་ཡོད་དུས་མེད་དུས་སུ་འཇིག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ར

【漢語翻譯】 因為這與它們相悖。其中，與四法印相悖之處在於，首先，與有為法無常相悖，因為他們宣稱報身是常恒的。與諸法無我相悖，因為他們宣稱如來藏遍在，以及執取的阿賴耶識。與有漏皆苦相悖，因為他們希望菩薩從安樂走向安樂。與涅槃寂靜相悖，因為他們授記聲聞成佛，並且認為佛陀永遠不會入滅。也與三藏相悖，因為他們宣稱即使是居家者也應該被禮敬，並且宣稱居士也可以做殺生和偷盜等行為。也與業果相悖，因為經中說：有情所造諸業，縱經百千劫，終不失壞。因緣會遇時，果報還自受。但是，他們卻認為即使是造了五無間罪的罪業，也可以在今生清凈。沒有十地，是因為所謂的十地，是指在見真理后，在輪迴中安住無數劫是不存在的。而是在凡夫地，於三大阿僧祇劫中積累資糧，直到資糧道和加行道，都可以在一個晚上，一個座墊上顯現。佛陀不是化身，因為他們有流血和背痛等受報的殘餘部分。也不是恒常安住于等持中，因為經中說：從禪定中起身，去行乞。他們認為佛陀入滅后，利益眾生的事業就中斷了。爲了駁斥這些觀點，像之前的宗派一樣，有七個方面。在駁斥真諦方面，也有四個方面。首先，在駁斥痛苦方面，有內在有情、外在器世界、以及駁斥痛苦的種類這三個方面。首先，沒有五道或六道眾生，因為地獄或天界本身就等同於普遍的否定。而且，人死後轉生為天人是不合理的，因為如果轉生為天人，那就不是人了；如果沒有轉生，那就不是天人，而且相遇也是不可能的。駁斥器世界，是指世界不可能形成，因為無論在存在時還是不存在時，都不可能形成。也不可能存在，因為它是剎那性的，所以會滅亡。也不可能毀滅，因為無論在存在時還是不存在時，都不可能毀滅。

【英語翻譯】 Because it contradicts them. Among these, the contradictions with the four seals are that, firstly, it contradicts the impermanence of compounded phenomena because they claim that the Sambhogakaya is permanent. It contradicts the selflessness of phenomena because they claim that the Tathagatagarbha is all-pervasive, and the alaya-vijnana that grasps. It contradicts suffering of contaminated phenomena because they wish Bodhisattvas to go from happiness to happiness. It contradicts Nirvana as peace because they prophesy that Shravakas will become Buddhas, and they believe that Buddhas will never pass away into Nirvana. It also contradicts the three pitakas because they claim that even householders should be venerated, and they claim that lay practitioners can also do things like killing and stealing. It also contradicts the law of karma because it is said in the scriptures: "The actions done by sentient beings, even after hundreds of kalpas, will not be lost. When the conditions come together, the results will ripen." However, they believe that even the sins of committing the five heinous crimes can be purified in this life. There are no ten bhumis because the so-called ten bhumis, which refer to abiding in samsara for countless kalpas after seeing the truth, do not exist. Instead, on the ground of ordinary beings, accumulating merit for three countless kalpas, up to the stages of preparation and application, can be manifested in one night on one seat. The Buddha is not an emanation body because they have residual parts of fruition, such as bleeding and back pain. Nor is he constantly abiding in samadhi because it is said in the scriptures: "Rising from meditation, he went for alms." They believe that after the Buddha passes away into Nirvana, the work of benefiting beings is interrupted. To refute these views, like the previous schools, there are seven aspects. In refuting the truth, there are also four aspects. Firstly, in refuting suffering, there are three aspects: internal sentient beings, external container world, and refuting the types of suffering. Firstly, there are no five or six realms of beings because hell or the realm of gods alone is equivalent to a general negation. Moreover, it is unreasonable for a person to be reborn as a god after death because if they are reborn as a god, then they are not a person; if they are not reborn, then they are not a god, and meeting is impossible. Refuting the container world means that the world cannot be formed because it cannot be formed whether it exists or does not exist. It cannot exist because it is momentary, so it will cease. It cannot be destroyed because it cannot be destroyed whether it exists or does not exist.

============================================================

==================== 第 12 段 ==================== 【原始藏文】 ོ། །སྟོངས་པ་མེད་དེ་ནམ་མཁའ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ཞིག་པའི་ཤུལ་དེར་ཕྱིས་ཆགས་པ་མེད་དེ་ཤུལ་གྱི་ནམ་མཁའ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་ཆགས་འཇིག་བཤད་པའང་མེད་དོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ལ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ་རྨི་ལམ་གྱི་སྐྱེ་འཇིག་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྣོད་བཅུད་ལ་ཆགས་གནས་འཇིག་པ་རང་མཚན་པ་མེད་དེ་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ནམ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་བྱུང་བ་དང་། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁར་གྱུར་པའི་ཚེ། །ཇི་ལྟར་སྔོན་བཞིན་ཕྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཇི་སྙེད་ཅི་ཡོད་པ། །ཆུ་ཡི་ཕུང་པོ་འདི་ནི་འོག་ཏུ་འགྲོ། །འོག་ཏུ་ཅི་འདྲ་སྟེང་དུའང་དེ་འདྲ་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཇི་ལྟར་བར་སྣང་ཅུང་ཟད་སྤྲིན་མེད་ལས། །སྐད་ཅིག་ཏུ་ནི་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་། །ཐོག་མ་གང་ལས་བྱུང་བ་ཤེས་པར་བྱ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །བསྐལ་པའི་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་དེ། རྟག་མི་རྟག་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རི་དང་གླིང་ལ་སོགས་པ་རགས་པར་མ་གྲུབ་པས་དབྱིབས་དང་ཚད་གཞལ་དུའང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོམ་དང་སོར་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ཀྱང་མེད་དེ། འཇལ་བཞིན་པའི་ཚེ་སྔར་གཞལ་བ་ཉིད་འགགས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་ལས། གཟུགས་འདི་ནི་ཚད་མེད་ཅིང་བལྟར་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་སྣོད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་གྲངས་དགག་པ་ནི། སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ལུས་སྐྱེ་ན། རྡུལ་ཆ་མེད་པས་སྐྱེ་བ་པོ་མེད་ལ། སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་པས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་དེ། སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་འགག་པར་གྱུར་པའི་ ཕྱིར་རོ། །རྒས་པ་མེད་དེ་སྐད་ཅིག་དང་རྡུལ་ཕྲན་ལ་རྒན་གཞོན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ན་བ་མེད་དེ་ལུས་དང་གཅིག་ན་ལུས་གཅིག་ཉིད་ལ་ན་བ་དང་། ལུས་ཐ་དད་དུ་མི་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་ན་ལུས་ན་བར་མི་རུང་ངོ་། །མི་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པ་དང་། སྡུག་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་དེ་ཕྲད་པ་དང་བྲལ་རྒྱུ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་མ་རྙེད་པ་དང་བསྲུངས་ཀྱིས་མ་ཐུབ་པ་མེད་དེ་བདག་དང་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་ཉིད་དང་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །སྡུག་བསྔ

【漢語翻譯】 沒有空，因為阻礙了天空。先前壞掉的地方後來沒有形成，因為那個地方的天空沒有形成。那麼您所說的形成和毀滅也沒有嗎？如果這樣問，對於事物來說雖然沒有，但在錯覺的顯現中沒有矛盾，就像夢中的生滅一樣。因此，對於器情世界來說，沒有自性的形成、住留和毀滅，因為在顯現的時候就沒有自性。出自《三摩地王經》：何時世界產生，一切世界變成天空時，如何先前一樣，後來也一樣，一切法都應如是知。這個世界有多少，水的堆積都向下流。下面如何，上面也如何，一切法都應如是知。如虛空中稍微沒有云，剎那間云的輪廓顯現，應知最初從何而來，一切法都應如是知。如是說。沒有劫的增減，因為對於常與無常沒有增減。山和洲等粗大的東西沒有形成，所以形狀和尺寸也無法測量。沒有尋和指等尺寸，因為在測量的時候，先前測量的已經停止消失了。經中說：這個色身是無量、不可見、不可思議的。因此，器世界沒有形成。對痛苦的種種進行遮破：沒有生，如果身體產生，因為沒有微塵，所以沒有生者，因為剎那間消失，所以不可能產生，因為產生的剎那已經消失。沒有老，因為剎那和微塵沒有老少。沒有病，如果身體和一是身體本身生病，身體不會變成他異，如果他異，身體不會生病。沒有與不悅意相遇，沒有與悅意分離，因為遮止了相遇和分離。沒有欲求不得和守護不能，因為我和事物沒有成立。因此，在沒有中顯現有，僅僅是緣起和錯覺的顯現，如龍樹所說：不是緣起，痛苦

【英語翻譯】 There is no emptiness, because it obstructs the sky. There is no formation later in the place where it was previously destroyed, because the sky of that place has not been formed. Then, do you mean that there is no formation and destruction either? If asked like that, although there is none for things, there is no contradiction in the appearance of illusion, just like the arising and ceasing in a dream. Therefore, there is no self-nature of formation, abiding, and destruction for the container and its contents, because from the moment of appearance, there is no self-nature. From the Samadhiraja Sutra: When a world arises, and all the worlds become the sky, just as before, so it is later, all dharmas should be known as such. Whatever there is in this world, this mass of water goes downwards. As it is below, so it is above, all dharmas should be known as such. Just as from a slightly cloudless space, in an instant, a circle of clouds appears, one should know from where the beginning came, all dharmas should be known as such. As it is said. There is no increase or decrease of kalpas, because there is no increase or decrease for permanence and impermanence. Mountains and continents, etc., are not formed coarsely, so shapes and sizes cannot be measured either. There are no measures such as spans and fingers, because at the time of measuring, the previous measurement has already ceased and disappeared. The sutra says: This form is immeasurable, invisible, and inconceivable. Therefore, the container is not formed. Refuting the categories of suffering: There is no birth, if the body is born, because there are no particles, so there is no one who is born, because it ceases in an instant, so birth is impossible, because the moment of birth has ceased. There is no aging, because old and young are not established in an instant and in particles. There is no sickness, if the body and one are sick in the body itself, the body will not become different, if it is different, the body will not be sick. There is no meeting with the unpleasant, and no separation from the pleasant, because meeting and separation are prevented. There is no not finding what is desired and not being able to protect, because self and things are not established. Therefore, appearing as existent in the non-existent is merely dependent origination and the appearance of illusion, as Nagarjuna said: Not dependent origination, suffering.

============================================================

==================== 第 13 段 ==================== 【原始藏文】 ལ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་གསུངས་པ་དེ། །རང་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་གཏོགས་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་གཏོགས་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ལས་རྒྱུར་སྨྲ་བ་ཉིད་བཀག་ཟིན་ཏོ། །གསོད་པ་དང་། རྐུ་བ་ཡང་དངོས་པོ་དེ་དུས་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ལ་ཕྲད་པ་བརྟགས་པ་དང་། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིར་དབྱེ་བས། རྐུ་དུས་འགགས་པས་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ཀུན་ལ་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་རྫུན་སྣང་གི་ལས་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །རྩ་ཤེ་ལས། རང་བཞིན་ལས་ནི་ཡོད་ཡིན་ན། །ཅི་ཞིག་ཀུན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་གནོད་བྱེད་ལ། །ཀུན་འབྱུང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འགོག་པ་ཡང་། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ཁེགས་པས། དེ་གཉིས་འགག་པའི་འགོག་པ་ཁེགས་ཏེ། དགག་གཞི་མེད་ན་འགོག་པ་མེད་པས་ནད་མེད་པ་ལ་སྨན་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ལས། སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ལ། །འགོག་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ལམ་དགག་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་ལམ་སྒོམ་པ་ན། ཉོན་མོངས་པ་དང་དུས་མཉམ་མམ་ཐ་དད་དུ་སྒོམ། མཉམ་ན་རྒྱུད་གཅིག་ལ་སྤང་གཉེན་རྫས་འགལ་ལ། ཐ་དད་ན་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། ན་ནིང་གི་ནད་ལ་ད་ལོའི་སྨན་བཞིན་ནོ། །ལམ་དེ་ནི་གོང་དུ་འགྲོ་བ་ཡང་མེད་དེ་འགྲོ་བ་ཉིད་དུས་གསུམ་དུ་ཕྱེས་པས་བཀག་གོ། །ལམ་དུ་མི་རུང་སྟེ། གང་ཞིག་གང་གིས་བགྲོད་པ་པོ་དང་བགྲོད་ལམ་དུས་གཅིག་ཐ་དད་རྟག་མི་རྟག་གིས་ཁེགས་སོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྣམ་ཤེས་ལུས་མེད་པ་ལ་ནི། །ཕྲད་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །ཅེས་པ་དང་། རྩ་ཤེ་ལས། གང་ཚེ་མར་མེ་སྐྱེ་བཞིན་པ། །མུན་པ་དང་ནི་ཕྲད་པ་མེད། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་སྐྱེ་བཞིན་པས། །མུན་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །མར་མེས་ཕྲད་པ་མེད་པར་ཡང་། །གལ་ཏེ་མུན་པ་སེལ་བྱེད་ན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ན་གནས་པའི་མུན། །འདི་ན་གནས་པ་དེས་སེལ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། ལམ་དང་དེའི་སྤང་བྱ་དག །སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཕྲད་པ་མེད་པས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་མི་རུང་སྟེ། འགོག་པ་ཉིད་བཀག་པས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དགག་བྱ་འདས་ན་འགོག་མི་དགོས་མ་འགགས་ན་མི་ཁེགས་པ་དང་། དེ་གཉིས་དུས་མཉམ་ན་ངོ་བོ་འགལ་བ་ཐ་དད་པས་མི་རུང་། མི་མཉམ་ན་དགག་བྱ་དང་འགོག་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་མ་གྲུབ་

【漢語翻譯】 又怎麼會存在呢？所說的無常痛苦，並非自性本有。如是說。除了依緣起之外，沒有其他的法存在。因此，除了空性之外，沒有其他的法存在。如是說。關於業因的說法已經被駁斥了。殺生和偷盜也是一樣，如果將事物分為過去、現在、未來三時來考察是否相遇，或者分為前後剎那，那麼偷盜的時刻已經停止，事物無法成立，對一切事物都是一樣的。因此，虛假顯現的業就像夢一樣，沒有自性。根本慧論云：如果自性中有（業），那又有什麼會產生呢？因此，對於空性的損害者來說，產生是不存在的。如是說。關於滅諦，因為痛苦的生起被遮止，所以那二者滅盡的滅諦也被遮止。如果沒有要遮止的對象，就沒有滅諦，就像沒有疾病就不需要藥物一樣。彼論云：如果痛苦自性存在，那麼滅諦是不合理的。如是說。關於道諦的遮止：當修道作為煩惱的對治時，是與煩惱同時修，還是異時修？如果是同時，那麼在一個相續中，所斷和對治是相違的；如果是異時，那麼就不能作為所害和能害，就像去年的疾病用今年的藥一樣。那個道也沒有向上行進，因為行進本身已經被分為三時而遮止了。不能成為道，因為以什麼來行進，行者和所行之路，同時、異時、常、無常都被遮止了。入行論云：對於沒有身體的識，相遇是不合理的。如是說。根本慧論云：當蠟燭正在產生時，不會與黑暗相遇。蠟燭正在產生時，如何能驅散黑暗呢？即使蠟燭沒有相遇，如果它能驅散黑暗，那麼存在於世界各處的黑暗，也會被存在於此處的蠟燭驅散。如是說。 道和它的所斷，因為前後剎那沒有相遇，所以不成立。不能夠現證滅諦，因為滅諦本身已經被遮止，所以現證也被遮止。也就是說，如果所斷已經過去，就不需要滅，如果沒有滅盡，就無法遮止；如果二者同時，那麼本體相違，因為是不同的；如果不等時，那麼就不能作為所斷和能斷，所以不成立。

【英語翻譯】 How could it exist? The impermanence and suffering that are spoken of are not inherent in nature itself. Thus it is said. Apart from dependent arising, there are no phenomena that exist. Therefore, apart from emptiness, there are no phenomena that exist. Thus it is said. The assertion of karma as a cause has already been refuted. Killing and stealing are also the same; if one examines whether the object is encountered by dividing it into the three times, or by dividing it into prior and subsequent moments, then the moment of stealing has ceased, and the object cannot be established, which is the same for all things. Therefore, the karma of false appearances is like a dream, and is without inherent existence. The Root Wisdom says: If there is existence from inherent nature, then what would come into being at all? Therefore, for that which harms emptiness, arising does not exist. Thus it is said. As for cessation, because the arising of suffering is obstructed, the cessation of those two, cessation itself, is obstructed. If there is nothing to be obstructed, there is no cessation, just as medicine is not needed when there is no illness. That same text says: If suffering inherently exists, then cessation is not reasonable. Thus it is said. The refutation of the path: When meditating on the path as an antidote to afflictions, does one meditate simultaneously with the afflictions or at different times? If simultaneously, then in one continuum, the abandoned and the antidote are contradictory substances. If at different times, then they cannot function as what is harmed and what harms, like this year's medicine for last year's illness. That path also does not go upward, because the very act of going has been divided into three times and obstructed. It cannot be a path, because whatever is traversed by whatever, the traveler and the path, are obstructed by being simultaneous, different, permanent, and impermanent. The Engaging in Bodhisattva Behavior says: For consciousness without a body, encounter is not reasonable. Thus it is said. The Root Wisdom says: When a candle is being lit, it does not encounter darkness. How can a candle dispel darkness as it is being lit? Even if the candle does not encounter it, if it dispels darkness, then the darkness that exists everywhere in the world would be dispelled by the one that exists here. Thus it is said. The path and what is to be abandoned by it are not established because they do not encounter each other in prior and subsequent moments. It is not possible to realize cessation, because cessation itself has been obstructed, so realization is also obstructed. That is to say, if what is to be abandoned has passed, then cessation is not needed; if it has not ceased, then it cannot be obstructed. And if the two are simultaneous, then their essence is contradictory because they are different. If they are not simultaneous, then they cannot function as what is to be abandoned and what abandons, so it is not established.

============================================================

==================== 第 14 段 ==================== 【原始藏文】 པ་ཁོ་ནའོ། །ཚོགས་ལམ་ལ་སོགས་པའང་སྒོམ་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ཚོགས་ལམ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཐ་དད་ཀྱི་རྫས་སུ་མི་རུང་ལ། གཞན་ཡིན་ན་དེའི་བློ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ལམ་དུ་མི་སྲིད་པས་སྒོམ་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདེན་པ་བཞི་ཆར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། སྐྱེ་བ་མེད་པ་བདེན་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་བདེན་པ་བཞི་ཞེས་སྨྲ། །བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་བཞུགས་ནས་བདེན་གཅིག་ཀྱང་། །གྲུབ་པར་མ་མཐོང་བཞི་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པ་དང་། ཡུམ་ལས། འཕགས་པའི་བདེན་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཟུགས་ཅན་དང་། དུས་ཅན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་ལ་བརྟག་པ་ལྔ་ལས། ཕྲད་མ་ཕྲད་ནི། རགས་པ་རྩོམ་ན་རྡུལ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད། མུ་སྟེགས་ བྱེ་བྲག་པ་ཕྲད་པར་འདོད། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་པ་བར་དང་བཅས་པར་འདོད། མདོ་སྡེ་པ་འབྱར་ལ་མ་རེག་པར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་ཕྲད་ན་དབུས་ཀྱི་རྡུལ་དེ་ཕྱོགས་དྲུག་གི་རྡུལ་དང་ཕྲད་པའི་ཚེ། ངོས་ཆ་དྲུག་གིས་ཕྲད་དམ། ཤར་ལ་སོགས་པར་ཕྲད་པའི་ངོས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྲད། ངོས་དྲུག་གིས་ཕྲད་ན། དབུས་རྡུལ་དེ་ཉིད་ཆ་དྲུག་ཏུ་ཐལ་ཏེ་ཕྲད་པའི་ངོས་དྲུག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤར་སོགས་དྲུག་ཅར་དང་འབྱར་རོ་ཞེ་ན། ངོས་དྲུག་གི་རྡུལ་ཉིད་ཤར་ཕྱོགས་མ་ཁོ་ནའི་གོན་ཡོད་པར་ཐལ་ཏེ། ཤར་ངོས་དང་འབྱར་བའི་ཕྱིར་རྡུལ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མ་འབྱར་ཞེ་ན། བར་དུ་སྣང་མུན་གྱི་རྡུལ་གྱིས་ཆོད་དམ་མ་ཆོད། མ་ཆོད་པ་མི་རུང་སྟེ། གཟུགས་ཅན་གྱི་བར་ཙམ་ལ་སྐྱ་ཐལ་ལེ་བ་དང་ནག་ཐིབས་སེ་བ་ཞིག་ལས་མི་འདའོ། །ཆོད་ན་སྣང་མུན་གྱི་རྡུལ་དང་འབྱར་རམ་མ་འབྱར། འབྱར་ན་ཕྱོགས་དྲུག་གམ་གཅིག་གིས་འབྱར་བ་ལས་མི་འདའོ། །མ་འབྱར་ན་དེ་ལ་ཡང་བར་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་ན། བར་དེར་སྣང་མུན་ཞུགས་པ་དང་མ་ཞུགས་པ་གཉིས་ལས་མི་འདའོ། །གལ་ཏེ་ཐུག་མེད་དུ་ཡང་མ་འབྱར་ཞེ་ན། ཡུངས་འབྲུ་གཅིག་གི་ནང་དུའང་གླང་པོ་ཆེ་ཤོང་བར་ཐལ་ཏེ། བར་ལ་དཔག་ཚད་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མ་འབྱར་ན་ནི་བར་ཡོད་པས་ན་མཚོན་གྱིས་ལུས་ཆོད་པ་དང་། སྒྱོགས་ཀྱིས་མཁར་འཇིག་པ་དང་། ཀ་བས་གདུང་འདེགས་པ་དང་། རྔ་ལས་སྒྲ་འབྱུང་ བའང་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་རགས་པ་བརྩམ་པར་སྣང་ཡང་ཕྲད་མ་ཕྲད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་རི་བཞིན་ནོ། །ཉི་ཤུ་པ་ལས། དྲུག་གི་ཆར་ནི་སྦྱར་

【漢語翻譯】 僅此而已。 如果是修習道次第等的心的本身就是道次第等，那麼所修與能修不應是不同的實體。如果是其他的，那麼不是那個心的道是不可能的，因此修習將變得沒有意義。因此，四聖諦全部沒有成立。如《楞伽經》中說：無生是唯一的真諦，孩子們說有四諦。菩提樹下安坐時，連一個真諦也沒有成立，何況能有四個？又如《母經》中說：聖諦等也是無自性的。破斥造作者的勝義有二：破斥有色者和破斥有時者。首先，對於那些微塵進行五種觀察。關於聚合與不聚合：如果粗大的事物被創造，那麼微塵是互相聚合還是不聚合？外道勝論派認為是聚合的。聲聞乘的分別論者認為是帶有間隔的。經部宗認為是粘連而不接觸的。如果是聚合，那麼當中心的微塵與六方的微塵聚合時，是以六個面的一部分聚合，還是以與東方等聚合的那個面聚合？如果是以六個面聚合，那麼中心的微塵本身將變成六個部分，因為有六個聚合的面。如果說是與東方等六個方向全部粘連，那麼六個面的微塵本身將變成僅僅是東方一面的裝飾品，因為與東面粘連，就像微塵本身一樣。如果說不粘連，那麼中間是被光明和黑暗的微塵隔開還是沒有隔開？沒有隔開是不行的，因為有色物的間隔僅僅是灰濛濛的和黑黝黝的，不會超過這些。如果隔開了，那麼是與光明和黑暗的微塵粘連還是不粘連？如果粘連，那麼不外乎是以六個方向或一個方向粘連。如果不粘連，那麼那裡也會有間隔，因此，那個間隔中光明和黑暗進入還是沒有進入，不外乎這兩種情況。如果說永遠也不粘連，那麼一個芥菜籽里也會容納下一頭大象，因為間隔沒有盡頭。另外，如果不粘連，那麼因為有間隔，所以用刀劍砍斷身體，用炮彈摧毀城堡，用柱子支撐屋樑，以及從鼓裡發出聲音等，都將變成中斷。因此，粗大的事物雖然看起來是被創造的，但實際上並不存在聚合與不聚合，就像夢中的山一樣。《二十頌》中說：六分的聚合

【英語翻譯】 That's all there is to it. If the very mind that meditates on the stages of the path, etc., is the stages of the path, etc., then the object of meditation and the meditator should not be different entities. If it is something else, then it is impossible for the path to be something other than that mind, and therefore meditation will become meaningless. Therefore, all four noble truths are not established. As it says in the Lankavatara Sutra: "Non-arising is the one true truth, but children say there are four truths. Seated under the Bodhi tree, not even one truth was established, how much less could there be four?" Also, as it says in the Mother Sutra: "The noble truths, etc., are also without self-nature." Refuting the truly existent creator has two parts: refuting the corporeal and refuting the temporal. First, examine those atoms with five investigations. Regarding aggregation and non-aggregation: If a coarse object is created, do the atoms aggregate or not aggregate with each other? The non-Buddhist Vaisheshika school asserts that they aggregate. The Shravaka Vaibhashika school asserts that they are separated by intervals. The Sautrantika school asserts that they adhere but do not touch. If they aggregate, then when the central atom aggregates with the atoms of the six directions, do they aggregate with a part of the six faces, or do they aggregate with the very face that aggregates with the east, etc.? If they aggregate with the six faces, then the central atom itself will become six parts, because there are six faces that aggregate. If you say that they all adhere to the six directions such as the east, then the atom of the six faces itself will become merely an ornament of the eastern face, because it adheres to the eastern face, just like the atom itself. If you say that they do not adhere, then is the space in between separated by atoms of light and darkness or not separated? It is not possible to be not separated, because the interval of a corporeal object is merely grayish and dark, and does not exceed these. If it is separated, then do they adhere or not adhere to the atoms of light and darkness? If they adhere, then they cannot but adhere with six directions or one direction. If they do not adhere, then there will also be an interval there, therefore, light and darkness either enter or do not enter that interval, there are only these two possibilities. If you say that they never adhere, then an elephant will fit inside a single mustard seed, because the interval is endless. Furthermore, if they do not adhere, then because there is an interval, cutting the body with a sword, destroying a castle with a cannonball, supporting a roof beam with a pillar, and sound coming from a drum, etc., will all become interrupted. Therefore, although it appears that coarse objects are created, they do not actually exist as aggregating or non-aggregating, just like a mountain in a dream. The Twenty Verses says: An aggregation of six parts

============================================================

==================== 第 15 段 ==================== 【原始藏文】 བ་ན། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར། །དྲུག་པོ་དག་ནི་གོ་གཅིག་ན། །གོང་བུའང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། སེམས་འགྲེལ་ལས། ཕྱོགས་བཅུའི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ཡིས། །རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཡང་དབྱེ་བ་མཐོང་། །གང་ལ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བརྟགས་པ། །དེ་ལ་རྡུལ་ཕྲན་ཇི་ལྟར་འདོད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་བལྟས་མ་བལྟས་ཀྱིས་བརྟག་པ་ནི། འབྱར་རམ་མ་འབྱར་ཀྱང་བླ་སྟེ། དབུས་རྡུལ་གྱི་ཕྱོགས་དྲུག་གི་ངོས་ལ་བལྟས་ན་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་ལ། ཤར་ངོས་མ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་བལྟས་ན་རི་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཤར་ངོས་ཁོ་ན་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དབུ་མ་རྒྱན་ལས། དབུས་གནས་རྡུལ་ཕྲན་རྡུལ་གཅིག་ལ། །ལྟ་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། །རྡུལ་ཕྲན་གཞན་ལ་ལྟ་བ་ཡང་། །དེ་ཉིད་གལ་ཏེ་ཡིན་བརྗོད་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ས་ཆུ་སོགས། །ཇི་ལྟར་རྒྱས་འགྱུར་མ་ཡིན་ནམ། །རྡུལ་ཕྲན་གཞན་ལ་ལྟ་བའི་ངོས། །གལ་ཏེ་གཞན་ཉིད་ཡིན་བརྗོད་ན། །རབ་ཏུ་ཕྲ་རྡུལ་ཇི་ལྟ་བུ། །གཅིག་པུ་ཆ་ཤས་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་གྲིབ་མ་དང་ཉི་ལོགས་ཀྱིས་བརྟག་པ་ནི། སྔ་དྲོ་ཉི་མ་ཤར་བའི་ཚེ་རྡུལ་རིལ་པོ་ཉི་ ལོགས་སུ་ཡོད་ན་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་མི་སྒྲིབ་པར་ཐལ་ཏེ་ཤེལ་གོང་བཞིན་ནོ། །རིལ་པོ་གྲིབ་མ་ཡིན་ན་ཉིན་པར་ཡང་མུན་ནག་ཏུ་ཐལ་ཏེ་གང་ལ་ཡང་ཉི་མའི་འོད་མ་ཕོག་པའི་ཕྱིར་མཚན་མོ་བཞིན་ནོ། །ཤར་ངོས་ཉི་མ་ཡིན་ལ། ནུབ་ངོས་གྲིབ་མའོ་ཞེ་ན་རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་ལ་ཤར་ནུབ་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རགས་པ་རྡུལ་ཕྲན་ལས་མི་འདའ་ལ། དེ་ཉིད་དུ་ཉི་མ་ཕོག་མ་ཕོག་གིས་སྒྲིབ་མི་སྒྲིབ་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་འཕོ་བའི་བརྟག་པ་ནི། མདའ་འཕངས་པ་དང་ཉི་གྲིབ་མཚམས་ཁང་མིག་ཏུ་ནུར་བའི་རྡུལ་དག་ལམ་གྱི་རྡུལ་དང་ཁ་བསྣོལ་བའི་ཡུན་རིང་ཐུང་ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན་མདའ་དང་ཁང་མིག་གི་གྲིབ་མ་མགྱོགས་བུལ་མཉམ་པར་ཐལ་ལ། བསྣོལ་བ་ལ་དུས་རིང་ཐུང་ཡོད་ན་གྲིབ་མ་དང་ལམ་གྱི་རྡུལ་གཅིག་འགྲོགས་པའི་བར་དུ་མདའི་རྡུལ་གྱིས་རྡུལ་སྟོང་ཆོད་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན་དེའི་བར་ལ་དུས་ཆ་སྟོང་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། འཕོ་བ་གཅིག་ཙམ་ལ་ཡུལ་གཅིག་ན་སྔར་གནས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ན་ཕྱིས་གནས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་མདའི་རྡུལ་གྱིས་ལམ་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་སྟོང་གཅོད་པའི་བར་དུ་གྲིབ་མའི་རྡུལ་གོ་སྟོང་འཕོས་པར་ཐལ་ཏེ། མི་སྡོད་པར་ལན་སྟོང་དུ་ནུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་ནུར་བ་ཙམ་ལ་སྔ་མ་དོར་ནས་ཕྱི་མ་ལེན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ར

【漢語翻譯】 又說，極微塵會變成六個部分。如果這六個部分結合成一個整體，那麼聚合體也會變得像極微塵一樣小。正如《心釋》中所說：通過十方位的區分，甚至可以在極微塵上看到區分。對於可以用部分來分析的事物，怎麼能稱之為極微塵呢？如此等等。第二，通過觀察與不觀察來分析：無論是粘合還是不粘合都可以接受。如果觀察中心微塵的六個方向的表面，它就會變成六個部分。如果觀察東面的方向，那麼所有的事物，如山等，都會只存在於東面。正如《中觀莊嚴論》中所說：位於中心的極微塵，其觀看的自性是什麼？如果說觀看其他極微塵也是同樣的自性，如果是這樣，那麼土地、水等如何能夠增長呢？如果說觀看其他極微塵的表面是不同的，那麼極微塵又會是怎樣的呢？它會變成唯一且沒有部分的。如此等等。第三，通過陰影和向陽面來分析：早晨太陽升起時，如果球形的微塵朝向太陽

【英語翻譯】 Furthermore, it is said that an extremely minute particle will be divided into six parts. If those six parts combine into one whole, then the aggregate will become as small as an extremely minute particle. As it is said in the 'Mind Commentary': Through the division of the ten directions, even on an extremely minute particle, distinctions can be seen. How can something that can be analyzed by parts be called an extremely minute particle? And so on. Second, analyzing through observation and non-observation: Whether it adheres or does not adhere is acceptable. If one observes the surfaces of the six directions of the central particle, it will become six parts. If one observes the eastern direction, then all things, such as mountains, etc., will exist only in the eastern direction. As it is said in the 'Ornament of the Middle Way': The extremely minute particle located in the center, what is the nature of its seeing? If it is said that seeing other extremely minute particles is also the same nature, if that is so, then how can earth, water, etc., increase? If it is said that the surface of seeing other extremely minute particles is different, then what kind of extremely minute particle would it be? It would become singular and without parts. And so on. Third, analyzing through shadow and sun-facing side: When the sun rises in the morning, if the spherical particle faces the sun,

============================================================

==================== 第 16 段 ==================== 【原始藏文】 ོ། །འདོད་ན་ལམ་གྱི་རྡུལ་ཆ་སྟོང་ཡོད་པར་ཐལ་ཏེ། རྡུལ་གཅིག་གི་གོ་མ་ཟད་པར་གོ་སྟོང་ ཡོད་པར་འཕོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཀྱང་ཁེགས་ཏེ། གྲིབ་མ་གནས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་མདའ་འཕོས་པའི་དུས་ཆ་སྟོང་གྲུབ་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྟ་པདྨས་བརྒྱན་པའི་མཚོ་སྟེང་ནས་ཕྱིན་པའི་ཚེ། པདྨ་རྣམས་མ་ཉམས་པར་རྐང་པ་འདེགས་པ་དང་། རྐང་པ་ལ་པདྨ་རེག་གི་བར་དུ་དེ་ན་གནས་པའི་ཀླུས་མི་གནོད་པར་རྐང་པ་ལན་ཅིག་དཀྲིས་ཏེ་འགྲོ་བ་དང་། སྦྲུལ་དེ་ལན་ཅིག་འཁྲིལ་པའི་བར་དུ་ཀུན་དགའ་བོས་ཚིག་བདུན་འཛིན་པ་དང་། དེ་ཚིག་གཅིག་འཛིན་པའི་བར་དུ་མཽངྒལ་གྱི་བུས་རྫུ་འཕྲུལ་གཅིག་སྟོན་པ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གཅིག་སྟོན་པའི་བར་དུ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཆོས་ཀྱི་དོན་གཅིག་སེམས་པས་ན་མདའི་ལམ་གྱི་རྡུལ་གཅིག་འཕོ་བའི་བར་དུ་ཡང་དུས་ཆ་འབུམ་ཕྲག་དུ་མ་འགགས་པ་དང་། རྡུལ་ཆ་གཅིག་ལས་ཆ་དུ་མར་འཕོ་བ་ཡིན་ནོ། །མདའ་དེ་ཅིག་ཅར་དུ་འགྲོ་བར་ནི་སྨྲ་བར་མི་ནུས་ཏེ། ལམ་རྣམས་མདས་འཇའ་ཚོན་ལྟར་ཁྱབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཕོ་བ་སྔ་ཕྱིར་བཅས་པའི་ཕྱིར། །སྐད་ཅིག་དུས་ཆ་དུ་མར་འགྱུར། །ནུར་བ་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །རྡུལ་ཕྲན་ཆ་ནི་དུ་མར་འགྱུར། །ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་རིང་ཐུང་གི་བརྟག་པ་ནི། རྡུལ་གཉིས་གཤིབས་པའི་སྲུབ་ནོན་དུ་རྡུལ་གཅིག་བཞག་དུས། འོག་གི་གཉིས་པོ་དང་སྟེང་གི་གཅིག་པོ་ལ་རིང་ཐུང་ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན་ རྡུལ་གཅིག་གི་གོར་གཅིག་ཐིམ་པར་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ལས་མ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་ན་རྡུལ་གསུམ་པོ་ཆ་གཉིས་གཉིས་སུ་ཐལ་ཏེ། འོག་མ་གཉིས་པོའི་ཕྱེད་ནོན་ཅིང་ཕྱེད་མ་ནོན་ལ། སྟེང་མའི་ཕྱེད་ཀྱིས་ཤར་ནོན་ཅིང་ཕྱེད་ཀྱིས་ནུབ་ནོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་བརྟག་པ་དང་། རིང་ཐུང་གི་བརྟག་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་དང་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་དུ་མ་མཐུད་ནས་རྒྱུན་རྩོམ་པ་ན་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་དག་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད། མ་ཕྲད་ན་ལུས་འདི་ཡང་རོར་ཐལ་ཏེ་ཤེས་པ་སྔ་མ་འགགས་ལ། ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་ཤེས་པ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཕྱི་མ་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་ཏེ། ཆད་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་ན་ༀ་ཨཱཿཧཱུྃ་བརྗོད་དུས་ཨཱཿདེ་ༀ་ཧཱུྃ་གཉིས་དང་དུས་གཅིག་ཕྲད་དམ་རེ་མོས་སུ་ཕྲད། དུས་གཅིག་ཕྲད་ན་དུས་གསུམ་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུས་མཉམ་བྱུང་བས་ན་སྐད་ཅིག་ཁོ་ན་ལས་མི་སྲི

【漢語翻譯】 如果這樣認為，那麼箭的道路上的微塵部分應該有無數個，因為一個微塵的位置沒有窮盡，而是轉移到了有無數個空隙的位置的緣故。這也能駁斥剎那無分，因為在影子停留的剎那，箭移動的時間部分成立了無數個。同樣，轉輪王的馬從蓮花裝飾的湖面上走過時，蓮花沒有損壞，抬腳和腳接觸蓮花之間，那裡的龍不會加害，而是將腳纏繞一次而行，蛇纏繞一次的期間，具壽阿難陀能記住七個詞，記住一個詞的期間，目犍連之子能示現一個神變，示現一個神變的期間，舍利子能思考一個法的意義，因此箭的道路上的一個微塵移動的期間，也有無數個時間部分沒有停止，而且從一個微塵部分轉移到多個部分。不能說箭一下子就走，因為道路被箭像彩虹一樣遍佈。因為有先後次第的轉移，剎那會變成多個時間部分。因為有挪動、捨棄和取捨，微塵的組成部分會變成多個。就像所說的那樣。第五個是長短的觀察：兩個微塵並排的縫隙中放置一個微塵時，下面的兩個和上面的一個有長短嗎？如果沒有，一個微塵就會完全融入一個位置，因為沒有超過一個。如果有，那麼三個微塵就會變成兩半，因為下面的兩個一半壓著一半沒壓著，上面的一個一半壓著東邊一半壓著西邊。駁斥剎那有兩種：用相觸和不相觸的觀察來駁斥，以及用長短的觀察來駁斥。第一個是：當境和識等多個剎那相續而形成連續時，先後的剎那相觸還是不相觸？如果不相觸，那麼這個身體也會變成殭屍，因為先前的識已經停止，在後面的識還沒有產生之間，沒有任何識的緣故。後面的識會變成無因，因為是從斷滅中產生的緣故。如果相觸，那麼唸誦嗡啊吽時，啊是和嗡、吽同時相觸還是依次相觸？如果同時相觸，那麼三時的一切事物都會同時產生，因此除了剎那之外是不可能的。

【英語翻譯】 If it is thought so, then the parts of dust on the path of an arrow should be infinite, because the position of one dust is not exhausted, but transferred to a position with infinite gaps. This also refutes the indivisibility of a moment, because in the moment when the shadow stays, the time parts of the arrow's movement are established as infinite. Similarly, when the Chakravartin's horse walks on the lotus-decorated lake, the lotuses are not damaged, and between lifting the foot and the foot touching the lotus, the Naga there does not harm, but wraps the foot once and goes, and during the time the snake wraps once, the Venerable Ananda can remember seven words, and during the time of remembering one word, Maudgalyayana's son can show one miracle, and during the time of showing one miracle, Shariputra can contemplate the meaning of one Dharma, so during the time of one dust moving on the path of the arrow, there are also countless time parts that do not stop, and it transfers from one dust part to multiple parts. It cannot be said that the arrow goes all at once, because the roads are covered by the arrow like a rainbow. Because there is a sequential transfer, the moment will become multiple time parts. Because there is moving, abandoning, and taking, the constituent parts of dust will become multiple. Just as it is said. The fifth is the examination of length: When one dust is placed in the seam where two dusts are lined up, do the two below and the one above have length? If not, one dust will completely merge into one position, because it does not exceed one. If so, then the three dusts will become two halves, because the lower two are half pressed and half not pressed, and the upper one half presses the east and half presses the west. There are two ways to refute the moment: refuting by examining contact and non-contact, and refuting by examining length. The first is: When multiple moments of objects and consciousness, etc., continue to form a continuum, do the prior and posterior moments touch or not touch? If they do not touch, then this body will also become a corpse, because the previous consciousness has stopped, and in between the subsequent consciousness has not yet arisen, there is no consciousness at all. The subsequent consciousness will become without cause, because it arises from cessation. If they touch, then when reciting Om Ah Hum, does Ah touch Om and Hum simultaneously or sequentially? If they touch simultaneously, then all things of the three times will arise simultaneously, therefore it is impossible except for a moment.

============================================================

==================== 第 17 段 ==================== 【原始藏文】 ད་པར་ཐལ་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། རེ་མོས་སུ་ཕྲད་ན་ཨཱཿའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་ཏེ། སྔ་ཆ་ༀ་དང་ཕྲད་ཅིང་། ཕྱི་ཆ་ཧཱུྃ་དང་ཕྲད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཉམས་སོ། །སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱིས་ཕྲད་པ་ན། །སྐད་ཅིག་དུས་ཆ་གཉིས་སུ་འགྱུར། །གཉིས་པོ་དག་ནི་དུས་མཉམ་ན། །བསྐལ་པ་སྐད་ཅིག་གཅིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱའོ། །རིང་ཐུང་གི་བརྟག་ པ་ནི། ལྷ་སྦྱིན་མཆོད་སྦྱིན་གཉིས་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་གི་ཚེ། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་ཐལ་ཏེ། སྐྱེ་བའི་སྲུབ་ནོན་དུ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚེ། གཉིས་པོ་དང་གཅིག་པོ་ལ་དུས་རིང་ཐུང་ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན་བསྐལ་པའང་སྐད་ཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། མཐུད་པས་རིང་ཐུང་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་ན་སྐད་ཅིག་དེ་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་ལོ། །དེའང་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་ཏེ། སྔ་ལོགས་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤེས་པ་དང་མི་འགྲོགས་པ་དང་། ཕྱི་ལོགས་འགྲོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤེས་པའང་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་ཏེ། སྔ་ལོགས་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཤེས་པ་དང་འགྲོགས་ཤིང་ཕྱི་ལོགས་མི་འགྲོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རྟོག་པ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་པོ་དེ་ཕྲད་མ་ཕྲད་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཐོག་མ་དབུས་དང་ཐ་མ་ཡང་། །སྐད་ཅིག་བཞིན་དུ་བསམ་བྱས་ན། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་པས་ཆོས་རྣམས་སྣང་ལ་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་དུས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། སྡུད་པ་ལས། གང་ཚེ་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་དང་དཀར་ནག་ཆོས། །ཤེས་རབ་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་རྡུལ་ཙམ་མི་དམིགས་ཚེ། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ ཕྱིན་གྲངས་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །དགྲ་བཅོམ་མཐར་ཐུག་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚོགས་མི་གསོག་པ་དགག་པ། རིགས་ངེས་པ་དགག་པ། འཕགས་པའི་གནས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དགྲ་བཅོམ་འཚང་མི་རྒྱ་སྟེ་ཚོགས་མི་གསོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཚོགས་གསོག་མི་གསོག་ཏུ་དངོས་སུ་ནི་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་མི་གསོག་སྟེ་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལེན་པའི་རྒྱུ་མཐོང་སྤངས་སྒོམ་སྤངས་ཀྱི་ཕྲ་རྒྱས་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའང་མ་གྲུབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་ན་ཕྲ་རྒྱས་ཕྲ་མོའི་གནས་ངན་ལེན་ཐམས་ཅད་སྤང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ

【漢語翻譯】 因為同樣的理由，這會成為一個謬論。如果按順序相遇，那麼阿（ཨཱཿ，Āḥ，āḥ，啊）的剎那會分成兩部分，因為前一部分與嗡（ༀ་，Oṃ，oṃ，嗡）相遇，后一部分與吽（ཧཱུྃ་，Hūṃ，hūṃ，吽）相遇。如果承認這樣，那麼無分剎那的觀點就崩潰了。如果前後兩者相遇，剎那就會變成兩個時間單位。如果兩者同時發生，那麼一劫就會變成一個剎那。應該這樣說。關於長短的考察：當知道拉辛和喬辛這兩個人時，拉辛的意識會變成兩個剎那，因為在出生的間隙中，喬辛的意識產生了一個剎那。這兩個和一個之間，時間有長短嗎？如果沒有，那麼一劫也會變成一個剎那，因為連線起來就沒有長短之分了。如果有，那麼這個剎那就會分成兩部分。也就是說，拉辛的前一個意識會分成兩部分，因為前一部分不與喬辛的意識相伴，后一部分相伴。喬辛的意識也會分成兩部分，因為前一部分與拉辛的意識相伴，后一部分不相伴。這實際上是對前後兩種想法是否相遇的考察。《寶鬘論》中說：最初、中間和最後，如果像剎那一樣思考，因為是三個剎那的自性，世界不會停留在剎那中。像這樣的推理可以讓我們知道諸法在顯現上是不成立的。這時，就會進入對般若波羅蜜多的意義的理解。《攝類學》中說：何時有為法、無為法以及黑白法，智慧徹底分析后，連微塵都不可得時，世間便會走向般若波羅蜜多。對阿羅漢的最終駁斥有三種：駁斥積累僧團，駁斥確定種姓，以及聖者的狀態。第一種是：阿羅漢不會擴張，因為他們不積累僧團。這個論點的前提不成立，因為實際上沒有觀察到積累或不積累僧團。他們不積累僧團，因為他們不在三界中受生，因為斷除了受生的原因，即見道所斷和修道所斷的微細煩惱。這個論點也不成立，因為如果未獲得佛果，就不可能斷除所有微細煩惱的惡趣，因為聲聞阿羅漢

【英語翻譯】 It would be a fallacy because of the same reason. If they meet sequentially, then the moment of Āḥ (ཨཱཿ, Āḥ, āḥ, Ah) would be divided into two parts, because the former part meets with Oṃ (ༀ་, Oṃ, oṃ, Om), and the latter part meets with Hūṃ (ཧཱུྃ་, Hūṃ, hūṃ, Hum). If you accept that, then the indivisible moment is ruined. If the former and latter meet, the moment will become two units of time. If the two are simultaneous, then a kalpa will become a moment. That is what should be said. The examination of length: At the moment of knowing both Lhasin and Chosin, Lhasin's consciousness would become two moments, because at the moment when Chosin's consciousness arises for one moment in the interval of birth, is there a difference in length between the two and the one? If not, then a kalpa would also become a moment, because it is not long or short by connecting. If there is, then that moment would be divided into two parts. That is, Lhasin's previous consciousness would be divided into two parts, because the former part does not associate with Chosin's consciousness, and the latter part does. Chosin's consciousness would also be divided into two parts, because the former part associates with Lhasin's consciousness and the latter part does not. That is actually an examination of whether the two previous and subsequent thoughts meet or not. In the Ratnavali it says: "The beginning, the middle, and the end, if thought of as moments, because of being the nature of three moments, the world does not abide in a moment." When we know that phenomena are not established in appearance by such reasoning, we enter into understanding the meaning of the Perfection of Wisdom. In the Abhisamayalankara it says: "When conditioned and unconditioned things, and black and white dharmas, are completely broken down by wisdom, and not even a particle is perceived, then in the world, one goes to the Perfection of Wisdom." There are three refutations of the ultimate Arhat: refuting the accumulation of the sangha, refuting the determination of lineage, and the state of the noble ones. The first is: Arhats do not expand, because they do not accumulate the sangha. The premise of this argument is not established, because in reality, the accumulation or non-accumulation of the sangha is not observed. They do not accumulate the sangha, because they do not take birth in the three realms, because they have abandoned the cause of taking birth, which is the subtle afflictions abandoned by the path of seeing and the path of meditation. This argument is also not established, because if Buddhahood is not attained, it is impossible to abandon all the evil destinies of subtle afflictions, because the Shravaka Arhat

============================================================

==================== 第 18 段 ==================== 【原始藏文】 ་ལ་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསྐལ་དོན་མི་ཤེས་ཤིང་ལམ་འདྲི་བར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུད་བླ་མ་ལས། དེས་ན་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་བར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མི་སྲིད་དེ། །འོད་དང་འོད་ཟེར་སྤངས་ནས་ནི། །ཉི་མ་བལྟ་བར་མི་ནུས་བཞིན། །ཞེས་སོ། །རིགས་ངེས་པའང་མི་འཐད་དེ། སྒྲིབ་པ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་སྦྱང་རུང་དུ་མཚུངས་པས་དེ་སྦྱངས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པའི་གནས་ཚུལ་ནི། དབང་པོ་དམན་པ་རྣམས་སྐྲག་པ་སྤངས་ཤིང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ངལ་གསོར་འཇུག་པ་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་དེ། དམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་ལས། འདི་ ལྟར་མྱ་ངན་འདའ་བར་གང་བརྗོད་པ། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དག་ལས་ཁྱེད་ཐར་ཡང་། །ཁྱེད་ནི་ད་དུང་མྱ་ངན་ཡོངས་མི་འདའ། །སངས་རྒྱས་ཐེག་པའི་མཆོག་འདི་བཙལ་བར་གྱིས། །འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་འཕྲུལ་འདི་འདྲ་སྟེ། །ངལ་གསོའི་ཕྱིར་ནི་མྱ་ངན་འདས་པར་སྟོན། །ངལ་སོས་ནས་ནི་མྱ་ངན་ཀུན་འདའ་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ས་ལ་དཀྲི་བར་བྱོས། །ཞེས་པ་དང་། ཤཱ་རིའི་བུ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་པདྨའི་འོད་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །རབ་འབྱོར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཟླ་བའི་ཏོག་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་པ་དང་། ཉན་ཐོས་དེ་དག་ཇི་སྲིད་དུ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྐུལ་བ། །དེ་སྲིད་ཡེ་ཤེས་ལུས་གཅིག་གིས། །ཏིང་འཛིན་མྱོས་པས་བརྒྱལ་ཏེ་གནས། །བསྐུལ་ནས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་ཆགས་འབྱུང་ཞིང་། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འགོག་པའི་དབྱིངས་སུ་བསྐལ་པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུར་གནས་པ་ལ། བསྐུལ་ནས་དག་པའི་ཞིང་དུ་པདྨོ་ལས་སྐྱེས་ཏེ། གདོད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་སྐྱེད་དེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་འགོག་པར་ཞུགས་ཏེ། བསྐལ་པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་ན་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ལམ་སྒྲུབ་དུས་སྔར་གྱི་ཞི་བ་གཅིག་པུ་ཚོལ་བའི་བློ་ངན་དེ་གོམས་པས། འཁོར་བ་ལ་ཡིད་འབྱུང་ཞིང་མྱུར་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདོད་པའི་བློ་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྦྱོང་ཞིང་སེམས་ཅན་སྨིན་པའི་ཚོགས་རྫོགས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པ་དང་། དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དུས་མཉམ་ཡང་། ཉན་ཐོས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཕྱིར་བསྐལ་པ

【漢語翻譯】 因為不瞭解以處所、時間和自性為特徵的「劫」的意義，所以需要詢問道路。《寶性論》中說：「因此，在未獲得佛果之前，涅槃是不可能的。就像捨棄光明和光芒后，無法看到太陽一樣。」 認為種姓決定也是不合理的，因為遮障是突發的，因此在可以凈除方面是相同的，如果凈除了遮障，那麼聲聞也不會沒有成佛的可能。關於聖者的狀況是，爲了使根器低劣者消除恐懼，進入輪迴痛苦的休息狀態，所以才那樣說。在《妙法蓮華經》中說：「像這樣說要進入涅槃，雖然你們從輪迴的痛苦中解脫，但你們還沒有完全進入涅槃，應當尋求這殊勝的佛陀乘。引導者們的幻化就是這樣，爲了休息而示現涅槃，休息之後爲了完全進入涅槃，應當努力達到一切智智的境界。」 以及「舍利子也將變成如來，名為蓮花光。」 善現也將變成如來，名為月亮頂。等等。」 以及「那些聲聞直到諸佛沒有勸請之前，都以一個智慧身，沉醉於禪定中而昏厥。被勸請后，以各種形象，對眾生之事產生貪戀，積累福德智慧資糧，從而獲得佛陀菩提。」 這樣，在滅盡的法界中安住十千劫，被勸請后，在清凈的剎土中從蓮花中化生，最初發起菩提心。《大涅槃經》中說：「阿羅漢也完全進入涅槃後進入滅盡定，在十千劫時發起無上正等菩提心。」 這樣發起菩提心后，在修道時，由於習慣了以前只尋求寂靜的惡劣心態，對輪迴感到厭倦，想要迅速進入涅槃的心態，會阻礙清凈佛土和成熟眾生的資糧圓滿，因此對於最初的菩薩，和最初發起菩提心的時間相同，但聲聞發起菩提心會推遲到劫后。

【英語翻譯】 Because one does not understand the meaning of "aeon" characterized by place, time, and self-nature, it is necessary to inquire about the path. The Ratnagotravibhāga states: "Therefore, until Buddhahood is attained, nirvāṇa is impossible. Just as one cannot see the sun after abandoning light and rays." It is also unreasonable to assert a fixed lineage, because obscurations are adventitious and therefore equally capable of being purified. If they are purified, then there is no reason why śrāvakas could not become Buddhas. Regarding the state of the noble ones, this is said to dispel the fear of those with inferior faculties and to lead them to rest from the suffering of saṃsāra. The Lotus Sutra states: "What is said here about entering nirvāṇa is that although you are liberated from the sufferings of saṃsāra, you have not yet fully entered nirvāṇa. You should seek this supreme Buddha-vehicle. The emanations of the guides are like this: they show nirvāṇa for the sake of rest. After resting, in order to fully enter nirvāṇa, strive to reach the state of omniscient wisdom." And, "Śāriputra will also become a Tathāgata named Padmaprabha (Lotus Light)." Subhūti will also become a Tathāgata named Candra-ketu (Moon Banner)." And, "Those śrāvakas, until they are urged by the Buddhas, remain in a state of stupor, intoxicated by samādhi, with a single body of wisdom. After being urged, they arise with attachment to the welfare of sentient beings in various forms, accumulate merit and wisdom, and attain Buddhahood and enlightenment." Thus, residing in the realm of cessation for ten thousand aeons, after being urged, they are born from a lotus in a pure land and initially generate the mind of enlightenment. The Mahāparinirvāṇa Sūtra states: "Arhats also enter complete nirvāṇa and then enter cessation. After ten thousand aeons, they generate the mind of unsurpassed, perfect, and complete enlightenment." Having generated the mind of enlightenment in this way, when practicing the path, due to the habit of the previous evil mind of seeking only peace, the mind that is weary of saṃsāra and desires to quickly enter nirvāṇa obstructs the purification of the Buddha-field and the completion of the accumulation for maturing sentient beings. Therefore, for the initial bodhisattva, the time of initially generating the mind of enlightenment is the same, but the generation of the mind of enlightenment by the śrāvaka is delayed until after an aeon.

============================================================

==================== 第 19 段 ==================== 【原始藏文】 ་བཞི་བཅུས་བུལ་བར་བཤད་དེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་གཉིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ནི། །རང་སེམས་ཀུན་དུ་འབྱུང་ལྡན་པས། །མྱ་ངན་འདས་ལ་མངོན་དགའི་ཕྱིར། །རྟོགས་པ་བུལ་བ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་གཉིས་ནི་ཉན་རང་གི་དགྲ་བཅོམ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་ཟེར་རོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགྲ་བཅོམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་སམ་མ་རྟོགས་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལས་མ་རྟོགས་པར་འདོད་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱེད་གཟུང་བར་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལས། གཉིས་ཀ་མ་རྟོགས་པར་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་གིས་རྟོགས་པར་འདོད་པས་རྩོད་ནའང་། ཁོ་བོས་ནི། འདི་ལྟར་རིག་སྟེ། སྔོན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་པ་སོ་སོར་གྱེས་དུས་ཀྱང་ལ་ལས་བདག་འདོད་པ་དང་། ལ་ལས་མི་འདོད་པ་དང་། ལ་ལས་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་འདོད་པ་ཐ་དད་པས་ལམ་སྒྲུབ་ པ་ཡོད་པས། འབྲས་བུའི་དུས་སུའང་སྔར་གྱི་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་རྟོགས་མ་རྟོགས་གཉིས་སུ་བྱུང་བར་རིག་གོ། །དེའང་བྱེ་བྲག་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་དག་གི་དགྲ་བཅོམ་པས་ནི་སྔོན་ཡོད་པར་ཞེན་པ་ལ་གོམས་པ་ཤས་ཆེ་བས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་སྨྲ་སྟེ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེའི་ཕྱོགས་ལས་ལམ་བསྒྲུབས་ན། ཤེས་རབ་ཟབ་པས་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པའོ་སྙམ་དུ་རིག་གོ། །དེ་ཡང་དབང་པོ་རྣོ་བས་ནི། གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ལས་དཔགས་ནས་ཀུན་མཐུན་པར་རྟོགས་ལ། རྟུལ་བས་གང་བསྟན་པ་དེ་ལས་གཞན་མི་ཤེས་སོ། །རང་བཞིན་དུ་བདག་མེད་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་མཐུན་པས་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཕུང་པོའི་འཛིན་པ་སྟོང་པར་རྟོགས་དགོས་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ནའང་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། དངོས་པོ་གཅིག་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་ན་ཀུན་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་དགོས་པར། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། གཅིག་གི་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ཀུན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཡིན། །དངོས་པོ་གཅིག་ལ་གང་ལྟ་བ། །དེ་ནི་ཀུན་ལ་ལྟ་བར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཉེས་པས་འཁོར་བར་འཇུག་པར་ཤེས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ བདག་མེད་པར་རྣོ་རྟུལ་གཉིས་སྒོ་གཅིག་ཀྱང་། རྟུལ་པོས་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་པ་ཆོས་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པའི་སྟོང་པར་མ་རིག་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་ཞེས་དམན་པ་དགག་པའི་སྒྲས་བརྗོད་ལ། རྣོན་པོས་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་ཤ

【漢語翻譯】 說是用四十（種行相）遲緩。如《經莊嚴論》中說： 「那二者再三地， 自心具有一切生， 爲了寂滅而現喜， 認為是悟解遲緩。」 這二者是指聲聞、獨覺的阿羅漢發起菩提心。 那麼，聲聞的阿羅漢證悟了空性還是沒有證悟呢？ 一些古代論師認為，他們沒有證悟人無我，而獨覺佛證悟了所取法的一半為無自性，因此認為二者都沒有證悟。有些人爭論說他們證悟了。 但我認為， 應該這樣理解： 以前聲聞部派各自 अलग होने के समय में भी，有些認為有我，有些認為沒有我，有些認為如影像般，由於各自不同的修道方式， 所以在果位時也遵循以前的道路，因此產生了證悟與未證悟兩種情況。 也就是，進入了毗婆沙宗道路的阿羅漢們，由於習慣於執著先前存在的事物，所以只說了證悟人無我，而沒有證悟法無我，因為他們執著于相。 如果從經部的方面修道，由於智慧深邃，所以認為證悟瞭如影像般的事物。 也就是，根器敏銳者，從色法的角度推測，證悟了一切法都是相同的；而遲鈍者，除了所指示的之外，什麼也不知道。 因為一致認為僅僅證悟了自性無我，所以二者都必須證悟五蘊的執著為空性。 如《寶鬘論》中說： 「只要有對蘊的執著， 那麼就有對它的我執。 如果有我執，則又有業， 從那業又會產生輪迴。」 以及，如果證悟了一個事物為無我，那麼就必須證悟一切事物為無我。 如《楞伽經》中說： 「一個的空性是什麼， 那就是一切的空性。 如何看待一個事物， 就說那是看待一切事物。」 也就是說，知道執著於我的過患會導致輪迴，因此，無論根器敏銳還是遲鈍，都一致認為一切法都是無我的。 但遲鈍者因為不瞭解一切法無基，而是在法性上行持的空性，所以沒有證悟法無我，這是用遮止低劣的語氣來表達的。 而敏銳者僅僅是了知緣起

【英語翻譯】 It is said to be slow with forty (aspects). As it says in the Ornament of the Sutras: "Those two again and again, Their own minds are full of arising, For the sake of manifest joy in nirvana, It is considered that realization is slow." Those two refer to the Arhats of Hearers and Solitary Realizers generating the mind of enlightenment. So, did the Arhat of the Hearers realize emptiness or not? Some ancient teachers think that they did not realize the selflessness of persons, and the Solitary Buddha realized that half of the grasped phenomena is without self-nature, so they think that neither of them realized it. Although some argue that they realized it, I think, It should be understood like this: Even when the Hearer schools separated in the past, some thought there was a self, some thought there was no self, and some thought it was like an image. Because they had different ways of practicing the path, So in the time of fruition, they also followed the previous path, so it is understood that there were two cases of realization and non-realization. That is, the Arhats who entered the path of the Vaibhashikas, because they were more accustomed to clinging to things that existed before, only spoke of realizing the selflessness of persons, but did not realize the selflessness of phenomena, because they clung to characteristics. If one practices the path from the aspect of the Sutras, because of the depth of wisdom, it is thought that one realizes things like images. That is, those with sharp faculties, inferring from the aspect of form, realize that all phenomena are the same; while those with dull faculties know nothing other than what is indicated. Because they agree that they only realize selflessness of nature, both must realize that the clinging to the aggregates is empty. As it says in the Precious Garland: "As long as there is clinging to the aggregates, Then there is clinging to self in it. If there is clinging to self, then there is karma again, From that karma, rebirth will occur." And, if one realizes one thing as selfless, then one must realize all things as selfless. As it says in the Lankavatara Sutra: "What is the emptiness of one, That is the emptiness of all. How one looks at one thing, It is said that one looks at all things." That is, knowing that the fault of clinging to self leads to samsara, therefore, whether sharp or dull, they all agree that all phenomena are selfless. But the dull ones do not understand that all phenomena are without basis, but practice emptiness on the nature of phenomena, so they do not realize the selflessness of phenomena, which is expressed with a word of negating inferiority. And the sharp ones merely understand dependent origination.

============================================================

==================== 第 20 段 ==================== 【原始藏文】 ེས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་རྨི་ལམ་གྱི་བདེ་སྡུག་ཙམ་ལའང་སྐྲག་པས་ཞི་བར་མོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམན་པ་དགག་པ་ཙམ་དུ་ལུང་ཁ་ཅིག་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་བཤད་དེ། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་དག་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བར་མཐོང་བས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་སེམས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་མ་རྟོགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་དང་། དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མོས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཉིད་བླའི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་འདུས་མ་བྱས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཇི་ལྟར་ལགས་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་འདུས་མ་བྱས་ནི་རྒྱ་མཚོ་ལས་སྐྲའི་རྩེ་མོས་བླངས་པ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་ཆུང་ངོ་། །ཞེས་དང་། ཚངས་པ་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུས་སྨྲས་པ། ཉན་ཐོས་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་རང་གི་རྒྱུད་སྣང་བ་ཉི་ཚེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཤེས་རབ་དེས་བདག་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ཀྱི། ཞེས་པ་དང་། འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། དེ་དག་གིས་རྟོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡུངས་འབྲུ་སྲིན་གྱིས་ཟོས་པའི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཆུང་ངོ་། །ཞེས་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པར། སྤྲིན་མཐོངས་མཁའ་ལ་ཉི་བཞིན་འདིར་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་བློ་གྲོས་ཅན། །བློ་མིག་དག་པའི་འཕགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མཐོང་མ་ལགས། །ཞེས་བཤད་པ་རྣམས་སོ། །དངོས་པོ་འདི་དག་བདག་མེད་པའི་སྟོང་པར་མ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རགས་པ་རྡུལ་ཕྲན་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པས་ཀྱང་བདག་མེད་དེ་རགས་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཞིག་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་ཆོས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེའི་ཐབས་ལ་ཞུམ་ཞིང་འཁོར་བའི་ཉེས་པས་སྐྱོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུམ་ལས་ཀྱང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདོད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང་། མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་ལེའུ་འདི་བསྟན་པའི་ཚེ། དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་དང་། དགེ་སློང་མ་བརྒྱ་ཕྲག་ཉི་ཤུས་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདིའི་དོན་ཇི་ལྟར་དྲང་། དེས་ན་འཁྲུལ་སྣང་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བདག་མེད་པ་ཙམ་མཚུངས་ལ། འཁྲུལ་སྣང་འདིར་ཡུན་རིང་དུ་གནས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ རླབས་པོ་ཆེ

【漢語翻譯】 雖然具有了知的法性，但僅僅對夢中的苦樂也感到恐懼，因此傾向於寂滅。僅僅是爲了駁斥低劣，一些經文中說沒有證悟法無我。如《楞伽經》中說：『那些阿羅漢見到一切法由因緣而生，便認為可以從痛苦中解脫，但由於沒有證悟法無我，所以沒有從痛苦中解脫。』以及《無垢經》中說：『耽著空性的煩惱者尚且殊勝，聲聞和獨覺具有所緣的無煩惱者則並非如此。』請開示，他們現量證悟的無為法是如何具有所緣的？『他們的無為法就像從大海中取出一根頭髮的尖端一樣，非常小。』以及《梵天殊勝心請問經》中說：『舍利子說：聲聞隨逐聲音，以自身相續中微小的智慧而解脫的智慧，稱我為具有智慧者的殊勝。』以及《光明守護請問經》中說：『他們所證悟的空性就像芥子被蟲蛀蝕后的內部虛空一樣微小。』以及《寶性論》的註釋中說：『如雲遮蔽天空，如日照耀，在此，具有智慧者僅見一隅。具有清凈慧眼的聖者們也未能完全照見一切。』這些都是（相關的引文）。並非沒有證悟這些事物無自性的空性，即使證悟粗大的微塵等也是無自性的，因為執著粗大的心識已經消失了。然而，他們對於佛陀的教法如同恒河沙數，以及菩薩的行持廣大之方便感到畏懼，並且厭倦輪迴的過患。在《母經》中也說：『即使想要在聲聞地獲得寂滅，也應當修學般若波羅蜜多。』當宣說這部不平等與平等的章節時，五百比丘和二百比丘尼在沒有取受的情況下，心從諸漏中解脫。』等等，如何端正這些意義？因此，證悟錯亂顯現為無自性的智慧，僅僅在無自性上是相同的。但長期安住於此錯亂顯現中，利益眾生是極其偉大的。

【英語翻譯】 Although possessing the nature of knowing, they are afraid even of the happiness and suffering in dreams, and therefore incline towards peace. Merely to refute the inferior, some scriptures state that the selflessness of phenomena is not realized. As it is said in the Lankavatara Sutra: 'Those Arhats, seeing that all phenomena arise from causes and conditions, think to be liberated from suffering, but because they have not realized the selflessness of phenomena, they are not liberated from suffering.' And in the Vimalakirti Sutra: 'Even a defiled person who is devoted to emptiness is superior, while the Shravakas and Pratyekabuddhas who are without defilements but have objects of focus are not so.' Please explain, how do their unconditioned realities, which are directly realized, have objects of focus? 'Their unconditioned reality is as tiny as a hair's tip taken from the ocean.' And in the Brahma-visesa-cinta-prasna Sutra, Shariputra said: 'The Shravakas follow after sounds, and the wisdom that liberates them with the limited wisdom of their own continuum, I am called the supreme among those with wisdom.' And in the Kashyapa-parivarta Sutra: 'The emptiness that they realize is as small as the space inside a mustard seed eaten by a worm.' And in the commentary on the Uttaratantra: 'Like clouds obscuring the sky, like the sun shining, here, the wise only see a corner. Even the noble ones with pure eyes of wisdom do not fully see everything.' These are the (relevant quotations). It is not that they have not realized the emptiness of these things as selfless, even realizing coarse particles and so on is selfless, because the mind that grasps at the coarse has disappeared. However, they are daunted by the Buddha's teachings, which are like the sands of the Ganges, and the vast means of the Bodhisattva's conduct, and they are weary of the faults of samsara. In the Mother Sutra, it is also said: 'Even those who wish to attain peace in the Shravaka ground should train in the Prajnaparamita.' When this chapter on inequality and equality was taught, five hundred monks and two hundred nuns were liberated from the outflows without taking anything. How should these meanings be straightened out? Therefore, the wisdom that realizes the mistaken appearance as selfless is only the same in terms of selflessness. But abiding in this mistaken appearance for a long time to benefit sentient beings is extremely great.

============================================================

==================== 第 21 段 ==================== 【原始藏文】 ་བྱེད་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་མི་མཚུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉན་རང་འཕགས་པ་དེ་དག་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ནས་འཇུག་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐེག་ཆེན་ལམ་ལྔ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་སྔར་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་འཕགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། མཐོང་ལམ་གྱི་སྤངས་རྟོགས་དང་ནུས་པ་མཉམ་པ་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་ཚོགས་སྦྱོར་སྒོམ་པའི་ཉན་རང་གི་འཕགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྱི་རྟགས་ཀྱི་ཟུར་གཉིས་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ་ཁྱབ་པ་མེད་དོ། །ཡོད་ན་ས་དང་པོའི་སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་སུ་སྤྲུལ་དུས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཐལ། འཕགས་པ་ཡིན་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་དང་མཚུངས་སོ། །འདི་དག་གི་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པར་ཁོ་བོའི་བསྟན་བཅོས་རིན་ཆེན་ཐེམ་སྐས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཀུན་གཞི་མེད་པ་དགག་པ་ཡང་། དྲུག་པོ་རེས་མོས་ཉིད་དུ་ཁ་དོག་ལྔ་རེ་མོས་དང་མཚུངས་ཤིང་། ཐ་སྙད་དུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མེད་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། འཁོར་བར་འཇུག་པར་མི་རུང་བ་དང་། ལྡོག་པར་མི་རུང་བ་དང་། ཆད་ནས་འབྱུང་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི། དུས་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འཇུག་པའི་ཀུན་གཞི་མེད་ན་འཁོར་བར་ལུས་ལེན་པ་མེད་པར་ཐལ་ཏེ། བག་ ཆགས་ཀྱི་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མེར་མེར་པོའི་དུས་ན་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་དྲུག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པར་མི་རུང་བ་ནི། ཤེས་པ་རྫས་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་དུས་འགགས་པས་སོ། །ཆད་ནས་འབྱུང་བ་མི་རུང་བ་ནི། བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་ལ་ཚོགས་དྲུག་འབྱུང་བས་ན། ཚོགས་དྲུག་སྔ་མ་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ། འགགས་ནས་རིང་ཞིག་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ། ཉེར་ལེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིད་ལས་བྱུང་། །ཡིད་ནི་ཀུན་གཞི་ལས་བྱུང་སྟེ། །ཀུན་གཞི་ལས་ནི་སེམས་ཀུན་ཡང་། །དབའ་རླབས་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། དགོངས་འགྲེལ་ལས། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེ

【漢語翻譯】 應當知曉，（聲聞，獨覺）的行持方法與智慧和解脫不同。聲聞獨覺的聖者是從大乘資糧道的小部分進入的，因為大乘的佛陀需要成就大乘的五道以及隨行和返回的聯繫。聖者也不會變成凡夫，因為之前已經獲得了阿羅漢果位。也不會變成大乘的聖者，因為沒有獲得見道的斷證和能力相等。因為是修習大乘資糧加行道的聲聞獨覺的聖者，所以這兩個標誌的方面不能成立大乘的聖者，因為沒有遍及性。如果成立的話，那麼初地的菩薩在化現為佛陀的時候就應該是佛陀了，這和「是聖者卻顯現為佛陀」是相同的。這些的詳細分類應當參看我的著作《寶階》。

破斥阿賴耶識不存在：六者輪番就像五種顏色輪番一樣。名言上，阿賴耶識不存在是不可以的，因為不能進入輪迴，不能從輪迴中返回，以及不能斷滅后產生。第一點是：如果不存在恒時持續進入的阿賴耶識，那麼就應該不能在輪迴中受生，因為沒有習氣的所依，並且在懵懂的時候沒有色見等六識。不能從輪迴中返回是：在一個識的本體上，不存在煩惱所斷和能斷二者，因為五根識在聖道中入定的時候就停止了。不能斷滅后產生是：因為昏厥等之後會產生六識，所以六識不會從之前的六識產生，因為已經斷滅了很長時間了。身體也不會產生，因為是近取。如《楞伽經》所說：「識從意生，意從阿賴耶生，一切心從阿賴耶生，如波浪般生起。」以及《解深密經》所說：「取識甚深且微細，一切種子如水流般流淌，若執著為我則不可，此我未曾向孩童宣說。」

【英語翻譯】 It should be known that the methods of practice of (Śrāvakas and Pratyekabuddhas) differ from wisdom and liberation. Those noble Śrāvakas and Pratyekabuddhas enter from a small portion of the Mahāyāna accumulation path, because the Buddhas of the Mahāyāna need to accomplish the five paths of the Mahāyāna and the connection of following and returning. Noble ones also do not become ordinary beings, because they have previously attained the Arhat state. Nor do they become Mahāyāna noble ones, because they have not attained the abandonment and realization and equal abilities of the path of seeing. Because they are noble Śrāvakas and Pratyekabuddhas who practice the Mahāyāna accumulation and application paths, these two aspects of the sign cannot establish the Mahāyāna noble ones, because there is no pervasiveness. If it were established, then the bodhisattva of the first ground should be a Buddha when manifesting as a Buddha, which is the same as "being a noble one but appearing as a Buddha." For a detailed classification of these, one should refer to my treatise "The Jewel Staircase."

Refuting the non-existence of the Ālayavijñāna: The six alternate like the five colors alternate. In terms of convention, it is not permissible for the Ālayavijñāna to not exist, because it is not possible to enter into Saṃsāra, not possible to return from Saṃsāra, and not possible to arise after ceasing. The first point is: if there is no Ālayavijñāna that constantly continues to enter, then it should not be possible to take birth in Saṃsāra, because there is no basis for habits, and in a state of unconsciousness, there are no six consciousnesses such as seeing forms. It is not possible to return from Saṃsāra because on the basis of one entity of consciousness, there are no two, afflictions to be abandoned and the abandoner, because the five sense consciousnesses cease when one is in meditative equipoise on the noble path. It is not possible to arise after ceasing because after fainting and so on, the six consciousnesses arise, so the six consciousnesses do not arise from the previous six consciousnesses, because they have been interrupted for a long time. The body also does not arise, because it is a proximate cause. As it is said in the Laṅkāvatāra Sūtra: "Consciousness arises from mind, mind arises from Ālayavijñāna, all minds arise from Ālayavijñāna, like waves." And as it is said in the Saṃdhinirmocana Sūtra: "The grasping consciousness is deep and subtle, all seeds flow like a stream of water, it is not permissible to grasp as self, this I have not taught to children."

============================================================

==================== 第 22 段 ==================== 【原始藏文】 ས་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱིའང་གཅིག་ལས་འཕྲོས་པའི་ལུང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕན་ཡོན་བཞི་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། སྐྱེ་དགུ་ཀུན་གཞི་ལ་དགའ་བ་ཀུན་གཞི་ལ་ཀུན་དུ་དགའ་བ་ཀུན་གཞི་ལས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ། ཀུན་ གཞི་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་དག་ལ་ཀུན་གཞི་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་ན་ཉན་པར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐེག་ཆེན་མེད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། ཚུལ་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ། ལོངས་སྐུ་འདུས་བྱས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི། རྫས་མི་རྟག་པའམ་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུན་རྟག་པར་འདོད་པས་བསོད་ནམས་ལས་འདུས་བྱས་པར་འདོད་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་ཟད་དོ། །དེའང་སྙིང་པོའི་ཁམས་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཡོན་ཏན་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་བསལ་བས་སྐུ་གཉིས་མངོན་དུ་གྱུར་པར་བྱས་པ་ལ་རྒྱུས་བསྐྱེད་པར་བརྟགས་ཀྱང་བྲལ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དག་གྱུར་པ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་བས་ཀྱང་རྟག་དངོས་སུ་འགྱུར་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་དག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སངས་རྒྱས་ཁམས་དང་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་དང་། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ཏེ། ། དག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཡང་བསམ་བྱ་མིན། །ཞེས་སོ། །བདག་མེད་དང་མི་འགལ་ཏེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གློ་བུར་བའི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང་། ཀུན་གཞི་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་མི་འགལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་སྲབ་པ་ལ་བདེ་བར་ཁྱེད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་དང་མི་འགལ་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་གཏན་གྱི་མྱང་འདས་མ་ཡིན་ཞིང་། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རགས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁོ་བོ་ཅག་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ལ་བྱེད་ལ། ཁྱེད་ཀྱང་འགོག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡེ་སྣོད་དང་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། དགོས་པ་ཆེན་པོའི་ངོར་དགག་བྱ་ཆུང་ངུ་གནང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་མི་ཤེས་པས་བསླད་པའི་དགག་བྱར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལས་འབྲས་དང་མི་འགལ་ཏེ། ལས་རང་ཟད་དུ་འགྱུར་བ་ཐེག་ཆེན་ཡང་

【漢語翻譯】 同樣，聲聞乘也出自一的教證，如來功德四法經中說：「眾生喜愛阿賴耶，普遍喜愛阿賴耶，從阿賴耶中真實生起，對阿賴耶顯著喜愛者，為了捨棄阿賴耶而宣說佛法，則樂意聽聞。」就像這樣。破斥沒有大乘有三：沒有能立、有能害、相似之理。第一，有為法與無常不相違，因為報身不是有為法。如《寶性論》云：「非是造作任運成。」有些認為，事物是無常的或者剎那的相續，而認為常是恆常的，認為從福德產生的有為法，只不過是不傾向大乘而已。而且，對於本質上是同一體性的功德，沒有先後，以二資糧遣除遮蔽的垢染，使二身顯現，即使假立為以因生起，也是會分離的。如《經莊嚴論》云：「前後雖無別，然彼如來界，清淨而成佛。」等等，已經闡明。因此，如果認為會變成常實，那是不對的。因為從一切事物和非事物中解脫的如來智慧，是清淨見的行境，不可思議。如《寶性論》云：「佛界菩提佛功德，佛之事業亦如是，清淨有情亦非思。」與無我不相違，因為如來藏空性是暫時性的法，阿賴耶是剎那的相續。與痛苦不相違，因為你們也認為痛苦減弱就是快樂。與寂滅不相違，因為阿羅漢不是究竟的涅槃，而是平息了輪迴的粗重痛苦。而我們認為是佛的法身，你們也不認為是斷滅的涅槃。與律藏也不相違，因為為了重大的必要，允許小的遮止，並且菩薩不實行被煩惱和無知染污的遮止。與業果也不相違，因為業會自行窮盡，大乘也是如此。

【英語翻譯】 Similarly, the teachings that also originate from the Hearer Vehicle, such as in the Sutra on the Four Benefits of the Tathagata, state: "Beings delight in the ālaya, universally delight in the ālaya, truly arise from the ālaya, and those who manifestly delight in the ālaya will be willing to listen to the Dharma when it is taught for the sake of abandoning the ālaya." It is like that. There are three refutations against the non-existence of the Mahayana: the absence of proof, the presence of harm, and the similarity of reasoning. First, conditioned phenomena are not contradictory to impermanence, because the Sambhogakaya is not a conditioned phenomenon. As the Uttaratantra states: "Unmade and spontaneously accomplished." Some believe that things are impermanent or a momentary continuum, and that permanence is constant, and that conditioned phenomena arise from merit, which is merely not inclining towards the Mahayana. Moreover, for qualities that are of the same essence as the essence of the heart, without before or after, the obscuring stains are removed by the two accumulations, causing the two kayas to manifest. Even if it is hypothetically established as arising from a cause, it will still be separable. As the Ornament of the Sutras states: "Although there is no difference between before and after, that thusness is purified." And so on, it has been clarified. Therefore, if you think it will become truly permanent, that is not the case. Because the Tathagata's wisdom, which is liberated from all things and non-things, is the inconceivable realm of pure vision. As the Uttaratantra states: "The Buddha-dhatu, enlightenment, Buddha-qualities, and Buddha-activities, are not to be thought of even by pure beings." It is not contradictory to selflessness, because the Sugata-garbha is empty of adventitious dharmas, and the ālaya is a momentary continuum. It is not contradictory to suffering, because you also believe that the lessening of suffering is happiness. It is not contradictory to peace, because the Arhat is not ultimate Nirvana, but rather the coarse suffering of samsara is pacified. And we consider it to be the Dharmakaya of the Buddha, and you also do not believe in annihilationist Nirvana. It is also not contradictory to the Vinaya, because for the sake of great necessity, small prohibitions are allowed, and Bodhisattvas do not engage in prohibitions that are defiled by afflictions and ignorance. It is also not contradictory to karma and its effects, because karma will exhaust itself, and so will the Mahayana.

============================================================

==================== 第 23 段 ==================== 【原始藏文】 མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་མེད་ན་སངས་རྒྱས་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ་གཞན་དོན་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆོས་ལ་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། མ་ཚང་བ་དང་འགལ་བ་དང་། །ཐབས་མིན་དེ་ལྟར་མི་སྟོན་ཕྱིར། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ནི་ཐེག་པ་འདི། །ཐེག་ཆེན་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་མིན། །ཞེས་སོ། །ཚུལ་མཚུངས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་བཀའ་ མ་ཡིན་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ལུང་སྡེ་བཞི་མདོ་སྡེ་དང་བཅས་པའང་བཀའ་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་སོ། །ངེད་ཀྱི་ལུང་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པས་མཐུན་ལ། ཁྱེད་ཀྱི་ལུང་ངེད་ཀྱིས་ཁས་མི་ལེན་པས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མཐུན་སྣང་མ་གྲུབ་པས་བཀའ་མ་ཡིན་ན། ལུང་འདི་དག་ཕྱི་རོལ་པ་དང་མཐུན་སྣང་དུ་མ་གྲུབ་པས་བཀའ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །ངེད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་མ་ཐོས་པའི་ཕྱིར་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་འཐད་དེ། རབ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པས་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་པས་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཐམས་ཅད་བཀའ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། བདུད་དང་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་ཐེག་ཆེན་བཀའ་མིན་ན། །སྐྱོན་ནི་ཁྱེད་ཅག་ལ་ཡང་མཚུངས། །ཞེས་སོ། །ས་བཅུ་མེད་པ་དགག་པ་ནི། ས་བཅུ་མ་ཐོབ་པར་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སར་དབང་རྣམས་མ་ཐོབ་པས་ཚོགས་ཅུང་ཟད་ལས་མི་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པའི་ས་མཐོང་སྒོམ་དུ་གསོག་པ་འཐད་དོ། །ཉོན་མོངས་མ་སྤངས་ན་ལམ་ལ་བར་ཆད་མང་བས་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་སྦས་པའི་གཞུང་ལས། གང་ཚེ་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་པ། །ལུང་བསྟན་གྱུར་པ་དེ་ཡི་ཚེ། །ས་བརྒྱད་པ་ནི་ཐོབ་གྱུར་ཅིང་། །དབང་བཅུ་དག་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པ་དགག་པ་ནི། ཐུབ་ པ་ཉིད་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཀླད་ནད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྒྲིབ་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྷག་སྤྱོད་དང་རིང་འཕུར་ལ་དྲིས་པས་མ་རིག་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་ནས་འགྲོ་དོན་རྒྱུན་ཆད་པ་ན་ཐུགས་རྗེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདིས་ཀུན་གཞི་གཏན་མེད་དུ་འདོད་པ་དང་། ཉན་ཐོས་སངས་མི་རྒྱ་བར་འདོད་པ་དང་། རྟོགས་པ་འཕགས་པ་དང་མཉམ་ཡང་སའི་ཡོན་ཏན་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་འཕགས་པའི་ཆོས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། ཤི་ནས་ཐོད་པ་བོར་ཆོག་ལས་གཞན་དུ་སྤྲུལ་པ་མི་འབྱུང་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་རང་བ

【漢語翻譯】 因為不希望的緣故。有妨害者是：如果沒有大乘的法，那麼佛陀不可能出現，因為利他慈悲等等在聲聞的法中沒有。因為佛陀的因不齊全。如《經莊嚴論》中說：不齊全和相違，以及，不是方便那樣不顯示，聲聞的這個乘，不是名為大乘法。這樣說。相似的道理是：如果大乘不是佛語，那麼你們的四阿含經和經部也同樣不是佛語。我們的阿含經你們也承認，所以相同。如果你們的阿含經我們不承認，所以不是，如果這樣說，因為不成立共同顯現，如果不是佛語，那麼這些阿含經和外道不成立共同顯現，所以成為不是佛語的過失。如果說因為我們的聲聞沒有聽過，所以不是佛語，這也是不合理的，因為有善現等等，所以聽過的緣故。如果因為懷疑，所以不是佛語，如果這樣說，那麼佛陀的一切言語都成為不是佛語的過失，因為魔和外道懷疑的緣故。《入行論》中說：如果大乘不是佛語，那麼過失你們也同樣有。否定十地是：沒有獲得十地之前，在凡夫位沒有獲得權位，所以不能圓滿少許的資糧，因此，在聖者的見道修道位積累是合理的。如果沒有斷除煩惱，那麼道路上的障礙多，所以成為障礙的緣故。《法藏經》中說：何時燃燈佛，授記的那時，獲得第八地，也獲得十自在。如是出現。否定自續佛是：能仁本身成為不是佛陀的過失，因為沒有斷除腦病等等異熟的障礙，以及詢問樂行和遠飛，因為沒有斷除無明，以及過世后利生事業中斷，因為沒有大悲心。以這個道理，認為阿賴耶識完全沒有，以及認為聲聞不能成佛，以及證悟和聖者相同卻沒有地的功德，然而認為獲得聖者的法，以及死後可以丟棄頭蓋骨，除此之外不會出現化身，這些也被遮破了。現在是聲聞的各個宗派的自

【英語翻譯】 It is because of not wanting it. There is an obstacle: if there is no Mahayana Dharma, then Buddhas cannot arise, because altruistic compassion and so on are not present in the Dharma of the Hearers. It is because the cause of Buddhahood is incomplete. As it says in the Ornament of the Sutras: 'Incomplete and contradictory, and not showing it as a means, this vehicle of the Hearers is not called the Mahayana Dharma.' So it is said. The similar reasoning is: if the Mahayana is not the Buddha's word, then your four Agamas and the Sutras are also similarly not the Buddha's word. We agree with your Agamas, so it is the same. If we do not agree with your Agamas, then it is not so. If you say that, because a common appearance is not established, if it is not the Buddha's word, then these Agamas do not establish a common appearance with outsiders, so it becomes a fault of not being the Buddha's word. If you say that it is not the Buddha's word because our Hearers have not heard it, that is also unreasonable, because there are Subhuti and others, so it is because they have heard it. If it is because of doubt that it is not the Buddha's word, if you say that, then all the words of the Buddha become the fault of not being the Buddha's word, because demons and heretics doubt it. As it says in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: 'If the Mahayana is not the Buddha's word, then the fault is the same for you.' Refuting the absence of the ten grounds: without having attained the ten grounds, one does not obtain the powers in the stage of an ordinary being, so one cannot perfect even a small amount of accumulation. Therefore, it is reasonable to accumulate in the stages of seeing and cultivating of the noble ones. If one has not abandoned afflictions, then there are many obstacles on the path, so it becomes an obstacle. As it says in the Hidden Dharma Sutra: 'When the lamp-maker, prophesied, at that time, the eighth ground is attained, and the ten powers are also attained.' As it appears. Refuting the self-sufficient Buddha: the Sage himself becomes the fault of not being a Buddha, because he has not abandoned the obscurations of maturation such as brain disease, and because he has not abandoned ignorance by asking about joyful conduct and far-flying, and because the benefit of beings ceases after passing away, because there is no great compassion. By this reasoning, the belief that the Alaya consciousness is completely non-existent, and the belief that Hearers cannot become Buddhas, and that realization is the same as that of the noble ones but there are no qualities of the grounds, and yet the belief that one has attained the Dharma of the noble ones, and that one can discard the skull after death but no other emanations will occur, these are also refuted. Now, the self-

============================================================

==================== 第 24 段 ==================== 【原始藏文】 ཞིན་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི། སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་དེ། བྱེ་བྲག་པ་དང་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཉེ་བ་ལ་དགོངས་ནས་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྟན་པས། ཡུ་བུ་ཅག་བློ་དམན་པ་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མི་རྟོགས་ཤིང་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་ཏེ། རེ་ཞིག་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ཙམ་མོ། །དེའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་རྟོགས་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་བཤད་མཛོད་ཆེན་མོ་ཡིན་པས། དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཚད་མར་ཁས་བླང་ངོ་ཟེར་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། ཡང་བསྟན་བཅོས་ ནི་གང་ཟག་གིས་བྱས་པ་ཡིན་པས་རང་གི་རྟོག་པས་གཟུ་བོར་མ་སྦྱར་བའང་སྲིད་དེ་ཚད་མར་མི་རུང་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་སྤྱན་རྒྱས་པ་ཐུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པའི་མདོ་ཚད་མར་བཟུང་ངོ་། །ཞེས་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལ་མདོ་སྡེ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་སོགས། །རྣམ་བདུན་གཞུང་གི་དོན་རིག་ཡང་དག་མིན། །དང་པོ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་མང་ཡང་གཙོ་ཆེ་བ་བདུན་འདོད་དེ། ཤེས་བྱའི་གཞི་ལྔ། འཇིག་པ་དོན་གཞན། དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ། བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག །ཤེས་པས་རང་དང་ཡུལ་མི་རིག་པ། མཚན་མཚོན་ཐ་དད། ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་གཞི་ལྔར་ངེས་ཏེ། གཟུགས། སེམས། སེམས་བྱུང་། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད། འདུས་མ་བྱས་སོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་ནི། གཟུགས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ལ། དབྱེ་ན་རྒྱུའི་གཟུགས་བཞི། འབྲས་གཟུགས་བཅུ་གཅིག་བསྡོམས་པས་བཅོ་ལྔ་ཡོད་དེ། མཛོད་ལས། གཟུགས་ནི་དབང་པོ་ལྔ་དང་དོན། །ལྔ་དང་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་ཉིད། །ཅེས་སོ། །རྒྱུའི་གཟུགས་ས་ཆུ་མེ་རླུང་བཞིའོ། །འབྲས་གཟུགས་བཅུ་གཅིག་ནི། མིག །རྣ་བ། སྣ། ལྕེ། ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་ལྔ། གཟུགས། སྒྲ། དྲི། རོ། རེག་བྱ་སྟེ་ཡུལ་ལྔ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་བསྟན་དུ་མེད་ལ། ཐོགས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་ལ་གཡེང་བ་དང་། སེམས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལའང་དགེ་བ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བའི་སྡོམ་པ་དང་། མི་དགེ་བ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། བར་མའི་དགེ་མི་དགེ་རྒྱུན་ཆགས་པར་འབྱུང་བར་ངེས་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། གཡེང་དང་སེམས་མེད་པ་ཡི་ཡང་། །དགེ་དང་མི་དགེ་རྗེས་འབྲེལ་གང་། །འབྱུང་བ་ཆེ་རྣམས་རྒྱུར

【漢語翻譯】 顯揚聖教者，乃各自之自性二種，即說一切有部與經部。其中經部，乃佛陀鑑於所化有情根器利，鄰近菩提，以種種意趣而宣說。庸俗之輩，智慧淺薄，僅見此岸者，不能領悟，亦不能確定，僅為一時信賴之教證而已。若能領悟其意趣為何，並加以確定者，乃論著《大毗婆沙論》，故云：如是如是，承認為量。隨彼之後者，乃說一切有部。又，論著乃由人所造，或有未以公正之心衡量自之分別念者，故不可為量。是故，於一切法無有障礙之眼開闊者，唯有能仁所說之經，承認為量。如是隨彼之後者，稱為經部。其中，最初，說一切有部以知識之五蘊等，七種論之義理，並非真實。最初，說一切有部之宗派雖多，然主張主要者有七種，即知識之五蘊、壞滅為異體、三時實有、不可言說之我、識不能識自與境、名與義相異、不耗損之物。最初者，謂一切所知皆決定為五蘊，即色蘊、受蘊、想蘊、行蘊、識蘊。其中，色蘊之體性，乃可變礙之相。若分，則有四大種之色，四大所造之色十一，總合為十五。如《俱舍論》云：色者，五根與五境，及無表色。四大種之色為地、水、火、風四者。四大所造之色十一者，即眼、耳、鼻、舌、身之五根，色、聲、香、味、觸之五境，及無表色。彼即不可表示，亦無有障礙者。彼亦于散亂于外境，及無心之等持中，亦有善法相續生起之律儀，及不善法相續生起之非律儀，及中間之善與不善決定相續生起。如《俱舍論》云：散亂與無心，善與不善隨，生起大種因。

【英語翻譯】 The one who illuminates the sacred teachings is none other than the two aspects of individual nature: the Vaibhashika and the Sautrantika. Among them, the Sautrantika is based on the Buddha's intention for sentient beings with sharp faculties and proximity to Bodhi, teaching through various intentions. Those of common intellect, with shallow wisdom, who only see this shore, cannot comprehend or ascertain it, merely accepting it as a temporary scriptural authority. To understand what its intention is and to ascertain it is the treatise "Great Vaibhasha." Therefore, they say, "It is as it is, accepted as valid." Those who follow it are the Vaibhashikas. Furthermore, treatises are created by individuals, and there may be those who do not impartially measure their own conceptualizations, so they cannot be considered valid. Therefore, the Sutras spoken by the All-Knowing One, whose eyes are unobstructed in all phenomena, are accepted as valid. Those who follow it are called Sautrantikas. Among them, firstly, the Vaibhashikas' understanding of the five aggregates of knowledge, etc., and the meaning of the seven treatises is not accurate. Initially, although there are many tenets of the Vaibhashikas, they assert that the main ones are seven: the five aggregates of knowledge, destruction as a separate entity, the existence of the three times, the inexpressible self, consciousness not knowing itself and its object, the difference between name and meaning, and the non-depleting substance. The first is that all knowable things are determined as the five aggregates: form, feeling, perception, formation, and consciousness. Among them, the nature of the form aggregate is the characteristic of being changeable. If divided, there are the four elemental forms, and the eleven derived forms, totaling fifteen. As the Abhidharmakosha says: "Form is the five senses and the five objects, and the non-revealing form." The four elemental forms are earth, water, fire, and wind. The eleven derived forms are the five sense organs of eye, ear, nose, tongue, and body; the five objects of form, sound, smell, taste, and touch; and the non-revealing form. That is unshowable and unobstructed. Moreover, even in distraction to external objects and in samadhi without mind, there is the discipline of virtuous qualities continuously arising, and the non-discipline of non-virtuous qualities continuously arising, and the intermediate virtuous and non-virtuous qualities are determined to arise continuously. As the Abhidharmakosha says: "In distraction and without mind, whatever virtuous and non-virtuous follows, the great elements are the cause.

============================================================

==================== 第 25 段 ==================== 【原始藏文】 ་བྱས་པ། །དེ་ནི་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་བརྗོད། །ཞེས་དང་། རྣམ་རིག་མིན་རྣམས་གསུམ་ཞེས་བྱ། །སྡོམ་དང་སྡོམ་པ་མིན་དང་གཞན། །ཞེས་སོ། །སེམས་ཀྱི་གཞི་ནི་དོན་ཙམ་རིག་པ་སྟེ། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གོ། །མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་སོགས་དངོས་སུ་མཐོང་བས་སོ། །ཡུལ་འཛིན་པའང་མིག་རྣ་བ་ཡིད་གསུམ་གྱིས་བུམ་སོགས་རྒྱང་ན་ཡོད་པ་འཛིན་ལ། སྣ་ལྕེ་ལུས་གསུམ་གྱིས་ནི་ཡུལ་དང་ཕྲད་དུས་ཡུལ་གྱི་རྡུལ་དང་དབང་པོའི་རྡུལ་གྲངས་མཉམ་པར་འཛིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། མིག་དང་ཡིད་དང་རྣ་བ་ནི། །ཡུལ་དང་མ་ཕྲད་གསུམ་གཞན་དུ། །སྣ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་ནི། །ཡུལ་ནི་མཉམ་པར་འཛིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི་ནི། དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་སྟེ། དབྱེ་ན་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ནི། རེག་པ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཚོར་ བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པ་སྟེ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ལྔ་དང་། འདུན་པ་དང་། མོས་པ་དང་། དྲན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་སྟེ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལྔ་དང་། དད་པ་དང་། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་། མ་ཆགས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་། གཏི་མུག་མེད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། བག་ཡོད་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་། རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་སྟེ། དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཁོང་ཁྲོ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། མ་རིག་པ་དང་། ལྟ་བ་དང་། ཐེ་ཚོམ་སྟེ་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་དང་། ཁྲོ་བ་དང་། ཁོན་དུ་འཛིན་པ་དང་། འཆབ་པ་དང་། འཚིག་པ་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། སེར་སྣ་དང་། སྒྱུ་དང་། གཡོ་དང་། རྒྱགས་པ་དང་། རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་། ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་། ཁྲེལ་མེད་པ་དང་། རྨུགས་པ་དང་། རྒོད་པ་དང་། མ་དད་པ་དང་། ལེ་ལོ་དང་། བག་མེད་པ་དང་། བརྗེད་ངས་པ་དང་། རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། གཉིད་དང་། འགྱོད་པ་དང་། རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་སྟེ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་བཞི་དང་བསྡོམས་པས་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ནི། ཚོར་དང་སེམས་པ་འདུ་ཤེས་དང་། །འདུན་དང་རེག་དང་བློ་གྲོས་དྲན། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་མོས་པ་དང་། །ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་ཐམས་ཅད་ ལའོ། །དད་དང་བག་ཡོད་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས། །བཏང་སྙོམས་ངོ་ཚ་ཤེས་ཁྲེལ་ཡོད། །རྩ་བ་རྣམ་གཉིས་མི་འཚེ་དང་། །བརྩོན་འགྲུས་རྟག་ཏུ་དགེ་ལ་འབྱུང་། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ལས་རྫས་ཐ་དད་ཅིང་། གནས

【漢語翻譯】 已經做了。那是不作表詮識。如是說。非表詮識有三種。律儀和非律儀及其他。如是說。心的基礎僅僅是知覺事物，即眼識等六識。如經部宗所說，不是執持隱蔽之境，因為是如實見到瓶子等。執持境也是眼、耳、意三者執持遠處存在的瓶子等，鼻、舌、身三者則在與境相觸時，執持與境的微塵和根的微塵數量相等。如彼處所說：眼和意和耳，與境不觸另三者，鼻等三者，想是與境相等執持。如是說。心所的基礎是執持事物的差別，分類有五十一個，即觸、作意、受、想、思，這是五種遍行；欲、勝解、念、等持、慧，這是五種別境；信、知慚、有愧、無貪、無嗔、無癡、精進、輕安、不放逸、舍、不害，這是十一種善心所；貪、嗔、慢、無明、見、疑，這是六種根本煩惱；忿、恨、覆、惱、嫉、慳、誑、諂、憍、害、無慚、無愧、昏沉、掉舉、不信、懈怠、放逸、失念、散亂、不正知，這是二十種近分煩惱；睡眠、惡作、尋、伺，這是四種不定心所，總共五十一個。受與思和想，欲與觸及慧與念，作意與勝解和，等持於一切心。信與不放逸極輕安，舍知慚愧皆具足，二根本不害與，精進恒常生於善。如是等等。所有這些都與心是不同實體，並且，處

【英語翻譯】 has been done. That is called non-manifesting cognition. It is said that there are three types of non-manifesting cognitions: vows, non-vows, and others. It is said that the basis of mind is merely the perception of objects, namely the six consciousnesses such as eye consciousness. According to the Sautrāntika school, it does not grasp hidden objects, because it actually sees things like pots. Grasping objects also involves the eye, ear, and mind grasping distant objects like pots, while the nose, tongue, and body grasp objects when they come into contact with them, holding the same number of particles as the object and the root. As it says there: The eye, mind, and ear, do not touch the object, the other three, the nose and so on, are thought to grasp the object equally. So it is said. The basis of mental factors is grasping the distinctions of objects, and there are fifty-one types: contact, attention, feeling, perception, and intention, which are the five omnipresent ones; desire, conviction, mindfulness, samādhi, and wisdom, which are the five object-determining ones; faith, shame, embarrassment, non-attachment, non-hatred, non-ignorance, diligence, pliancy, conscientiousness, equanimity, and non-harmfulness, which are the eleven virtuous ones; attachment, anger, pride, ignorance, views, and doubt, which are the six root afflictions; wrath, resentment, concealment, vexation, jealousy, stinginess, deceit, cunning, arrogance, harmfulness, shamelessness, lack of embarrassment, drowsiness, excitement, lack of faith, laziness, recklessness, forgetfulness, distraction, and non-intelligence, which are the twenty secondary afflictions; sleep, regret, investigation, and analysis, which are the four variable mental factors, totaling fifty-one. Feeling, thought, perception, desire, touch, wisdom, and mindfulness, attention, conviction, and samādhi are in all minds. Faith, conscientiousness, extreme pliancy, equanimity, knowing shame and having embarrassment, the two roots of non-harmfulness, and diligence always arise in virtue. Like that and so on. All of these are different entities from the mind, and the place

============================================================

==================== 第 26 段 ==================== 【原始藏文】 ་དང་། དམིགས་པ་དང་། རྣམ་པ་དང་། དུས་དང་། རྫས་མཚུངས་པ་ལྔས་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། རེག་པ་དང་མིག་ཤེས་གཉིས་དབང་པོ་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་དམིགས་པ་དང་། གཉིས་ཀས་ཀྱང་སྔོན་པོར་འཛིན་པ་དང་། རྫས་རེ་རེ་བར་མཉམ་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་ཤེས་ནི། །དོན་གཅིག་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ནི། །རྟེན་དང་དམིགས་པ་རྣམ་བཅས་དང་། །མཚུངས་པར་ལྡན་པའང་རྣམ་པ་ལྔ། །ཚོར་བ་མྱོང་བ་འདུ་ཤེས་ནི། །མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་བཞི་ལས་གཞན། །ཞེས་སོ། །མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ནི། ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་སྟེ། ཐོབ་པ་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང་། སྲོག་གི་དབང་པོ་དང་། རིགས་མཐུན་པ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ་དང་། གནས་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། མིང་གི་ཚོགས་དང་། ཚིག་གི་ཚོགས་དང་། ཡི་གེའི་ཚོགས་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་། འཇུག་པ་ དང་། སོ་སོར་ངེས་པ་དང་། འབྱོར་འབྲེལ་དང་། མགྱོགས་པ་དང་། གོམས་པ་དང་། དུས་དང་། ཡུལ་དང་། གྲངས་དང་། ཚོགས་པའོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཟུགས་སེམས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གསུམ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའོ། །ཐལ་མོ་དང་ཁུ་ཚུར་ལྟར་གནས་ཀྱི་ལྡོག་རྫས་ཐ་དད་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་པའི་གཞི་ནི། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །དེ་ཉིད་ལས། འདུས་མ་བྱས་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ། །ནམ་མཁའ་དང་ནི་འགོག་པ་གཉིས། །ཞེས་སོ། །དེ་གསུམ་ཆར་རྟག་དངོས་ཀྱི་རྫས་སུ་གྲུབ་པའོ། །འཇིག་པ་དོན་གཞན་ནི་བུམ་པ་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ་དང་། གནས་པ་དང་། མི་རྟག་པའོ། །དེ་བཞི་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པ་རྗེས་སུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་སྟེ། སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ། རྒ་བའི་རྒ་བ། གནས་པའི་གནས་པ། འཇིག་པའི་འཇིག་པའོ། །དེ་ལྟར་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་། བུམ་པའི་རྫས་བརྒྱད་དང་། བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་མི་རེང་བཅུ་དྲུག་གཤིབས་པ་ལྟར། རྫས་ཐ་དད་པར་དུས་གཅིག་ཏུ་རྫས་སུ་གྲུབ་ནས་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་བུམ་པ་སྐྱེ་དུས་རྩ་བའི་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བས་མ་འོངས་པའི་ས་ནས་ད་ལྟར་གྱི་སར་འདྲེན་པའོ། །དེས་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་བརྒྱད་ སྐྱེ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་པོ་དེའི་མཐུ་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེ་བ

【漢語翻譯】 以及，對境，相，時，和本體相同這五者隨心而行，即觸和眼識二者從一個根源產生，如瓶子一般對一個對境于同一時間專注，二者也都執著藍色，本體各自平等。如《俱舍論》中所說：心與意及識，意義一，心與心所，所依與對境，以及相，具足五種相同。感受是領受，意識是執取相狀的自性。行蘊不同於其他四蘊。如是說。不相應的行有二十三種，即：獲得，無想定的等持，滅盡定的等持，無想，命根，同類，生，老，住，無常，名句，詞句，語句，異生，進入，各別決定，和合，快速，串習，時，方，數，和合。所有這些都與色、心、心所三者本體各異。如手掌和拳頭一樣，是狀態的相異，本體各異。非緣起之基是：非由因緣所生，即虛空，分別滅和非分別滅這三者。《彼論》中說：非緣起亦有三種，虛空以及二滅。如是說。這三者都成立為常實的本體。壞滅的異義是指瓶子所代表的有為法的四種特徵，即生，老，住，無常。這四種有為法所代表的隨後的四種特徵是：生的生，老的老，住的住，滅的滅。這樣，四種特徵和隨順的四種特徵，以及瓶子的八種本體，這十六者如十六根木頭並排一樣，本體各異地在同一時間成立為本體而存在。其中，瓶子產生時，根本的生和生的生將從未來之地牽引到現在的狀態。因此，瓶子等八法 的產生是其他生的力量，那個生

【英語翻譯】 And, the five that follow the mind are: object, aspect, time, and identity of substance. That is, touch and eye consciousness arise from one sense organ, and like a vase, they focus on one object at the same time, and both grasp blue, and the substances are equal to each other. As it says in the Treasury of Knowledge: Mind, intellect, and consciousness are one meaning, mind and mental factors, support and object, and aspect, possess five similarities. Feeling is experiencing, and perception is the nature of grasping characteristics. Formations are different from the other four aggregates. Thus it is said. Non-associated formations are twenty-three, namely: attainment, the meditative absorption of non-perception, the meditative absorption of cessation, non-perception, life faculty, homogeneity, birth, aging, abiding, impermanence, collection of names, collection of words, collection of letters, individual being, entering, distinct determination, aggregation, quickness, habituation, time, place, number, and assembly. All of these are different in substance from the three: form, mind, and mental factors. Like the palm of the hand and the fist, they are different in state and different in substance. The basis of the unconditioned is that which is not born from causes and conditions, namely: space, analytical cessation, and non-analytical cessation, these three. As it says in that very text: The unconditioned also has three aspects, space and the two cessations. Thus it is said. All three of these are established as permanent and real substances. The different meaning of destruction refers to the four characteristics that represent a conditioned phenomenon, such as a vase: birth, aging, abiding, and impermanence. The four characteristics that represent conditioned phenomena are followed by four characteristics: the birth of birth, the aging of aging, the abiding of abiding, the destruction of destruction. Thus, the four characteristics and the four corresponding characteristics, as well as the eight substances of a vase, these sixteen are like sixteen logs of wood lined up, existing as substances at the same time in different substances. Among them, when a vase arises, the root birth and the birth of birth draw from the future state to the present state. Therefore, the birth of the eight phenomena such as a vase is the power of that other birth, that birth

============================================================

==================== 第 27 段 ==================== 【原始藏文】 ་ནི་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བའི་མཐུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་མི་འཇིག་པ་ལ་འཇིག་པ་གཞན་པོ་དེས་འཁོར་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་འདས་པའི་སར་འཕུལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། མཚན་ཉིད་དག་ནི་སྐྱེ་བ་དང་། །རྒ་དང་གནས་དང་མི་རྟག་ཉིད། །དེ་དག་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་ལ་སོགས། །དེ་ཆོས་བརྒྱད་དང་གཅིག་ལ་འཇུག །ཅེས་སོ། །དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་ནི། དེས་ན་འདས་པའི་དངོས་པོ་བུམ་པ་ཆག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཏན་མ་ཞིག་པར་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་། མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་ཉི་མ་བདུན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔོན་ནས་རྟག་ཏུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ས་ན་བསྐལ་པས་མི་མཐོང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མེད་པའོ། །དངོས་པོ་རྣམས་རྟག་ཏུ་ཡོད་ན་དུས་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་གང་གིས་འབྱེད་ཅེ་ན། རང་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པ་ནི་འདས་པའོ། །བྱ་བ་མ་བྱས་པ་ནི་མ་འོངས་པའོ། །བྱེད་བཞིན་པ་ནི་ད་ལྟར་བའོ། །འོ་ན་ཕྱིས་ཀྱི་བུམ་པ་འཇིམ་དུས་སུ་ཡོད་ན་གྲངས་ཅན་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན་ཡོད་དེ། ད་ལྟར་གྱི་སར་སྐད་ཅིག་ལས་མི་གནས་ཤིང་སྐད་ཅིག་ཇི་སྙེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇིམ་པ་དང་། བུམ་པ་དང་། གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བུམ་པ་ཉིད་མ་སྐྱེས་པའི་བར་དུ་མ་འོངས་པའི་ས་ན་ཡོད་ལ་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་ཕན་ཆད་འདས་ པའི་སར་འབྱོལ་བ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་ནི། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་པ་པོའི་གང་ཟག་གི་བདག་གཅིག་ནི་ངེས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་མིས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་ནས་ལྷར་སྐྱེས་པ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པའི་མིའི་ཕུང་པོ་འགག་པས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་། ལྷའི་ཕུང་པོས་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་བསྲུངས་པར་འབྲས་བུ་མྱོངས་པས་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྲིད་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་དུས་ཕུང་པོ་འདོར་ཡང་བདག་གཅིག་པུ་དེས་སྔོན་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་དེ། ལུང་ལས། ང་དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་བུར་གྱུར་པ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་ཆེན་ཏོག་ལ་མེ་ཏོག་ཕུལ་བས་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་ལྷའི་ལུས་ཐོབ་ནས་ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་ནའང་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པས་ཤེས་ལ། བདག་གིས་དགེ་བ་སྔོན་དུ་གསོག་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་སོག་པ་པོ་ཕྱི་མར་བདག་མྱོང་བ་པོ་དེའི་མགོན་སྐྱབས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །སུ་ཞིག་བདག་གི་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་གིས་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ནི། །བདག་ཉིད་གཅིག་པུས་མྱོང་བར

【漢語翻譯】 是生的生之力。同樣，對於不壞的瓶子，另一個壞滅會將其連同八種相續一起推向過去之處。如《俱舍論》云： 「自性即是生，老住與無常，彼等生之生，彼與八法合。」如是。三時實有是：因此，過去的物體，如破裂的瓶子等，並非完全消失，而是恒常存在。未來的物體，如七日等，也早已恒常存在，只是在過去和未來的處所，劫末時無法看見，也無法受用。若物體恒常存在，那麼以何區分三時呢？已完成產生各自果之作用者，是過去。未作者，是未來。正在作者，是現在。那麼，後來的瓶子在泥土時存在，與數論派有何區別呢？有區別。因為在現在的處所，不住於一剎那，並且剎那間，泥土、瓶子和瓦片等因果各異。因此，瓶子在未生之前，存在於未來之處，一旦生起，從那一剎那起，便流向過去之處。不可言說的我：作者和受用果報的補特伽羅之我，必定存在。否則，若人守護戒律而生於天界，則守護戒律之人的身體滅亡，所作之事便會徒勞無功。天人的身體未守護戒律卻享受果報，則會陷入未作而遇之過失。因此，從一生傳遞到另一生時，雖然捨棄了身體，但唯有此一我受用先前所作之業的果報。如經云：「我于彼時為婆羅門子時，向如來寶頂獻花，故五百世得天身，如今成佛，亦以名號莊嚴。」由此可知，我先前所積之善，彼時積者，於後世我受用者，將成為彼之怙主。彼經云：「自己是自己的怙主，誰會成為自己的怙主？自己所作之業，唯有自己受用。」

【英語翻譯】 It is the power of the arising of arising. Similarly, for an imperishable pot, another destruction propels it, along with the eight continuities, to the past place. As the Abhidharmakosha says: "The characteristics are arising, aging, abiding, and impermanence. These, such as the arising of arising, combine with these eight dharmas." Thus it is. The three times are substantially existent: Therefore, past objects, such as broken pots, etc., do not completely disappear but always exist. Future objects, such as seven days, etc., also always exist from the beginning, but in the past and future places, they are not visible at the end of the kalpa and cannot be enjoyed. If objects always exist, then what distinguishes the three times? That which has completed the action of producing its own fruit is the past. That which has not acted is the future. That which is acting is the present. Then, if the later pot exists in the clay, what is the difference from the Samkhya school? There is a difference. Because in the present place, it does not abide for a moment, and in an instant, the causes and effects of clay, pots, and tiles, etc., are different. Therefore, the pot exists in the future place until it is not born, and once it arises, from that moment on, it flows to the past place. The inexpressible self: The self of the person who acts and enjoys the fruits of actions must exist. Otherwise, if a person keeps the precepts and is born in the heavens, the body of the person who kept the precepts will perish, and the actions will be in vain. The body of the god who did not keep the precepts enjoys the fruits, which would lead to the fault of encountering what was not done. Therefore, when passing from one life to another, although the body is abandoned, only this one self enjoys the fruits of the actions previously performed. As the sutra says: "When I was a Brahmin boy at that time, I offered flowers to the Tathagata Jewel Crown, so for five hundred lifetimes I obtained the body of a god, and now that I have become a Buddha, I am also adorned with names." From this it is known that the merit I accumulated earlier, the one who accumulated it at that time, will become the protector of the one who enjoys it in the future. That very sutra says: "The self is one's own protector, who will be one's protector? The actions done by oneself, only oneself will enjoy."

============================================================

==================== 第 28 段 ==================== 【原始藏文】 ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཕུང་པོ་འདི་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་ལས་ལོགས་ན་ཡང་མེད་དོ། །རྟག་པར་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་ལ། མི་རྟག་པ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། །ཤེས་པས་རང་དང་ཡུལ་མི་རིག་པ་ ནི། བློས་རང་ཉིད་མི་རིག་སྟེ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རིག་པའོ། །ཡུལ་རིག་པ་ནི་སེམས་ཀྱིས་མི་རིག་སྟེ། སེམས་ཐོགས་མེད་ཡིན་པས་བར་དུ་ཆོད་པའང་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དབང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པའོ། །དེ་ཡང་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མི་རིག་གི། རྣམ་ཤེས་ལ་རྟེན་དང་བཅས་པས་རིག་སྟེ། མཛོད་ལས། མིག་གི་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་རྟེན་བཅས། །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་མིན། །གང་ཕྱིར་བར་དུ་ཆོད་པ་ཡི། །གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་ལོ། །ཞེས་སོ། །མཚན་མཚོན་ཐ་དད་པ་ནི། དཀར་ཟལ་ལྐོག་ཤལ་གྱིས་བ་གླང་དུ་མཚོན་པ་ན་དེ་གསུམ་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། ལྐོག་ཤལ་དཀར་ཟལ་དང་གཅིག་ན། ལས་བྱེད་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་བ་གླང་དང་བྱེད་པོ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས། མཚན་མཚོན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོས་དང་། ཕྱེ་དང་། འཐག་པའི་མི་གསུམ་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མི་གསུམ་ལྟར་རྫས་ཐ་དད་པ་གསུམ་དུ་ཡོད་དོ། །ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་ནི། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ཐོབ་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་བྱས་པ་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་བུ་ལོན་གྱི་ཡི་གེ་ལྟ་བུ་གཞི་ལུང་མ་བསྟན་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གསུམ་ལས་ཐ་དད་པ། དེ་འགགས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཚེ་འདི་ལ་བརྟེན་པ་སོ་སོར་གནས་སོ། །འཆི་བའི་ཚེ་འདོད་ཁམས་པའི་ཡང་དགེ་མི་དགེ་ གཅིག་ཏུ་འདྲིལ་ལོ། །འདོད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆུད་མི་ཟ་བ་དག་སྟེ། རྫས་གཅིག་ཏུ་སྦྲགས་ནས་ཚེ་འཕོས་པའོ། །ལས་རྣམ་པར་སྨིན་ཡང་ཆུད་མི་ཟ་མི་འགག་པར་རོར་གནས་ཏེ། བུ་ལོན་འཁོར་བའི་ཆགས་ཡིག་མ་སུབས་པ་བཞིན་ནོ། །ནམ་འགག་ཅེ་ན་ཕྱིར་འོང་ཐོན་དུས་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་ས་པའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་འགགས་པས་འབྲས་བུ་འཕོས་དུས་འགག་གོ། །ཁམས་ལས་འདས་པས་ཀྱང་འགག་སྟེ། ཕྱིར་མི་འོང་གཟུགས་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་དུས་འདོད་པའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཙམ་འགག་གོ། །ལྷག་མེད་ཐོབ་དུས་ཐོབ་པ་ཐམས་ཅད་འགག་སྟེ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་ཤེ་ལས། དབང་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཆུད། །མི་ཟ་ལས་ནི་བུ་ལོན་བཞིན། །དེ་ནི་ཁམས་ལས་རྣམ་པ་བཞི། །དེ་ཡང་རང་

【漢語翻譯】 འགྱུར། །說是這樣。雖然如此，我既不是這個蘊，也不在蘊之外。既不能說是常，也不能說是無常。識不能認知自身和對境，因為智慧不能認知自身，因為能知和所知是二元的。然而，能被其他所認知。對境不能被心所認知，因為心是無礙的，如果中間有阻隔也能被認知，那就太過分了。然而，能被根識所認知。但也不是所有根識都能認知，而是依靠具有所依的識才能認知。如《俱舍論》所說：「眼之色等具所依，彼所依之識非有，何以中間有隔礙，色等無見故。」意思是說，眼識需要依靠眼根才能見色。名稱和所詮不同，比如用白色的鬃毛和尾巴來表示牦牛，這三者不能是同一個實體。如果尾巴和白色的鬃毛是同一個，那麼作用者就變成了一個，牦牛和作用者也變成了一個，因此不能作為名稱和所詮。就像磨麥芽的人、麥粉和石磨三者不能是同一個一樣。然而，就像這三個人一樣，存在著三個不同的實體。不失壞之物是：由不相應行法的獲得差別所產生的「不失壞」之物，就像借據一樣，是未指明所依的色、心和心所之外的法。即使它消失了，也能產生結果。它依賴於此生而各自存在。死亡時，欲界善與不善 融為一體。欲界、色界、無色界、無漏的不失壞之物，混合成一個實體而轉生。業雖然成熟了，但「不失壞」不會消失，而是保持原樣，就像沒有被抹去的輪迴債務清單一樣。什麼時候消失呢？當一來果、一來向、預流果的補特伽羅的「不失壞」等消失時，也就是果位轉移時消失。超越界也會消失，比如不來果在色界和無色界轉生時，只會消失欲界的「不失壞」。獲得無餘涅槃時，所有獲得都會消失，因為是超越三界之上的補特伽羅。如《中觀根本慧論》所說：「如其勢力有損耗，不失壞業如負債，此是界中四種相，彼亦自

【英語翻譯】 འགྱུར། །It is said so. Although it is so, I am neither this aggregate, nor am I separate from the aggregate. It cannot be said to be permanent, nor can it be said to be impermanent. Consciousness cannot recognize itself and its object, because wisdom cannot recognize itself, because the knower and the known are dualistic. However, it can be recognized by others. The object cannot be recognized by the mind, because the mind is unobstructed, and if it could recognize even with an obstruction in between, that would be too much. However, it can be recognized by the sense faculty itself. But not all sense faculties can recognize it; it is recognized by the consciousness that has a basis. As the Treasury says: "Eye's form, etc., with a basis, the consciousness based on that is not, because there is an obstruction in between, forms, etc., are not seen." This means that eye consciousness needs to rely on the eye faculty to see form. Name and the signified are different. For example, using white mane and tail to represent a yak, these three cannot be the same entity. If the tail and the white mane were the same, then the agent would become one, and the yak and the agent would also become one, therefore it cannot be used as name and signified. Just as the person grinding barley, the barley flour, and the millstone cannot be the same. However, like these three people, there are three different entities. The substance of non-disappearance is: the "non-disappearance" produced by the distinction of obtaining non-associated compositional factors, like a loan note, is a dharma distinct from form, mind, and mental factors that does not indicate a basis. Even if it ceases, it can produce a result. It relies on this life and exists separately. At the time of death, the virtuous and non-virtuous of the desire realm merge into one. The non-disappearing of the desire realm, form realm, formless realm, and the uncontaminated, are combined into one entity and transmigrate. Although karma ripens, the "non-disappearing" does not cease, but remains as it is, like a debt list of samsara that has not been erased. When does it cease? When the "non-disappearing" of the once-returner, the once-returning, the stream-enterer's pudgalas, etc., cease, that is, when the fruit is transferred. Transcending the realm also ceases, for example, when the non-returner is born in the form realm and the formless realm, only the "non-disappearing" of the desire realm ceases. When one attains the remainderless nirvana, all attainments cease, because it is a pudgala that transcends all three realms. As the Root Wisdom says: "According to its power, there is depletion, non-disappearing karma is like debt, this is the four aspects in the realm, that also self-

============================================================

==================== 第 29 段 ==================== 【原始藏文】 བཞིན་ལུང་མ་བསྟན། །སྤངས་པས་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །བསྒོམས་པས་སྤང་བྱ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །རྣམ་པར་སྨིན་ཀྱང་གནས་པ་ཡིན། །ཁམས་མཚུངས་པས་ནི་ཆ་མཚུངས་དང་། །ཆ་མི་མཚུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དེ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚེ། །གཅིག་པུ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་ཆོས་ཐ་དད་པའི་སྒྲ་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྫས་གཅིག་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགག་པ་ལ་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལྟར་ བདུན་ལས། ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་དགག་པའི་དང་པོ་གཟུགས་དགག་པ་ལ་དགུ་སྟེ། མཚན་ཉིད། འབྱུང་བ། དབང་པོ། ཡུལ། བསྟན་ཡོད། ཐོགས་བཅས། ཐ་མི་དད་ཀྱི་རྫས། སྒྲ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ། རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་གཟུགས་རགས་པ་ལ་ཕྲད་པ་དང་ཆ་ཤས་དང་ཕྱོགས་ཆས་ཁེགས་སོ། །ཡངས་ཕྲ་བ་ལ་སྲ་བ་དང་ས་གཉིས་གཅིག་ན་རྡུལ་ཆ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དང་། ཐ་དད་ནས་སྲ་བར་ཡང་མེད་ལ། ཆུས་གཤེར་བ་དང་། མེས་བསྲེགས་པ་དང་། རླུང་གིས་གཡོ་བའང་གཉིས་བཅས་བརྟགས་པས་ཁེགས་སོ། །འབྲས་གཟུགས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དྲི་ལ་སོགས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཕྲད་ཀྱང་མཐོང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་མིག་གིས་སྒྲ་ཐོས་པར་ཐལ་ལོ། །ལུས་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡོད་ན་ཐོགས་བཅས་མ་ཡིན་པ་དང་། མཐོང་བར་ཐལ་བ་དང་། ལུས་དང་རེག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ཡུལ་མི་རྟོགས་པ་དང་། ཚོར་བ་ལྷན་ཅིག་མི་མྱོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོས་ཡུལ་རིག་ན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཟུགས། སྒྲ། ཕྲད་པའི་ཡུལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་ཀྱི་དབྱིབས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཁ་དོག་གི་རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ཙམ་ལ་བཏགས་ཀྱང་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་མེད་དེ་ལྟོས་པ་དང་། ཕྲད་པའི་རིག་པས་མ་གྲུབ་བོ། །ཁ་དོག་ཀྱང་མེད་དེ་ཕྲ་རྡུལ་ལ་བརྟགས་པས་ཁ་དོག་གི་ཆ་ཤས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་གྲག་དུས་ནུབ་ཀྱི་གོ་ནས་ཐོས་པ་དེ་བུམ་པ་མཐོང་བ་ལྟར་སྒྲ་ཤར་དེ་ན་ཡོད་པ་དེས་ཐོས་པ་ཡིན་ནམ། མདའ་འཕངས་པ་ཕོག་པ་ལྟར་སྒྲའི་རྒྱུན་ཤར་ནས་ནུབ་ཏུ་ནུར་ནས་ཐོས་པ་ཡིན། དང་པོ་མི་རུང་སྟེ་རྔ་བརྡུངས་ནས་ཅུང་ཞིག་ན་ཐོས་པས་ཐོས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ཤེས་ཐོགས་མེད་ཡིན་པས་རླུང་གིས་མི་སྒྲིབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལུང་པ་ཡངས་དོག་ལ་སྒྲ་ཆེ་ཆུང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མི་རུང་སྟེ་རྒྱུན་དང་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར

【漢語翻譯】 如同緘默不語。 斷除並非斷除， 通過修習，所斷之物亦可斷。 縱然成熟，亦是安住。 因界相同故，分亦相同， 一切分不相同之物， 于其相續連線之時， 唯有單獨一者生起。 如是說。總之，他們認為，凡是不能用不同的法來表達的，都遍及於同一實體。 爲了駁斥這一點，如同之前的宗派一樣， 在七個方面中，駁斥所知五事的第一點，即駁斥色法，有九個方面：定義、生起、根、境、所顯、有礙、非異體之物、產生聲音的能力、非知覺者之駁斥。第一點是：對於粗大的因色，接觸、部分和方位都被排除。對於微小的廣延，如果堅硬和土地二者是同一的，那麼微粒的各個部分就沒有差別；如果不同，那麼也不會有堅硬。用水潤濕、用火燃燒、用風搖動，通過二者結合來觀察，也被排除。果色的五根也是不合理的，因為氣味等已被排除。即使沒有接觸也能看見，那就太過分了，因為眼睛會聽到聲音。如果身體之外存在與身體不同的實體之根，那麼它就不是有礙之物，並且會看到，並且由於身體和觸覺的跟隨，就不會認識到境，並且會一起感受不到感覺。如果根能認識到境，那就太過分了，因為會變成心和心所。駁斥境有三個方面：色、聲、觸之境的駁斥。第一點是：色的形狀是不成立的，即使只是將顏色的微粒聚集在一起而假立，也是沒有部分的。沒有微小和大，因為是相對的，並且接觸的認知是不成立的。顏色也是不存在的，因為通過對微粒的觀察，顏色的部分是不成立的。第二點是：聽到聲音的時候，是從西邊的方向聽到的，就像看到瓶子一樣，是聽到聲音出現的地方的聲音，還是像射箭一樣，聲音的延續從東邊移動到西邊而聽到的？第一種是不合理的，因為敲鼓後過一會兒才聽到，所以聽到的就變成了顛倒，並且由於意識是無礙的，所以風就不會遮蔽，並且山谷的寬窄就不會影響聲音的大小。第二種是不合理的，因為延續和接觸已經被排除。

【英語翻譯】 It is like unspoken words. Severance is not severance, Through cultivation, what is to be severed can also be severed. Even if ripened, it remains. Because the realm is the same, the parts are also the same, All things with different parts, At the time of their connection, Only one arises. Thus it is said. In short, they believe that all that cannot be expressed with different dharmas is pervaded by the same substance. To refute this, like the previous school, Among the seven aspects, the first of the five objects of knowledge to be refuted is the refutation of form, which has nine aspects: definition, arising, sense faculty, object, what is manifested, being obstructive, non-different substance, the ability to produce sound, and the refutation of being non-cognitive. The first point is: For coarse causal form, contact, parts, and directions are excluded. For subtle extension, if hardness and earth are the same, then the parts of the particles have no difference; if they are different, then there will be no hardness. Wetting with water, burning with fire, and shaking with wind are also excluded by examining them in combination. The five sense faculties of resultant form are also unreasonable, because smell and so on have been excluded. If one can see even without contact, it would be too extreme, because the eye would hear sound. If there is a sense faculty of the body that is a different substance from the body, then it is not obstructive, and it would see, and because of the body and touch following, it would not recognize the object, and it would not experience feeling together. If the sense faculty can recognize the object, it would be too extreme, because it would become mind and mental factors. There are three aspects to refuting the object: the refutation of the objects of form, sound, and touch. The first point is: The shape of form is not established, even if it is merely labeled as an aggregation of color particles, it has no parts. There is no small and large, because it is relative, and the cognition of contact is not established. Color also does not exist, because by examining the particles, the parts of color are not established. The second point is: When sound is heard, is it heard from the direction of the west, like seeing a vase, is it heard by the sound existing in the place where the sound arises, or is it like shooting an arrow, is the sound heard by the continuity of the sound moving from east to west? The first is unreasonable, because one hears after a while after beating the drum, so what is heard becomes inverted, and because consciousness is unobstructed, the wind would not obscure it, and the width of the valley would not affect the size of the sound. The second is unreasonable, because continuity and contact have been excluded.

============================================================

==================== 第 30 段 ==================== 【原始藏文】 ་དང་། སྒྲ་ཤར་དུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲ་ཉེ་རིང་ན་གྲག་པ་གསལ་མི་གསལ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙན་མི་སྙན་མ་གྲུབ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་པས་སྙན་མི་སྙན་ཡུན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲི་དང་རོ་དང་རེག་ཀྱང་མེད་དེ་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་ཡོད་མ་གྲུབ་པ་ནི། ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཅན་རེ་རེ་རྐྱང་པ་བསྟན་དུ་མེད་དེ། ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཆ་ཅན་བསྟན་དུ་མི་སྲིད་ལ། ཆ་ཅན་མེད་པའི་ཆ་ཤས་མེད་དེ་ཕྲ་བ་ཆ་མེད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རགས་པ་ཆ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆ་དང་ཆ་ཅན་གཉིས་སོ་སོར་མ་གྲུབ་པས་བསྡོམ་ནས་བསྟན་དུའང་མེད་དོ། །ཡང་འདས་མ་འོངས་མེད་པས་དང་ད་ལྟ་བ་དང་དུས་མཉམ་པས་བསྟན་དུ་མེད་དོ། །ཐོགས་ བཅས་མ་གྲུབ་སྟེ། མ་ཕྲད་པ་ལ་ཐོགས་པ་ཡོད་ན་ཤར་གྱི་རི་བོ་ལ་ནུབ་ཏུ་མདའ་འཕང་བ་ཐོགས་པར་ཐལ་བ་དང་། ཕྲད་པ་ལའང་། གོ་ས་གཅིག་ཏུ་ཕྲད་ན་ཐོགས་པ་མེད་ལ། གོ་ས་ཐ་དད་ན་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་ཀྱི་རྫས་མེད་དེ། དུ་མ་ལ་ཐ་དད་ཀྱིས་ཁྱབ་ཅིང་ཐ་དད་ལ་ཐ་མི་དད་མ་གྲུབ་པ་དང་། དུ་མ་མེད་པ་ནི་ཕྲ་རགས་གང་དུའང་མེད་དེ། ཕྲ་བ་ཆ་མེད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རགས་པ་ཆ་བཅས་ལ་དུ་མས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། རྒྱུ་འབྱུང་བའི་རྡུལ་ཕྲ་བ་རེ་རེ་ལ་ནུས་པ་མེད་ཅིང་། ཚོགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སོགས་གཞན་ལའང་སྦྱར་རོ། །རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་མེད་དེ་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་པ་ཁེགས་པ་དང་། དེ་དག་གི་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་རིག་མི་རིག་ཏུ་མི་རུང་བ། ཡུལ་རིག་མི་རིག་མི་རུང་བ། ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་ནས་མི་རྙེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཀྱིས་རང་རིག་པར་མི་རུང་སྟེ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོར་མོའི་རྩེ་མོ་རང་གིས་རང་རེག་པ་དང་། རལ་གྲི་རང་གིས་རང་གཅོད་པར་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་རལ་གྲིས་རལ་གྲི་དང་། །སོར་མོ་རང་གིས་རང་ཉིད་ལ། །རེག་ཅིང་གཅོད་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱིས་སེམས་མི་མཐོང་། ། ཞེས་སོ། །རང་མི་རིག་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རིག་པས་གསལ་ལོ། །ཡུལ་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ། ཆ་བཅས་ཆ་མེད་མཐོང་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་དང་ཤེས་པ་དུས་མི་མཉམ་ན་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་མཉམ་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པས་མི་ལྟོས

【漢語翻譯】 ，並且因為聲音不可能在東方產生，以及聲音忽遠忽近導致聽到的清晰度不一致是不合理的緣故。悅耳與否無法成立，因為聲音瞬間消失，悅耳與否不存在永續性。氣味、味道和觸覺也不存在，因為接觸已被否定。可被指示存在無法成立，因為部分和整體都無法單獨被指示。沒有部分的整體不可能被指示，沒有整體的部分也不存在，因為微塵無分無法成立，而粗大之物則具有部分。部分和整體二者各自無法成立，因此總合起來也無法被指示。此外，由於過去和未來不存在，以及與現在同時，因此無法被指示。有礙 之物無法成立，如果未接觸之物有阻礙，那麼從東方射向西方的箭應該會被山阻擋。對於接觸之物，如果接觸發生在同一地點，則沒有阻礙；如果地點不同，則接觸無法成立。非他體的物質不存在，因為多體被他體所遍及，並且他體中不存在非他體。多體不存在，因為無論微細還是粗大都不存在。微細的無分無法成立，而粗大的有分則被多體所遍及。產生聲音的能力不存在，因為作為原因的微塵各自沒有能力，並且不存在與這些集合體不同的東西。同樣，其他色等也可以類推。非表色不存在，因為善、不善和無記被排除，並且否定了這些的延續和瞬間接觸。對心的否定有三種：不能是自知或非自知，不能是境知或非境知，以及在身體內外都無法找到。第一種情況是，心不能是自知的，因為能知和所知二者不存在。就像手指尖不能自己接觸自己，劍不能自己砍自己一樣。《楞伽經》中說：猶如劍不能砍劍，手指不能自己觸碰自己，同樣，心也不能看見心。 如是說。也不能是非自知的，因為快樂等通過自己的覺知而顯現。也不能是境知的，因為不能看見有分和無分，並且如果境和識不是同時，那麼所見就會顛倒，如果是同時，則因為沒有關聯而不依賴。

【英語翻譯】 , and because sound cannot arise in the east, and because it is unreasonable for the clarity of hearing to be inconsistent due to the proximity of sound. Pleasantness or unpleasantness cannot be established, because sound disappears in an instant, and there is no permanence to pleasantness or unpleasantness. Smell, taste, and touch also do not exist, because contact has been negated. The existence of something that can be pointed out cannot be established, because neither the part nor the whole can be individually pointed out. A whole without parts cannot be pointed out, and there are no parts without a whole, because partless atoms cannot be established, and coarse matter has parts. Since the part and the whole cannot be established separately, they cannot be pointed out when combined. Furthermore, because the past and future do not exist, and because they are simultaneous with the present, they cannot be pointed out. Obstruction cannot be established. If there is obstruction to something that is not in contact, then an arrow shot from east to west should be obstructed by a mountain. For things that are in contact, if the contact occurs at the same location, there is no obstruction; if the locations are different, then contact cannot be established. There is no substance that is not distinct, because multiplicity is pervaded by distinctness, and non-distinctness does not exist in distinctness. Multiplicity does not exist, because it does not exist in either the subtle or the coarse. Partless atoms cannot be established, and coarse matter with parts is pervaded by multiplicity. The ability to produce sound does not exist, because the atoms that are the cause do not each have the ability, and there is nothing other than those aggregates. Similarly, other forms and so on can be applied analogously. Non-manifest form does not exist, because virtue, non-virtue, and unspecified are excluded, and the continuity and momentary contact of these are negated. There are three negations of mind: it cannot be self-aware or non-self-aware, it cannot be object-aware or non-object-aware, and it cannot be found inside or outside the body. The first case is that mind cannot be self-aware, because the knowable and the knower do not exist as two. Just as the tip of a finger cannot touch itself, and a sword cannot cut itself. The Lankavatara Sutra says: Just as a sword cannot cut a sword, and a finger cannot touch itself, similarly, the mind cannot see the mind. Thus it is said. It also cannot be non-self-aware, because happiness and so on are clear through one's own awareness. It also cannot be object-aware, because it is impossible to see what has parts and what does not have parts, and if the object and consciousness are not simultaneous, then what is seen will be inverted, and if they are simultaneous, then because there is no connection, it is not dependent.

============================================================

==================== 第 31 段 ==================== 【原始藏文】 ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཆ་མེད་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ་རིག་བྱ་ཡུལ་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཉིད། རིག་བྱེད་དབང་པོ་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་ན། དེ་གཉིས་ཆ་གཉིས་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྲད་པ་བརྟགས་པས་ཁེགས་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མི་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ། སྔོ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བསལ་ལོ། །ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་ནས་མི་རྙེད་པ་ནི། ལུས་ཆར་མ་གྲུབ་པས་སེམས་བརྟེན་པ་མ་གྲུབ་ལ་དེས་ན་དེར་གནས་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་རགས་པར་ཡོད་ན་ཆ་ཤས་ཅན་བརྟགས་པས་ཁེགས་ཤིང་། ཆ་ཤས་མེད་པ་ལ་གནས་པ་པོ་མ་གྲུབ་པས་ལུས་ལ་གནས་པ་མ་གྲུབ་ལ། ལུས་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་སེམས་ལུས་ལ་གནས་པར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ནང་ངམ་དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་ལམ། །ཡང་ན་གཉིས་ཀའི་བར་དག་ན། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་མ་རྙེད། །ཅེས་པ་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ནང་ནའང་སེམས་མིན་ཕྱི་མིན་ཞིང་། །གཞན་དུ་ཡང་ནི་རྙེད་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་ལུས་མིན་གཞན་དུ་མིན། །འདྲེས་མིན་ལོགས་སུ་འགར་མེད་པ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་སེམས་སུ་རིག་ པ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ཤར་བའི་གཟུགས་བརྙན་མེ་ལོང་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མི་རྙེད་ཀྱང་སྣང་བ་ལྟར། སེམས་ཀྱང་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ལ་སྣང་བ་རྣམས་དེ་བས་ཀྱང་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཤར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། མེ་ལོང་ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་ལ། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡི། །གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ལྗོན་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །མདོ་འདི་ལྗོན་པས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འགལ་བ་མེད་དེ། སྔོན་གདུལ་བྱ་ཐ་དད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཆོས་ཉན་པ་ན། རང་རང་གི་མོས་པ་བཞིན་མདོའི་རྣམ་གྲངས་ཐོས་ཏེ། དུས་གཅིག་ལ་འཁོར་གྱི་ཁྱམས་གཅིག་ཏུའང་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ། ལྗོན་པས་ཞུས་པའི་མདོ། དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པའི་མདོ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གིས་ཐོས་པ་དེ་བཟུང་ནས་གཞན་དུ་བརྗོད་པས་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་གནས་དང་གླེང་གཞི་མཐུན་པ་དང་། མི་མཐུན་པ་ཅི་རིགས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་བ་དང་། དུས་སྔ་ཕྱིར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཏེ། གནས་གཅིག་དུས་གཅིག་ན་འདུག་བཞིན་དུ་གནས་དང་དུས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པའོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་ དགག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤྱིར་དགག་པ། སོ་སོར་དགག་པ། འདུ་ཤེས་དགག་པ།

【漢語翻譯】 因為會陷入這樣的過失。認為境是無分之識也是不行的，因為所識之境本身就是無分。如果能識的根識本身就是無分，那麼這兩者就會陷入執持二分的過失，而且因為相遇的分析已經破除了這一點。認為境不是識也是不行的，因為對青色等的體驗已經排除了這一點。在身體的內外都找不到心，這是因為身體沒有形成，心所依賴的處所就沒有形成，因此心住在身體里是不成立的。如果心是粗大的，那麼分析有分就會被破除。對於無分來說，安住者是不成立的，因此安住在身體里是不成立的。而且，因為身體沒有形成，心安住在身體里也是不成立的。《菩提心釋》中說：「內或如是外，又或二者間，勝者未曾得。」《入行論》中說：「心非在內亦非外，不住余處豈能有？非身非余不和雜，未曾剎那暫住留。」那麼，心識是什麼呢？就像鏡子中顯現的影像，雖然在鏡子之外既不能認為是它，也不能認為是其他，但它卻顯現一樣。心也是明明沒有卻顯現，所以是錯覺。心中顯現的種種，更是具有以錯覺顯現的理由。《父子相見經》中說：「如鏡極明凈，其中無自性，影像之顯現，如是智知法。」那麼，這部經不是從樹神請問而說的嗎？這沒有矛盾。以前，當不同的所化眾生聽聞世尊說法時，各自按照自己的意願聽聞經的類別。在同一個時間，同一個眷屬的院落里，有人聽聞《父子相見經》，有人聽聞《樹神請問經》，有人聽聞《無垢經》，有人聽聞《寶積經》，有人聽聞《三昧王經》等等，各自執持自己所聽聞的，然後在其他地方講述，所以才會有這樣的情況。其中，有的處所和主題一致，有的不一致，眾生所見各不相同，以及顯現的時間有先後，這些都是佛的加持。明明處在同一個地點，同一個時間，卻顯現出不同的地點和時間，這就是神變。破除心所生起有四種： общей 破除，個別破除，感覺破除。

【英語翻譯】 because it would lead to such a fault. It is also not permissible to consider the object as non-divisible consciousness, because the object of cognition itself is non-divisible. If the cognitive faculty itself is non-divisible, then the two would fall into the fault of holding onto two parts, and also because the analysis of contact has already refuted this. It is also not permissible to consider the object as non-consciousness, because the experience of blue, etc., has eliminated this. It is not found inside or outside the body, because the body has not been formed, the basis on which the mind relies has not been formed, and therefore it is not established that it resides there. If the mind were coarse, then the analysis of having parts would be refuted. For the non-divisible, the abode is not established, therefore residing in the body is not established. Moreover, because the body has not been formed, it is also not established that the mind resides in the body. The Commentary on the Bodhicitta states: "Inside or likewise outside, or even in between the two, the Victorious Ones have not found the mind." The Bodhicaryāvatāra states: "The mind is not inside, nor is it outside, nor is it found elsewhere. That which is not the body, not other, not mixed, and does not momentarily abide separately." So, what is the mind as consciousness? Just as the image that appears in a mirror, although it cannot be considered as the mirror itself or as something other than the mirror, yet it appears. Similarly, the mind, although it does not exist, appears, so it is an illusion. The appearances in the mind are even more so with the reason for appearing as illusions. The Sutra of the Meeting of Father and Son states: "Like a mirror that is extremely clear, in which there is no inherent nature, the appearance of the image, likewise, know all phenomena through the tree." So, wasn't this sutra spoken from the questioning of the tree deity? There is no contradiction. In the past, when different beings to be tamed listened to the teachings of the Bhagavan, they heard the categories of sutras according to their own inclinations. At the same time, in the same courtyard of the retinue, some heard the Sutra of the Meeting of Father and Son, some heard the Sutra of the Question of the Tree, some heard the Sutra of the Immaculate, some heard the Sutra of the Jewel Heap, some heard the Sutra of the King of Samadhi, etc., and each held onto what they had heard and then spoke of it elsewhere, so that is how it happened. Among them, some places and topics are consistent, and some are inconsistent, and the appearances to sentient beings vary, and the times of appearance are earlier or later, these are all the blessings of the Buddha. Clearly being in the same place at the same time, yet appearing in different places and times, this is a miracle. There are four refutations of what arises from the mind: general refutation, individual refutation, perception refutation.

============================================================

==================== 第 32 段 ==================== 【原始藏文】 དྲན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་པ་དང་། ཐ་དད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་སེམས་བྱུང་གཅིག་ན་ཐ་སྙད་དུ་རྫས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པ་དང་། སེམས་བྱུང་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་འགྲོའི་ཁྱད་པར་གཅོད་པ་དང་། སེམས་ལྟར་སེམས་བྱུང་ངོ་བོ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་། ཕན་ཚུན་གྲངས་འཆོལ་ཏེ་དྲུག་གམ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་དང་མཚུངས་པར་ཐལ་ལོ། །ཐ་དད་ནའང་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ཆ་མང་པོར་ཐལ་བ་དང་། དོན་སྤྱི་འཛིན་མི་འཛིན་དུ་མི་འཐད་པ་དང་། ཕན་ཚུན་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོར་དགག་པ་ལ། ངོ་བོ། རྣམ་པ། སྒྲ་དོན་མི་འཐད་པ་གསུམ། དང་པོ་སེམས་དང་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་མ་གྲུབ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཕྲད་མ་ཕྲད་དུས་མཉམ་མི་མཉམ་དུ་མི་རུང་བས་ཡུལ་ངེས་ལྔ་མ་གྲུབ། ལྟོས་གཞི་དགེ་བ་ཉིད་ཁེགས་པས་དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་མ་གྲུབ། ཉོན་མོངས་བྱ་མོངས་བྱེད་དུ་མེད་པས་རྩ་ཉོན་དང་ཉེ་ཉོན་མ་གྲུབ། ཐ་དད་དུས་མཉམ་པ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པས་གཞན་འགྱུར་བཞི་སོགས་དང་སྔ་མ་ཀུན་ཀྱང་ཁེགས་སོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་སོ་སོའི་རྣམ་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་གཞན་དང་གཞན་མེད་ན་སེམས་བྱུང་མི་སྲིད་ལ། དེ་དག་སོ་ སོ་གཞན་དང་གཞན་དུ་གྲུབ་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ། སྒྲ་དོན་ཡང་མི་འཐད་དེ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་པ་མི་རུང་སྟེ། སེམས་དང་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་ན་སེམས་སུ་ཐལ་ལ། མ་ཕྲད་ན་སེམས་ལས་བྱུང་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པས་སེམས་ལས་བྱུང་བར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རྫས་གཅིག་ལ་སྐྱེད་པར་བྱ་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་དུས་མཉམ་ལས་འབྱུང་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། དུས་མི་མཉམ་པ་ལས་བྱུང་ན་དུས་མཚུངས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སེམས་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བ་སྟེ། །ཆགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དང་། །དད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ལས། །ཉོན་མོངས་དགེ་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། བརྟག་གཉིས་ལས། ངོ་བོ་གཟུགས་མེད་མཐོང་བ་པོ། །སྒྲ་མེད་ཐོས་པ་པོ་ཡང་མེད། །དྲི་མེད་སྣོམ་པ་པོ་ཡང་མེད། །རོ་མེད་མྱོང་བ་པོ་ཡང་མེད། །རེག་མེད་རེག་པ་པོ་ཡང་མེད། །སེམས་མེད་སེམས་ལས་བྱུང་བའང་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་ལས། ཕུང

【漢語翻譯】 破斥作意。 首先分二：破斥一和破斥異。 首先，如果心和心所是一體，那麼在名言中，就不能成立是不同的實體；如同心所一樣，心也能斷除一切行的差別；如同心一樣，心所也能對自性進行分析；而且彼此數量混亂，會變成六個或者五十一個過失；並且會變成和總相相同。 如果是異體，那麼體相不合理；會變成後來的推測有很多部分；執持和不執持總義不合理；並且會變成彼此不周遍的過失。 分別破斥，有自性、相狀、名義不合理三種。首先，因為心和一體異體不能隨行，所以一切行五種不成立。因為境和有境，相合不相合，同時不同時是不允許的，所以所緣決定五種不成立。因為所依的善本身被遮止，所以十一種善不成立。因為煩惱不是能煩惱所煩惱，所以根本煩惱和近分煩惱不成立。異體同時，實際上彼此沒有利益，所以其他轉變四種等等和之前的一切都被遮止了。 第二，如果各自差別的相狀作為對境，沒有其他和他者，那麼心所不可能成立。如果這些各自成立為其他和他者，那麼完全斷除對境一切相狀的識就不會成立。 第三，名義也不合理，稱為從心而生是不允許的。如果從和心相合而生，那麼會變成心。如果不相合，那麼不應該從心而生。因為相合不成立，所以從心而生不成立。因為一個實體沒有生和所生兩種作用。因為異體同時產生已經被遮止。如果從不同時產生，那麼同時性就會消失。 《經莊嚴論》中說：心性顯現為二，顯現為貪等，顯現為信等，煩惱善法並不存在。 《二觀察續》中說：自性無色是見者，無聲也不是聽者，無味也不是嗅者，無味也不是嘗者，無觸也不是觸者，無心也沒有心所。 因此，五蘊所攝的一切法，都說自性空性是如幻的自性。《般若心經》中說：蘊

【英語翻譯】 Refutation of Memory. First, there are two: refuting oneness and refuting otherness. First, if mind and mental factors are one, then in terms of convention, it cannot be established as a different substance; like mental factors, mind can also cut off the distinctions of all activities; like mind, mental factors can also analyze the essence; and the numbers are confused with each other, resulting in the fault of becoming six or fifty-one; and it would become the same as the general characteristic. If they are different, then the characteristic is not reasonable; it would become that later inferences have many parts; holding and not holding the general meaning is not reasonable; and it would become the fault of not being mutually inclusive. In separate refutations, there are three: essence, aspect, and name and meaning are not reasonable. First, because mind and oneness or otherness cannot follow, the five all-accompanying factors are not established. Because object and subject, conjunction and non-conjunction, simultaneity and non-simultaneity are not allowed, the five object-determining factors are not established. Because the basis of reliance, goodness itself, is negated, the eleven goodnesses are not established. Because afflictions are not the afflicter or the afflicted, the root afflictions and near afflictions are not established. Because different entities are simultaneous, there is no actual mutual benefit, so the four other transformations and all the previous ones are also negated. Second, if the aspects of each distinction are taken as objects, and there is no other and otherness, then mental factors cannot exist. If these are each established as other and otherness, then the consciousness that completely cuts off all aspects of the object will not be established. Third, the name and meaning are also not reasonable, it is not permissible to say that it arises from the mind. If it arises from being in contact with the mind, then it would become the mind. If it is not in contact, then it should not arise from the mind. Because contact is not established, arising from the mind is not established. Because one entity does not have two functions of producer and produced. Because simultaneous arising of different entities has been prevented. If it arises from non-simultaneity, then simultaneity will be lost. The Ornament of Sutras says: The nature of mind appears as two, appearing as attachment and so on, appearing as faith and so on, afflictions and virtuous dharmas do not exist. The Two Examinations Sutra says: The essence is formless, the seer; there is no sound, nor is there a hearer; there is no smell, nor is there a smeller; there is no taste, nor is there a taster; there is no touch, nor is there a toucher; there is no mind, nor are there mental factors. Therefore, it is said that the selflessness of all phenomena included in the five aggregates is the nature of illusion. The Heart Sutra says: Form

============================================================

==================== 第 33 段 ==================== 【原始藏文】 ་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་རྣམ་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་ སུ་བལྟའོ། །གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སྟོང་པའོ་ཞེས་པ་དང་། སེམས་འགྲེལ་ལས། ཕན་པར་བཞེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །གཟུགས་དང་ཚོར་དང་འདུ་ཤེས་དང་། །འདུ་བྱེད་རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོ་ལྔ། །དེ་དག་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་གསུངས། །རྐང་གཉིས་མཆོག་གིས་རྟག་ཏུ་ཡང་། །གཟུགས་ནི་ལྦུ་བ་རྡོས་འདྲར་སྣང་། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་འདྲ། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་དང་མཚུངས་ཤིང་། །འདུ་བྱེད་ཆུ་ཤིང་དག་དང་འདྲ། །རྣམ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས། །ཕུང་པོ་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཐ་སྙད་པ་ཁ་ཕྱིར་ལྟ་བ་དག་ནི་ཀ་བ་ལྟ་བུ་གཟུགས་སོགས་རང་སྟོང་དུ་འདོད་དེ། སྣང་སྟོང་གི་ཐ་སྙད་མི་རུང་བ་སྣང་བ་མཐོང་བ་ལྟར་སྟོང་པ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་སྐྱོན་དམིགས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ནང་དུ་རྟོགས་པ་དག་བློ་ཡུལ་སྟོང་པས་གཟུགས་སྟོང་། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་བློ་ལ་ཤར་ཡང་གཟུགས་རང་མཚན་པ་མེད་པས་གཟུགས་དེས་བློ་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་འཆད་ལ། བློ་སྣང་གི་གཟུགས་དང་། གཟུགས་སྣང་གི་བློ་དེ་ནང་དང་། བློས་སྟོང་གི་གཟུགས་དང་། གཟུགས་སྟོང་གི་ཡུལ་དེ་ཕྱི་དག་ སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བས་གཅིག་ཐ་དད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ལས་སྟོང་པ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་པར་དགོངས་པའོ། །འདུ་ཤེས་དགག་པ་ནི། དེའི་ཡུལ་བཟང་ངན་ཆེ་ཆུང་སོགས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཡུལ་གཅིག་ལའང་འགའ་ཞིག་གི་ཡིད་དུ་འོང་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ཡིད་དུ་མི་འོངས་པ་སོགས་ནང་གི་གོམས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་དེ་ཕྲ་རགས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་དེའི་ཡུལ་ཅན་འདུ་ཤེས་པའང་རྫུན་ལ། རྫུན་བཞིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའང་བརྟག་ན་དབེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་ལས། ཇི་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་རྫུན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དྲན་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདས་པའི་དོན་སྤྱིར་མ་གྲུབ། སྒྲོ་བཏགས་པ། བྱ་བའི་ཡུལ་དུ་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བུམ་པ་དྲན་པ་སྔར་བུམ་པ་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་བློ་ལ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་ན། བུམ་པ་མ་གྲུབ་པས་དེའི་རྣམ་པ་དྲན་དུ་མེད་པ་དང་། བློ་དངོས་པོ་དང་དོན་སྤྱི་དངོས་མེད་གཅིག་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལ། མ

【漢語翻譯】 那五蘊也以自性空而如實隨觀。色是空的。空性是色。色也不異於空性。空性也不異於色。同樣，受、想、行、識都是空的。心釋中說：利益者們，色、受、想、行、識五蘊，是對聲聞們說的。二足尊（佛陀）恒常說，色如水泡聚，受如水上的水泡，想如陽焰，行如芭蕉樹，識如幻術。這樣的五蘊開示，是對菩薩們說的。其中，名言師向外看的人們認為柱子等色法等是自性空的，認為不能安立顯現空性的名言，如同見到顯現一樣見到空性等，並指出過失。瑜伽師向內證悟的人們說，以心識的對境是空性的緣故，色是空的。即使境的相在心識中顯現，因為色沒有自相，所以色使心識空，因此空性是色。心識顯現的色和色顯現的心識是內，以心識空的色和色空的境是外，如幻如夢，超越了一和異，因此認為色不異於空，空性不異於色。破斥想蘊：它的境好壞大小等只是互相觀待，實際上沒有成立。對於同一個境，有些人覺得滿意，有些人覺得不滿意等，只是隨順內在的串習。境在微細和粗大上都沒有成立，因此以境為境的想也是虛假的。如虛假一般，如果觀察自己的體性也是寂靜的。經中說：有多少想，就有多少虛假。破斥憶念有三種：過去的義總的來說沒有成立，是增益，與所作的境相違。第一，憶念瓶子，如果認為是以前見到瓶子的相在心中顯現，因為瓶子沒有成立，所以憶念它的相是不可能的。如果心識是實物，義總和非實物是一，則太過分了。

【英語翻譯】 Those five aggregates are also thoroughly and correctly observed as being empty of inherent nature. Form is emptiness. Emptiness is form. Form is not other than emptiness. Emptiness is not other than form. Likewise, feeling, perception, mental formations, and consciousness are empty. And in the Mind Commentary it says: Those who wish to benefit, the five aggregates of form, feeling, perception, mental formations, and consciousness, were taught to the Hearers. The supreme of two-legged beings (Buddha) always said that form appears like a mass of bubbles, feeling is like a bubble on water, perception is like a mirage, mental formations are like plantain trees, and consciousness is like an illusion. Such a teaching of the aggregates was taught to the Bodhisattvas. Moreover, those who are literalists, looking outward, consider form and so on, like a pillar, to be empty of self-nature. They consider the term 'appearance-emptiness' to be unsuitable, pointing out faults such as seeing emptiness as seeing appearance. Yogis, realizing inwardly, say that form is empty because the object of mind is empty. Even though the appearance of an object appears in the mind, because form has no own-characteristic, that form empties the mind, therefore emptiness is form. The form appearing to the mind and the mind appearing to the form are internal, and the form empty of mind and the object empty of form are external. Because they are like illusions and dreams, they are beyond one and different. Therefore, they consider that form is not other than emptiness, and emptiness is not other than form. Refuting perception: its objects, such as good and bad, large and small, are only relative to each other and are not established in reality. For the same object, some are pleasing and some are not, and so on, because they only engage according to internal habituation. Since that object is not established as either subtle or coarse, the perception that takes that object as its object is also false. Like falsehood, if one examines its own nature, it is also solitary. As the sutra says: To the extent that there is perception, to that extent there is falsehood. There are three refutations of memory: the past object is not established in general, it is an imputation, and it contradicts the object of action. First, remembering a pot, if it is considered to be the appearance of having seen a pot before appearing in the mind, since the pot is not established, it is impossible to remember its appearance. If the mind is a real thing, and the general meaning and the unreal thing are one, then it is too extreme.

============================================================

==================== 第 34 段 ==================== 【原始藏文】 ི་གཅིག་ན་བློ་ལ་དྲན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་པོ་དངོས་མེད་རྫས་འགལ་བས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བུམ་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བློ་ཉིད་དེར་སྣང་བ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་དྲན་པ་ཁེགས་པས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རྣམ་རྟོག་གིས་རློམ་པ་ཙམ་ལས་ཡུལ་དེ་ཉིད་དྲན་པར་བྱར་ མེད་པས། ཡུལ་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་བ་བློ་ད་ལྟར་བས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡུལ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་དྲན་པ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དྲན་པ་ཞེས་བྱ་འདས་པ་ཡི། །ཡུལ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དགག་པ་ལ་དགུ་སྟེ། སྤྱིར་དགག་པ། ཐོབ་པ་དགག་པ། རིགས་མཐུན་དགག་པ། ཆོས་བཞི་དགག་པ། ཡི་གེ་དགག་པ། འཇུག་པ་དགག་པ། མགྱོགས་པ་དགག་པ། ཡུལ་དགག་པ། ཚོགས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཐ་སྙད་དུའང་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དུ་མེད་དེ་མི་རྟག་པ་གཟུགས་སུ་ཐལ་བ་དང་གཟུགས་མེད་པ་ལ་མི་རྟག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་མི་རུང་སྟེ། གཟུགས་དང་འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་པ་དང་། འཇུག་པ་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱོར་རོ། །ཐོབ་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བྱ་བྱེད། དུས། ཐོབ་བྱ་ལ་བརྟགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡོམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཐོབ་བྱ་ཐོབ་བྱེད་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། གཅིག་ལ་བྱ་བྱེད་གཉིས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་བུམ་པ་ཐོབ་དུས་ཐོབ་པར་མི་རུང་སྟེ། ཐོབ་ཟིན་ཐོབ་ན་འགགས་ལ། མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་ན་མ་སྐྱེས་ལ། ཐོབ་དུས་ཐོབ་ན་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པས་ཁེགས་པའི་ ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བུམ་པ་རྟག་པ་ཐོབ་བྱར་མི་རུང་སྟེ། རྟག་པ་ཐོབ་བྱར་མ་གྲུབ་ལ་ཐོབ་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཐོབ་བྱར་མི་རུང་སྟེ། ཐོབ་བྱར་བཟོ་དུས་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་སྟོང་པའི་དངོས་རྣམས་ལ། །ཐོབ་པ་ཅི་ཡོད་ཤོར་ཅི་ཡོད། །ཅེས་སོ། །རིགས་མཐུན་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ། འདྲ་མི་འདྲར་མ་ངེས་པ། མཐུན་བྱེད་མ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བུམ་སྣམ་མི་རྟག་པར་འདྲ་བ་མེད་དེ་གཉིས་ཀ་ཆ་མེད་པས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ནོར་བུ་ཉི་མ་དང་འདྲ་ལ་མུན་པ་དང་མི་འདྲ་བ་མི་འཐད་དེ། དངོས་པོ་ཙམ་དུ་ཆོས་འདྲ་བ་དང་། དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པར་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ག

【漢語翻譯】 因為如果只有一個，就會與心中的記憶相悖，並且有事物與非事物在本質上是矛盾的，所以不成立。第二，不是瓶子的形象，因為只是把自己的心識在那裡顯現出來而妄加執著。瓶子的記憶被否定也無法成立。第三，僅僅是分別唸的自以為是，無法憶念那個對境本身。過去、未來、現在的對境，以現在的意識作為對境，本身就與對境沒有關聯，因此也會變成不是憶念對境。《四百論》中說：「憶念名為已逝去，于境顛倒而生起。」

否定不相應行有九種：總的否定、獲得的否定、同類的否定、四法的否定、文字的否定、進入的否定、快速的否定、對境的否定、集合的否定。第一，不相應行在名言中也無法成立為實體，因為與色等既非同一也非他異。不是同一，因為如果無常變成色，就會導致色成為無常，如果無色，就會導致無常不存在。不能是他異，因為與色的關聯沒有成立，並且會導致進入不是唯一的。其他的道理也可以類推。否定獲得有三種：能作所作、時間、對所獲得進行考察。第一，像戒律這樣的，所獲得與能獲得不能是同一個，因為一個事物不可能既是能作又是所作。第二，天授獲得瓶子的時候，不能說是正在獲得，因為如果已經獲得，那麼就應該已經停止了；如果尚未獲得，那麼獲得就應該尚未產生；如果正在獲得，那麼相遇就無法成立，因此被否定。第三，瓶子如果是常法，就不能作為所獲得，因為常法無法成立為所獲得，如果可以獲得，就會變成無常。無常也不能作為所獲得，因為在製造所獲得的時候就已經滅亡了。《入行論》中說：「如是空性諸事物，何有可得何有失？」否定同類有三種：互相觀待、不能確定相同或不同、能相同的事物沒有成立。第一，瓶子和氆氌在無常上沒有相同之處，因為兩者都沒有組成部分，所以不成立。第二，寶珠與太陽相似，但與黑暗不相似，這是不合理的，因為僅僅在事物上存在相似的法，如果進行分析，相似之處就不成立。

【英語翻譯】 Because if there is only one, it contradicts the memory in the mind, and because there is a contradiction in the essence of things and non-things, it is not established. Second, it is not the image of the vase, because it is just clinging to one's own consciousness appearing there. The negation of the memory of the vase is also not established. Third, it is merely the presumption of conceptual thought, and it is impossible to remember that object itself. The past, future, and present objects, with the present consciousness as the object, are themselves not related to the object, so it will also become not remembering the object. The Four Hundred Verses says: "Memory is called the past, and arises in a reversed way in the object."

There are nine negations of non-associated formations: general negation, negation of attainment, negation of similarity, negation of the four dharmas, negation of letters, negation of entry, negation of speed, negation of object, and negation of collection. First, non-associated formations cannot be established as entities even in name, because they are neither the same nor different from form and so on. It is not the same, because if impermanence becomes form, it would lead to form becoming impermanent, and if there is no form, it would lead to impermanence not existing. It cannot be different, because the connection with form is not established, and it would lead to the entry not being unique. Other reasons can also be inferred. There are three negations of attainment: agent and object, time, and examining what is to be attained. First, for things like vows, what is to be attained and what can be attained cannot be the same, because one thing cannot be both the agent and the object. Second, when Devas receives the vase, it cannot be said to be in the process of receiving, because if it has already been received, then it should have stopped; if it has not yet been received, then the attainment should not have arisen; if it is in the process of receiving, then the encounter cannot be established, so it is negated. Third, if the vase is a permanent phenomenon, it cannot be taken as what is to be attained, because permanence cannot be established as what is to be attained, and if it can be attained, it will become impermanent. Impermanence cannot be taken as what is to be attained, because it ceases when it is being made into what is to be attained. The Engaging in Bodhisattva Deeds says: "Thus, for empty things, what is there to be attained and what is there to be lost?" There are three negations of similarity: mutual dependence, uncertainty of being the same or different, and the thing that makes them the same is not established. First, the vase and the rug are not similar in impermanence, because neither of them has component parts, so it is not established. Second, it is unreasonable for a jewel to be similar to the sun but not similar to darkness, because there is a similar dharma only in things, and if analyzed, the similarity is not established.

============================================================

==================== 第 35 段 ==================== 【原始藏文】 སུམ་པ་ནི། མཐིང་ཤུན་དང་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོར་འདྲ་ཞེས་པའི་སྤྱི་མཐིང་ག་ཙམ་ཁེགས་པས། འདྲ་ཆོས་གཉིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདྲ་ཆོས་བྱེ་བྲག་གཉིས་མ་གྲུབ་པས་སྤྱི་མཐིང་གའང་མི་འགྲུབ་སྟེ་རགས་ཕྲ་ཕྲད་པས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་བཞི་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་མི་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་། སོ་སོར་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་མི་རུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་བ་ནི་མེད་པ་ལས་ཡོད་པར་མི་རིགས་པ་དང་། རྒས་པ་གསར་པ་ལས་རྙིང་པར་འགྱུར་བ་དང་། གནས་པ་སྐྱེས་ནས་མ་ཞིག་པ་དང་། འཇིག་པ་ཡོད་པ་ལས་མེད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་མི་རུང་སྟེ། རྡུལ་ཆར་མ་གྲུབ་པ་ལ་བྱ་བ་ཐ་དད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་རྒས་གནས་ གསུམ་ཡོད་པས་འཇིག་པ་དང་བྱ་བ་འགལ་བ་དང་། དེ་གསུམ་ཡང་འཇིག་པར་འཕོ་བས་རྣམ་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་ཙམ་ལ་ཐ་དད་མ་གྲུབ་ལ། དངོས་པོ་ལ་ཆ་ཤས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ཤེ་ལས། སྐྱེ་ལ་སོགས་གསུམ་སོ་སོ་ཡིས། །འདུས་བྱས་མཚན་ཉིད་བྱ་བར་ནི། །ནུས་མིན་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ། །འདུས་པ་ཡང་ནི་ཇི་ལྟར་རུང་། །ཞེས་སོ། །སྐད་ཅིག་མའི་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་དེ་བཞི་འཇུག་ཏུ་མི་རུང་ལ། སྐད་ཅིག་ལས་ཐ་དད་པ་དངོས་པོ་ལ་མེད་པས། དེ་བཞི་མ་ཞུགས་ན་འདུས་བྱས་ཡིན་ནོ་ཅོག་ལ་དེ་བཞི་ཞུགས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་གང་ལའང་སྣང་ཚོད་དུ་དེ་ལྟར་སྣང་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོའི་གཤིས་ལ་སྐྱེ་རྒ་གནས་འཇིག་ཙམ་དུའང་སྐད་ཅིག་གི་ཆ་ཤས་མེད་པས་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དངོས་པོ་འགག་བཞིན་ཉིད་ལ་ནི། །སྐྱེ་བ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་འགག་བཞིན་མ་ཡིན་པ། །དེ་ནི་དངོས་པོ་མི་འཐད་དེ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུས་ཀུན་དུ། །རྒ་དང་འཆི་བའི་ཆོས་ཡིན་ན། །གང་དག་རྒ་དང་འཆི་མེད་པར། །གནས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རིགས་པ་འདིས་སྣང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དཔྱད་པ་ན། སྐྱེ་རྒ་གནས་འཇིག་དང་བྲལ་བའི་གཤིས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཕྱམ་ཕྱལ་གྱིས་སྐད་ཅིག་ལ་རིག་སྟེ། གནས་ལུགས་ཀྱི་སྒོམ་པ་རང་བབས་སུ་སྐྱེ་བས། སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཤེས་རབ་ཆུང་ངུས་ཆོས་འདི་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཐེ་ཚོམ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེད་བྱས་ནའང་། །སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་སྟེ། རྟོགས་ན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པའོ། །ཡུམ་ལས། མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་གནས་པ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། དགེ་སློང་ལྔ་བ

【漢語翻譯】 第三個是，說類似於藍色樹皮和藍色蓮花，僅僅是共同的藍色稍微相似而已。因為相似的性質二者沒有成立的緣故。因為兩種不同的相似性質沒有成立，所以共同的藍色也不會成立，因為粗細相混合而沒有成立的緣故。駁斥四法有二：一是不可以成為一體，二是各自不可以成為常或無常。第一，生是不可能從無到有的，老是從新到舊的變化，住是從生到未壞，滅是從有到無的變化，這些都是不可能的。因為微塵沒有成立，所以不可能有不同的作用。因為有生老住三者，所以與滅的作用相違背。而且這三者也轉變為滅，所以形態相同。僅僅在顯現上沒有成立差別，而且在事物上沒有成立部分。如《中論》所說：生等三者各自，作為有為法的特徵的作用，不可能在一個時間裡，在一個事物上同時存在。這樣怎麼可能呢？如是說。剎那的事物不可能同時具有這四者，而且除了剎那之外，事物上沒有其他。如果這四者不具備，那麼承諾一切有為法都具備這四者就失敗了。因此，無論什麼事物，在顯現上看起來是那樣，但那是錯覺。事物的本性甚至連生老住滅的剎那部分都沒有，所以沒有成立。如彼論所說：事物正在滅亡的時候，生是不可能成立的。如果有什麼不是正在滅亡的，那就不可能是事物。一切事物在任何時候，都是衰老和死亡的規律。如果有什麼沒有衰老和死亡，那又是什麼樣的存在呢？如是說。用這種理智來觀察顯現的事物，就會在一瞬間像虛空一樣，徹底地認識到遠離生老住滅的本性。安住于實相的禪修自然而然地產生，從而將輪迴徹底摧毀。如《四百論》所說： 以小智慧對此法，不會產生絲毫懷疑。即使產生絲毫懷疑，也會徹底摧毀輪迴。如是說。如果證悟了，那就更不用說了。如《母經》所說：當宣說不生、不住、不滅的法門時，五位比丘……

【英語翻譯】 Thirdly, it is said to be similar to blue bark and blue lotus, only the common blue is slightly similar. Because the two similar properties are not established. Because the two different similar properties are not established, the common blue will not be established either, because the coarse and fine are mixed and not established. There are two refutations of the four dharmas: one is that they cannot become one, and the other is that they cannot be permanent or impermanent separately. First, it is impossible for birth to be from nothing to something, old age is the change from new to old, abiding is from birth to not being destroyed, and destruction is the change from existence to non-existence. These are all impossible. Because the dust has not been established, it is impossible to have different functions. Because there are three: birth, old age, and abiding, it contradicts the function of destruction. Moreover, these three also transform into destruction, so the forms are the same. Only in appearance is there no difference, and in reality, there are no parts. As stated in the Root Wisdom: The three, such as birth, each, as the function of the characteristics of conditioned phenomena, cannot exist simultaneously in one thing at one time. How is this possible? So it is said. It is impossible for a momentary thing to have these four at the same time, and there is nothing other than the moment in reality. If these four are not possessed, then the commitment that all conditioned phenomena possess these four is a failure. Therefore, no matter what thing, it seems to be like that in appearance, but that is an illusion. The nature of things does not even have a momentary part of birth, old age, abiding, and destruction, so it is not established. As stated in the same treatise: When a thing is in the process of ceasing, it is impossible for birth to be established. If something is not in the process of ceasing, then it cannot be a thing. All things at all times are subject to the laws of aging and death. If there is something that does not age and die, then what kind of existence is it? So it is said. When examining the phenomena of appearance with this reasoning, one will instantly recognize the nature of being free from birth, old age, abiding, and destruction, like the sky. Dwelling in the meditation of reality arises naturally, thereby completely destroying samsara. As stated in the Four Hundred Verses: With small wisdom, one will not have the slightest doubt about this Dharma. Even if one has the slightest doubt, it will completely destroy samsara. So it is said. If one realizes it, then there is no need to say anything more. As stated in the Mother Sutra: When explaining the Dharma of non-birth, non-abiding, and non-cessation, the five monks...

============================================================

==================== 第 36 段 ==================== 【原始藏文】 རྒྱ་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །དགེ་སློང་མ་ཉི་ཁྲིས་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྙེད་དོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སྤོམ་ཡོར་ཙམ་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་སྙམ་ནས་རྟོག་མེད་དུ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་པར་གཤིས་དེ་ལྟར་སལ་གྱིས་རིག་ནས་བྱ་བ་མེད་པར་ཕྱམ་གདལ་ནས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཤིས་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ལས། བྱིས་པ་མཚན་མར་འཛིན་པས་མ་རྟོགས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་ཏ་ལ་ལའི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་མེད་ཆོས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སོ་སོར་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་མི་རུང་བ་ནི། སྐྱེ་སོགས་སོ་སོ་རེ་རེ་བཞིན་རྟག་ན་རང་ཉིད་འདུས་བྱས་མིན་པ་དང་། འདུས་བྱས་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་མི་རུང་ལ། མི་རྟག་ན་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་སྐྱེ་སོགས་བཞི་ཡོད་དགོས་པས་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྩ་ཤེས་ལས། སྐྱེ་དང་གནས་དང་འཇིག་ རྣམས་ལ། །འདུས་བྱས་མཚན་ཉིད་གཞན་ཞིག་ནི། །གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །མེད་ན་དེ་དག་འདུས་བྱས་མིན། །ཞེས་སོ། །ཡི་གེ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ་ཡན་ལག་དང་རྡུལ་དང་དུས་ཆ་དུ་མ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཡི་གེ་མ་མཆིས་པ། མིང་མ་མཆིས་པ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་ཙམ་གང་ལས་གསུངས་ཤེ་ན། གནས་ལུགས་ལ་ཡི་གེ་མེད་ཀྱང་། དེ་མ་རྟོགས་པར་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཡི་གེ་ལ་ཞེན་ནས་འཁོར་བ་ན་སྤྱོད་པའི་ངོར། སྒྲོ་བཏགས་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ལ་སོགས་པ་ཉན་ཞིང་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཉན་པ་གང་དང་སྟོན་པ་གང་། །འགྱུར་བ་མེད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །ཉན་ཞིང་སྟོན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འཇུག་པ་ཡང་མེད་དེ། ཕལ་པ་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ལྟར། བྱ་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱིམ་དུ་ཕྱུགས་འཇུག་པ་ལྟར་ཐ་དད་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་མི་རྟག་ལ་འཇུག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་ན་མི་འཇུག་ལ། མི་རྟག་ན་འཇུག་པར་བཟོ་དུས་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་འབྱུང་འཇུག་གཉིས་ཆར་ཁེགས་སོ། །མགྱོགས་པ་ཡང་མེད་དེ། འགྲོ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕོ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་ན་མི་འཕོ་ལ། མི་རྟག་ན་འཕོ་བར་བཟོ་དུས་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དབུས་དང་མཐའ། ས་མཚམས།

【漢語翻譯】 沒有執取，心從諸漏中解脫了。比丘尼尼赤證悟到諸法中，法的眼睛沒有塵垢且遠離污垢。這也不是認為僅僅像泡沫一樣沒有生，而無作意地安住，而是如實地明瞭自性，無所作為地坦然安住。因為自性是如此，所以被執著于相的孩童所不證悟。在《寶積經》中說：如來恒常是無生之法，一切諸法與善逝相同。具有孩童心識而執著于相的人們，在世間中行於不存在的法。這樣說了。各自成為常或無常是不可以的，因為如果生等各自單獨是常，則自身不是有為法，並且也不能成為其他有為法的體性。如果是不常，則每一個都需要有生等四者，因此會變成無窮無盡。《中觀根本慧論》中說：生與住和滅，這些有為法的其他體性，如果存在則會變成無窮無盡，如果不存在，則這些不是有為法。這樣說了。文字也沒有成立，因為從支分、微塵和時間部分等眾多方面，都不能成立是它或其他的緣故。《般若波羅蜜多經》中說：一切法都沒有文字，沒有名稱，遠離一切體性。這樣說了。那麼，這麼多的法蘊是從哪裡宣說的呢？雖然實相中沒有文字，但是對於沒有證悟它而迷惑的人們，因為執著于文字而在輪迴中行走的緣故，就以假立的方式聽聞和宣說沒有生的意義等等。在《三摩地王經》中說：在沒有文字的諸法中，聽聞是什麼？宣說又是什麼？在沒有變化的事物上假立，聽聞和宣說也是這樣做的。這樣說了。進入也是沒有的，不像普通人進入道路一樣，因為沒有能作者和所作者二者。就像牲畜進入房屋一樣，因為遮止了差別。並且進入常或無常是不可以的，如果是常則不能進入，如果是不常，則在造作進入時就會滅亡的緣故。因此，生起和進入二者都被遮止了。快速也是沒有的，因為遮止了行走，並且遮止了轉移，如果是常則不能轉移，如果是不常，則在造作轉移時就會滅亡的緣故。遮止處所分為三：中心和邊，邊界。

【英語翻譯】 Without grasping, the mind is liberated from all defilements. The Bhikshuni Niqi realized that in all dharmas, the eye of dharma is without dust and free from defilements. This is not merely considering that there is no arising like a bubble and abiding without conceptualization, but rather clearly recognizing the nature as it is, and abiding openly without any action. Because the nature is such, it is not realized by children who grasp at characteristics. In the Sutra of the Jewel Heap, it is said: The Thus-gone One is always the unborn dharma, all dharmas are the same as the Sugata. Those with childish minds who grasp at characteristics, practice dharmas that do not exist in the world. Thus it is said. It is not permissible for each to be either permanent or impermanent, because if arising, etc., are each individually permanent, then they themselves are not conditioned, and they also cannot be the nature of other conditioned things. If they are impermanent, then each one must have the four, arising, etc., and therefore it would become endless. In the Root Wisdom it is said: Arising, dwelling, and ceasing, if there is another characteristic of conditioned things, it would become endless; if there is not, then these are not conditioned. Thus it is said. Letters are also not established, because they cannot be established as either the same or different from the many aspects of limbs, particles, and divisions of time. In the Mother (Prajnaparamita Sutra) it is said: All dharmas are without letters, without names, and separated from all characteristics. Thus it is said. Then, from where are so many aggregates of dharma spoken? Although there are no letters in reality, for those who are confused because they have not realized it, because they are attached to letters and walk in samsara, they hear and teach the meaning of the unborn, etc., by way of imputation. In the King of Samadhi Sutra it is said: In the dharmas without letters, what is hearing and what is teaching? Imputing to that which does not change, hearing and teaching are also done in this way. Thus it is said. There is also no entering, like ordinary people entering a path, because there is no agent and no object. Like livestock entering a house, because difference is prohibited. And it is not permissible to enter permanence or impermanence, because if it is permanent, it cannot enter, and if it is impermanent, it ceases when entering is fabricated. Therefore, both arising and entering are negated. There is also no quickness, because going is prohibited, and because moving is prohibited, because if it is permanent, it does not move, and if it is impermanent, it ceases when moving is fabricated. Negation of place is threefold: center and edge, boundary.

============================================================

==================== 第 37 段 ==================== 【原始藏文】 རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྡུལ་ཆར་བརྟགས་ན། དབུས་རྡུལ་དང་མཐའ་རྡུལ་གྱི་ཆ་མ་གྲུབ་པས་མཐའ་དབུས་མི་སྲིད་པ་དང་། གཅིག་གི་དབུས་སུ་གྲུབ་པ་གཞན་གྱི་མཐར་གཞལ་བས་མཐའ་དབུས་ངེས་པ་ཐམས་ཅད་ཁེགས་པས་མ་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐའ་དབུས་ལ་མཚམས་ཡོད་ན་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད། ཕྲད་ན་མཚམས་སུ་མི་རུང་སྟེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་ཕྲད་ན་མཚམས་སུ་མི་རུང་སྟེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་བཞིན་ནོ། །ལྟོས་པས་མཚམས་སུ་མི་རུང་སྟེ། ལ་ལའི་དབུས་དང་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚམས་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡངས་པ་ཅན་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་ཅིང་རྡུལ་ཆ་མེད་པས་ཡུལ་དུ་མི་རུང་ལ། དངོས་མེད་ལ་ཡུལ་མེད་དེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྲད་མ་ཕྲད། གཅིག་མི་གཅིག །སྤྱི་དང་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྐྱེ་བོ་དང་ནགས་ཚོགས་ལྟ་བུ་རྣམས། ཕྲད་ན་ཚོགས་པ་མི་རུང་སྟེ། རེ་རེ་བའི་ཆ་ཚོགས་པ་ཉམས་སོ། །མ་ཕྲད་ན་ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་ན་ཐ་དད་དང་འགལ་ཞིང་། མི་གཅིག་ན་ཚོགས་པ་གཅིག་ཅེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །སྤྱི་དང་ཡང་མཚུངས་ཏེ། ཚོགས་པ་ནི་གཞན་དུ་མའི་རང་བཞིན་ གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ཙམ་ལ་བརྗོད་པས། སྤྱི་བཀག་པས་ཁེགས་སོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྒྱུན་དང་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། །ཕྲེང་བ་དམག་ལ་སོགས་བཞིན་རྫུན། །ཞེས་སོ། །འདུས་མ་བྱས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞི་བརྟག་པ། དགག་བྱ་བརྟག་པ། དངོས་པོ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་འདུས་མ་བྱས་སོ་ཞེས་པའི་གཞག་རྒྱུ་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་བློ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། སུ་ལའང་སྣང་དུ་མི་རུང་བས་ནམ་མཁའ་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་དོན་སྤྱི་དང་ཆུ་ཟླ་ལ་སོགས་པའང་དངོས་པོ་མེད་པས་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ་བློས་གཅོད་པ་དང་། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས། མྱ་ངན་འདས་པ་འདུས་མ་བྱས། །དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་བཀག་ཆོས་ཐམས་ཅད་དགག་བྱ་ལ་ལྟོས་པས་ན། འདུས་བྱས་རྫུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདུས་མ་བྱས་རྫུན་པ་ཡིན་པས་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། སྐྱེ་དང་གནས་དང་འཇིག་པ་དག །མ་གྲུབ་ཕྱིར་ན་འདུས་བྱས་མེད། །འདུས་བྱས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །འདུས་མ་བྱས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་དངོས་པོར་རུང་མི་སྲིད་པས་མ་གྲུབ་སྟེ། གཞི་མེད་པ་ཁོ་ན་བ

【漢語翻譯】 駁斥自性之境。第一，如果分析微塵，由於沒有中心微塵和邊緣微塵的部分，因此不存在邊緣和中心。一個的中心被衡量為另一個的邊緣，因此所有確定的邊緣和中心都被否定，所以不成立。第二，如果邊緣和中心有界限，是相觸還是不相觸？如果相觸，則不能作為界限，因為它們變成一體；如果不相觸，則不能作為界限，就像事物和非事物一樣。由於依賴性，不能作為界限，因為它是某些事物的中心和方向，就像界限本身的顯現一樣。第三，如果像廣闊者一樣的事物是實有，則會剎那無常，並且沒有微塵的部分，因此不能作為境；如果是非實有，則沒有境，因為沒有事物。駁斥集合有三點：相觸與不相觸，一與非一，與共性相同。第一，像眾生和森林集合等。如果相觸，則不能成為集合，因為每個部分的集合都消失了。如果不相觸，則集合不會確定為一個。如果是一，則與差異相矛盾；如果不是一，則與「集合是一」相矛盾。與共性也相同，因為集合僅僅是指多種自性聚集為一個，因此否定了共性也就否定了集合。《入行論》中說：「連續和集合，如念珠、軍隊等，都是虛假的。」駁斥非複合有三點：分析基礎，分析所破，駁斥事物。第一，說「這是非複合」的基礎不成立，因為這只是在有分別、無分別、錯覺和非錯覺的意識上附加的標籤，對任何人來說都不可能顯現，就像否定虛空一樣。如果說，那麼事物共相和水月等也是沒有事物的，所以是相同的，則不相同，因為它們是被意識所決定的，並且依賴於因緣。《根本慧論》中說：「涅槃是非複合，事物和非事物是複合。」第二，由於所有被否定的法都依賴於所破，因此，由於複合本身是虛假的，所以非複合也是虛假的，因此不成立。該論中說：「生、住、滅，由於不成立，所以沒有複合。複合完全不成立，非複合又如何成立？」第三，非複合不可能作為事物存在，因此不成立，因為它僅僅是沒有基礎的。

【英語翻譯】 Refutation of the realm of inherent existence. First, if we analyze particles, since there are no parts of central particles and edge particles, there is no possibility of edge and center. The center of one is measured as the edge of another, so all definite edges and centers are negated, so it is not established. Second, if the edge and center have boundaries, are they touching or not touching? If they are touching, they cannot be boundaries because they become one; if they are not touching, they cannot be boundaries, like things and non-things. Because of dependence, it cannot be a boundary, because it is the center and direction of some things, just like the appearance of the boundary itself. Third, if something like a vast one is a real entity, it will be momentary and impermanent, and without particle parts, so it cannot be a realm; if it is a non-entity, there is no realm because there is no thing. Refutation of aggregation has three points: touching and not touching, one and not one, and being the same as generality. First, like beings and forest aggregations, etc. If they touch, they cannot be an aggregation, because the aggregation of each part disappears. If they do not touch, the aggregation will not be determined as one. If it is one, it contradicts difference; if it is not one, it contradicts "the aggregation is one." It is also the same as generality, because aggregation only refers to the gathering of many different natures into one, so negating generality also negates aggregation. The Bodhicaryāvatāra says: "Continuity and aggregation, like rosaries, armies, etc., are false." Refutation of the unconditioned has three points: analyzing the basis, analyzing the object to be refuted, and refuting the entity. First, the basis of saying "this is unconditioned" is not established, because it is only a label attached to conceptual, non-conceptual, illusory, and non-illusory minds, and it cannot appear to anyone, just like negating space. If you say that then generalities of objects and water moons, etc., are also the same because they are without entities, it is not the same, because they are determined by consciousness and depend on conditions. The Mūlamadhyamakakārikā says: "Nirvana is unconditioned, things and non-things are conditioned." Second, since all negated dharmas depend on the object to be refuted, since the conditioned itself is false, the unconditioned is also false, so it is not established. The same text says: "Birth, abiding, and destruction, since they are not established, there is no conditioned. Since the conditioned is completely unestablished, how can the unconditioned be established?" Third, it is impossible for the unconditioned to exist as an entity, so it is not established, because it is only without a basis.

============================================================

==================== 第 38 段 ==================== 【原始藏文】 ློས་སྒྲོ་བཏགས་པར་ཟད་དོ། །འཇིག་པ་དོན་གཞན་དགག་པ་ནི། འཇིག་པ་དོན་ གཞན་ཡིན་ན་འཇིག་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་འདུས་བྱས་སུའང་མི་རུང་བར་ཐལ་ལ། ཡང་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་འཇིག་པ་ཡན་གར་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཤི་བ་ཡང་ཡོད་པར་ཐལ་བས་འཇིག་པ་དོན་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་བོ། །དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་དགག་པ་ནི། བུམ་པས་ཆུ་སྐྱོར་བའི་དོན་སྐད་ཅིག་བྱས་ནས་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཉིད་མི་རུང་སྟེ། དུས་གསུམ་གྱི་བུམ་པ་ཆོས་ཅན། ད་ལྟ་སྤྱད་དུ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཆུ་སྐྱོར་བའི་དོན་བྱེད་སྐད་ཅིག་གིས་བྱེད་ན་འགལ་ལ། རིམ་གྱིས་བྱེད་ན་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པས་སོ། །བུམ་པ་འགག་པ་མ་ཡིན་ན་དངོས་མེད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་བཞིན་རྟག་ན་གནས་སྐབས་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པས། ད་ལྟར་གྱི་སར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་འབྱུང་དུ་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཐོག་ཐ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་ཇི་སྙེད་ཀྱི་བུམ་པ་དུས་གཅིག་ལ་གནས་པ་ནི། གོ་སྐབས་ཐམས་ཅད་བུམ་པ་འབའ་ཞིག་གིས་བརྫངས་པས། དངོས་པོ་གཞན་གནས་ས་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འདས་མ་འོངས་ཀྱི་བུམ་པ་མི་སྣང་བ་དང་། ད་ལྟར་སྣང་བའི་བུམ་པ་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། དུས་གསུམ་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཁེགས་སོ། །སྐད་ཅིག་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་དག །ཇི་ལྟ་བུར་ན་རྫས་གཅིག་རུང་། །འགག་དང་མ་སྐྱེས་མི་སྣང་ན། །གནས་པ་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་གཅིག །སྣང་ རུང་འགལ་བས་རྫས་གཅིག་ཉམས། །ཞེས་པ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། །མཐའ་བཞིར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཀྱང་མེད་དེ། ཕུང་པོ་དང་ཕུང་པོ་མ་ཡིན་པ་དངོས་འགལ་དུ་འཛིན་པ་དང་། རྟག་པ་དང་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་དངོས་འགལ་འཛིན་པའི་ཚད་མས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔར་གྱི་བྱེད་པ་པོ་ཕྱིས་ཡོད་ན་གྲངས་ཅན་གྱི་བདག་ལྟར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པས་རང་དང་ཡུལ་མི་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ། ཡུལ་བློས་མི་རིག་ན་དབང་པོས་ཤིན་ཏུ་ཡང་མི་རིག་པས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་འོན་ལོང་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་མི་རིག་པ་སྤྱོད་པ་པར་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །མཚན་མཚོན་རྫས་ཐ་དད་ཀྱང་མི་རུང་སྟེ། མེའི་ཐ་སྙད་དྲོ་བ་ལས་ཐ་དད་ན་བསིལ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་སྙད་དེ་ཉིད་དྲོ་བ་ལས་མི་རྙེད་ན་གཞན་ནས་ཤིན་ཏུའང་མི་རྙེད་པས་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པས། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་མེད་དེ། རྣམ་སྨིན་གཅེར་བུ་པར་བཀག་པའི་ཕྱིར་

【漢語翻譯】 這完全是虛構的假設。駁斥「壞滅是不同的實體」：如果壞滅是不同的實體，那麼就會有不壞滅的事物存在。如果是這樣，那就不可能是「有為法」了。而且，即使沒有事物，壞滅也會隨意存在。如果是這樣，那麼沒有生也會有死，因此壞滅不是不同的實體。駁斥「三時實有」：用瓶子舀水這件事，如果只在一瞬間完成然後恒常存在，那是不可能的。因為三時的瓶子，有法，會變成現在就可以使用。如果舀水的動作在一瞬間完成，那是矛盾的。如果逐漸完成，那就無法實現接觸。如果瓶子不停止，那就會變成非事物。如果自性是恒常的，那麼狀態就不可能改變。因此，現在這一刻也不可能發生。無數個無始無終的瞬間的瓶子如果同時存在，那麼所有的空間都會被瓶子填滿，其他事物就沒有存在的空間了。過去和未來的瓶子是不可見的，而現在可見的瓶子不可能是一個實體。因此，三時實有被駁斥。如果瞬間生滅，那麼一個實體怎麼可能成立呢？如果壞滅和未生是不可見的，那麼存在和可見怎麼可能是一個呢？可見是矛盾的，因此一個實體就消失了。這些是總結的意義。沒有不可用四種方式描述的「我」，因為執著于蘊和非蘊是實相違背的，執著于常和非常是實相違背的，這已經被量（ प्रमाण ）所駁斥。如果之前的作者之後還存在，那麼就會像數論派的「我」一樣。知識不能認知自身和對境也是不行的，如果對境不能被心識認知，那麼感官就更不可能認知，因此所有的眾生都會變成又聾又瞎。不能認知自身就像是禁止享用者一樣。名稱和所指的實體不同也是不行的，如果火的名稱和溫暖不同，那麼就會變成寒冷。如果從溫暖中找不到這個名稱，那麼從其他地方也找不到，因此對於所知來說是不可能的。因為所有的法都沒有自己的自性，所以這符合我們的觀點。沒有不浪費的實體，這已經被異熟果的裸體外道所駁斥。

【英語翻譯】 This is entirely a fabricated assumption. Refuting the claim that "destruction is a different entity": If destruction were a different entity, then there would be things that do not undergo destruction. If that were the case, then it would not be possible for it to be a 'conditioned phenomenon.' Moreover, even without a thing, destruction would exist arbitrarily. If that were the case, then there would be death without birth, therefore destruction is not established as a different entity. Refuting the "existence of substances in the three times": The act of scooping water with a vase, if it were done in an instant and then remained constant, is impossible. Because the vase of the three times, the subject, would become something that can be used now. If the act of scooping water is done in an instant, it is contradictory. If it is done gradually, then contact is not established. If the vase does not cease, then it would become a non-entity. If its nature is permanent, then its state cannot change. Therefore, even a moment cannot occur in the present. If countless moments without beginning or end of the vase exist at the same time, then all the space would be filled with only vases, and there would be no space for other things to exist. Because the past and future vases are invisible, and the vase that is visible now cannot be the same entity, the existence of substances in the three times is refuted. If moments arise and cease, how can one entity be possible? If cessation and non-arising are invisible, how can existence and visibility be one? Visibility is contradictory, therefore one entity is lost. These are the summarized meanings. There is no self that cannot be expressed in four ways, because clinging to aggregates and non-aggregates as being contradictory, and clinging to permanence and non-permanence as being contradictory, has been refuted by valid cognition. If the previous agent exists later, then it would be like the self of the Samkhya school. It is also not possible for consciousness not to know itself and its object. If the object cannot be known by the mind, then the senses would even more so not be able to know it, therefore all beings would become deaf and blind. Not knowing oneself is like prohibiting the enjoyer. It is also not possible for the name and the entity it signifies to be different. If the name of fire is different from warmth, then it would become cold. If that name cannot be found from warmth, then it cannot be found from anywhere else, therefore it would be impossible for knowables. Because all phenomena do not have their own essence, this is in accordance with our view. There is no substance that is not wasted, which has been refuted by the naked ascetics who believe in karmic fruition.

============================================================

==================== 第 39 段 ==================== 【原始藏文】 དང་། ཐོབ་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྫས་དུ་མ་གཅིག་ཏུ་འདུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། གནས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། འོང་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་དང་སེམས་ལས་ཐ་དད་ན། ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདིས་སེམས་ཅན་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང་། ཀུན་གཞིས་ལུས་ལ་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་དང་། སེམས་སེམས་བྱུང་རྫས་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་དང་། སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་རང་གར་འདོད་པ་རྣམས་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཉན་ཐོས་མདོ་སྡེ་པ་བཤད་པ་ནི། མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པས་སྐྱེད་བྱེད་རྐྱེན་བཞི་སོགས། །རྣམ་བདུན་ཚུལ་དེ་ཡང་དག་ལྟ་བ་མིན། །འདིར་ཉན་ཐོས་མདོ་སྡེ་པ་དག་ནི། གྲུབ་པའི་མཐའ་ཚུལ་བདུན་དུ་འདོད་དེ། སྐྱེད་བྱེད་རྐྱེན་བཞི། སྣང་བ་བློ། ཡུལ་ལྐོག་གྱུར། རྡུལ་བར་མེད། དབང་པོ་ནུས་པ། མི་ལྡན་པ་ཀུན་བརྟགས། མྱང་འདས་དངོས་མེད་དོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་བཞི་ཅི་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་སྟེ། རྒྱུའི་རྐྱེན། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན། དམིགས་པའི་རྐྱེན། བདག་པོའི་རྐྱེན་ནོ། །དང་པོ་ནི། འབྲས་བུ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་ནུས་རུང་ཙམ་སྟེ། ངོ་བོ་སྐྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པ་སྔ་མ་འགགས་མ་ཐག་ལྟ་བུ་སྟེ་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་སྐྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཤེས་པའི་ཡུལ་ལོ། །བཞི་པ་ནི། འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་སྐྱེད་དེ་གེགས་མི་བྱེད་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་ནི་ལྔ་སྟེ། མཚུངས་ལྡན། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ། སྐལ་བ་མཉམ་པ། བྱེད་པ། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་སྟེ། མཛོད་ལས། རྐྱེན་ནི་བཞི་པོ་དག་ཏུ་གསུངས། །རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་ལྔ་ཡིན། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་སྐྱེས་པ་རྣམས། །ཐ་མ་མིན་མཚུངས་དེ་མ་ཐག །དམིགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ། །བྱེད་རྒྱུ་ ཞེས་བྱ་བདག་པོར་བཤད། །ཅེས་སོ། །བསྐྱེད་ཚུལ་ཡང་། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ནི་རྐྱེན་བཞི་ལས་སྐྱེས་ཏེ། མིག་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མ་ལ་ཤེས་པའི་ས་བོན་ཡོད་པའོ། །དེ་མ་ཐག་པ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མ་འགགས་མ་ཐག་པའོ། །དམིགས་པ་ནི་གཟུགས་སོ། །བདག་པོ་ནི་མིག་གོ། །འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ནི། དམིགས་པའི་རྐྱེན་མ་གཏོགས་པ་གསུམ་ལས་སྐྱེའོ། །གཞན་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་དང་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུ་དང་བདག་པོ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་ཏེ། བུམ་པའི་རྒྱུ་འཇིམ་པ་དང་། བདག་པོ་རྫ་མཁན་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དག་འགགས་པ་ལ་ནི་གཟུགས་སྒྲ་ལ་

【漢語翻譯】 並且，因為阻礙獲得，以及因為多種事物不可能聚集在一起，以及因為阻礙住留，以及因為阻礙到來，以及如果與色和心識相異，則會變成在所知中不可能存在。以這種方式，認為有情是實有的，以及認為阿賴耶識遍佈身體，以及認為心和心所是不同實體的，以及認為生、住、滅三種是各自獨立的，這些都被駁斥了。現在宣說聲聞經部宗：經部行者所說的生起之因四種等，七種方式並非是正確的見解。在此，聲聞經部宗認為有七種宗義：生起之因四種，顯現為識，境是隱蔽的，微塵無間隙，根的能力，不相應是假立的，涅槃是無實有的。第一種是，一切生起都依賴於四種因，即生起之因：因緣，等無間緣，所緣緣，增上緣。第一種是，僅僅是能夠利益果，即生起自性。第二種是，如前一剎那的識滅盡之後，生起相似的后一剎那。第三種是，識的對境。第四種是，生起果的差別，僅僅是不作障礙。其中，因有五種：俱有因，一切行因，同分因，能作因，相應因。《俱舍論》中說：因是四種，因稱為五種。心和心所生起等無間，所緣是所有法，能作因稱為增上。如此。生起的方式是，一切心和心所都是從四種因中生起，眼識的因是前一剎那的識中存在識的種子。等無間緣是前一剎那的識滅盡之後。所緣是色。增上緣是眼根。滅盡定和無想定是從除了所緣緣之外的三種因中生起。其他不相應的行和所有色都是依賴於因和增上緣兩種而生起，如瓶子的因是泥土，增上緣是陶匠。因此，心的生起和住留以及滅盡，對於色聲

【英語翻譯】 And, because of obstructing attainment, and because multiple substances cannot gather together, and because of obstructing abiding, and because of obstructing coming, and if different from form and mind, then it would become impossible to exist in the knowable. In this way, those who believe that sentient beings are truly existent, and those who believe that the Alaya consciousness pervades the body, and those who believe that mind and mental factors are different entities, and those who believe that birth, abiding, and destruction are independent, are refuted. Now, the Sravaka Sautrantika school is explained: The four causes of arising, etc., as practiced by the Sutra school, those seven ways are not the correct view. Here, the Sravaka Sautrantikas believe in seven tenets: the four causes of arising, appearance as mind, objects are hidden, atoms are without gaps, the power of the senses, non-association is imputed, and Nirvana is non-existent. The first is that all arising depends on the four causes, as appropriate: the cause condition, the immediately preceding condition, the objective condition, and the dominant condition. The first is merely being able to benefit the result, that is, generating the essence. The second is like the immediately preceding moment of consciousness ceasing, generating a similar subsequent moment. The third is the object of consciousness. The fourth is merely generating the distinction of the result, that is, not obstructing. Among them, there are five causes: co-existent cause, all-pervasive cause, similar cause, active cause, and simultaneous cause. From the Treasury: The conditions are said to be four. The cause is said to be five causes. Mind and mental factors arise, the immediately preceding is not different, the objective condition is all phenomena, the active cause is said to be dominant. Thus. The way of arising is also that all minds and mental factors arise from the four causes. The cause of eye consciousness itself is that there is a seed of consciousness in the previous consciousness. The immediately preceding condition is the moment immediately after the previous consciousness ceases. The object is form. The dominant condition is the eye sense. Cessation attainment and non-conceptual attainment arise from the three causes other than the objective condition. All other non-associated formations and all forms arise depending on the two, cause and dominant condition, like the cause of a pot is clay, and the dominant condition is the potter. Therefore, the arising and abiding of the mind, and cessation, for form and sound

============================================================

==================== 第 40 段 ==================== 【原始藏文】 སོགས་མི་སྣང་སྟེ། མཛོད་ལས། བཞི་ཡིས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །གསུམ་གྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་རྣམ་གཉིས། །གཞན་ནི་གཉིས་པོ་དག་ལས་སྐྱེ། །ཞེས་སོ། །སྣང་བ་བློ་ནི། སྤྱིར་ཤེས་པའི་སྣང་ཡུལ་གསུམ་སྟེ། ལྷ་ཡི་བསྐྱེད་རིམ་ལྟ་བུ་དོན་སྤྱི་དང་། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལྟ་བུ་མེད་པ་གསལ་བ་དང་། བུམ་པ་ལྟ་བུ་དོན་རང་མཚན་ནོ། །དེ་ལྟར་རིགས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སྣང་ཚད་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་དངོས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་བདེན་དང་ཁྱད་མེད་དོ། །ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་ནི། དོན་སྤྱི་དང་། མེད་པ་ གསལ་བ་ནི། དེ་ཉིད་ནས་ལོགས་ན་མེད་དེ། རྟོག་བཅས་དང་། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་རང་མཚན་ཐམས་ཅད་དོན་གྱིས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པར་སྣང་བ་འདི་ཉིད་བུམ་པ་མ་ཡིན་གྱི་སེམས་ཡིན་ལ། བུམ་པ་ནི་དངོས་སུ་སུས་ཀྱང་ནམ་ཡང་མཐོང་མི་སྲིད་པར་བུམ་སྣང་དང་གོ་ཐ་མི་དད་ལྐོག་ན་ཡོད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ལ་བསྣུན་པའི་མཚོན་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ན་ཡོད་པའོ། །དེས་ན་ཤེས་པས་ཡུལ་རིག་ཅེས་པའི་དོན། ཤེས་པ་དངོས་ཀྱིས་ཡུལ་དངོས་རྗེན་ཅེར་དུ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་བུམ་པར་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཤེས་པ་ཉིད་བུམ་པ་ཅི་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ལ། ཤེས་པས་ཤེས་ཡུལ་བཟུང་བ་ཙམ་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། བུས་ཕའི་བྱད་མ་བཟུང་ཡང་ཕའི་བྱད་ཅི་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ལ་ཕའི་བྱད་བཟུང་བར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། དུས་ཐ་དད་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་། །ཞེ་ན་རིག་པ་ཤེས་པ་ཡིས། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་འཇོག་ནུས་པའི། །རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བར་ཤེས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་མྱོང་བ་དང་། གཞན་དམིགས་པ་གཉིས་ལས། གཞན་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་དོན་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་རྒྱན་ལས། བདག་ཉིད་གསལ་བར་མྱོང་བ་སྟེ། །དོན་དང་འདྲ་བ་དམིགས་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དམིགས་མྱོང་དག་ནི་ཐ་དད་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རྡུལ་དུ་མ་འདུས་ནས་རགས་པ་རྩོམ་པའི་ཚེ། རྡུལ་རྣམས་རེག་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐོར་བ་བར་དང་བཅས་པར་མི་རུང་སྟེ། སྣང་མུན་གྱི་རྡུལ་དང་རེག་པས་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་འབྱར་ལ་མ་རེག་པར་གནས་སོ། །དེ་ཡང་བར་མེད་པས་འབྱར་ལ། ངོས་ཆས་རེག་པ་མེད་པས་མ་རེག་པའོ། །དབང་པོ་ནི། རྫས་ལྐོག་ན་མེད་ཀྱི་མིག་ཁྲ་བོ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་ནུས་པའི་ཆའོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་དབང་པོ

【漢語翻譯】 等等不顯現。如《俱舍論》中說：四者為心及心所，三者為等至二種，其餘則從此二者生。顯現之智，一般而言，認識的顯現對境有三種：如天尊的生起次第，是總義；如二月顯現，是不存在而顯現；如瓶子，是自相。如是，以三種類別所涵蓋的一切顯現量，皆是真實的認識，與真實無別。隱蔽之境，是總義和不存在而顯現。從那本身來說並不存在，因為于有分別和無分別的錯覺中顯現。于非錯覺中顯現的一切自相，稱為以義所賦予之相。顯現為瓶子的這個，不是瓶子而是心。瓶子實際上是誰也無法看到的，與瓶子的顯現和理解無別，是隱蔽存在的。同樣，刺入身體的刀等，也是隱蔽存在的。因此，所謂認識了境，並非是真實的認識以真實的境赤裸裸地認識，而是在境瓶子上生起的第二剎那，認識本身生起了瓶子是怎樣的相狀，只是假立為認識抓住了認識的境，如同兒子沒有抓住父親的臉，卻說抓住了父親的臉一樣。如《釋量論》中說：時間不同如何抓住？若問，認識以知識，能安立知識之相，應知彼為所取。因此，一切認識都有自體驗和對境兩種，其中僅是對境與義相同。《中觀莊嚴論》中說：自性明瞭為體驗，與義相同為對境。因此，一切認識的，對境和體驗是不同的。眾多微塵聚集而形成粗大的時候，微塵們是無法接觸的，因為會變成六分。環繞也是不可能的，因為與明暗的微塵接觸會變成六分。然而，是依附而未接觸地存在。那是因為沒有間隔而依附，又因為表面部分沒有接觸而未接觸。根，不是物質隱蔽不存在，而是指這兩隻明亮的眼睛能夠產生識的那部分。因此，他者的根

【英語翻譯】 Etc., are not apparent. As it says in the Treasury of Knowledge: "Four are mind and mental factors, three are the two kinds of meditative absorption, the rest arise from these two." Apparent cognition is generally threefold: the object of appearance of knowledge, such as the generation stage of a deity, is a general meaning; like the appearance of two moons, it is the clear appearance of what does not exist; like a vase, it is a self-characterised entity. Thus, all appearances encompassed by these three categories are actual knowledge, being non-different from reality. Obscured objects are general meanings and the clear appearance of what does not exist. They do not exist separately from that, because they appear in conceptual and non-conceptual illusions. All self-characterised entities that appear without illusion are called aspects endowed by meaning. This appearance of a vase is not the vase itself, but the mind. The vase is something that no one can ever actually see; it is non-different from the appearance and understanding of the vase, and exists in obscurity. Similarly, a weapon piercing the body, etc., exists in obscurity. Therefore, the meaning of "knowledge cognizes an object" is not that actual knowledge directly and nakedly cognizes an actual object. Rather, in the second moment after an object arises as a vase, knowledge itself arises in the form of what the vase is like. It is merely labeled that knowledge has grasped the object of knowledge, just as a son who has not grasped his father's face is said to have grasped his father's face when he has arisen in the likeness of his father's face. As it says in the Commentary on Valid Cognition: "How is it grasped when the times are different? If you ask, know that the cause itself, by which knowledge, the knower, can establish the aspect of knowledge, is what is grasped." Therefore, all knowledge has two aspects: self-experience and other-directedness. Only other-directedness is similar to the object. As it says in the Ornament of the Middle Way: "Experiencing oneself clearly is experience; being similar to the object is direction. Therefore, for all knowledge, direction and experience are different." When many particles gather to form a gross object, the particles cannot touch each other, because they would be divided into six parts. Circling is also impossible, because contact with the particles of light and darkness would divide them into six parts. However, they adhere without touching. That is, they adhere because there is no space between them, and they do not touch because the surface parts do not touch. The sense faculty is not a material thing that exists in obscurity, but rather the part of these two bright eyes that can generate consciousness. Therefore, the sense faculty of others

============================================================

==================== 第 41 段 ==================== 【原始藏文】 ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ངེས་ཏེ། འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བར་ནུས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་དབང་པོ་ནི་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ལ། སྐྱེས་ཙ་ན་དབང་དོན་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཤེས་དང་། མིག་ཤེས་དམིགས་པའི་རང་རིག་གཉིས་ཀྱི་ཤུགས་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་འཇིག་ལ་སོགས་པ་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི། གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གསུམ་ལས། དེ་ཉིད་དང་གཞན་གཉིས་ཀ་བཀག་ཙམ་གྱིས་ཁེགས་པས། ཀུན་བརྟགས་ཡིན་ཏེ་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ནོ། །དེ་གསུམ་ལས་དོན་ལོགས་པ་མེད་པས་མིང་ཙམ་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་དང་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཕན་ཆད་ཕུང་པོ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དེངས་པའམ། མཚོ་ ལ་འཁྱགས་པ་ཞུ་བ་ལྟར། ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་འགོག་པ་དང་དབྱེར་མེད་པས་རྡུལ་ཙམ་མམ་མིང་ཙམ་ཡང་མ་ལུས་པར་ཞི་སྟེ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ནི་བྱེ་བྲག་པ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། བྲལ་བའི་རྫས་རྣམས་ཇི་སྙེད་པར་ཐོབ་པའི་རྫས་ཀྱང་དེ་སྙེད་དེ་དངོས་པོ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགག་པ་ལ་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལྟར་བདུན་ལས། རྐྱེན་བཞི་དགག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། རྒྱུ། དེ་མ་ཐག །དམིགས་པ། བདག་པོ། བསྐྱེད་ཚུལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་ཉིད་མེད་དེ། འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་པར་དེའི་རྒྱུ་མི་འགྲུབ་པས་ན་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང་། ནུས་པ་འགོག་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པས། དངོས་སུ་ཕན་འདོགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། འབྲས་བུ་མེད་པར་རྒྱུ་ལ་ནི། །རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་རྣམས་ཀུན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་མ་ཐག་པ་ཡང་མེད་དེ། རྒྱུ་འབྲས་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྲས་བུ་སྐྱེ་དུས་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཡོད་ན་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པར་ཐལ་ལ། མེད་ན་རྒྱུ་འགགས་པས་འབྲས་བུ་དང་མ་ཕྲད་དེ་བར་དུ་ཆོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་རྣམས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ན། །འགགས་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་མ་ཐག་མི་རིགས། །འགགས་ན་རྐྱེན་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན། །ཞེས་སོ། ། དམིགས་རྐྱེན་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་ཡང་ཡིན་ལ་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་པའི་དུས་ན། ཡུལ་ཤེས་དུས་མཉམ་ན་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་མི་སྲིད་པས་རྐྱེན་དུ་མི་རུང་ལ། མི་མཉམ་ན་ཡུལ་ཡོད་དུས་མ་མཐོང་བས། མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ཤེ་ལས། ཡོད་པའི་ཆོས་འདི་དམིགས་པ་ནི། །མེད་པ་ཁོ་ན་ཉ

【漢語翻譯】 不能現量確定，因為沒有見到果之前，不能現量確定它的能力。自己的根，比如眼識等產生的時候是隱蔽的，產生的時候，從根境所取的境識和眼識所緣的自證二者的力量來確定。不具有生滅等的行，從色、心和心所生起的三者中，僅僅遮止彼和異二者就已足夠，是遍計所執，如兔角一樣。因為這三者之外沒有其他事物，所以只是名稱而已。聲聞、獨覺、阿羅漢和佛陀入滅之後，蘊和種子都像天空中的云消散，或者像海里的冰融化一樣。與境法界（梵文：dharmadhātu）的止滅無別，微塵或名稱都不留下，完全寂滅，什麼都沒有，雖然像勝論派一樣，但分離的法有多少，得到的法也有多少，但不是事物派。他們是這樣認為的。爲了破斥它，像之前的宗義一樣有七個方面。破斥四緣有五個方面：因、等無間緣、所緣緣、增上緣、生起方式的破斥。第一，因本身不存在，因為果沒有成立，它的因也不會成立，所以是互相觀待的緣故，並且遮止了能力，因為不是實有因，所以實際上不可能有利益。在《四百論》中說：沒有果的時候，因上，因本身是不存在的。因此，所有的因，都會變成果本身。這樣說。等無間緣也不存在，因為因果沒有相遇。如果果產生的時候，因的體性存在，那麼因果就會變成同時。如果不存在，因滅了，果沒有相遇，中間就會有間隔。在《四百論》中說：如果法沒有產生，那麼滅也是不合理的。因此，等無間緣是不合理的。如果滅了，又是什麼樣的緣呢？這樣說。所緣緣沒有成立，因為在境也是因的時候，境識同時，因果不可能同時，所以不能成為緣。如果不同時，境存在的時候沒有見到，那麼見到就會變成顛倒。在《中論頌》中說：存在的法作為所緣，只有不存在

【英語翻譯】 It cannot be directly ascertained, because without seeing the result, its capacity cannot be directly ascertained. One's own faculties, such as the arising of eye consciousness, are obscure at the time of arising. At the moment of arising, it is determined by the force of the object consciousness that grasps the meaning of the faculty and the self-awareness that focuses on the eye consciousness. The formations that do not possess arising and ceasing, etc., from the three of form, mind, and mental factors, are refuted by merely negating both that and other. It is a completely imputed one, like a rabbit's horn. Because there is no separate thing from these three, it has become merely a name. After the Hearers, Solitary Realizers, Arhats, and Buddhas pass away, the aggregates together with their seeds are like clouds clearing in the sky or ice melting in the ocean. Being inseparable from the cessation of the sphere of the realm of phenomena (Sanskrit: dharmadhātu), even a particle or a name is completely pacified, and there is nothing. Although it is like the Vaisheshika school, as many substances as are separated, so many substances are obtained, but it is not a substance-ist. This is what they believe. To refute that, there are seven aspects as in the previous position. To refute the four conditions, there are five: cause, immediately preceding condition, objective condition, dominant condition, and refutation of the mode of generation. First, the cause itself does not exist, because if the result is not established, its cause will not be established, so it is because they are mutually dependent, and because it prevents the ability, and because it is not a real cause, it is impossible to actually benefit. In the Four Hundred Verses, it says: When there is no result, on the cause, the cause itself does not exist. Therefore, all causes will become the result itself. It is said. The immediately preceding condition also does not exist, because the cause and effect do not meet. If the nature of the cause exists when the result arises, then the cause and effect will become simultaneous. If it does not exist, the cause ceases, and the result does not meet, so there will be an interval in between. In the Four Hundred Verses, it says: If the dharmas do not arise, then cessation is not reasonable. Therefore, the immediately preceding condition is not reasonable. If it ceases, what kind of condition is it? It is said. The objective condition is not established, because at the time when the object is also the cause, if the object consciousness is simultaneous, the cause and effect cannot be simultaneous, so it cannot be a condition. If they are not simultaneous, it is not seen when the object exists, so seeing will become inverted. In the Root Wisdom, it says: This existing dharma as an object is only non-existent.

============================================================

==================== 第 42 段 ==================== 【原始藏文】 ེ་བར་བསྟན། །ཅི་སྟེ་ཆོས་འདི་དམིགས་མེད་ན། །དམིགས་པ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །བདག་རྐྱེན་མེད་དེ། ཁྱད་པར་ཁོ་ན་སྐྱེད་ན་ཆ་ཅན་མེད་པའི་ཆ་ཤས་ཀྱང་བསྐྱེད་བྱར་འགྱུར་ཞིང་། ངོ་བོ་ལ་སྐྱེད་རྒྱུ་དང་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེད་ཚུལ་མི་འཐད་དེ། ཤེས་པའི་སྐྱེ་འཇིག་གཉིས་ཤེས་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཐལ་ཏེ། བུམ་པའི་རྣམ་པ་སྣང་མི་སྣང་ཆོས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་ཤེས་པ་འདུས་མ་བྱས་རྟག་པར་ཐལ་ཏེ་སྐྱེ་འཇིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་བློ་ཡིན་པ་ནི། རྣམ་བདེན་པར་འགོག་གོ། །ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་དུའང་མི་རུང་སྟེ། གཞལ་བྱ་མངོན་གྱུར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ལྐོག་གི་བུམ་པ་མཐོང་མི་སྲིད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྡུལ་བཀག་ཅིང་མི་སྣང་བས་ལྐོག་གི་བུམ་པ་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གཉིས་ཀར་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་དང་། འདྲ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། བུམ་པ་རྡུལ་དུ་གནས་ལ་ཤེས་པ་རིལ་པོར་སྣང་བས་འདྲ་བ་འགལ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ དང་། མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་བར་མེད་ཅེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། བར་དུ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མ་ཆོད་ན་ནི་མ་རེག་པའང་མི་སྲིད་ལ། ཆོད་ན་བར་མེད་པ་མི་སྲིད་པས་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དབང་པོ་ནུས་པའང་། དབང་པོ་ཉིད་བཀག་པས་མ་གྲུབ་བོ། །མི་ལྡན་པ་ཀུན་བརྟགས་སུའང་མི་རུང་སྟེ། མི་རྟག་པ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་ན་གསང་བ་པའི་གྲུབ་མཐར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། བུམ་པ་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པས་ཐོ་བས་གཞོམ་དུ་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། སེམས་ཉིད་ཀྱི་ཐོབ་པའི་ངོ་བོ་མེད་ན་མྱང་འདས་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དངོས་མེད་ཀྱང་མི་རུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་འགྲོ་དོན་མ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲིབ་པ་གཏན་ནས་མ་ཟད་པར་ཤེས་པ་འགག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་གྲུབ་མཐའ་འདིས་བུམ་པར་མཐོང་བ་བུམ་པ་མ་ཡིན་བུམ་པ་རྡུལ་ཕྲན་ཡིན། མཐོང་བ་བློ་ཡིན་ཞེས་རི་ལ་སོགས་པ་ཀུན་མཚུངས་པར་བརྗོད་པས་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་འདིས་སེམས་ཉོན་མོངས་སུ་སྣང་ཡང་ཉོན་མོངས་མ་ཡིན་པ་དང་། སེམས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་དང་། ཡུལ་ཤེས་ཆ་ཤས་ཀྱིས་སྣང་མི་སྣང་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་པའི་ཚུལ་དགག་པ་དང་བཅས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་ རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདོད་པ་འགོག་ཚུལ་དང་བཅས་པ་ནི། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་རྟེ

【漢語翻譯】 已經闡述完畢。如果這個法沒有所緣，怎麼會有能緣呢？如是說。沒有俱生緣，如果僅僅產生特殊性，那麼無分的部分也會成為所生，並且本體會失去生因和差別。產生的方式不合理，因為識的生滅二者會成為與識不同的事物，因為瓶子的顯現與不顯現是相違的。如果承認，那麼識會成為非造作的常法，因為它不是生滅法。顯現是心識，這是對真實存在的駁斥。境也不可能是隱蔽的，因為能被衡量的事物會失去顯現和隱蔽的差別，並且不可能見到隱蔽的瓶子，因此沒有能成立的理由，因為遮擋微塵且不顯現，所以隱蔽的瓶子在世俗和勝義二者中都被遮止，並且遮止了相似性，因為瓶子存在於微塵中，而識顯現為整體，因此相似性是相違的，所以不存在，並且所見會變成顛倒。說微塵之間沒有間隔也是不合理的，如果在中間連極微小的部分都沒有阻隔，那麼也不可能不接觸，如果阻隔了，那麼沒有間隔是不可能的，所以只是說說而已。根的能力也是，由於根本身被遮止，所以無法成立。不相應行也不可能是假立的，如果不恒常在所知中不可能，那麼會陷入秘密部的宗派，並且由於瓶子不是不恒常，所以不可能被錘子擊碎，並且如果心性沒有獲得的自性，那麼即使獲得涅槃，心也會在輪迴中流轉。涅槃也不可能是無實有的，因為佛陀的事業不會圓滿，並且如果煩惱沒有徹底斷盡，那麼識也不可能止息。這個宗派認為，所見到的瓶子不是瓶子，而是瓶子的微塵。所見是心識，像山等一切都被說成是相同的，所以是不合理的。通過這種方式，心雖然顯現為煩惱，但不是煩惱，並且認為心是從俱生緣中產生的，以及境識以部分顯現與不顯現，所有這些都被遮止了。通過所有這些，已經闡述了包括對聲聞乘觀點的駁斥。現在是 對緣覺的觀點以及駁斥方式：緣覺們

【英語翻譯】 It has been explained. If this dharma has no object, how can there be a subject? Thus it is said. There is no co-operative condition; if only particularity is produced, then the part without parts will also become the produced, and the essence will lose the cause of production and the distinction. The way of producing is not reasonable, because the arising and ceasing of consciousness will become different things from consciousness, because the appearance and non-appearance of the vase are contradictory. If it is admitted, then consciousness will become unconditioned and permanent, because it is not arising and ceasing. Appearance is mind, which is a refutation of true existence. The object cannot be hidden either, because the object to be measured will lose the distinction between manifest and hidden, and it is impossible to see the hidden vase, so there is no reason to establish it, because it blocks dust and does not appear, so the hidden vase is blocked in both conventional and ultimate truth, and it blocks similarity, because the vase exists in dust, and consciousness appears as a whole, so similarity is contradictory, so it does not exist, and what is seen will become inverted. It is also unreasonable to say that there is no space between dust, because if there is no separation even by the smallest part in the middle, then it is impossible not to touch, and if it is separated, then it is impossible to have no space, so it is just talk. The power of the senses is also not established because the senses themselves are blocked. Non-associated formations cannot be imputed either, because if impermanence is impossible in the knowable, then it will fall into the tenets of the Secret Sect, and because the vase is not impermanent, it is impossible to be destroyed by a hammer, and if the nature of mind does not have the nature of attainment, then even if Nirvana is attained, the mind will wander in samsara. Nirvana cannot be non-existent either, because the Buddha's work will not be completed, and if the defilements are not completely exhausted, then consciousness cannot cease. This tenet believes that what is seen as a vase is not a vase, but the dust of the vase. What is seen is mind, and everything like mountains is said to be the same, so it is not reasonable. In this way, although the mind appears as affliction, it is not affliction, and it is believed that the mind arises from co-operative conditions, and that the object-consciousness appears and does not appear in parts, all of which are blocked. Through all of these, the refutation of the views of the Hearers has been explained. Now it is The views of the Solitary Realizers and the way of refuting them: The Solitary Realizers

============================================================

==================== 第 43 段 ==================== 【原始藏文】 ན་འབྲེལ་ཉིད་སྒོ་ནས། ཡང་དག་དམིགས་པར་རྟོགས་པའང་གཞན་ཉིད་དོ། །ཐེག་དམན་དབང་པོ་རྣོན་པོ་རྟེན་འབྲེལ་འཇུག་ལྡོག་གི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་འབྲིང་དུ་གཏོགས་པའི་སྐལ་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་མཐར་ཕྱིན་པའི་ས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པས་ན་ཐེག་པ་མཆོག་ལས་གཞན་དུ་བཞག་གོ། །འདིར་དེའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པའི་ཡུལ། སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད། གྲུབ་པའི་འབྲས་བུའོ། །ཡུལ་ལའང་། རིགས། ལྟ་བ། རྟེན་འབྲེལ་གསུམ་ལས། རིགས་ནི། ཉན་ཐོས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐལ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པས་དབང་པོ་འབྲིང་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གང་ཟག་གོ། །ཞེས་པའི་བར་པའོ། །ལྟ་བ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཕྱི་བཟུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་དུ་མི་འདོད་ཀྱང་། ཡུལ་རྫུན་སྣང་འཛིན་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གི་འཛིན་པ་མ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤང་ཕྱིར་དང་། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །རྟེན་འབྲེལ་ནི། ལྔས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དབྱེ་བ། ངོ་བོ། རྣམ་གཞག །ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ། སྒོམ་ ཚུལ་ལོ། །དབྱེ་ན་ཕྱི་རྟེན་འབྲེལ་དང་། ནང་རྟེན་འབྲེལ་ལོ། །ཕྱི་ནི་ས་བོན་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ནང་ནི་མ་རིག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་འབྱུང་བ་བཅུ་གཉིས་སོ། །སོ་སོའི་ངོ་བོ་ལ་མ་རིག་པ་ནི་སྤྱིར་ཤེས་བྱ་མི་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་ཡང་། སྐབས་འདིར་སྐྱེ་བ་འདི་འགྲུབ་པའི་ཚེ་སྔ་མའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཚེ་འདི་ལ་ལྟོས་ནས་མ་རིག་པར་བཞག་གོ། །འདུ་བྱེད་ནི་སྤྱིར་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ཡང་། འདིར་ཚེ་འདི་གྲུབ་པའི་སྔོན་རོལ་གྱི་ལས་སོ། །རྣམ་ཤེས་ནི་སྤྱིར་ཡུལ་གྱི་དོན་ཙམ་རིག་པ་ཡིན་ཡང་། འདིར་མའི་མངལ་དུ་དང་པོ་འཇུག་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། །མིང་དང་གཟུགས་ནི་སྤྱིར་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་དང་གཟུགས་ཡིན་ཡང་། འདིར་མངལ་དུ་ཞུགས་ནས་ཁ་མིག་མ་དོད་ཚུན་ཆད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ནི་སྤྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ཡང་། འདིར་ཁ་མིག་དོད་ནས་བཟུང་སྟེ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་འཛིན་མི་ནུས་པ་ཚུན་ཆད་དོ། །རེག་པ་ནི་སྤྱིར་ཡུལ་དབང་ཤེས་པ་གསུམ་འདུས་པ་ཙམ་ཡིན་ཡང་། འདིར་བདེ་སྡུག་གི་རྒྱུ་ཡུལ་འཛིན་ཅིང་བདེ་སྡུག་དངོས་མ་སྐྱེས་པ་ཚུན་ཆད་དོ། །འདི་དུས་ཐུང་ངོ་། །ཚོར་བ་ནི་སྤ

【漢語翻譯】 從緣起之門，正確地認識目標也是其他的。小乘根器敏銳者，從緣起生滅之門，屬於中等佛的那些有緣者，也並非安住于究竟之地，因此被安立為不同於殊勝乘。此處若要區分其宗派的究竟，則有三種：目標的境、行為的自性、成就的果。境中也有：種姓、見、緣起三種。種姓是：非聲聞和菩薩種姓的有緣者，是屬於中等根器者。如《攝類學》中所說：聲聞乘、獨覺乘、大乘之人。這是指中間者。見是：雖然不承認人我和外境執著為微塵，但對於境是虛假顯現的執持者，沒有捨棄剎那的執著。如《現觀莊嚴論》中所說：爲了捨棄所緣境的分別，並且因為不捨棄執著，以緣起如犀牛角的道，應當了知是真實攝略。緣起是：應當以五種方式了知，即分類、體性、安立、多久圓滿、修習之理。分類有外緣起和內緣起。外緣起是依靠種子而生出苗芽等。內緣起是依靠無明而生起老死之間的十二緣起支。各自的體性中，無明一般是不瞭解所知法，但在此處，爲了成就此生，前世的煩惱相對於此生，被安立為無明。行一般是因產生果，但此處是成就此生之前的業。識一般是了知境的意義，但此處是最初進入母胎的五蘊。名色一般是名四蘊和色，但此處是入胎后，在眼睛等未出現之前的五蘊。六處一般是眼睛等，但此處是從眼睛等出現后，到不能執持香、味、觸之前。觸一般是境、根、識三者聚合，但此處是執持苦樂之因的境，並且在未生起真實的苦樂之前。此時期很短。受一般是

【英語翻譯】 Through the gateway of dependent arising, correctly realizing the object is also something else. Those of lesser vehicle with sharp faculties, through the gateway of the arising and ceasing of dependent arising, those fortunate ones belonging to the intermediate Buddha, are also not abiding in the ultimate ground, therefore it is established as different from the supreme vehicle. Here, if one were to differentiate the ultimate of its tenets, there are three: the object of the aim, the nature of the conduct, and the fruit of accomplishment. Regarding the object, there are also three: lineage, view, and dependent arising. Lineage is: those who are not of the lineage of hearers and bodhisattvas, who have become of intermediate faculties. As stated in the Compendium of Topics: "The vehicle of hearers, the vehicle of solitary realizers, and the person of the great vehicle." This refers to the intermediate one. The view is: although they do not accept the self of the person and external grasping as atoms, they have not abandoned the momentary grasping of the consciousness that grasps the object as a false appearance. As stated in the Ornament for Clear Realization: "In order to abandon the conceptualization of the object, and because of not abandoning the grasping, the path like the horn of a rhinoceros due to dependence, should be known as truly condensed." Dependent arising is: it should be known by five ways, namely, division, essence, establishment, how long it takes to complete, and the way of meditation. The divisions are external dependent arising and internal dependent arising. External is like the sprout arising dependent on the seed, and so on. Internal is the twelve links arising dependent on ignorance, up to aging and death. Regarding the essence of each, ignorance is generally just not knowing the knowable, but here, in order to accomplish this life, the previous life's afflictions are regarded as ignorance in relation to this life. Action is generally just the cause producing the effect, but here it is the karma prior to the accomplishment of this life. Consciousness is generally just knowing the meaning of the object, but here it is the five aggregates first entering the mother's womb. Name and form are generally the four mental aggregates and form, but here it is the five aggregates after entering the womb, up until the eyes and other features have not yet appeared. The six sense sources are generally just the eyes and so on, but here it is from when the eyes and other features have appeared, up until one cannot grasp smells, tastes, and tactile objects. Contact is generally just the aggregation of object, faculty, and consciousness, but here it is grasping the object as the cause of pleasure and pain, and before actual pleasure and pain have arisen. This time is short. Feeling is generally

============================================================

==================== 第 44 段 ==================== 【原始藏文】 ྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་ཡིན་ཡང་འདིར་མངལ་དུ་བདེ་སྡུག་རགས་པ་མྱོང་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་འཁྲིག་པ་སྤྱོད་མི་ནུས་པའི་བར་ཚུན་ཆད་ཀྱི་བདེ་སྡུག་གོ། །སྲེད་པ་ནི་སྤྱིར་ཆགས་པ་ཙམ་ ཡིན་ཡང་། འདིར་འཁྲིག་པ་སྤྱོད་ནུས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ནོར་རྫས་སམ། བུད་མེད་དམ་སྐྱེས་པ་བཙལ་བའི་འདུན་པ་མེད་པ་ཚུན་ཆད་དེ་དུས་ཐུང་ངོ་། །ལེན་པ་ནི་སྤྱིར་འདུན་པ་དང་འདོད་ཆགས་ཙམ་ཡིན་ཡང་། འདིར་སྲེད་ཡུལ་ཚོལ་ཅིང་མ་རྙེད་པའི་བར་རོ། །སྲིད་པ་ནི་སྤྱིར་ལས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཡང་། འདིར་ཡུལ་དེ་རྙེད་ནས་སྤྱད་པས་ཚེ་ཕྱི་མ་འགྲུབ་པའི་ལས་བསོག་པ་སྟེ་འཆི་ག་མ་ཚུན་ཆད་དོ། །སྐྱེ་བ་ནི་སྤྱིར་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཡང་། འདིར་ལས་དེའི་ནུས་པས་ཚེ་ཕྱི་མར་མངལ་དུ་ཞུགས་མ་ཐག་པའོ། །རྒ་ཤི་ནི་སྤྱིར་འགག་པར་ཕྱོགས་པ་དང་འགག་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཡང་། འདིར་མངལ་དེར་ཞུགས་ནས་ཕྱི་མའི་མིང་དང་གཟུགས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་རེག་པ་དང་ཚོར་བ་སྟེ་བཞི་པོ་རྫོགས་པའི་བར་ཐམས་ཅད་དོ། །དེའི་སྲིད་པ་ནས་རྟེན་འབྲེལ་གཞན་གྱི་མགོ་འཛུགས་པ་ཡིན་ནོ། །མཛོད་ལས། མ་རིག་ལ་སོགས་སྔོན་གནས་སྐབས། །འདུ་བྱེད་དག་ནི་སྔོན་ལས་ཀྱིའོ། །རྣམ་ཤེས་མཚམས་སྦྱོར་ཕུང་པོ་ཡིན། །མིང་དང་གཟུགས་ནི་དེ་ཕན་ཆད། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དོད་ཚུན་ཆད་དོ། །དེ་ནི་གསུམ་འདུས་ཚུན་ཆད་དོ། །རེག་པ་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཤེས་ནུས་པ་ཚུན་ཆད་དོ། །ཚོར་འཁྲིག་ཚུན་ཆད་སྲེད་པ་ནི། །ལོངས་སྤྱོད་འཁྲིག་པའི་ཆགས་ཅན་གྱིའོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས། །ཐོབ་པར་བྱ་ཕྱིར་རྒྱུག་ པའོ། །དེ་སྲིད་འབྲས་བུ་འབྱུང་གྱུར་པའི། །ལས་བྱེད་དེ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན། །ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཚོར་བའི་བར་ནི་རྒ་ཤིའོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མ་བར་དག་ལ། །རྨོངས་པ་རྣམ་པར་བཟློག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ལས་དང་ཉོན་མོངས་དང་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། མ་རིག་པ། སྲེད་པ། ལེན་པ་གསུམ་ནི་ཉོན་མོངས་པའོ། །འདུ་བྱེད་དང་སྲིད་པ་གཉིས་ནི་ལས་སོ། །རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་ལྷག་མ་བདུན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དང་པོ་བརྒྱད་པ་དགུ་ཉོན་མོངས། །གཉིས་དང་བཅུ་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །ལྷག་མ་བདུན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ་ནི། མྱུར་ཚད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གསུམ་ལ་རྫོགས་ཏེ། མཛོད་ལས། སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་ཐོག་མ་མེད། །དེ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་བའི། །ཡན

【漢語翻譯】 雖然僅僅是體驗，但這裡指的是從體驗子宮中的粗重苦樂開始，直到無法進行性行為為止的苦樂。貪愛一般僅僅是執著，但這裡指的是從能夠進行性行為開始，直到沒有尋找財物、女人或男人的慾望為止的短暫時間。取一般僅僅是慾望和貪慾，但這裡指的是尋找貪愛之境而未找到的這段時間。有一般指所有的業，但這裡指的是找到所貪愛之境后，通過享用它而積累來世之業，直到死亡為止。生一般指從因產生的所有的生，但這裡指的是以該業力的力量，在來世立即進入子宮。老死一般指趨向壞滅和所有的壞滅，但這裡指的是從進入子宮后，到來世的名色、六處、觸和受，這四者圓滿為止的所有階段。從那個有開始，其他的緣起就開始了。《俱舍論》中說：無明等前際時，行是先前之業力，識是連線蘊，名色從此起，六處生起至此止，此乃三合至此止，觸是苦樂等之，知因能力至此止，受是性愛至此，貪是享樂性愛之執著，近取享樂諸事物，為得而奔走，彼有是果將生之，作業即是有，連線是生，受之間是老死，為遣除先前、後來、中間之愚昧。如是說。分類是：這十二支可歸納為業、煩惱和痛苦三者。無明、貪愛、取三者是煩惱。行和有二者是業。識等其餘七者是痛苦。龍樹說：初、八、九是煩惱，二和十是業，其餘七者是痛苦。如是說。在幾世中圓滿呢？如果以速度來衡量，則在三世中圓滿。《俱舍論》中說：有輪無初始，此乃緣起之，支

【英語翻譯】 Although it is merely an experience, here it refers to the happiness and suffering from experiencing the gross happiness and suffering in the womb, up to the point of being unable to engage in sexual activity. Attachment is generally just clinging, but here it refers to the short period from being able to engage in sexual activity until there is no desire to seek wealth, women, or men. Grasping is generally just desire and lust, but here it refers to the time of searching for the object of attachment without finding it. Existence generally refers to all actions, but here it refers to accumulating the karma for the next life by finding and enjoying the object of attachment, up to the point of death. Birth generally refers to all births arising from causes, but here it refers to immediately entering the womb in the next life by the power of that karma. Aging and death generally refer to tending towards destruction and all destruction, but here it refers to all stages from entering the womb until the completion of the four: name and form, the six sense bases, contact, and feeling in the next life. From that existence, other dependent origination begins. The Treasury of Knowledge says: Ignorance and so on are the prior state, Actions are from prior karma, Consciousness is the connecting aggregate, Name and form arise from then on, The six sense bases arise up to this point, This is the union of three up to this point, Contact is of pleasure and pain and so on, Knowing the cause, the ability is up to this point, Feeling is up to sexual desire, Attachment is clinging to enjoyment and sexual desire, Grasping is running to obtain, all enjoyments, That existence is the action that causes the fruit to arise, Connecting is birth, Between feeling is aging and death, To dispel ignorance of the past, future, and present. Thus it is said. The classification is: These twelve branches can be summarized into three: karma, afflictions, and suffering. Ignorance, attachment, and grasping are the three afflictions. Action and existence are the two karmas. Consciousness and the remaining seven are suffering. Nagarjuna said: The first, eighth, and ninth are afflictions, The second and tenth are karma, The remaining seven are also suffering. Thus it is said. In how many lifetimes is it completed? If measured by speed, it is completed in three lifetimes. The Treasury of Knowledge says: The wheel of existence has no beginning, This is the branch of dependent origination,

============================================================

==================== 第 45 段 ==================== 【原始藏文】 ་ལག་བཅུ་གཉིས་ཆ་གསུམ་མོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མཐར་གཉིས་གཉིས་དང་། །བར་དུ་བརྒྱད་ཡོངས་རྫོགས་ལྡན་ལ། །ཞེས་སོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རུས་པ་ལ་བལྟས་ནས། འདི་ནི་ཤི་བས་ལན་ཅིང་། ཤི་བ་རྒས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནས་མ་རིག་པའི་བར་དུ་ལུགས་འབྱུང་བཅུ་གཉིས་རྟོགས་ནས། མ་རིག་པ་འགགས་ན་རྒ་ཤིའི་བར་འགགས་པ་ལུགས་ལྡོག་ལ་སེམས་པས་སྒོམ་པའོ། །སྤྱོད་པ་ནི་ཉན་རང་ གཉིས་ཚོགས་ལམ་གྱི་བར་དུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་ལས། རང་སངས་རྒྱས་ནི་རིགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དབེན་པ་ལས་དགའ་བས་འདུ་འཛི་སྤངས་ཏེ། སྒོམ་པས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་བོ། །གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ནེ་ཙོ་ལྟར་ཚོགས་ན་སྤྱོད་པ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་ཞིང་ཡོན་ཏན་ཆུང་བ་མང་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་བསྒོམས་པས་ཚེ་གསུམ་ན་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཏུའང་རུང་སྟེ། མྱུར་བ་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་མཐར། །ཞེས་སོ། །འདི་ལའང་ཚོགས་ན་སྤྱོད་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་བཤད་དོ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དབང་པོ་རྣོ་བ་ཡོན་ཏན་ཆེ་བ་གཅིག་པུར་གནས་པ་དེ་ནི་ཚོགས་བསྐལ་པ་བརྒྱས་འབྲས་བུ་གྲུབ་སྟེ། བསེ་རུ་བསྐལ་པ་བརྒྱ་ཡི་རྒྱུས། །ཞེས་སོ། །དེས་ནི་ཚོགས་ལམ་གྱི་རྟེན་ལ་ཚོགས་བསགས་ནས། སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་ལམ་ལྔ་མངོན་དུ་བྱེད་པས་དབང་པོ་རྣོ་བར་བཞག་ལ། སྔ་མས་མི་ནུས་པས་རྟུལ་པོ་སྟེ། མཛོད་ལས། སྟོན་དང་བསེ་རུ་བྱང་ཆུབ་པར། །བསམ་གཏན་མཐའ་རྟེན་གཅིག་ལ་ཀུན། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་དང་རང་སངས་རྒྱས་དབང་རྟུལ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་གསུམ་ཡོད་པའི་གཉིས་ཚུན་ཆད་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་ལ། བསེ་རུ་ལྟ་བུས་གསུམ་མཐོང་ཞིང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གྲངས་མེད་གཟིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། དགྲ་བཅོམ་བསེ་རུ་སྟོན་རྣམས་ཀྱིས། །སྟོང་གཉིས་གསུམ་དང་གྲངས་མེད་མཐོང་། །ཞེས་སོ། །རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཡར་ འཕེལ་མར་འགྲིབ་གཉིས་ཀར་འབྱུང་ལ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་འདས། ཉན་ཐོས་ཀྱང་མེད་པའི་བར་དེར་རང་གི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྲུབ་པས་རྟོགས་པ་རང་བྱུང་དུ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་འབྲས་བུ་ཐོབ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་མ་བྱུང་ཞིང་། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱང་ཟད་པ་ན། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རྟེན་པ་མེད་པར་རང་བྱུང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །འདི་དག་གི་ཚུལ་རྒྱས་པ་ནི། ཁོ་བོའི་བསྟན་བཅོས་ངེས་དོན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡུལ། སྤྱོད་པ། འབྲས་བུ་དགག་པའོ། །ཡུལ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རིགས། སེམས། རྟེན་འབྲེལ་དགག་པ

【漢語翻譯】 十二緣起分三部分。前後兩端各有兩個，中間有八個完全具備。如是說。修習的方法是：看著墳地的骨頭，想到這是死亡造成的，死亡是從衰老產生的，從衰老到無明，通達十二緣起，如果無明止息，則衰老死亡也止息，以逆向思維的方式修習。行為是聲聞和獨覺二者在資糧道之間，通過聽聞和思考善知識的教誨。獨覺是因為種姓的力量薄弱，喜歡遠離喧囂，通過修行成就自己的菩提。成就的果實是，像鸚鵡一樣，如果聚集在一起，行為是根器遲鈍且功德小的人們一起修行，或許在三世中也能獲得果實，最快也要在三有輪迴的盡頭。如是說。這裡也說了聚集在一起時行為有大小兩種。像犀牛一樣，根器敏銳且功德大的人獨自居住，那樣聚集一百個劫也能成就果實。犀牛需要一百劫的時間。如是說。因此，在資糧道的所依上積累資糧，在一個座墊上現證五道，所以被認為是根器敏銳，前者不能做到所以是遲鈍。在《俱舍論》中說：聲聞和犀牛成就菩提，禪定以一個為究竟。如是說。他們之中，聲聞阿羅漢和獨覺根器遲鈍者，以神通能看到三千世界中兩個世界以內的景象，像犀牛一樣的能看到三個世界，而佛能看到無量無數的世界。在那部論中說：阿羅漢、犀牛和聲聞們，能看到兩千、三千和無量無數的世界。如是說。獨覺們有增長和衰退兩種情況。也就是在佛陀涅槃，聲聞也滅盡的期間，因為自己以前的願力成熟，證悟自然而然地在相續中產生，從而獲得果實。在《根本慧論》中說：圓滿正等覺們沒有出現，聲聞們也滅盡時，獨覺的智慧，不依賴於他者而自然產生。如是說。這些的詳細情況，應該在我的論著《 निश्चितार्थमहायान (藏文)， ངེས་དོན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ། (藏文)，nes don shing rta chen po，大義解脫車)》中理解。對它的破斥有三種，即對所依、行為、果的破斥。對所依的破斥有三種，即種姓、心、緣起的破斥。

【英語翻譯】 The twelve links of dependent origination are divided into three parts. There are two at the beginning and end, and eight in the middle are fully present. Thus it is said. The method of meditation is: looking at the bones in the charnel ground, thinking that this is caused by death, death arises from aging, from aging to ignorance, understanding the twelve links of dependent origination, if ignorance ceases, then aging and death also cease, meditating in the way of reverse thinking. The conduct is that the Hearers and Solitary Buddhas, between the path of accumulation, through hearing and thinking about the teachings of the virtuous friend. The Solitary Buddha is because the power of the lineage is weak, likes to stay away from the hustle and bustle, and achieves his own Bodhi through meditation. The fruit of accomplishment is, like a parrot, if gathered together, the conduct is that people with dull faculties and small merits practice together, perhaps they can obtain the fruit in three lifetimes, at the fastest at the end of the three realms of existence. Thus it is said. Here it is also said that when gathered together, there are two kinds of conduct, large and small. Like a rhinoceros, one who is sharp in faculties and great in merits dwells alone, then gathering for a hundred kalpas can accomplish the fruit. The rhinoceros needs a hundred kalpas. Thus it is said. Therefore, accumulating merit on the basis of the path of accumulation, realizing the five paths on one seat, so it is considered to be sharp in faculties, the former cannot do it so it is dull. In the Abhidharmakosha it is said: Hearers and rhinoceroses achieve Bodhi, meditation takes one as the ultimate. Thus it is said. Among them, the Hearer Arhats and Solitary Buddhas with dull faculties, with their supernatural powers, can see the scenery within two thousand worlds of the three thousand worlds, like a rhinoceros can see three worlds, and the Buddha can see immeasurable and countless worlds. In that treatise it is said: Arhats, rhinoceroses and Hearers, can see two thousand, three thousand and immeasurable countless worlds. Thus it is said. Solitary Buddhas have both increase and decrease. That is, during the period when the Buddha has passed away and the Hearers have also perished, because their previous vows have matured, realization naturally arises in the continuum, thereby obtaining the fruit. In the Root Wisdom Treatise it is said: When the Perfect Buddhas have not appeared, and the Hearers have also perished, the wisdom of the Solitary Buddha, does not depend on others but arises naturally. Thus it is said. The detailed circumstances of these, should be understood in my treatise 《 निश्चितार्थमहायान (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思)》, ངེས་དོན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ། (藏文)，nes don shing rta chen po，Great Meaning Liberation Vehicle). There are three refutations to it, namely the refutation of the object, conduct, and fruit. There are three refutations to the object, namely the refutation of lineage, mind, and dependent origination.

============================================================

==================== 第 46 段 ==================== 【原始藏文】 འོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་ངེས་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་སྟེ། རྣོ་རྟུལ་འབྲིང་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་བཞག་པས། རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲིབ་པ་རང་བཞིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉན་རང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དགོས་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པའི་སེམས་དགག་པ་ནི། གཟུང་བ་མེད་པའི་འཛིན་པ་མི་འཐད་དེ། རི་བོང་གི་རྭ་མ་གྲུབ་པས་དེའི་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། སྔར་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཕན་ཚུན་ཕྲད་པར་མ་གྲུབ་པས་རྟེན་པ་མི་འཐད་ཅིང་འབྲེལ་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ཀྱིའང་འདུ་བྱེད་དང་སྲིད་པ་མེད་དེ། མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་འཇུག་པ་ བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །མིང་དང་གཟུགས་མེད་དེ་མངལ་དང་ཕྲད་པར་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་མེད་དེ་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེག་པ་དང་ཚོར་བ་ཡང་སྔར་བཞིན་ནོ། །སྲེད་ལེན་མེད་དེ་དོན་སྤྱི་རྫུན་པ་དང་ལྟོས་པ་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་ཡང་མེད་དེ། གཅིག་དང་ཐ་དད་དང་རྟག་མི་རྟག་གི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། །མཛོད་ལས། མ་རིག་ནས་བརྩམས་རྒ་ཤི་ཡི། །མཐར་ཐུག་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི། །རྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་བྱ་བ་ནི། །ཁོ་བོས་རྨི་ལམ་སྒྱུ་འདྲར་འདོད། །ཅེས་པ་དང་། ཡུམ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅེས་སོ། །འདི་དག་འཇུག་ལྡོག་ཏུ་སྒོམ་པའང་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ཟས་ཟོས་ན་འགྲངས། མ་ཟོས་ན་ལྟོགས་པའི་འཇུག་ལྡོག་ཤེས་ཀྱང་མ་ཟོས་ན་མི་འགྲངས་པ་ལྟར་ལུགས་སུ་འབྱུང་ལྡོག་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པར་བསྒོམས་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་མི་འགག་པས་སོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོར་ལས་དགེ་མི་དགེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་འདོད་མི་འདོད་འབྱུང་བར་ཤེས་ནས་འདོར་ལེན་བྱེད་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྩ་ཤེ་ལས། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །འགག་པ་མེད་པ་སྐྱེ་མེད་པ། །རྟག་པ་མེད་པ་ཆད་མེད་པ། །འོང་བ་མེད་པ་འགྲོ་མེད་པ། །ཐ་ དད་དོན་མིན་དོན་གཅིག་མིན། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞི་བསྟན་པ། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི། །དམ་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་སྣང་སྟོང་། གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ། །སྤྱོད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ། དམ་པའི་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པ། སྨད་པའི

【漢語翻譯】 哦。第一，種姓的決定本身沒有成立，因為它是相對於利、鈍、中等而安立的。因為自性不成立，並且遮止了自性有的障礙，並且已經成立了必須獲得聲聞、獨覺的果位。遮止執著的心的方面是，沒有所取的執著是不合理的，就像兔子的角沒有成立，所以對它的執著也不成立一樣。剎那也不合理，就像之前遮止的一樣。緣起的法相互接觸沒有成立，所以依靠不合理，並且不能成為關聯。對於勝論派來說，行和有也不存在，就像遮止了連線和進入一樣。名色不存在，因為遮止了與胎的結合。六處不存在，因為遮止了產生識的能力。觸和受也和之前一樣。愛和取不存在，因為遮止了總義是虛假的和觀待。生和老死也不存在，就像一和異、常和無常的理路一樣。《俱舍論》中說：從無明開始直到老死，最終十二支的，從依賴而生的行為是，我認為如同夢幻。以及《般若經》中說：緣起法也是自性清凈的。這些以進入和返回的方式修習也不是對治，就像吃了食物就飽，不吃就餓的進入和返回雖然知道，但是就像不吃就不飽一樣，如果對於規律的生起和返回沒有證悟空性而修習，緣起也不會停止。我們這些人，對於業果愚昧的對治，依靠善業和不善業，知道果報想要和不想要產生，從而進行取捨，但也僅僅認為緣起顯現而自性不存在。根本慧論中說：誰以緣起，無滅亦無生，無斷亦無常，無來亦無去，異義亦非一，能寂諸戲論，是說諸佛語，我稽首禮彼。意思是進入到無有來去的顯現空性，從本初就了知自性不存在。遮止行為有三種：自性沒有成立，不是殊勝的行為，應呵責的。

【英語翻譯】 Oh. First, the determination of lineage itself is not established, because it is established in relation to sharpness, dullness, and mediocrity. Because self-nature is not established, and because it prevents self-natured obscurations, and because it has already been established that one must attain the fruits of hearers and solitary realizers. The aspect of negating the grasping mind is that grasping without a grasped object is unreasonable, just as the horns of a rabbit are not established, so grasping at them is not established. A moment is also unreasonable, just as it was previously prevented. The interdependent dharmas not being able to meet each other means that dependence is unreasonable and cannot become a connection. For the Vaisheshikas also, actions and existence do not exist, just as connection and entry are prevented. Name and form do not exist because union with the womb is prevented. The six sense sources do not exist because the ability to generate consciousness is prevented. Contact and feeling are also the same as before. Craving and grasping do not exist because the general meaning is false and dependence is prevented. Birth and old age and death also do not exist, just like the reasoning of one and different, permanent and impermanent. The Treasury of Knowledge says: From ignorance to old age and death, the twelve branches ultimately, the actions that arise from dependence, I consider to be like dreams and illusions. And the Mother Sutra says: Interdependent phenomena are also naturally completely pure. Meditating on these in terms of entering and returning is also not an antidote, just as knowing that eating food makes one full and not eating makes one hungry, but like not eating does not make one full, if one meditates on the arising and returning of the law without realizing emptiness, interdependence will not cease. We, as an antidote to being ignorant of cause and effect, rely on virtuous and non-virtuous actions, knowing that desired and undesired results arise, and thus engage in abandoning and taking, but we only consider that interdependence appears but self-nature does not exist. The Root Wisdom says: Whoever, by dependent arising, has no cessation and no arising, no permanence and no annihilation, no coming and no going, neither different meanings nor one meaning, pacifies all elaborations, is the teaching of peace, to that supreme one spoken by the Buddhas, I bow down and pay homage. It means entering into the appearance of emptiness without coming and going, knowing from the beginning that self-nature does not exist. There are three aspects to negating behavior: self-nature is not established, it is not supreme behavior, and it is blameworthy.

============================================================

==================== 第 47 段 ==================== 【原始藏文】 ་གནས་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྤྱོད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། སྤྱད་བྱ་སྤྱོད་བྱེད་རྟག་མི་རྟག་དང་ཕྲད་པ་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ནའང་བདག་ལས་གཞན་ལ་ཕན་བདེ་བྱེད་པ་དེ་ལ་དམ་པར་འཇོག་གི་རང་དོན་འབའ་ཞིག་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་སྨད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔོན་ཡུན་རིང་མོ་ནས་ཕན་བཏགས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་འདོར་ན་སྨད་པར་རིགས་ཏེ། དྲིན་ཅན་བརྗེད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཕན་བདེ་བྱ་དགོས་ཏེ། སྤྲིང་ཡིག་ཏུ། གང་གི་ནུ་ཞོ་བྱམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཟགས་འཐུངས་པ། །ངལ་བ་མང་ལྡན་པ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དག་ནི། །སྤོང་བར་བྱེད་ན་དེ་ལས་མ་རབས་སུ་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་པ་དང་། ཞི་བ་ལྷས། གང་དག་ཕ་དང་མ་དང་ནི། །གཉེན་བཤེས་གྱུར་པས་བདག་ལ་སྔོན། །ཕན་པ་བྱས་པར་གྱུར་པ་ཡི། །སེམས་ཅན་དེ་དག་རྣམས་ལ་ནི། །བྱས་པར་གཟོ་བ་འགྱུར་བ་བྱ། །ཞེས་སོ། །འབྲས་བུ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པ། རང་དོན་མཐར་མ་ཕྱིན་ པ། གཞན་དོན་མེད་པས་དམན་པའོ། །དང་པོ་ནི་མྱང་འདས་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་དབང་བཅུ་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐར་པ་ཆེན་པོ་གདོད་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དག་ལས་ཁྱེད་ཐར་ཡང་། །ཁྱེད་ནི་ད་དུང་མྱ་ངན་ཡོངས་མི་འདས། །སངས་རྒྱས་ཐེག་པའི་མཆོག་འདི་བཙལ་བར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་མ་ཐག་ཏུ་སུའི་དོན་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་ན་ཐར་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་རབས་ལས། བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོས་ཀྱང་། །སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་བརྟན་པ་གསལ། །གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུས་ཀྱང་། །འདར་བར་གྱུར་པ་དེ་སྨད་དོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལུགས་འགོག་ཚུལ་དང་བཅས་པས་ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་ཚུལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་རྒྱ་ཆེར་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གཞུང་ལེགས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་ལས་ཆེན་པོ་འཕགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། གངས་ཆེན་མཚོ་འདྲ་སངས་རྒྱས་ཐེག་པ་ཆེ། །གོ་ཆ་མཆོག་སོགས་བདུན་གྱིས་འཕགས་པས་ན། །ཐེག་པ་མཁའ་འདྲ་གཞལ་མེད་ཁང་ཆེན་ཡིན། །དེ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཐབས་དང་སྤྱོད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་རྒྱ་མཚོ་ལས་ཀྱང་གངས་ཆེན་མཚོར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་ནི་བ་གླང་རྨིག་རྗེས་ཀྱི་ཆུའི་རང་ བཞིན་དུ་ལྟ་སྟེ་ཆེན་པོ་བདུན་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་འདྲ་བ་ལ་དམིགས

【漢語翻譯】 是處所啊。第一，行為沒有成就，就像遮止了所行、能行與常、無常相遇一樣。第二，世間也把利益他人安樂的作為殊勝，而呵責僅僅為自己利益的行為。第三，如果捨棄了從前長久以來施予恩惠的眾生，理應受到呵責，因為這是忘恩負義。因此，必須利益安樂。書信中說：「誰的乳汁因慈愛的力量而吸吮，依靠具有眾多辛勞的那些，如果捨棄，還有比這更卑劣的嗎？」寂天說：「對於那些父母和親友，過去曾對我施予利益的眾生們，應當報答恩情。」關於果的遮破有三：自性上沒有成就，自利沒有達到究竟，以及因為沒有利他而低劣。第一，就像遮破涅槃一樣。第二，因為沒有獲得十自在，所以必須首先成就大解脫。偈云：「即使你從輪迴的痛苦中解脫，你仍然沒有完全超越悲傷。應當尋求這殊勝的佛陀乘。」第三，因為在涅槃之後，誰的利益也不能成就，所以僅僅是解脫的幻影。本生傳中說：「即使我的巨大痛苦，也清晰地顯示了慈悲的堅定。即使他人的微小痛苦，也顫抖的那個人應受呵責。」就像這樣。連同對自佛的宗派的遮破，小乘的宗派已經講述完畢。現在，爲了廣泛區分大乘的論典，分為兩部分：特點和對具有特點的論典的詳細解釋。第一，大乘超越小乘的特點是：如雪山大湖般的佛法大乘，因殊勝盔甲等七種殊勝之處，大乘如虛空般，是不可估量的大殿。其中，大乘是方便、行為和佛法的法性，比大海更像是雪山大湖。小乘則被視為牛蹄跡中的水，因為它具有或不具有七種偉大之處。其中，偉大的目標是專注于如虛空般的法性。

【英語翻譯】 It is the place. First, the action is not accomplished, just as the object of action, the agent of action, and the encounter with permanence and impermanence are prevented. Second, in the world, benefiting others and bringing them happiness is considered noble, while acting solely for one's own benefit is condemned. Third, if one abandons those sentient beings who have been benefited for a long time, it is reasonable to be blamed, because it is being ungrateful. Therefore, one must benefit and bring happiness. In the letter it says: "Whose milk was sucked with the force of love, relying on those with many hardships, if abandoned, what could be more vile than that?" Shantideva said: "For those parents and relatives, who have benefited me in the past, one should repay the kindness to those sentient beings." There are three refutations of the result: not accomplished in nature, self-interest not reaching the ultimate, and inferior because of no benefit to others. First, it is like refuting Nirvana. Second, because the ten freedoms have not been obtained, so the great liberation must first be accomplished. The verse says: "Even if you are liberated from the suffering of samsara, you are still not completely beyond sorrow. Seek this supreme Buddha vehicle." Third, because after Nirvana, no one's benefit can be accomplished, so it is only a shadow of liberation. In the Jataka it says: "Even my great suffering clearly shows the firmness of compassion. Even the small suffering of others, the one who trembles should be condemned." Just like that. Together with the refutation of the Sravaka's school, the school of the Lesser Vehicle has been explained. Now, in order to widely distinguish the treatises of the Great Vehicle, it is divided into two parts: characteristics and detailed explanations of treatises with characteristics. First, the characteristic of the Great Vehicle surpassing the Lesser Vehicle is: the Buddha Dharma Great Vehicle is like a great snow mountain lake, because of the seven superiorities such as the superior armor, the Great Vehicle is like the sky, it is an immeasurable great palace. Among them, the Great Vehicle is the nature of skillful means, behavior, and Dharma, more like a great snow mountain lake than the ocean. The Lesser Vehicle is regarded as the water in the hoofprints of cattle, because it has or does not have the seven great things. Among them, the great object is to focus on the nature of Dharma like the sky.

============================================================

==================== 第 48 段 ==================== 【原始藏文】 ་པར་ནུས་ལ་ཆུང་ངུས་མི་ནུས་སོ། །སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ནི་ལམ་དང་སྤྱོད་པའི་དུས་ན་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དེ། ཉན་རང་ལ་རང་དོན་ལས་མེད་དོ། །ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནི་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་ཐེག་དམན་ལ་མེད་དོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྤྲོ་བ་ཉན་རང་ལ་མེད་དོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སྲིད་ཞི་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པས་དོན་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཉན་རང་ལ་མེད་དོ། །གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ནས་གཞན་དོན་དང་། སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་ལྡན་པ་ཐེག་དམན་ལ་མེད་དོ། །འཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་གཞན་དོན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཉན་རང་ལ་མེད་ལ། ཐེག་ཆེན་ལ་ཡོད་པས་འཕགས་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དང་ནི། །དེ་བཞིན་སྒྲུབ་པ་གཉིས་དག་དང་། །ཡེ་ཤེས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དང་། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་གང་ཡིན་དང་། །ཡང་དག་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། །སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཆེན་པོ་བདུན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །ཐེག་ཆེན་ཞེས་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེ་དག་གི་ནང་ ནས་ཁྱད་པར་དུ་ཐབས་སྙིང་རྗེས་འཕགས་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང་། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེས། །ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་རྣམ་གྲོལ་ཐམས་ཅད་ཡངས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུས་རང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་ལམ་གྱི་དུས་ནའང་སྒྲུབ་ཅིང་བདེ་སྐྱིད་འབྱུང་ལ། སངས་རྒྱས་ནས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། ཐེག་པ་འདི་ནི་མཁའ་འདྲ་གཞལ་མེད་ཁང་ཆེན་ཏེ། །དགའ་སྐྱིད་བདེ་བ་མངོན་པར་ཐོབ་བྱེད་ཐེག་པའི་མཆོག །དེ་གང་ཞོན་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ཟློ། །རྒྱུ་དེས་དེ་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཞེས་རབ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། ཐེག་མཆོག་རང་བཞིན་ཐ་དད་མ་མཆིས་ཀྱང་། །ཤིང་རྟ་འདྲེན་བྱེད་ལྟ་བ་གསུམ་ཉིད་ལས། །སེམས་ཙམ་རང་རྒྱུད་ཐལ་འགྱུར་ཞེས་སུ་གྲགས། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དེའི་ངོ་བོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། ལམ་ཚོགས་གཉིས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་བསོག་པ་དང་། འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ནས་གཞན་དོན་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ལ་མཐུན་པས་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་། གསུང་རབ་བླ་ན་མེད་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་འདྲེན་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དག །གསུང་

【漢語翻譯】 小者不能，大者能也。大修行者，乃于道與行之時，成辦自他二者之大利益，聲聞緣覺唯有自利。大智慧者，具有證悟人我法我二空之法性，且與大悲相結合之智慧，此為小乘所無。大精進者，于無數劫中為利有情而歡喜，此為聲聞緣覺所無。善巧方便大者，不住于有寂二邊而能成辦利他，此為聲聞緣覺所無。大成就者，成佛后具有利他及威力等無量功德，此為小乘所無。大事業者，乃至輪迴未空之間，任運成就利他，此為聲聞緣覺所無，大乘有故超勝。如《經莊嚴論》云：「大所緣及彼，如是二成辦，智慧勤奮事，善巧方便何，真實大成就，佛陀大事業，以具七大故，是故說大乘。」如是說。彼等之中，尤以方便大悲為勝，如《寶鬘論》云：「聲聞乘較彼，未說菩薩愿，及行皆迴向，何能成大乘。」如是說。總之，方便、智慧及解脫一切廣大如虛空，于道之時亦能成辦自他二利，且生安樂，成佛后亦能生，如《攝頌》云：「此乘如空廣大無量大殿宇，能令獲得喜樂安樂是勝乘，何者乘已能令一切有情離憂苦，是故彼是名為大乘善宣說。」如是說。宣說具差別之大乘者，勝乘自性雖無差別，然由引導車乘之三種見解，而有唯識、自續、應成之名。彼大乘之體性，雖與諸法皆無自性，及於無數劫中積資糧二者，並從菩提果位生起利他之自性相符故無差別，然引導無上聖教大車之大德們。

【英語翻譯】 The small cannot, but the great can. The great practitioner is one who, during the time of the path and conduct, accomplishes the great benefit of both self and others. Hearers and solitary realizers only have self-interest. The great wisdom is the wisdom that realizes the nature of reality, which is empty of both self and phenomena, and is united with great compassion, which is absent in the lesser vehicles. The great diligence is the joy of benefiting sentient beings for countless eons, which is absent in hearers and solitary realizers. The great skillful means is the ability to accomplish benefit without abiding in the extremes of samsara and nirvana, which is absent in hearers and solitary realizers. The great accomplishment is the possession of limitless qualities such as benefiting others and power after becoming a Buddha, which is absent in the lesser vehicles. The great activity is the spontaneous accomplishment of benefiting others as long as samsara exists, which is absent in hearers and solitary realizers, but is present in the Great Vehicle, thus surpassing them. As the Ornament of the Sutras says: "The great object and, likewise, these two accomplishments, wisdom, diligence, endeavor, and whatever skillful means, the truly great accomplishment, and the great activity of the Buddhas, because it possesses the seven greatnesses, it is definitely called the Great Vehicle." Thus it is said. Among these, skillful means and compassion are particularly superior, as the Precious Garland says: "Compared to the Hearer Vehicle, the aspiration of the Bodhisattva is not taught, and the practice is not completely dedicated, how can it become the Great Vehicle?" Thus it is said. In short, all skillful means, wisdom, and liberation are vast like the sky, accomplishing the benefit of both self and others even during the time of the path, and bringing happiness and joy, and also arising from Buddhahood, as the Compendium says: "This vehicle is like the sky, a vast immeasurable mansion, the supreme vehicle that brings joy, happiness, and bliss. Whoever rides it can turn away the suffering of all sentient beings. Therefore, it is well proclaimed that it is the Great Vehicle." Thus it is said. The explanation of the particularly distinguished Great Vehicle is as follows: Although the nature of the supreme vehicle is not different, from the three views that guide the chariot, it is known as Mind-Only, Autonomy, and Consequence. The essence of that Great Vehicle, although it is in accordance with the nature that all phenomena are without inherent existence, and the accumulation of the two accumulations of merit and wisdom for countless eons, and the nature of benefiting others arising from the fruit of enlightenment, is not different, but the great teachers who guide the great chariot of the supreme scriptures.

============================================================

==================== 第 49 段 ==================== 【原始藏文】 རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་ཅུང་ ཟད་མ་མཐུན་པའི་དབང་གིས། སེམས་ཙམ་དང་། རང་རྒྱུད་དང་། ཐལ་འགྱུར་དུ་གྲགས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེ་དག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པར་མཛད་པ་ལས། དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་སེམས་ཙམ་པ་བསྟན་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་དོན་དམ་འདོད། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཚུལ་གཉིས་རིམ་པ་ལས། །འདོད་དོན་ཐུན་མོང་རང་གསལ་ཡེ་ཤེས་དང་། །ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་ལ་སོགས་ཉིད། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་དང་། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དག་གིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་པས། ལྟ་བ་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། འགྲོ་དོན་རྩ་ལག་དབྱིག་གི་གཉེན། །རང་གི་མོས་པ་གཙོར་བྱེད་པས། །ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པ་ལ། །ཡང་དག་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་དགྲོལ། །ཅེས་སོ། །དེའི་གཞུང་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྤྱིར་དགོད་པ་དང་། སོ་སོར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དམ་བཅའ་བ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དང་། གྲུབ་པའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་དོན་དམ་དུ་འདོད་དེ། རྣམ་ངེས་ལས། བློ་ཡིས་ཉམས་མྱོང་བྱ་གཞན་མེད། །དེ་ཡི་མྱོང་བའང་གཞན་ཡོད་མིན། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་གཉིས་མེད་ཕྱིར། །དེ་ནི་ད་ ལྟར་རང་ཉིད་གསལ། །ཞེས་པ་དང་། སུམ་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། གལ་ཏེ་ཤེས་བྱ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་པ་དེ་དག་ནི་རིགས་པ་མི་བཟང་སྟེ། རྟེན་མེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་མི་རུང་བས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡོད་ལ་གཟུང་བ་མེད་པ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱང་འདོད་ལ། གཉིས་ཀ་མེད་པ་ནི་སྟོང་པར་སྨྲ་བ་དང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དང་། དེ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་གཉིས་ཀ་མེད་ཀྱང་། གཉིས་མེད་དུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་རང་གསལ་འདོད་པས་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་མི་མཚུངས་སོ། །དེ་ཡང་གཟུང་བ་རྫུན་པས་དེ་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱང་རྫུན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུང་བ་མེད་ན་དེར་འཛིན་མེད། །ཅེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་དོན་གཞན་བདེན་པ་བ་མེད་དེ་ཆུ་གཅིག་ལའང་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་སྣང་ཚུལ་སོ་སོར་མཐོང་བས། རང་རང་གི་ལས་དང་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་སེམས་གོམས་པ་བ

【漢語翻譯】 由於對甚深意趣的解釋方式略有不同，就有了唯識、自續、應成之名。在這些論典的意趣中，包含了佛陀的意趣。首先，宣說瑜伽行唯識宗：唯識宗認為，諸識是勝義諦。從總相和別相兩種方式次第，有共同的意趣，自明自顯的智慧，以及遍計所執、依他起、圓成實等。對此，大學者世親及其追隨者們，也認為佛陀的一切意趣都包含在唯識中，因此不認為有其他宗派的成立。在《釋論小疏》中說：利益眾生的根本是世親，因為主要隨順自己的意樂，所以依靠了知是內在的，從而獲得解脫。如此等等。該論典對唯識宗的宗義，分為總說和別說兩種。首先，總說有三種：立宗、論證、成立之義。第一，立宗：認為能取所取二者無別的覺性，是自證自明的勝義諦。如《成唯識論》中說：心識的經驗沒有其他的對境，它的經驗也不是由其他所產生。因為能取和所取二者無別，所以它現在是自己顯現。以及《三十頌釋》中說：如果像所知一樣，識也是世俗諦，而不是勝義諦，那麼這些說法是不合理的。因為沒有所依的世俗諦是不允許的，因此在世俗諦中也沒有實有存在。對此，如果說能取所取二者中，有能取而無所取，這是聲聞緣覺所許的，如果二者都沒有，那就與說空者相同了，那該如何是好呢？即使色等對境，以及執著於此的心識二者都沒有，但因為許諾體驗二取無別的自證自明，所以與空性和聲聞緣覺不相同。而且，因為所取是虛假的，所以執著於它的心識也是虛假的，因此在勝義諦中不成立。因為沒有所取，就沒有能取。這是因為：沒有所取，就沒有能取。第二，論證：外境顯現並非是與意義相異的真實存在，因為即使是同一條水，也能看到六道眾生各自不同的顯現。這是因為各自的業和習氣，以及串習了迷惑的心識

【英語翻譯】 Due to slight differences in the way of explaining the profound meaning, the names Cittamātra, Svātantrika, and Prāsaṅgika arose. In the intent of these treatises, the intent of the Buddha is included. First, the Yogācāra Cittamātra is taught: The Cittamātrins believe that consciousness is the ultimate truth. From the two ways of general and specific characteristics in sequence, there is a common intent, self-illuminating wisdom, as well as the parikalpita, paratantra, and pariniṣpanna, etc. On this, the great scholar Vasubandhu and his followers also believed that all the Buddha's intents were included in Cittamātra, therefore they did not believe that other schools were established. In the "Commentary on the Small Commentary" it says: The root of benefiting beings is Vasubandhu, because he mainly follows his own inclinations, so he relies on knowing that it is internal, thereby attaining liberation. And so on. This treatise divides the tenets of Cittamātra into two types: general and specific explanations. First, the general explanation has three parts: the proposition, the proof, and the meaning of establishment. First, the proposition: It is believed that the consciousness of the inseparability of the grasped and the grasper is self-aware and self-illuminating, and is the ultimate truth. As it says in the Vijñaptimātratāsiddhi: "The experience of the mind has no other object, and its experience is not produced by others. Because the grasped and the grasper are inseparable, it is now self-manifest." And in the Commentary on the Thirty Verses it says: "If, like the knowable, consciousness is also conventional truth, and not ultimate truth, then these statements are unreasonable. Because conventional truth without a basis is not allowed, therefore there is no real existence in conventional truth." On this, if it is said that among the grasped and the grasper, there is the grasper but no grasped, this is what the Pratyekabuddhas allow. If both are absent, then it is the same as those who speak of emptiness, so what should be done? Even though there are no objects such as form, and the mind that grasps them, because it promises the self-awareness and self-illumination that experiences the inseparability of the two, it is not the same as emptiness and the Pratyekabuddhas. Moreover, because the grasped is false, the mind that grasps it is also false, therefore it is not established in the ultimate truth. Because if there is no grasped, there is no grasper. This is because: if there is no grasped, there is no grasper. Second, the proof: external appearances are not true existences that are different from meaning, because even in the same water, the six types of beings see different appearances. This is because of their respective karma and habitual tendencies, and the habitual mind of delusion.

============================================================

==================== 第 50 段 ==================== 【原始藏文】 རྟན་པ་ལས་དེར་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། དངོས་གཅིག་ཡིད་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར། །དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་། །ཞེས་པ་དང་། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་ཡིན། །གཞན་གྱི་ དབང་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། །ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་པའི། །མཐའ་ལ་རྟོག་པ་བརླག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བའི་བག་ཆགས་བརྟས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣང་བ་དང་། ནང་གི་ཤེས་པ་དེ་འཛིན་པའི་ཆ་ལ་ལྟོས་པའི་གཞན་དབང་དུ་ཡོད་པར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱིའི་དོན་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སོ་སོ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གཟུང་ཆ་སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད་སེམས་ལས་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ངེས་ལས། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །སྔོ་དང་དེ་བློ་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཀུན་གཞི་ཡོད་པ་ཚོགས་དྲུག་འགགས་ནས་ཡང་སྐྱེ་བས་གྲུབ་སྟེ། ཀུན་གཞི་མེད་ན་ཚོགས་དྲུག་ནི་འགགས། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པ་མེད་ན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཡོད་པར་ཡང་། མ་འདྲེས་པའི་མ་རིག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དུས་རྟག་ཏུ་བདག་གི་རྣམ་པར་རློམ་སེམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་ནི་མཐུན་པར་ཁས་ལེན་ པས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པའི་ཡུལ། སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད། གྲུབ་པའི་འབྲས་བུའོ། །ཡུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་གཞི་རིགས། ལྟ་བས་དམིགས་པའི་གཞི་གཞི་ལྔ། སྒོམ་པས་དམིགས་པའི་གཞི་བདག་མེད་དོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རིགས་ལྔ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས། མ་ངེས་པའི་རིགས། རིགས་ཆད་པའི་རིགས་སོ། །དང་པོ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་དབང་པོ་རྟུལ་བ་གཞན་ཞིག་གི་སློབ་མ་བྱས་ཏེ་མྱུར་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ལ་དགའ་བའི་རིགས་ཅན་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དབང་པོ་འབྲིང་བ་དག་གཅིག་པུ་ཐར་པ་འདོད་པས་དབེན་པ་ལ་དགའ་ཞིང་མྱུར་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་དགའ་བའི་རིགས་ཅན་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་དབ

【漢語翻譯】 僅僅是從堅定中顯現，事物雖一，心卻各異，因此，只見未成就之義。 《楞伽經》中說：「非實有，唯是心，見外境，是顛倒。他 力是有的，遍計所執是沒有的。執著和誹謗的，邊見將會毀滅。」 《華嚴經》中說：「諸佛子，此三界皆唯是心。」也就是說，由於外境顯現的習氣增長，識便顯現為外境，而內在的識則被安立為依賴於執取部分的「他起」。因此，外境並非獨立存在，因為它們顯現為各個識的因。此外，所取的顯現，如藍色等，並非心外的實體，因為它們與能取的識一同確定為對境。《釋量論》中說：「以俱時緣定故，青與彼心非異體。」 阿賴耶識的存在，由六識滅後復生而成立，因為若無阿賴耶識，則六識便會斷滅。若無異於六識的識，則不可能再次產生。染污意也存在，因為有不共的無明，以及意之識的俱生因，並且恆常存在我之慢心。六識的存在，由共同承認而成立，如此則有八識的存在。 第三，關於成立之義有三：所緣境、行持之自性、成立之果。境有三：具緣之基——種姓、見所緣之基——五基、修所緣之基——無我。第一，眾生有五種姓：聲聞種姓、獨覺種姓、菩薩種姓、不定種姓、斷種姓。第一種姓是指從無始以來，根器遲鈍，依止其他善知識，喜愛迅速獲得寂滅的種姓。第二種姓是指自性根器中等者，獨自希求解脫，喜愛寂靜，喜愛迅速獲得寂滅的種姓。第三種姓是

【英語翻譯】 It merely appears from steadfastness; though the object is one, minds are different, therefore, only the unaccomplished meaning is seen. The Laṅkāvatāra Sūtra says: "It is not real, it is only the mind; seeing external objects is inverted. Other- power is existent; the thoroughly conceptualized is nonexistent. The extremes of attachment and defamation will destroy speculation." The Avataṃsaka Sūtra says: "O sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind." That is, because the habit of appearing as external objects increases, consciousness appears as external objects, and the inner consciousness is established as dependent on the part of grasping, which is "other-powered." Therefore, external objects do not exist independently, because they appear as the cause of individual consciousnesses. Furthermore, the appearance of what is taken, such as blue, is not a substance other than the mind, because they are determined as objects together with the grasping consciousness. The Pramāṇavārttika says: "Because of the determination of simultaneous objects, blue and that mind are not different entities." The existence of the ālaya-vijñāna is established by the fact that the six consciousnesses cease and then arise again, because if there were no ālaya-vijñāna, the six consciousnesses would cease. If there were no consciousness other than the six consciousnesses, it would not be possible to arise again. The afflicted mind also exists, because there is unmingled ignorance, and because there is the co-emergent cause of the mind's consciousness, and because there is always the conceit of self. The existence of the six consciousnesses is established by common acceptance, and thus there are eight consciousnesses. Third, regarding the meaning of establishment, there are three: the object of focus, the nature of practice, and the result of establishment. There are three objects: the basis of fortune—lineage, the basis of view—the five bases, and the basis of meditation—selflessness. First, sentient beings have five lineages: the śrāvaka lineage, the pratyekabuddha lineage, the bodhisattva lineage, the uncertain lineage, and the severed lineage. The first lineage refers to those who, from beginningless time, have dull faculties, rely on other spiritual friends, and are fond of quickly attaining nirvāṇa. The second lineage refers to those who, by nature, have middling faculties, desire liberation alone, are fond of solitude, and are fond of quickly attaining nirvāṇa. The third lineage is

============================================================

==================== 第 51 段 ==================== 【原始藏文】 ང་པོ་རྣོན་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ་དང་ཆོས་བདག་མེད་པ་དང་། འགྲོ་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་ཐོས་པ་ལ་མི་སྐྲག་ཅིང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྤྱོད་པ་ལ་སྤྲོ་བའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྦྱོར་བའི་སྔོན་དུ་སྙིང་རྗེ་དང་། །མོས་པ་དང་ནི་བཟོད་པ་དང་། །དགེ་ལ་ཡང་དག་སྤྱོད་པ་ནི། ། རིགས་ཀྱི་རྟགས་སུ་ཡང་དག་བཤད། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་ནི་རྐྱེན་གང་དང་ཕྲད་པའི་ལམ་ལ་མོས་པ་སྐྱེ་བའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཏེ། ཉན་ཐོས་པ་དག་བཟོད་པ་ཆུང་ངུ་མན་ཆད་དུ་སྲིད་པར་འདོད་ཀྱང་། ཐེག་ཆེན་པས་གཞལ་ན་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་ཀྱང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་ཆོས་དང་ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས། བདེ་འགྲོའི་བསྔགས་པ། ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཅི་ཐོས་ཀྱང་སེམས་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཡང་དག་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་། རྟེན་གསུམ་ངོ་མཚར་ཅན་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ཡང་དད་པ་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་མེད་པ། བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པའི་བློ་ཙམ་མི་སྐྱེ་བའམ། སྐྱེ་ན་ཡང་འཚོ་བ་འབའ་ཞིག་གམ། འཚོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱུང་བས། དད་པ་མེད་ཅིང་ཆོས་སྤོང་བའི་ལས་བསོག་པ། བསླབ་པ་དང་པོ་ནས་ལེན་སེམས་རྣལ་མ་མེད་པས་མ་ཆགས་པའམ། ཆགས་ནའང་རལ་ནས་ཆ་ལུགས་ཙམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་ལོག་སྲེད་ཅན་གཏན་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཆོས་ཅན་ཞེས་འདོད་དེ། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་གཏན་དུ་ལྡན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཆོས་ཅན། འདོད་ཆེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པར་ལྟ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ཐར་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཏན་དུ་བདེ་རྒྱུ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །གཞི་ལྔ་ལ་གསུམ་སྟེ། སོ་སོའི་ངོ་བོ། རྣམ་གཞག །ཐུབ་པའི་དགོངས་ པའོ། །ངོ་བོ་ལ་གཟུགས་ནི་བེམ་པོར་མེད་ཀྱང་ཀུན་གཞི་ལ་དོན་སྣང་གི་བག་ཆགས་སྨིན་པའི་དབང་གིས་གཟུགས་སུ་སྣང་ངོ་། །སེམས་ནི། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དེ། འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དེ་རྫས་ཐ་དད་པ་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལ་ཀུན་གཞི་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞི་ཡུལ་གྱི་དོན་ཙམ་རིག་པ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་མཐུད་པའི་རྒྱུན་བརྟན་པའོ། །དབྱེ་ན་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་དང་། ས་བོན་གྱི་ཆ་ཞེས་དགེ་མི་དགེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྨིན་པ་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གནས་པ་དང་། དེ་ལ་ཡོད་པ་བག་ཆགས་བགོས་པའི་འབྲས་བུ་ས

【漢語翻譯】 那些具有善良本性的人，對一切眾生懷有極大的慈悲心，並且相信諸法無我，對於廣大的利益眾生之事和聽聞佛陀及菩薩的偉大行持不會感到恐懼，並且樂於實踐六度。正如《經莊嚴論》中所說：在修行之前，要有慈悲心，要有信心和忍耐力，並且正確地行善，這些都被正確地闡述為是善良本性的標誌。第四種是那些無論遇到何種境況，都能對修行之路生起信心的善良本性之人。雖然小乘行者認為忍耐力小到一定程度以下仍然存在，但大乘行者認為，即使證得阿羅漢果位，仍然會發生變化。第五種是無論聽到關於佛法的利益和解脫，輪迴的過患，善趣的讚歎，惡趣的痛苦，內心都不會動搖。即使見到真正的善知識和三寶等奇妙之物，也不會生起如芝麻大小的信心。對於進入佛法連一點念頭都不會產生，或者即使產生，也只是爲了生活而已，或者爲了生活等原因而出家，他們沒有信心，積累著捨棄佛法的惡業。從一開始就沒有真正想要接受戒律的想法，即使有，也已經破損，只剩下外表，這些人被認為是具有邪見，永遠無法從痛苦中解脫的。正如《攝大乘論》中所說：總是與煩惱相伴的人，是永遠無法從痛苦中解脫的，這些人被認為是屬於貪慾極大者，因為他們沒有解脫的因，永遠無法獲得安樂。五種基礎分為三種：各自的體性，分類，以及佛陀的意圖。體性方面，色法雖然沒有實體，但由於在阿賴耶識中，事物顯現的習氣成熟的力量，所以顯現為色法。心，是八識的集合，即六個入識，阿賴耶識，以及染污意，這是八種不同的實體。其中，阿賴耶識是習氣的根本，只是作為境的意識，它的特點是多個剎那相續的穩定。如果進行區分，則有異熟果的部分和種子部分，即由善與非善的力量成熟，不被遮蔽且處於無記狀態，並且其中存在著習氣所分的果實。

【英語翻譯】 Those who have a good nature are those who have great compassion for all sentient beings, and believe in the absence of self in all phenomena. They are not afraid of the great task of benefiting beings and hearing about the great deeds of the Buddhas and Bodhisattvas, and they are happy to practice the six perfections. As it says in the Ornament of the Sutras: Before practice, have compassion, have faith and patience, and correctly practice virtue, these are correctly explained as signs of a good nature. The fourth are those who, no matter what circumstances they encounter, can generate faith in the path of practice. Although the Hearers (Śrāvakas) believe that existence continues even with a small degree of patience, the Mahayana practitioners believe that even if one attains the state of Arhat, changes can still occur. The fifth are those whose minds do not waver no matter what they hear about the benefits of the Dharma and liberation, the faults of samsara, the praises of the happy realms, and the sufferings of the lower realms. Even if they see true spiritual friends and wonderful things like the Three Jewels, they do not generate faith even as small as a sesame seed. They do not even have a thought of entering the Dharma, or if they do, it is only for the sake of livelihood, or they become monks for the sake of livelihood, etc. They have no faith and accumulate the negative karma of abandoning the Dharma. From the beginning, they have no real intention of taking vows, or even if they do, they are broken and only the appearance remains. These people are considered to have wrong views and can never be liberated from suffering. As it says in the Summary of the Great Vehicle: Those who are always accompanied by afflictions are those who can never be liberated from suffering. These are considered to belong to those with great desire, because they have no cause for liberation and can never obtain happiness. The five bases are divided into three: their respective nature, classification, and the intention of the Buddha. Regarding nature, form, although without substance, appears as form due to the power of the maturation of the habit of the appearance of things in the alaya consciousness. Mind is the collection of the eight consciousnesses, namely the six entering consciousnesses, the alaya consciousness, and the afflicted mind, which are eight different entities. Among them, the alaya consciousness is the basis of habits, merely the consciousness of the object as a basis. Its characteristic is the stability of the continuous stream of many moments. If we distinguish, there is the part of the result of maturation and the part of the seed, which matures by the power of good and non-good, is unobscured and remains in an unspecified state, and in which there is the fruit divided by habits.

============================================================

==================== 第 52 段 ==================== 【原始藏文】 ྐྱེད་པའི་ནུས་པ་གཉིས་སོ། །འཁོར་ནི། རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་མི་འབྲལ་བའི་རྫས་དྲུག་གོ། །དམིགས་པ་ནི་མི་གསལ་བ་སྣོད་བཅུད་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་དམིགས་པའོ། །དེས་ན་ཚོགས་བདུན་འཁོར་དང་བཅས་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུན་ལས་མི་སྐྱེའི། རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་གྲུབ་པའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་བགོས་ཏེ། བུམ་པའི་གྲིབ་མ་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལས་སྐྱེའོ། །འདིས་ནི་འཁོར་བའི་འདུ་བྱེད་དང་འདུས་བྱས་པའི་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་བཅས་པའི་རྟེན་བྱེད་པས། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་བར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། ཁམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཡོན་ཏན་ དང་ལྷན་ཅིག་པའི་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཞེས་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པའི་དགེ་བ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གོམས་པ་ལས། ཁམས་ཀྱི་དྲི་མ་བསྲབ་སྟེ་རང་གི་རྟེན་བག་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་ནུས་པ་ཉམས་སྨད་པར་བྱེད་པའོ། །རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས། སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། །བརྗོད་ཅིང་བསྟན་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སྐབས་འདིར་འཁོར་བའི་རྟེན་བྱེད་པ་ཅན་བག་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ནི་ཀུན་གཞི་ལ་བདག་དོན་ཙམ་དུ་རློམ་སེམས་བརྟན་པ་སྟེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་དགུ་དང་འགྲོགས་ཤིང་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་གི་བར་མིན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བའོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི། རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་སྟེ། རྒྱུད་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་རིག་པའི་རྫས་དྲུག་ཅུ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གཙོ་འཁོར་ནི་ཕན་ཚུན་མི་དམིགས་ཏེ། དམིགས་ན་རང་དང་བཅས་ནས་དམིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ནི། ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་སྟེ། གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་ཙམ་ལས་རྫས་སུ་མེད་དོ། །འདུས་མ་བྱས་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བྱས་པའི་དངོས་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་དང་། བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་དང་། མི་གཡོ་བའི་འགོག་པ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པ་དང་། ནམ་མཁའ་སྟེ་དྲུག་གོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་དགག་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རྫས་སུ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་དང་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་འདོད་དོ། །སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སྤང

【漢語翻譯】 是生起的能力二者。眷屬是：觸等周遍行五者，如是恒常不離之法六者。所緣是不明瞭，緣于器情廣大之境。因此，七識及其眷屬不是從自相續中產生，而是將相似的後有形成的習氣安置於阿賴耶識中，如瓶子的影子般從阿賴耶識的每一剎那中產生。此乃輪迴之行，以及作為能依所依的蘊含善、不善、無記的識蘊，因此被安立為具有各種習氣的阿賴耶識。界是自性清凈、寂滅、與無為功德相聯的意義上的阿賴耶識。從習氣阿賴耶識中存在的善法、解脫分相應的串習中，使界的垢染變薄，從而使其所依的習氣阿賴耶識的力量衰弱。在《寶積經》中說：「心性即以阿賴耶識之名，宣說並開示」。此處詳細闡述了作為輪迴之所依的習氣阿賴耶識。染污意是指在阿賴耶識中執著自我意義的穩固心識，與我見等九種眷屬相伴隨，除了聖道中的等持和滅盡定之間，在一切時處都會產生。心所是：作意等五十一者，在一個相續中，一個時期記憶體在作意的六十法等。此外，心與心所的主眷關係是互相不觀察的，如果觀察，則會成為連同自身一起觀察的過失。不相應行是：獲得等二十三者，只是對狀態的假立存在，而沒有實物。無為法是沒有因緣造作的無實有，即真如，以及擇滅和非擇滅，不動滅，想受滅，和虛空等六者。真如是指除了對蘊體否定我之外，不會變成其他，雖然作為實物存在，但被認為是與心識本體既非一也非異。擇滅是指對真如的捨棄。

【英語翻譯】 The two are the power of arising. The retinue is: the five that go everywhere, such as touch, and thus the six things that are constantly inseparable. The object is unclear, focusing on the vast realm of containers and contents. Therefore, the seven consciousnesses and their retinues do not arise from their own continuum, but rather the habits formed by similar later existences are placed in the alaya consciousness, arising from each moment of the alaya consciousness like the shadow of a vase. This is the action of samsara, and the basis for the aggregates of consciousness containing good, non-good, and unspecified, which are the basis for reliance. Therefore, it is established as the alaya consciousness with various habits. The realm is the alaya consciousness in the sense of being naturally pure, extinguished, and associated with unconditioned qualities. From the practice of good qualities and liberation-related aspects existing in the habit alaya consciousness, the defilements of the realm are thinned, thereby weakening the power of the habit alaya consciousness on which it relies. In the "Ratnakuta Sutra," it says: "The mind-nature is spoken of and shown by the name of alaya consciousness." Here, the habit alaya consciousness, which serves as the basis of samsara, is explained in detail. The afflicted mind is the stable consciousness that clings to the meaning of self in the alaya consciousness, accompanied by nine retinues such as the view of self, and arises at all times except for the samadhi in the noble path and between the cessation samadhis. Mental factors are: fifty-one such as attention. In one continuum, there exist sixty dharmas of attention, etc., at one time. Furthermore, the relationship between the main consciousness and mental factors is not mutually observed. If observed, it would become the fault of observing along with oneself. Non-associated formations are: twenty-three such as attainment, which are merely nominal existences based on states, and have no substance. Unconditioned dharmas are unrealities not created by causes and conditions, namely suchness, as well as analytical cessation and non-analytical cessation, immovable cessation, cessation of perception and feeling, and space, which are six. Suchness refers to that which does not change into anything other than negating the self in the aggregates. Although it exists as a substance, it is considered to be neither one nor different from the essence of consciousness. Analytical cessation refers to the abandonment of suchness.

============================================================

==================== 第 53 段 ==================== 【原始藏文】 ་བྱ་གཉེན་པོས་བཅོམ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །བརྟགས་མིན་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་འདུས་བྱས་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་མ་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །མི་གཡོ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཚོགས་བདུན་མ་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །ནམ་མཁའ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཐོགས་པར་བྱེད་པའི་རེག་བྱ་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བཞག་པ། རྫས་ཡོད་དང་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞག་པ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གྱི་སྒོ་ནས་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཀུན་བཏགས་ནི་བརྟགས་པ་ཙམ་ལས་རང་མཚན་དུ་མི་སྲིད་པའོ། །གཞན་དབང་ནི། རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་ཏེ་སྐྱེ་བའོ། །ཡོངས་གྲུབ་ནི་གཞན་དབང་ལ་ཀུན་བཏགས་མེད་པར་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པའོ། །ཀུན་བཏགས་ལ་གཉིས་ལས། མཚན་ཉིད་ཆད་པའི་ཀུན་བཏགས་ནི། མི་སྲིད་ བཞིན་དུ་བློས་བརྟགས་པ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ལྟ་བུའོ། །རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་དོན། །ཀུན་དུ་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱི་དབང་། །དེ་ཡི་སྟོང་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་བཏགས་ནི་མེད་བཞིན་དུ་བློ་ལ་སྣང་བ་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་ཞིག་སྣང་དེ་གཞན་གྱི་དབང་། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཏགས་པ་དེ། །གང་སྣང་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་། །རྟག་ཏུ་མེད་ཉིད་གང་ཡིན་པ། །ཡོངས་གྲུབ་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །མེད་པ་སྣང་བ་གཟུགས་བརྙན་དང་། དོན་སྤྱི་དང་། མིང་ཐམས་ཅད་དེའི་རང་བཞིན་ནོ། །ས་ཆུ་མེ་རླུང་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་གྲངས་སུ་བློས་བཞག་པ་དག་གོ། །གཞན་དབང་ལའང་དག་པ་གཞན་དབང་ཞེས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དང་ཞིང་ལ་སོགས་པ་བཀོད་པའོ། །མ་དག་པ་གཞན་དབང་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གཉིས་སོ། །དོན་དུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཡིན་པས་གཞན་དབང་མཚན་ཉིད་པའོ། །ཡོངས་གྲུབ་ལ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་སེམས་རྣམ་པར་དག་པའི་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཡིན་ཏེ། འགྱུར་མེད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི། །ཡོངས་གྲུབ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་གཟུགས་ནི་ཀུན་བཏགས་ཏེ་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་པོར་མེད་པས་རྒྱུས་བསྐྱེད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ར

【漢語翻譯】 被損害的親友，是未出生的狀態。非所觀察，是如來藏中，有為法出生的因緣不具足，所以是未出生的狀態。不動，是如來藏中，欲界的法未出生的狀態。滅盡想受，是如來藏中，七識未出生的狀態。虛空，是如來藏中，脫離了能阻礙的觸法的狀態。安立有三種：從三自性的角度安立，從實有和假有的角度安立，從世俗和勝義的角度安立。第一種，遍計所執是僅僅是分別假立，不可能有自相。依他起是依賴因緣而生。圓成實是依他起上沒有遍計所執而完全成立。遍計所執有兩種：自性斷滅的遍計所執是如同對不可能存在的事物進行分別假立，比如人我和法我。如理自在說：由分別假立之義，是周遍假立之自性，分別是其他的依他起，其空性是圓滿成立。就像這樣說的。名言上的遍計所執是本不存在卻顯現在心識中的二月等現象。任何顯現都是依他起，如何顯現就是假立，任何顯現的對境是如何顯現的，恒常不存在的任何事物，應當了知是圓成實自性。就像這樣。不存在的顯現，比如影像、總相和一切名稱，都是它的自性。像地、水、火、風等，都是以名言的方式由心識安立的。依他起中，清凈依他起是指后得智的心和心所，以及對剎土等的佈置。不清凈依他起是指世間的心和心所。顯現為實有是錯亂的心識，所以是依他起的自性。圓成實中，不變的圓成實是如來藏，不顛倒的圓成實是心完全清凈的無分別智慧。即不變和不顛倒的圓成實，宣說為兩種。就像這樣。因此，色法是遍計所執，因為本不存在卻顯現，並且因為不是實有，所以不能由因而生。

【英語翻譯】 Damaged relatives are the state of being unborn. Non-examined is the state of being unborn because the conditions for the arising of conditioned phenomena are not complete in the Thusness. Immovable is the state in the Thusness where the phenomena of the desire realm are unborn. Cessation of perception and feeling is the state in the Thusness where the seven consciousnesses are unborn. Space is the state in the Thusness that is free from tangible objects that obstruct. There are three types of establishment: establishment from the perspective of the three natures, establishment from the perspective of substantial existence and imputed existence, and establishment from the perspective of conventional and ultimate. The first, the completely imputed, is merely imputed and cannot exist as its own characteristic. Dependent arising is dependent on causes and conditions to arise. The thoroughly established is established as completely separate without the completely imputed on the dependent arising. There are two types of completely imputed: the completely imputed with broken characteristics is like imputing things that are impossible to exist, such as the self of a person and the self of phenomena. As the Lord of Knowledge said: The meaning imputed by discrimination is the nature of the completely imputed. Discrimination is dependent on others. Its emptiness is completely established. It is like this. The nominal completely imputed is the appearance in the mind of things that do not exist, such as the appearance of two moons. Whatever appears is dependent on others. How it appears is imputed. Whatever appears, how it appears to it, whatever is always non-existent, should be known as the thoroughly established nature. Like this. Non-existent appearances, such as images, generalities, and all names, are its nature. Things like earth, water, fire, and wind are established by the mind as nominals. In dependent arising, pure dependent arising refers to the arrangement of the mind and mental factors of subsequent attainment, and the Buddha-fields. Impure dependent arising refers to the worldly mind and mental factors. Appearing as real is a deluded mind, so it is the nature of dependent arising. In the thoroughly established, the unchanging thoroughly established is Thusness, and the non-inverted thoroughly established is the non-conceptual wisdom of a completely pure mind. That is, the unchanging and non-inverted thoroughly established is said to be of two types. Like this. Therefore, form is completely imputed because it appears even though it does not exist, and because it is not real, it cannot be produced by a cause.

============================================================

==================== 第 54 段 ==================== 【原始藏文】 ོ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ནི་གཞན་དབང་སྟེ་རིགས་འདྲ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ལྡན་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་རྣམས་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ལ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་གནས་སྐབས་རྣམས་གཞན་དབང་ངོ་། །འདུས་མ་བྱས་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་གཞན་རྣམས་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ། །རྣམ་ངེས་ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་གང་གིས། །དངོས་པོ་གང་གང་སྣང་བརྟག་པ། །དེ་ཉིད་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་ཡིན། །ངོ་བོ་ཉིད་དེ་དེ་མེད་དོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། །རྣམ་རྟོག་ཡིན་ཏེ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་། །གྲུབ་ནི་དེ་ལས་སྔ་མའོ། །རྟག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་གང་། །ཞེས་སོ། །རྫས་ཡོད་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞག་ན། གཟུགས་སེམས་སེམས་བྱུང་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རྫས་ཡོད་དེ། སེམས་བྱུང་བག་ཡོད་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་དང་། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་དང་། ནམ་མཁའ་དང་འགོག་པ་བཞི་བཏགས་ཡོད་དེ། བསྡུ་བ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་རྫས་སུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའམ། བརྟགས་པར་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན་རྫས་སུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གྱི་སྒོ་ནས་ བཞག་ན། གཞན་དབང་ནི་ཆོས་ཅན་དོན་དམ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་ལ། ཀུན་བཏགས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །དབུས་མཐའི་འགྲེལ་པ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་སྟེ་གཞན་གྱི་དབང་དང་ཀུན་བཏགས་པ་གཉིས་ནི་དོན་དམ་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་མཐུན་ཏེ། གཞན་དབང་ནི་རེ་ཞིག་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཉིད་དང་། མྱོང་བ་གསལ་བ་ཙམ་དུ་ཡོད་པའི་ཆ་ལ་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པས་ཕྱོགས་དེར་བླན་པའོ། །དངོས་པོ་ལ་དང་པོ་གཉིས་ཀུན་རྫོབ། ཕྱི་མ་དོན་དམ་དུ་གནས་སོ། །ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་དང་སྦྱར་བ་ནི། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལ་བདག་དང་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་པ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས་ན། དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་བཀའ་ཐམས་ཅད་ངེས་དོན་ཡིན་ཅིང་། བདག་དང་གཟུགས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དང་། ཡང་དག་པར་ཅི་ཡང་མེད་པར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་སྟོང་པར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དང་། གཞན་དབང་ལ་རང་ལས་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་མེད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ལ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །རྣམ་ཤེས་མེད་པར་གསུངས་པའང་། ཀུན་བཏགས་ ཀྱ

【漢語翻譯】 心和心所是依他起，因為是從同類前一剎那產生的緣故。不相應行是色法的狀態，都是遍計所執，心和心所的狀態是依他起。無為法真如是圓成實，其他是圓成實的狀態。《辨中邊論》中說：由何等分別，於何等事物顯現而觀察，彼即是周遍所計，自性即非有。依他起的自性，是分別，乃由因緣生。成立是彼之前者，任何恒常不存在者。如是。從實有假有的角度安立，色、心、心所、觸等二十三種和真如是實有，心所作意等二十九種，以及不相應行的一切和虛空及四種滅是假有。《攝類學》中說：真如應說是實有，還是應說是假有？應說是實有。從世俗諦和勝義諦的角度安立，依他起是法相勝義，圓成實是法性勝義，遍計所執是世俗諦的真理。《中邊分別論釋》中說：勝義諦唯是圓成實，因為依他起和遍計所執二者在勝義中是不存在的。如果認為這有相違之處，那是一致的，依他起暫時具有作用，並且在體驗清晰的方面存在，因此這樣說是從那方面說的。事物中，前二者是世俗，後者是勝義。與佛陀的密意相結合：心和心所是空無我法，這是所有佛經的密意，因此，如此宣說的所有佛語都是了義，宣說有我和色法，以及宣說真實中什麼都沒有，所有這些都是不了義，所有宣說諸法是無自性的空性，都是指遍計所執的無相，依他起沒有從自性產生的自性，圓成實在勝義中沒有事物的自性。宣說沒有阿賴耶識，也是指遍計所執

【英語翻譯】 Mind and mental factors are other-powered, because they arise from the preceding moment of the same kind. Non-associated formations are the states of form, all of which are completely imputed, and the states of mind and mental factors are other-powered. Unconditioned suchness is the perfectly established, and the others are the states of the perfectly established. In the Discrimination of the Middle and Extremes, it says: "By whatever discriminations, whatever things appear and are examined, that itself is completely imputed; that nature itself does not exist. The nature of the other-powered is discrimination, which arises from conditions; establishment is prior to that; whatever is constantly non-existent." Thus it is. From the perspective of substance existence and imputation existence, form, mind, mental factors, touch, and so on, twenty-three in total, and suchness are substance existence; mental factor volition and so on, twenty-nine in total, and all non-associated formations, and space and the four cessations are imputation existence. In the Compendium, it says: "Should suchness be said to exist as a substance, or should it be said to exist as an imputation? It should be said to exist as a substance." From the perspective of conventional truth and ultimate truth, the other-powered is the phenomenal ultimate, the perfectly established is the nature ultimate, and the completely imputed is the truth of conventional truth. In the Commentary on the Discrimination of the Middle and Extremes, it says: "Ultimate truth is only the perfectly established, because the other-powered and the completely imputed do not exist in the ultimate." If it seems contradictory, it is consistent, because the other-powered temporarily has the ability to function, and exists only in the aspect of clear experience, therefore it is said in that way, and it is taken in that direction. In things, the first two are conventional, and the latter exists as ultimate. Combining with the intention of the Buddha: Mind and mental factors are empty of self and phenomena, this is the intention of all the Buddha's teachings, therefore, all the words spoken in this way are definitive meaning, and saying that there is self and form, and saying that there is nothing at all in reality, all of these are provisional meaning, all saying that all phenomena are empty of inherent existence, all refer to the absence of characteristics of the completely imputed, the other-powered has no nature of arising from itself, and the perfectly established has no nature of things in the ultimate. Saying that there is no consciousness also refers to the completely imputed.

============================================================

==================== 第 55 段 ==================== 【原始藏文】 ི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་པའོ། །མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པར་གསུངས་པ་ཡང་རང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགགས་པ་ལ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །རྟེན་འབྲེལ་བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པར་བཤད་པ་ཡང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རེ་རེ་ཁོ་ན་ལས་མི་འབྱུང་བ་དང་། ཚོགས་པ་ལ་ཡང་ཡེ་ནས་མི་གནས་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་པའང་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་ཅེས་པའང་ལྐུགས་པའི་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་འཕགས་པའི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་དོན་སྤྱི་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དངོས་སུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཞེས་པའང་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། སྒྲ་བརྗོད་པ་དང་། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་མཐའ་དག་དོན་སྤྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པས་དེ་དག་ལས་སེམས་ཉིད་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་དང་རྟོག་པ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་པའང་། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པས་སྒྱུ་མ་ཤིན་ཏུའང་མི་རུང་ངོ་། །དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་རྣམ་རིག་པ་ཁོ་ན་ལ་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་སྟོང་གཟུགས་རང་གིས་སྟོང་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་གྱི། ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་ སྟོང་པ་ལྟ་བུ་ལ་བརྗོད་པས། གཞན་དབང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འདི་སྟོང་ངོ་། །དགག་བྱ་གང་གིས་སྟོང་ན་གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་། །ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་ནི་དགག་གཞི་མེད་པས་ན་སྟོང་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡང་བརྗོད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །སྒོམ་པ་དམིགས་པའི་གཞི་ནི་བདག་མེད་པ་ཡིན་པས་གཞན་དབང་ལ་ཡང་བློ་མི་གཏད་པར་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ངང་ལ་བཞག་པ་སྟེ། ས་བསྡུ་བ་ལས། འདི་དག་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ཅེས། །དེ་སྙམ་དུ་ནི་དམིགས་ནས་སུ། །ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་མདུན་འཇོག་ན། །དེ་ཉིད་ཙམ་ལའང་མི་གནས་སོ། །ཞེས་སོ། །སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་སེམས་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཙམ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པའི་འགྲོ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་གཞན་དོན་དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའོ། །གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང་། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་དག་པ་འབའ་ཞིག་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་ག

【漢語翻譯】 是指對（阿賴耶）識的理解。說「不生不滅」也是指沒有自生，以及沒有以實物存在的滅。說「緣起非自生，亦非他生」等，是指不是僅僅從一個因或緣產生，也不是存在於聚合之中。說「自性清凈」也是指沒有遍計所執的相。說「一切法不可說」是指像啞巴的夢一樣，是聖者各自以自證智的行境，而向他人展示的一切，都只是對總相的虛構，實際上是不可說的。說「一切法離戲論」是指不是言語概念的對境，因為言語表達和概念所顯現的一切都是對總相的虛構，因此心性本身無法通過言語表達和概念來描述。說「一切法如幻」是指依賴於因緣，以及顯現為能取所取，但對於一無所有的情況，由於不依賴因緣，所以根本不能說是幻象。因此，說「一切法空性」只對唯識宗合理，不是像自空，色法自身空那樣，而是像柱子等被他空那樣來表達，所以，他起心和心所是空性的。如果問被否定的對境是什麼，那就是人我執和法我執，即能取所取二者是空性的。對於一無所有的情況，由於沒有否定的基礎，所以連空性的名稱都不能說。修行的所緣是無我，因此也不執著於他起，而是安住於一無所緣的狀態。如《攝地經》云：「此等唯是識，如是而緣念，何者於前立，彼亦不安住。」行為的自性是指，將僅僅是剎那心流的心識假立為有情，緣于無數的眾生，爲了利益他們，在無數劫中行持六度波羅蜜多。成就的果實是佛陀功德的差別不可思議，但以無分別智，純凈的法性為對境，這是完全沒有顛倒的圓滿。

【英語翻譯】 It refers to the understanding of consciousness (ālaya-vijñāna). Saying "unborn and unceasing" also refers to the absence of self-origination and the non-existence of cessation as a substance. Saying "dependent origination is not from self, nor from other" and so on, refers to the fact that it does not arise from a single cause or condition alone, nor does it exist within an aggregation. Saying "naturally pure" also refers to the absence of imputed characteristics. Saying "all dharmas are inexpressible" refers to the fact that, like a mute's dream, it is the domain of the wisdom of self-awareness of the noble ones, but all that is shown to others is merely a fabrication of generalities, and in reality, it is inexpressible. Saying "all dharmas are free from elaboration" means that it is not the object of verbal concepts, because all appearances in verbal expression and conceptualization are fabrications of generalities, therefore the nature of mind itself cannot be expressed or conceptualized through words and concepts. Saying "all dharmas are like illusions" refers to dependence on conditions and the appearance of grasper and grasped, but for the case of nothingness, since it does not depend on conditions, it cannot be said to be an illusion at all. Therefore, saying "all dharmas are emptiness" is only reasonable for the Mind-Only school, not like self-emptiness, where form is empty by itself, but it is expressed like a pillar being empty by other, so the other-dependent mind and mental factors are empty. If asked what is being negated, it is the self of person and the self of phenomena, that is, the grasper and grasped are both empty. For the case of nothingness, since there is no basis for negation, even the term emptiness cannot be spoken. The object of meditation is selflessness, therefore one does not cling to the other-dependent, but abides in a state of non-objectification. As the Compendium of Grounds says: "These are only mind-only, thus contemplating, whatever is placed in front, one does not abide even in that." The nature of conduct is to regard the stream of momentary consciousness as sentient beings, and focusing on countless beings, for the sake of benefiting them, to practice the six perfections for three countless eons. The fruit of accomplishment is that the distinctions of the Buddha's qualities are inconceivable, but taking the non-conceptual wisdom, the pure nature of reality, as the object, is the complete perfection without inversion.

============================================================

==================== 第 56 段 ==================== 【原始藏文】 ྲུབ་སྟེ་དོན་དམ་ཡིན་ལ། རྗེས་ཐོབ་སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པ་མཁྱེན་པའི་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་དོན་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བ་དང་། འོག་མིན་གྱི་ཞིང་གི་རྒྱན་བཀོད་པར་སྣང་བ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ནི་དག་པ་གཞན་དབང་ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་བཅས་པ་རྫས་ཐ་དད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡུལ་དོན་སེམས་ སུ་བག་ཆགས་པ་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པ་གནས་གྱུར་པའི་འབྲས་བུའོ། །དེ་ལས་གཞན་དབང་མ་དག་པ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གནས་གྱུར་པས་ཞིང་དག་པའོ། །དོན་དང་སེམས་སུ་བཅས་པ་དག་ཅིང་གནས་གྱུར་པས་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་གྱུར་པས་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཡིད་ཤེས་གྱུར་པས་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཉོན་ཡིད་གྱུར་པས་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་གྱུར་པས་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་སོ། །རྟེན་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ལོག་ནས། དོན་གྱི་ཀུན་གཞིར་བཞག་པའི་ཆ་སྒྲིབ་པ་རྣམས་དག་པས། དོན་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་པའི་བདག་ཉིད་འཕྲིན་ལས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་ནས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བའོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགག་པ་ནི་བདག་དང་སྤྱི་དོན་ལ་མེད་པ་དང་། སྒོམ་པ་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པ་དང་། བག་ཆགས་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྲོ་དོན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཀུན་རྫོབ་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བདེན་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སྐྱོན་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། གནོད་བྱེད་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་མེད་པ་དང་། ལུང་མེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཕྱིའི་དོན་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་མི་དགག་སྟེ་དོན་དངོས་པོ་བ་ཡོད་པར་ཁོ་ བོ་ཅག་ཀྱང་མི་འདོད་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་དོན་སྣང་སེམས་སུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། དགོངས་པ་ཅན་ཏེ། དགོངས་གཞི་ཐམས་ཅད་སེམས་གཙོ་ཆེ་བས་འཁོར་བའི་སྐབས་འདིར་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་ཏེ་སེམས་ལ་དབང་མ་ཐོབ་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་དང་། ཐོབ་པ་ལ་ཕྱོགས་ན་ཐར་པ་འདོད་པ་དང་ཐོབ་ནས་ཡོན་ཏན་གོང་དུ་མཆེད་པ་ལ་སོགས་པ་བག་ཆགས་ཡོད་རིང་ལ་བྱེད་པར་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པ་ནི་དོན་ལ་གཞན་དངོས་པོ་རང་མཚན་དུ་ཞེན་པ་རྣམས་ཁེགས་པས་ཆགས་སྡང་རང་ཁ་བ་རྣམས་མངོན་གྱུར་ལྡོག་པ་ཙམ

【漢語翻譯】 成立，是勝義諦。后得的器情等所知之證悟，是為利他而化現，以及顯現於密嚴剎土之莊嚴，連同圓滿受用之顯現，即是清凈他空，此為世俗諦。連同四智，是各別之實體。這些也如前所說，境義於心中成為習氣，連同阿賴耶識，是轉依之果。其中，他空不凈顯現為境，轉依故，剎土清凈。連同義與心清凈且轉依故，是為智慧。阿賴耶識轉變故，是為大圓鏡智。意識轉變故，是為平等性智。煩惱意轉變故，是為妙觀察智。五根識轉變故，是為成所作智。作為所依之各種習氣的阿賴耶識轉變后，于義之阿賴耶識所安立之分，清凈諸蓋障故，義顯現，成為無二智慧功德一切之自性，獲得事業圓滿，乃至輪迴未空之間，不需勤作，任運成就利有情之事，如是而認為。彼之遮破，是于自與共義無有，禪修亦無所緣，無有習氣之菩提，利生之事恒常不絕任運成就，以及佛陀之功德無量，后得世俗清凈之剎土連同顯現雖是真實，然因執著真實之故，有二過失，即無有成立之因，與有能損之因。初者有二，即無有理智，與無有教證。初者，外境無有之成立因並不遮破，因我等亦不認為義為實有物。然認為義顯現為心不應理。若云佛陀所說，則為有密意者，因所有密意之基礎皆以心為主，故於輪迴之際，僅就此世之所作而立意，若未獲得心之自在，則因業與煩惱而漂泊于輪迴，若已獲得，則趨向解脫，獲得后功德更增等，于有習氣期間僅顯現為所作故。必要是，于義執著為異體自相者，因彼等遮止，貪嗔自息者，僅是顯現轉變。

【英語翻譯】 It is established, it is the ultimate truth. The realization of knowing the objects of the senses and beings, etc., that are attained later is the emanation for the benefit of others, and the appearance of the ornaments of the Akanishta realm, together with the appearance of perfect enjoyment, is the pure other-emptiness, which is the conventional truth. Together with the four wisdoms, they are separate entities. These are also, as previously explained, the result of the transformation of the basis, with the imprints of objects and meanings in the mind. From this, the impure other-emptiness appears as an object, and the land is purified by the transformation of the basis. Because the meaning and the mind are pure and transformed, it is wisdom. Because the alaya-consciousness is transformed, it is the mirror-like wisdom. Because the mind-consciousness is transformed, it is the wisdom of equality. Because the afflicted mind is transformed, it is the wisdom of discernment. Because the five sense consciousnesses are transformed, it is the wisdom of accomplishment. After the alaya-consciousness, which is the basis of various imprints, is transformed, the part established in the alaya-consciousness of meaning is purified of all obscurations. The meaning manifests, becoming the nature of all non-dual wisdom qualities, and obtaining perfect activity, until samsara is empty, the benefit of sentient beings is spontaneously accomplished without effort, so it is believed. The refutation of this is that there is no self or common meaning, there is no object of meditation, the enlightenment without imprints, the benefit of beings is constantly and spontaneously accomplished, and the qualities of the Buddha are immeasurable. Although the appearance of the pure realm of the conventional truth attained later is true, there are two faults due to clinging to the truth, namely, there is no cause for establishment, and there is a cause for harm. The first has two, namely, there is no reason, and there is no scriptural proof. In the first, the cause for the non-existence of external objects is not refuted, because we do not believe that meaning is a real thing. However, it is unreasonable to think that the appearance of meaning is the mind. If it is said that the Buddha said it, then it is with intention, because the basis of all intentions is mainly the mind, so in the time of samsara, it is intended only for the actions of this life. If one does not gain control over the mind, one will wander in samsara due to karma and afflictions, and if one gains it, one will tend towards liberation, and after gaining it, one's qualities will increase, etc., because it only appears to be done during the time of imprints. The necessity is that those who cling to meaning as a different entity and self-character are prevented, and those whose greed and aversion subside are only a transformation of appearance.

============================================================

==================== 第 57 段 ==================== 【原始藏文】 ་མོ། །ཡང་སྟོང་ཉིད་ལ་རིམ་གྱིས་གཟུང་བའི་ཐབས་སུ་གསུངས་ཏེ། བྱམས་པས། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་རྫས་རྣམས་གཏོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་གསུངས་པར་མཛད། །ཅེས་པ་དང་། གཟུགས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པའི་སྐྱེ་བོ་དག །གཟུགས་ལྡོག་པ་སྟེ་དེ་ཡང་དྲང་དོན་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་རི་ཁང་བཟང་ལ་སོགས་རང་གི་སེམས་སུ་གྲུབ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རིགས་པས་གནོད་པ་ཉིད་སྔར་ཡང་བརྗོད་ལ། འདིར་ཡང་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། །གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རིགས་མི་འཐད་པ། ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པ། རང་གི་རྣམ་གཞག་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་དགུ་སྟེ། རིགས་ངེས་པ་དགག་པ། གཞན་དབང་སྤྱིར་དགག་པ། ཚོགས་བརྒྱད་གཅིག་མི་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ། ཀུན་གཞི་དང་། ཉོན་ཡིད་དང་། གཙོ་འཁོར་མི་དམིགས་པ་དང་། འགོག་པ། དེ་བཞིན་ཉིད། མཁྱེན་ཚུལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ས་བོན་མ་གྲུབ་པ། རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བ། རྣོ་རྟུལ་མ་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ས་བོན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་པ་མི་རུང་སྟེ། ས་བོན་ནི་ནུས་པ་བསྐྱེད་ནུས་ཡིན་པས་ནུས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་དབང་པོ་རྣོ་བ་ཉིད་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་ཏེ་རྣོ་བའི་རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་བའི་རྣོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་སྐྱེ་བ་གཏན་དུ་དབང་པོ་རྣོན་པོའམ་རྟུལ་པོར་གནས་མི་སྲིད་དེ། རྣོན་པོའང་སྡིག་པ་འགའ་ཞིག་གིས་འགྲིབ་ཅིང་རྟུལ་པོའང་དགེ་བ་འགའ་ཞིག་གིས་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་ལམ་ཆུང་བའི་དབྱར་སྔ་ཕྱི་བཞིན་ནོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་དབང་པོ་རྣོན་པོར་འཇོག་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣོན་པོར་ཐལ་བས་རྟུལ་པོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣོན་པོའང་ལྟོས་པ་མ་གྲུབ་པས་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་ལུས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་སོ། །རིགས་ངེས་ཏེ་འཁོར་བ་ཙམ་ཟད་པར་སུ་ཡང་མི་འདོད་པས་གཏན་དུ་འཁོར་བར་གནས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རིགས་ཆད་པའི་གང་ཟག་ཅེས་པ་ ཐ་སྙད་བྱ་སྟེ། ཐར་པ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་གཏན་དུ་འཁོར་བར་གནས་པ་མི་སྲིད་མོད་ཀྱི། འཁོར་བའི་རྫས་ལ་ཟད་པའི་ཐ་མ་ཡོད་ཅིང་། རིགས་ལ་ཐ་མ་མེད་པས་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་དེ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐའ་བཞིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། འདི་ན་སྣོད་མིན་སེ

【漢語翻譯】 末。又說以漸次執取空性的方法。如慈氏菩薩所說： 「如醫于病者， 醫者施藥物， 如是佛于有情， 亦說唯是心。」 又說：「於色特貪著之士夫，色之遣除，彼亦爲了義。」 對於實事之妨害，如說若高樓等成立於自心，則太過分，故以理妨害已於前說。此處亦不贅述。有妨害有三：理不應理，非是能仁之密意，自之宗派相違。初者有九： 破立宗，總破他宗，八識聚不容許一異，阿賴耶，染污意，主伴不觀察，滅盡，真如，破知的方式。初者有三：種子不成立，成為無因，不決定利鈍。初者，無漏之種子法性之安住不應理，種子是能生能力，故遮止能力之故。二者，根利成為無因，是未從利之因所生之利故。三者，有情恒常安住于根利或鈍不可能，利者亦由某些罪業而減損，鈍者亦由某些善業而增長，如小路之夏初前後。又若安立佛種性為根利，則一切有情皆成根利，故不可能有鈍根。彼之所待之利亦以所待未成立故，成為未成立，如《寶性論》云：「以彼真如無差別，圓滿佛身任運成，有種性故有情眾，恒常具有如來藏。」如是。立宗，誰亦不欲輪迴唯盡，故於恒常安住輪迴者，立名為種性斷絕之補特伽羅。 若謂不可能得解脫，然雖不可能恒常安住輪迴，然輪迴之事物有窮盡之時，種性無有窮盡，故無有任何過失，如東方世界之邊際。如《三摩地王經》云：此處非器

【英語翻譯】 End. Furthermore, it is said that the method of gradually grasping emptiness is as follows. As Maitreya said: "As a doctor to a patient, The doctor gives medicine, Likewise, the Buddha to sentient beings, Also said it is only mind." It is also said, "For those who are particularly attached to form, the removal of form is also for the definitive meaning." Regarding the harm to reality, such as saying that if tall buildings and the like are established in one's own mind, it would be too much, so the harm by reason has already been mentioned before. There is no need to elaborate here. There are three types of harm: reason is unreasonable, it is not the intention of the capable one, and it contradicts one's own tenets. The first has nine: Refuting the establishment of a thesis, generally refuting other schools, the eight aggregates of consciousness are not allowed to be one or different, Alaya, afflicted mind, the main and accompanying are not observed, cessation, suchness, refuting the way of knowing. The first has three: the seed is not established, it becomes causeless, and it is not certain whether it is sharp or dull. The first is that the abode of the seed of undefiled Dharma nature is not reasonable, the seed is the ability to produce power, so it is because of preventing power. The second is that the sharpness of the senses becomes causeless, because it is the sharpness that is not born from the cause of sharpness. The third is that it is impossible for beings to always abide in sharp or dull senses. The sharp ones are diminished by some sins, and the dull ones are increased by some virtues, like the early and late summer on a small path. Furthermore, if the Buddha nature is established as sharp, then all sentient beings will become sharp, so it is impossible to have dull roots. The sharpness that depends on it also becomes unestablished because the dependence is not established, as the Uttaratantra says: "Because that suchness is without difference, the perfect Buddha body is spontaneously accomplished, because there is a lineage, all sentient beings constantly possess the Tathagatagarbha." Like that. Establishing a thesis, no one wants samsara to be exhausted, so for those who constantly abide in samsara, they are named as individuals who have cut off the lineage. If it is said that it is impossible to attain liberation, although it is impossible to constantly abide in samsara, the things of samsara have an end, and the lineage has no end, so there is no fault, like the edge of the eastern world. As the Samadhiraja Sutra says: Here, not a vessel

============================================================

==================== 第 58 段 ==================== 【原始藏文】 མས་ཅན་གང་ཡང་མེད། །འགྲོ་བ་འདི་དག་མ་ལུས་སངས་རྒྱས་རྒྱུ། །ཞེས་པ་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་ཆུང་ལས། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཐའ་ཐུག་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་རིགས་ཡོད་པ་ལ་དགེ་རྩ་ཕྲ་མོ་ས་བོན་དུ་བཞག་པ་གཉིས་རྐྱེན་ནུས་པ་སྨིན་པས་སད་དེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བ་མཐའ་ཡས་པ་ཡང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་མཐོང་བ་ཙམ་དང་། སྒྲ་ཐོས་པ་དང་། མཆོད་རྟེན་ལ་ཐལ་མོ་ཡ་གཅིག་སྦྱར་རམ། བསྐོར་བའི་ཕྱོགས་སུ་གོམ་པ་གཅིག་དོར་རམ། མེ་ཏོག་གམ་ཆུ་ཐིགས་པ་གཅིག་ཕུལ་ལམ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་སྨད་པའང་རུང་སྟེ། དཀོན་མཆོག་ལ་བརྟེན་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་མཐར་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་དུ་འགྱུར་བས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་སྟེ་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་ལས། བདེ་གཤེགས་སྐུ་ནི་རྩིག་ངོས་བྲིས་པ་ལ། །དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་འམ། །མེ་ཏོག་གཅིག་ཙམ་གྱིས་ནི་མཆོད་པ་དང་། །འཁྲུགས་བཞིན་པ་ཡི་སེམས་ཀྱིས་བལྟ་ན་ཡང་། །དེ་དག་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་བྱེད་པར་མཐོང་། །བྱིས་པ་རྩེད་མོ་དགའ་དང་དེ་བཞིན་ དུ། །བྱེ་མ་ལ་ནི་མཆོད་རྟེན་བྱེད་པ་དང་། །རྩིག་ངོས་ཤིང་བུ་སེན་མོས་གཟུགས་བྲིས་པ། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་མཆོག་འདི་ཐོབ། །ཅེས་སོ། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་དངོས་བཞེངས་པ་ལྟ་ཞོག །ལན་ཅིག་རྩེད་མོས་ས་རིས་སུ་བྲིས་པའང་མཐར་སངས་རྒྱའོ། །དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་ལྟ་ཞོག །དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། མཆོད་རྟེན་བཤིག་པ་དང་། གསུང་རབ་འཚོང་བ་ལ་སོགས་པའང་། གནས་སྐབས་ངན་འགྲོར་འགྲོ་ཡང་མཐར་ཐུག་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་སྟེ། མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་། རེག་པ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ངེས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དེ་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེན་པས་མཆོད་རྟེན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉིད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་ན་བདག་ལ་བརྟེན་པའི་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བ་ཅི་བྱས་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་གྱུར་ཅིག་པའི་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་ལ་དམིགས་ནས་གང་དག་གིས། །ཁྲོ་འམ་དད་པའི་སེམས་བྱུང་བ། །དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་དེ་དག་གི། །དོན་ཀུན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིག །གང་དག་བདག་ལ་ཁ་ཟེར་རམ། །གཞན་གང་གནོད་པ་བྱེད་པ་དང་། །དེ་བཞིན་ཕྱར་ཀ་གཏོང་ཡང་རུང་། །ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སྐལ་ལྡན་གྱུར། །ཞེས་པ་དང་། གང་ལ་གནོད་པ་བྱས་ཀྱང་བདེ་འབྲེལ་བ། །བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་དེ་ལ་སྐྱབས

【漢語翻譯】 沒有不是母的。這些眾生全部都會成佛。就像《現觀莊嚴論》的釋文中說：一切眾生都具有無上圓滿正等菩提的終極。因此，對於具有種姓的人，將微小的善根作為種子，這二者因緣成熟而覺醒，從而走向菩提的無量眾生，僅僅是見到三寶，聽到聲音，或者向佛塔合掌一次，或者朝繞塔的方向邁出一步，或者供養一朵花或一滴水，甚至誹謗佛、法、僧，所有依賴三寶的業，最終都會成為解脫的助緣，從而獲得菩提，因為這是非常殊勝的境地。在《妙法蓮華經》中說：如來之身即使是畫在墻上，以清凈之心合掌，或者僅僅供養一朵花，即使是以混亂的心觀看，這些人也都會逐漸成佛。孩子們喜歡玩耍，同樣地，在沙子上建造佛塔，或者在墻上用樹枝或指甲畫圖，這些人也都能獲得這無上的菩提。如是說。更不用說建造身語意的真實所依了，即使是玩耍時在地上畫一次圖，最終也會成佛。更不用說善和無記了，即使是誹謗三寶，拆毀佛塔，或者出售經書等等，雖然暫時會墮入惡趣，但最終會成就菩提，因為所有見到、聽到、接觸到的一切，都必定會成為無上菩提。因此，這些都以佛陀的真諦加持為佛塔，並且菩薩在修行階段，無論依靠我做了什麼善或不善，都發愿使其成為菩提之因。就像《入行論》中所說：凡以我為對境，生起嗔恨或信仰之心者，愿彼等恒時成為成辦彼等一切利益之因。凡對我惡語相向，或以其他方式加害，甚至隨意嘲諷者，愿彼等皆具菩提之分。如是說。無論對誰造成傷害，都與安樂相連，皈依于安樂之源。

【英語翻譯】 There is nothing that is not a mother. All these beings will become Buddhas. As it says in the commentary on the Ornament of Clear Realization: All beings have the ultimate end of unsurpassed, perfectly complete enlightenment. Therefore, for those who have the lineage, the two, the small root of virtue placed as a seed, awaken as the power of conditions ripens, and thus the infinite beings who go to enlightenment, just by seeing the Three Jewels, hearing the sound, or joining one palm to a stupa, or taking one step in the direction of circumambulation, or offering one flower or one drop of water, or even disparaging the Buddha, Dharma, and Sangha, all actions that rely on the Three Jewels will ultimately become conducive to liberation, thereby attaining enlightenment, because it is a particularly great place. In the Holy Dharma White Lotus Sutra, it says: The body of the Sugata, even if painted on a wall, with a pure mind joining the palms, or offering just one flower, even if looking with a confused mind, these will gradually become Buddhas. Children like to play, and in the same way, building stupas in the sand, or drawing figures on the wall with branches or nails, these will also attain this supreme enlightenment. Thus it is said. Let alone building the actual supports of body, speech, and mind, even drawing a picture on the ground once in play will eventually lead to Buddhahood. Let alone virtue and non-virtue, even slandering the Three Jewels, destroying stupas, or selling scriptures, etc., although temporarily going to bad destinies, will ultimately accomplish enlightenment, because all that is seen, heard, and touched will surely become unsurpassed enlightenment. Therefore, these are blessed as stupas by the truth of the Buddha, and Bodhisattvas, in the stage of practice, whatever good or bad is done relying on me, pray that it may become a cause for enlightenment. As it says in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: Those who, with me as the object, generate anger or faith, may they always become the cause for accomplishing all their benefits. Those who speak ill of me, or harm me in other ways, or even mock me at will, may they all have a share in enlightenment. Thus it is said. No matter who is harmed, it is connected to happiness, taking refuge in the source of happiness.

============================================================

==================== 第 59 段 ==================== 【原始藏文】 ་སུ་མཆི། །ཞེས་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། སེམས་ཅན་ལ་ལ་ཞིག་གིས་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཀུན་དུ་འཁོར་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མ་དད་པ་ཞིག་བྱས་ ན་ཡང་། དེ་དག་གིས་མཐོང་བའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་དོན་ཡོད་དོ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཐབས་མཐའ་ཡས་པ་མཛད་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་ཡིན་པས་རིམ་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་འདི་ནི་མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ན་གསལ་བར་བཞུགས་པས། ལོག་སྲེད་ཅན་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བ་མི་འཐད་དེ། དུས་རིང་ཞིག་མི་ཐར་པ་ལ་དགོངས་སོ། །འོ་ན་འཁོར་བ་ལ་མཐའ་ཡོད་པར་ཐལ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱ་བར་ཁས་བླངས་ཀྱི། མཐའ་ཡོད་པར་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་པ་དེ་མྱང་འདས་ཡིན་གྱི་འཁོར་བའི་མཐའ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བའི་མཐའ་འཁོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞིང་གི་མཐའ་ཞིང་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཤིས་ལ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་འཆིང་གྲོལ་དང་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། གང་གི་རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ། །དེ་ཡི་རྟེན་ནི་རྟག་མ་ཡིན། །སེམས་ནི་མི་རྟག་ཉིད་ཡིན་ན། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགལ། །ཐོག་མ་ཉིད་ནས་རིམ་གྱིས་ནི། །རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་མེད་པར་གྲུབ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ། །རང་བཞིན་མེད་ཉིད་བརྗོད་མ་ཡིན། །དེ་སྐད་བརྗོད་ནས་སེམས་ཀྱིས་ནི། །བདག་གི་གནས་པ་སྤངས་པ་ཡིན། །རང་གི་རང་ བཞིན་ལས་འདས་པ། །འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་བུ་རམ་མངར་བ་དང་། །མེ་ཡི་རང་བཞིན་ཚ་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །གཞན་གྱི་དབང་སྤྱིར་དགག་པ་ནི། དངོས་པོར་སྣང་བ་གང་ལའང་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དབང་མེད་དེ་ཆུའི་ཟླ་བ་བཞིན་ནོ། །ཆུ་ཟླ་དང་ནམ་མཁའི་ཟླ་བའང་མཚུངས་ཏེ། མིག་ལམ་དུ་སྣང་བ། རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ། བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུས་སྐྱེད་པར་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི་རོལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། རང་གི་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་བརྟས་པར་ཐ་སྙད་དུ་གྲགས་ལ། དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་མེད་པ་ན་གཞན་དབང་ཁེགས་ཏེ། འདྲེ་མེད་པས་འདྲེ་དབང་ཁེགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་དྭངས་ལ་ཟླ་ཤར་བ། །དེ་ཡི་གཟུགས་བར

【漢語翻譯】 如是。又如《寶積經》中說：有些眾生因為業障纏繞的緣故，即使對如來沒有信心，他們所見到的善根，直到完全證得涅槃之前都是有意義的。因此，爲了眾生從輪迴中解脫，諸佛和菩薩們會示現無量的方便法門。而且眾生都具有如來藏，所以會逐漸地證得涅槃，這些在所有的經和續中都有清楚的記載。因此，說斷見者不能證得涅槃是不合理的，這是考慮到他們需要很長的時間才能解脫。如果認為輪迴有盡頭，那也是不合理的。我們承諾一切眾生都會逐漸地證得菩提，但我們並沒有承諾輪迴有盡頭。因為成佛就是涅槃，而不是輪迴的終結，輪迴的終結就是輪迴本身，就像田地的盡頭還是田地一樣。因為自性上什麼也沒有成立，所以說解脫和有始無終也是不合理的。《菩提心釋》中說：任何剎那的意識，它的所依都不是常恒的。如果心是不常恒的，那怎麼會與空性相違背呢？從一開始就逐漸地，成立了自性恒常不存在。如果事物以自性成立，那就不能說自性不存在。說了這些之後，心就捨棄了對自我的執著。超越了自身的自性，這就是諸法不存在。就像蔗糖的甜味和火的自性是熱一樣，同樣，所有諸法的自性都說是空性。如是說。總的來說，對其他自性的駁斥是：因為顯現為實有的任何事物都不具有絲毫的自性，所以沒有他性，就像水中的月亮一樣。水中的月亮和天空中的月亮也是一樣的，因為它們在眼中顯現，由因緣產生，由習氣妄想的因所生起，所以沒有差別。因此，外境顯現的各種事物都不是在他性上成立的，只是在名言上說是自己心識的習氣增長，但在勝義諦上是不成立的。沒有了他性，他性之權就被否定了，就像沒有了鬼，鬼的權力就被否定了一樣。《三摩地王經》中說：就像晴朗的天空中升起月亮，它的影像

【英語翻譯】 Thus it is. Moreover, in the Ratnakuta Sutra, it says: "Even if some sentient beings do not have faith in the Tathagata because of the obscurations of karma that constantly revolve, the roots of virtue that they see are meaningful until they fully attain nirvana." Therefore, in order for sentient beings to be liberated from samsara, the Buddhas and Bodhisattvas manifest infinite skillful means. And since sentient beings also possess the Buddha-nature, they will gradually attain nirvana. This is clearly stated in all the sutras and tantras. Therefore, it is unreasonable to say that nihilists cannot attain nirvana, as this takes into account the long time it takes for them to be liberated. If it is argued that samsara has an end, that is also unreasonable. We promise that all beings will gradually attain enlightenment, but we do not promise that samsara has an end. Because becoming a Buddha is nirvana, not the end of samsara, the end of samsara is samsara itself, just as the end of a field is still a field. Because nothing is established by its own nature, it is also unreasonable to speak of liberation and beginninglessness. In the Bodhicitta-vrtti it says: "Whatever momentary consciousness, its basis is not permanent. If the mind is impermanent, how can it contradict emptiness? From the very beginning, gradually, it is established that self-nature is never present. If things are established by self-nature, then non-self-nature cannot be expressed. Having said that, the mind abandons the abiding of self. Transcending one's own self-nature, these are not things that exist. Just as the sweetness of sugarcane and the nature of fire is heat, similarly, the nature of all things is said to be emptiness." Thus it is said. In general, the refutation of other-power is: Because whatever appears as real does not have even a little bit of self-nature, therefore there is no other-power, like the moon in water. The moon in water and the moon in the sky are also the same, because they appear in the eye, arise from conditions, and are produced by the cause of habitual delusion, so there is no difference. Therefore, the various things that appear externally are not established as other, but are nominally known as the increase of the habitual tendencies of one's own mind, but they are not established in ultimate truth. When there is no other, other-power is negated, just as when there is no ghost, the power of the ghost is negated. In the Samadhiraja Sutra it says: "Just as the moon rises in the clear sky, its image

============================================================

==================== 第 60 段 ==================== 【原始藏文】 ྙན་དྭངས་པའི་མཚོར་སྣང་ཡང་། །ཆུ་ཟླ་སྟོང་པ་གསོག་སྟེ་སྙིང་པོ་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་གཞན་དབང་མི་རུང་སྟེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ལྟོས་པ་བ་མཚན་མཚོན་དང་གཞན་དབང་གི་ལྡོག་པ་དང་། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། ཞེས་པའང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་སྣང་ཙམ་ལ་དགོངས་ཀྱི་དངོས་ པོ་ལ་མེད་དེ། སྔ་མ་ལས། བློ་ཡིས་རབ་ཏུ་གཞིག་ན་ནི། །བརྟག་པ་མེད་ཅིང་གཞན་དབང་མེད། །གྲུབ་པའི་དངོས་པོའང་ཡོད་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་བློ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྟག །ཅེས་སོ། །ཚོགས་བརྒྱད་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་མི་རུང་བ་ནི་རྣམ་ཤེས་བརྒྱད་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། མིག་གིས་ཀྱང་སྒྲ་ཐོས་པ་ནས་འོན་ལོང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཤེས་རྟོག་པ་དང་སྒོ་ལྔ་རྟོག་མེད་དུ་བཞག་པའང་མི་རུང་བར་ཐལ་ཞིང་། མིག་འབྲས་ལྟ་བུའི་གོ་ས་རེ་རེ་ནའང་ཚོགས་བརྒྱད་པོ་གནས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚོགས་བརྒྱད་གཅིག་ཏུའང་མི་རུང་ལ། ཐ་དད་དུའང་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་དགག་པ་ལའང་གསུམ་སྟེ། རྒྱུན་བརྟན་པ་དགག་པ། དམིགས་པ་དགག་པ། ས་བོན་དགག་པའོ། །དེའང་བག་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་འཁོར་བའི་ས་པ་དེ་ཉིད་མེད་ལ་ཡོད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དགག་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཀུན་གཞི་བདེན་པ་བར་འདོད་ནའང་ཞེན་པ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དགག་དགོས་སོ། །དང་པོ་ནི་རྫས་སྐད་ཅིག་མཐུད་པའི་རྒྱུན་བརྟན་པ་ཉིད་མི་རུང་སྟེ། དུས་མཉམ་པ་ལ་མཐུད་པ་མེད་དེ། མཐུད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་མཉམ་ན་མཐུད་དུ་མེད་དེ་འགག་པ་དང་མ་འགགས་པ་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐད་ཅིག་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་ལྟར་རྒྱུན་ཡང་དུ་མ་དང་། འདས་པའི་རྒྱུན་འགག་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ རྒྱུན་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེན་གཉིས་ལས། གང་ཕྱིར་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན། །འདི་ནི་མར་མེའི་འོད་དང་མཚུངས། །ཞེས་པ་དང་། རྒྱུད་དང་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །ཕྲེང་བ་དམག་ལ་སོགས་བཞིན་རྫུན། །ཞེས་སོ། །དམིགས་པ་དགག་པ་ནི། ཀུན་གཞིས་སྣོད་བཅུད་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་དམིགས་པར་མི་རུང་སྟེ། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དོན་སྤྱི་སྣང་བ་ཡིན་ན་རྟོག་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་པར་འགྱུར་ཞིང་། མེད་པར་གསལ་བ་ཡིན་ན་སྣོད་བཅུད་དངོས་ལ་མ་དམིགས་པར་གྱུར་ལ། དོན་རང་མཚན་སྣང་ན་མུན་པ་དང་སྒྲིབ་བྱ

【漢語翻譯】 宛如清澈的湖面倒影， 卻僅匯聚空幻水月毫無實義。 一切諸法亦當如是知曉。 因此，他者自在不可行，因為由前一剎那所生，又于第二剎那變異，並且是觀待者、名相、他者自在的相違，以及是緣起的自性之故。《他之自在乃是存在》，此言僅指名言上存在之顯現，而非指事物本體，如前所說：若以智慧善加剖析，則無有可觀察與他者自在，若已成立之事物亦不存在，又如何以智慧分別？如是說。八識不可為一亦不可為異，意即八種識不能是同一實體，否則眼也能聽聲音，從而導致無有聾盲。將意識設定為有分別，五根識設定為無分別也不可行，因為會導致如同眼球一般的每一處都存在八識。因此，八識既不可為一，亦不可為異。對阿賴耶識的破斥也有三種：破斥常恒、破斥所緣、破斥種子。其中，習氣的阿賴耶識，即輪迴的根本，因其無而顯有故應破斥，若認為勝義諦的阿賴耶識是真實，也應為遣除執著而破斥。第一，相續剎那連線的常恒本身不可行，同時則無連線，因無需連線，即未斷絕之故；若非同時則無法連線，因斷絕與未斷絕是實體相違；並且剎那相合未成立也已遮破。因此，剎那般的相續也非眾多，過去的相續已斷絕，未來的相續尚未產生。如《二諦論》所說：何故蘊聚之相續，此如燈焰之相似。又說：相續與集合，如佇列軍隊等虛假。破斥所緣，阿賴耶識不可緣廣大的器情世界，若器情世界的總相是顯現，則會以分別念現量確定，若顯現為無，則未緣器情世界之真實，若顯現為自相，則如同黑暗與障礙。

【英語翻譯】 Like reflections in a clear lake, They gather empty water moons, devoid of essence. Know all phenomena to be just like that. Therefore, other-dependence is untenable, because it is produced by the preceding moment, and changes in the second moment, and because it is a dependent, a designation, the opposite of other-dependence, and the nature of dependent arising. 'The power of others exists,' this refers only to the appearance of existence in name, not to the entity itself. As stated earlier: If analyzed thoroughly with wisdom, there is no examination and no other-dependence. If the established entity does not exist, how can it be distinguished by wisdom? So it is said. The eight consciousnesses cannot be one or different, meaning the eight consciousnesses cannot be one substance, otherwise the eye could also hear sounds, leading to the absence of deafness and blindness. Setting the mind consciousness as conceptual and the five sense consciousnesses as non-conceptual is also untenable, because it would imply that the eight consciousnesses reside in each location like an eyeball. Therefore, the eight consciousnesses cannot be one, nor can they be different. There are also three refutations of the ālaya: refuting permanence, refuting the object, and refuting the seed. Among them, the ālaya of habitual tendencies, the very root of samsara, should be refuted because it appears to exist when it does not. Even if one considers the ālaya of ultimate truth to be real, it must be refuted to reverse attachment. First, the permanence of the substance connecting moments is untenable. There is no connection at the same time, because there is no need for connection, i.e., because it is not interrupted. If it is not at the same time, then it cannot be connected, because interruption and non-interruption are contradictory substances. And the non-establishment of the moment of contact also refutes it. Therefore, the continuity like a moment is also not many, and the past continuity has ceased, and the future continuity has not yet arisen. As the Two Truths state: Why the continuity of the aggregates, this is like the flame of a lamp. And: What is called continuity and collection, like a garland, an army, etc., is false. Refuting the object, the ālaya cannot focus on the vast container and contents of the world. If the general meaning of the container and contents is appearance, then it will be manifestly determined by conceptual thought. If it is clear as non-existent, then it has not focused on the actual container and contents. If the self-characteristic of the object appears, then it is like darkness and obscuration.

============================================================

==================== 第 61 段 ==================== 【原始藏文】 ེད་ཀྱིས་གནོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྣོད་བཅུད་ཙམ་ལ་དམིགས་ན་རང་གི་འཁོར་ལའང་དམིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བོན་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་སྨིན་དང་གཅིག་མི་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད། བག་ཆགས་བགོས་པ་དགག །ནུས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ས་བོན་གྱི་ཆ་ཉིད་རྣམ་སྨིན་དང་ཐ་དད་དུ་མི་རུང་སྟེ། འཇོག་བྱེད་ལས་མ་བྱུང་བས་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྫས་གཉིས་ཡོད་པས་རྒྱུད་གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་གཉིས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བགོ་བྱ་བགོ་བྱེད་གཉིས་དུས་མཉམ་པ་མི་རུང་སྟེ་བག་ཆགས་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མི་མཉམ་ན་བགོས་པར་མི་རུང་སྟེ། བགོ་བྱ་ཡོད་དུས་བགོ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པ་དགག་པ་ནི། སྤྱིར་གང་ལའང་གང་གིས་ནུས་ པ་ཉིད་མི་སྲིད་དེ། རྒྱུ་འགགས་ན་སྐྱེ་རྒྱུ་མེད་པས་ནུས་པ་མ་གྲུབ་ལ། མ་འགགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་དེ་རྟག་དངོས་མི་སྲིད་པས་ནུས་པ་ཁེགས་སོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཀུན་གཞིར་བརྗོད་ཀྱང་རྨི་ལམ་བཞིན་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་མེད་པས་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་དོ། །ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། རང་རིག་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་མེད། །ཀུན་གཞི་མེད་ཅིང་དངོས་པོ་མེད། །བྱིས་པ་ངན་པ་རྟོག་གེ་བ། །རོ་དང་འདྲ་བས་འདི་དག་བརྟགས། །ཞེས་སོ། །ཉོན་ཡིད་མེད་དེ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཀུན་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིད་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཙོ་འཁོར་ཕན་ཚུན་མི་དམིགས་པའང་མི་རུང་སྟེ། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་གཞིས་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ལ་མ་དམིགས་པར་ཐལ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཆོས་ད་ལྟར་བ་རྣམས་མི་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པ་ཡང་མེད་དེ་དགག་བྱ་ཚོགས་དྲུག་ལ་སོགས་པ་རྫུན་པའི་ཕྱིར་དང་། དགག་གཞི་དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་བདེན་གྲུབ་ནི་རང་བཞིན་དང་ཐ་སྙད་གཉིས་ཀར་མེད་དེ་སྣང་བ་དང་གཅིག་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཞིང་། མི་གཅིག་ན་སྣང་བས་མ་ཁྱབ་པ་མེད་པས་གང་ནའང་མི་གནས་པར་ཐལ་ལོ། །དགག་བྱ་བདག་དང་ཤེས་པ་ཆོས་རྫུན་པའི་ཕྱིར་དང་། བུམ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བྱས་པར་ ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུམ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁྱེན་ཚུལ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱི་དོན་མ་དག་པར་སྣང་དུ་མི་རུང་

【漢語翻譯】 因為您會受到損害，如果只專注于器情，也會導致專注于自己的眷屬。駁斥種子有三點：異熟果和一體不合理，駁斥習氣分割，駁斥能力。第一點是，種子的自性與異熟果不能是不同的，因為不是由施作者產生的，所以會變成無因，並且因為有兩個阿賴耶識的實體，所以會導致有兩個相續。也不能是一體的，因為部分不可能既是生者又是能生者。第二點是，被分割者和分割者兩者同時存在是不合理的，因為會導致習氣分成兩部分。如果時間不同步，則不能被分割，因為當被分割者存在時，分割者不存在。駁斥能力是：一般來說，任何事物都不可能具有任何能力，因為如果因停止，就不會有產生的因，因此能力不會成立。從不停止的事物中產生是不可能的，因為常有事物是不可能的，因此能力被駁斥。因此，即使在錯覺中被稱為阿賴耶識，也像夢一樣，因為事物中不存在，所以成立是不可能的。《楞伽經》中說：「自智不存在，遍智不存在，阿賴耶不存在，事物不存在。惡劣的孩童，詭辯者，像屍體一樣，考察這些。」。煩惱意不存在，因為所緣境阿賴耶識不存在，並且因為煩惱沒有成立，並且因為意念不是連續和瞬間的。主眷彼此不觀待也是不合理的，因為會導致意念的對境不是所有法，並且會導致阿賴耶識不觀待所有器情，並且會導致全知智慧不顯現現在的法。滅除也是不存在的，因為所要滅除的六根等是虛假的，並且因為作為滅除基礎的真如不存在。如果真如真實成立，那麼在自性和名言上都是不存在的，如果與顯現是一體的，那麼會變成無常，如果不一體，那麼沒有不被顯現所遍及的事物，因此會導致無處可住。因為所要滅除的我和知識法是虛假的，並且因為瓶子的真如會導致成為所作。經中說：真如是不可觀待的。駁斥智慧的認知方式是：佛陀不可能顯現不凈的外境。

【英語翻譯】 Because you would be harmed, and if you only focus on the container and its contents, it would also lead to focusing on your own retinue. There are three points to refute the seed: it is unreasonable for the ripened result and oneness to be different, refuting the division of habitual tendencies, and refuting the ability. The first point is that the nature of the seed cannot be different from the ripened result, because it is not produced by the agent, so it would become without cause, and because there are two substances of the alaya consciousness, it would lead to having two continuums. It also cannot be one, because it is impossible for a part to be both the generated and the generator. The second point is that it is unreasonable for the divided and the divider to exist simultaneously, because it would lead to habitual tendencies being divided into two parts. If the times are not simultaneous, then it cannot be divided, because when the divided exists, the divider does not exist. Refuting the ability is: In general, it is impossible for anything to have any ability, because if the cause ceases, there will be no cause for arising, so the ability will not be established. It is impossible to arise from something that does not cease, because permanent things are impossible, so the ability is refuted. Therefore, even if it is called alaya consciousness in illusion, it is like a dream, because it does not exist in things, so it is impossible to be established. The Lankavatara Sutra says: "Self-wisdom does not exist, pervasive wisdom does not exist, alaya does not exist, things do not exist. Evil children, sophists, like corpses, examine these.". Afflictive mind does not exist, because the object of focus, alaya consciousness, does not exist, and because afflictions have not been established, and because the mind is not continuous and instantaneous. It is also unreasonable for the main and retinue not to be mutually dependent, because it would lead to the objects of the mind's consciousness not being all dharmas, and it would lead to the alaya consciousness not being dependent on all containers and contents, and it would lead to the omniscient wisdom not manifesting present dharmas. Cessation also does not exist, because the six aggregates, etc., that are to be ceased are false, and because the suchness that is the basis of cessation does not exist. If suchness is truly established, then it does not exist in both nature and designation, and if it is one with appearance, then it will become impermanent, and if it is not one, then there is nothing that is not pervaded by appearance, so it will lead to being nowhere to abide. Because the self and knowledge dharmas that are to be ceased are false, and because the suchness of the pot would lead to being made. The sutra says: Suchness is unobservable. Refuting the way of knowing of wisdom is: It is impossible for impure external objects to appear to the Buddha.

============================================================

==================== 第 62 段 ==================== 【原始藏文】 སྟེ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་ལོ། །མི་སྣང་བར་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བའི་དོན་སྣང་གི་སེམས་མཁྱེན་པའི་ཤུགས་ལ་མཁྱེན་པའང་མི་རུང་སྟེ། དོན་སྣང་བ་ཞེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའང་རྫུན་པས་ན་རྫུན་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་མིན་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་སྟོང་། །རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་གཞིག་ན། །སྲིད་པ་རྣམས་ནི་ཡོད་ཡེ་སྟོང་པ་སྟེ། །ཉི་ཚེའི་སྟོང་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཏེ། །མཁས་པ་བྱིས་པ་དག་དང་རྩོད་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་དང་། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་ཐ་ཤལ་ལོ་ཞེས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགག་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་དགོངས་ཏེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཉི་ཤུར་འདོད། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་བྲལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་ཁོ་ན་ལས་མི་འབྱུང་བ་དང་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་གང་དུ་ ཡང་མི་འགྲོ་ཞེས་སོ། །རྣམ་དག་བདག་མེད་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་འགག་འགྲོ་འོང་གིས་དག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་སོ། །བརྗོད་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་བརྗོད་མི་ཤེས་ཀྱི་བརྗོད་མེད་མ་ཡིན་གྱི་ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། ཡུམ་ལས། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་དུ་མེད་ཅིང་བལྟར་མེད་ལ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ལས། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པས། སྣང་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ལ་སྒྱུ་མར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། དེ་དང་དེ་ནི་དམ་བཅའ་མཚུངས་མཐོང་ནས། །རྩོད་འདི་སེལ་བྱེད་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །འགར་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་ཅེས་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །རྣམ་བཞག་འགལ་བ་ནི་གཟུང་འཛིན་མི་སྲིད་པ་དང་། གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་འདོད་པ་འགལ་ཏེ། གཟུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ན་གང་ཟག་གཞན་ལ་སེམས་མེད་པར་འགྱ

【漢語翻譯】 因此，這會成為一個錯誤。也不能忽視，因為如果不是以現量照見一切所知，那就不行了。以知曉行者的顯現之心之力來知曉也是不行的，因為說「顯現義」是對義的區分，這也是虛假的，因此會陷入以虛假為對境的過失。佛陀的密意不是指三種無自性，因為《三摩地王經》中說：「諸法皆恒常，自性皆空寂。勝者之子壞諸物，有之諸有皆空寂，僅是空性外道徒，智者不與愚童諍。」又說：「一無所有者，乃是空性之劣者。」一切法不生不滅，是指自性無生等。如《釋論小疏》所說：「以自性空故，立為二十空。」如此。無邊際的緣起，也不是僅從因緣產生，而是本來就存在的。《母經》中說：「一切法從何處來，亦不往何處。」不僅是完全的無我，而且是因生滅、來去而清凈。《母經》中說：「所謂一切法完全清凈，即是自性不生。」不可言說，也不是指無法言說的存在，而是指遠離有無邊際而不可言說。《母經》中說：「所謂不可言說，即是不可思議、不可見，且超越一切所緣。」如幻，也不是指從緣起生的。《母經》中說：「無為的空性也如夢如幻。涅槃也如夢如幻。」因此，將顯現而自性空的法稱為幻。因此，佛陀的密意不在於說事物存在。《入行論》中說：「彼與彼乃見解同，佛陀為除此諍端，何處亦未曾說有事物。」自相矛盾的安立是指，如果一切所取都是遍計所執，那麼執著他人的心和認為存在他心通的現量是相違背的，因為如果一切所取都是遍計所執，那麼其他人就沒有心。

【英語翻譯】 Therefore, it would be a mistake. It is also not permissible to ignore it, because if all knowable things are not seen directly, that would not work. Knowing by the power of knowing the mind that appears to benefit beings is also not permissible, because saying "appearing meaning" is a distinction of meaning, and this is also false, so it would fall into the fault of taking falsehood as its object. The intention of the Buddha is not referring to the three natures of non-inherent existence, because the Samadhiraja Sutra says: "All dharmas are always empty of self-nature. When the sons of the Victorious One destroy all things, all existences are empty. The emptiness of the day is for the heretics. The wise do not argue with the foolish." It also says: "Those who lack one thing are the inferior of emptiness." All dharmas are unborn and unceasing, referring to the absence of inherent birth, etc. As the Commentary says: "Because of being empty of self-nature, it is established as twenty emptinesses." Likewise. The interdependent arising that is free from extremes is also not merely arising from causes and conditions, but is inherently existent. The Mother Sutra says: "All dharmas do not come from anywhere, nor do they go anywhere." It is not just complete selflessness, but is purified by birth, cessation, coming, and going. The Mother Sutra says: "The so-called complete purity of all dharmas is that they are unborn by nature." Unspeakable is also not referring to an existence that cannot be spoken, but is unspeakable because it is free from the extremes of existence and non-existence. The Mother Sutra says: "The so-called unspeakable is that which is inconceivable, invisible, and beyond all objects of focus." Like a mirage, it is also not born from conditions. The Mother Sutra says: "The unconditioned emptiness is also like a dream, like a mirage. Nirvana is also like a dream, like a mirage." Therefore, dharmas that appear but are empty of inherent nature are called mirages. Therefore, the Buddha's intention is not to say that things exist. The Entering the Middle Way says: "Since they see that their vows are the same, the Buddhas, in order to resolve this dispute, have never taught that things exist anywhere." The contradictory establishment is that if all that is apprehended is completely imputed, then it is contradictory to hold the mind of others and to believe in the direct perception of clairvoyance, because if all that is apprehended is completely imputed, then others have no mind.

============================================================

==================== 第 63 段 ==================== 【原始藏文】 ུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་སེམས་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་འགལ་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་པ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་སེམས་ ངོ་བོ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་དབང་པོའི་ཁྱད་ཀྱིས་བུམ་པ་གཅིག་ལ་ཉན་ཐོས་པས་རྡུལ་ཆར་གྱུར་པ་ལ་ང་དང་ང་ཡིར་གཟུང་དུ་མེད་པར་མཐོང་བ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཡིན་ལ། ཐེག་ཆེན་པས་དེའི་སྟེང་དུ་བུམ་པའི་ཆོས་སུའང་མ་གྲུབ་པས་གཞི་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཅེས་བྱའོ། །མདོར་ན་ཤེས་པ་དང་དེས་གཟུང་བ་མ་གྲུབ་པ་གང་ཟག་དང་། ཡུལ་ཆོས་སུ་སྣང་བ་གཞི་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་བཞག་གོ། །ལྟ་བས་སེམས་དང་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང་སྒོམ་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པ་འགལ་ཏེ། རྒྱུའི་དུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པའི་དོན་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་ཐོབ་མི་སྲིད་དེ། དོན་ཤར་དུ་གཉེར་བ་ལ་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་ནས་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་འདིས་དངོས་པོ་ལ་ཚོགས་བརྒྱད་འདོད་པ་དང་རྒྱུན་བརྟན་པ་བ་འདོད་པ་དང་། ཟབ་མོའི་དོན་ཡོད་ཀྱང་བསྟན་དུ་མི་རུང་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་འཁྲུལ་ངོར་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་བཏགས་ཀྱང་རིག་པ་ཉིད་ལས་གཅིག་དང་དུ་མར་མེད་པ་དང་། རྫས་དང་རྒྱུན་ལ་བརྟན་མི་བརྟན་མེད་དེ་བྱིས་པ་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་སྣང་བ་ཙམ་དང་། ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་སོ་སོའི་དབྱེ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། དོན་སྣང་ཤེས་པར་འདོད་དང་མི་འདོད་ལས། །རྣམ་པ་བདེན་རྫུན་གཉིས་སུ་གྲགས་དེ་ནི། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་སྦྱར་བ་ཉིད། །ཕྱི་རོལ་ སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་རང་གི་ཤེས་པ་དོན་གཞན་དུ་སྣང་བར་འདོད་པ་རྣམ་བདེན་པ་དང་། ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པར་རྫུན་པས་ན་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་རྣམ་པ་དེར་སྣང་བའོ་ཞེས་པ་རྣམ་རྫུན་པ་གཉིས་ཀྱང་དབུ་མའི་དོན་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པས་རང་རང་གི་ཀུན་རྟོག་གཡོ་བས་སྦྱར་བའི་གྲུབ་མཐར་ཟད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་འདོད་པ་དགོད་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཕྱིའི་དོན་དངོས་པོར་རང་མཚན་མེད་པ་དང་། ནང་གི་སེམས་ཡོད་པ་དང་། ཁ་ནང་ལྟ་རང་རིག་ལ་མཐུན་ཡང་། དོན་སྣང་འདི་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་ལ་མི་མཐུན་པའོ། །དེས་ན་བྲམ་ཟེ་ཤ་ཀ་རཱ་ནནྡ་ལ་སོགས་པས་གཟུང་ཆར་སྣང་བ་ཙམ་ཆོས་ཅན། འཛིན་བྱེད་ངོ་བོ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གསལ་ཞིང་རིག་པའི་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་བཞིན་ཞེས་པས། དངོས་མེད་མི་སྲིད

【漢語翻譯】 是爲了這個緣故。認為法無我和心是勝義諦相違，因為所謂的法我就是法的自性，所以（和）認為心具有自性相違。對此，由於根的不同，聲聞緣覺們見到一個瓶子變成微塵，認為沒有我與我所可以執取，這是人無我。大乘行者在此之上，認為瓶子的法也不成立，因此認識到無有基礎，所以稱為法無我。總之，沒有成立能知和所知是人無我，顯現為境和法無有基礎，安立為法無我。從見解上來說，認為心和圓成實是勝義諦，與修行時什麼也不緣相違，因為修習與因位時的狀態和執著方式不相符的事，不可能獲得果，就像想要去東方，卻面朝西方一樣。通過這種方式，認為事物有八識聚和認為常恒不變，以及認為有甚深之義卻不能宣說，這些都被駁斥了。在這裡，雖然在迷亂顯現上安立為八識聚，但實際上從覺性本身來說，沒有一和多的差別，對於事物和相續來說，沒有常與無常，這只是在孩童迷亂的意識中顯現而已，想要以什麼也不成立的法性，以無所緣的方式來修習。現在分別詳細解說各自的差別：從認為和不認為境顯現為識的角度出發，顯現為真假二種，這實際上是與真實不符的分別念結合。外境顯現為各種各樣的，認為自己的識顯現為其他境，這是唯識宗的相真派；認為不是識，而是虛假地顯現為識，所以習氣堅固的相在那兒顯現，這是唯識宗的相假派。這二者也與中觀的意義相違，因此各自的分別念動搖，最終會耗盡在自己宗派的見解中。其中首先駁斥前一種觀點：這兩個唯識宗，在外境事物上沒有自相，內在的心是存在的，在向內觀察自證方面是一致的，但在境顯現是否真實存在上是不一致的。因此，婆羅門夏卡拉南達等人說，顯現為所取塵埃的法，是法性。能取是自性，因為是清晰而有覺知的，就像苦樂等各種感受一樣。因此，不存在的事物是不可能的。

【英語翻譯】 It is for this reason. The belief that there is no self of phenomena and that mind is the ultimate truth is contradictory, because the so-called self of phenomena is the nature of phenomena, so it contradicts the belief that mind has a nature. In this regard, due to the difference in faculties, the Hearers and Solitary Realizers see a single vase turning into dust, and they see that there is no "I" or "mine" to be grasped, which is the selflessness of the person. Mahayana practitioners, on top of that, believe that the phenomena of the vase are not established either, so they realize that there is no basis, therefore it is called the selflessness of phenomena. In short, the non-establishment of the knower and the known is the selflessness of the person, and the appearance of objects and phenomena as having no basis is established as the selflessness of phenomena. From the point of view of view, the belief that mind and the perfectly established are the ultimate truth is contradictory to meditating without focusing on anything, because it is impossible to obtain the result by meditating on something that is not in accordance with the state and the way of grasping at the time of the cause, just like wanting to go east but facing west. In this way, the belief that things have eight aggregates and the belief that they are constant, as well as the belief that there is a profound meaning but it cannot be expressed, are all refuted. Here, although eight aggregates are established in the confused appearance, in reality, from the nature of awareness itself, there is no difference between one and many, and for things and continuity, there is no constant or impermanent, it is just an appearance in the confused consciousness of children, and it is desired to meditate in a way that does not focus on the nature of phenomena that is not established in anything. Now, let's explain the differences between each in detail: From the perspective of believing or not believing that the appearance of objects is consciousness, it appears as two kinds, true and false, which is actually a combination of conceptual thoughts that do not conform to reality. The external environment appears in various ways, and the belief that one's own consciousness appears as other objects is the true aspect of the Mind-Only school; the belief that it is not consciousness, but falsely appears as consciousness, so the appearance of the solidified habit appears there, which is the false aspect of the Mind-Only school. These two also contradict the meaning of the Middle Way, so their respective conceptual thoughts waver, and they will eventually be exhausted in their own sectarian views. Among them, the first point of view is refuted first: These two Mind-Only schools do not have self-characteristics in external objects, the inner mind exists, and they agree on looking inward at self-awareness, but they disagree on whether the appearance of objects is truly existent. Therefore, the Brahmin Shakarananda and others say that the phenomena that appear as the dust of the object of grasping are the nature of phenomena. The grasper is the self-nature, because it is clear and conscious, like various feelings such as happiness and suffering. Therefore, non-existent things are impossible.

============================================================

==================== 第 64 段 ==================== 【原始藏文】 ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་གཞན་དབང་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཀུན་བཏགས་ནི་དེ་ལ་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལ་ཟེར་ཞེས་སྨྲའོ། །འདིར་དེའི་ལུགས་རྣམ་བདེན་པ་ལ། བྱེ་བྲག་གསུམ་སྟེ། ཤེས་རྣམ་སོ་སོ་བ། རྣམ་པའི་གྲངས་སྙེད་པ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཁ་ཅིག་རི་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཟུང་ཆར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཞེན་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པས་ན་སྒོ་ང་བཙོས་པ་བསྐམས་དུས་སེར་པོ་དང་དཀར་པོ་ཐད་ཀར་ཡོད་པ་ལྟར་སྔོ་སྣང་དང་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ཐད་ཀར་ཆ་གཉིས་སུ་བདེན་པར་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག་ཅི་ཙམ་རྣམ་ པ་ལ་དབྱེ་བར་ནུས་པ་ལྟར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ནུས་པས་ན་སོར་མོ་ལྔ་ཤེས་པའི་རྫས་ལྔར་བདེན་གྱི། གཅིག་ཏུ་མི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་མི་སྲིད་པར་འདོད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་སྔོ་སེར་དང་བརྟན་གཡོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ངོ་ཅོག་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་ཞིང་ངོ་བོ་བདེན་པར་འདོད་ཀྱི། ཚོགས་པ་དུ་མར་སྣང་ཡང་ཤེས་པ་གཅིག་གི་སྣང་བའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་དག་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། གནོད་བྱེད་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གསལ་ཞིང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟགས་ཀྱི་དོན་རིག་བྱ་ཡིན་ནམ། རིག་པའི་བྱ་བ་ཙམ་པོ་ཡིན། སྣང་བ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ་རིག་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང་། རིག་བྱ་ཙམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་སྟེ་དོན་དངོས་པོ་རིག་པ་ལའང་འཇུག་པར་དོགས་པས། ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དུས་མཉམ་པ་ལ། འབྲེལ་བ་མེད་པས་རིག་ཏུ་མི་རུང་ཞིང་། དུས་མི་མཉམ་པ་དང་འདྲ་བ་བཀག་པས་རིག་ཏུ་མེད་པས། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཁེགས་སོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེས་དོན་དངོས་ཁེགས་ཀྱང་གཟུང་བྱ་དངོས་མེད་མ་ཁེགས་པས་ན་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མི་འགྲུབ་སྟེ། གཟུགས་བརྙན་བྱད་ཡིན་པ་ཁེགས་ཀྱང་མེ་ལོང་དུ་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གནོད་བྱེད་ལ་ལྔ་སྟེ། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་མི་འཐད་པ། གཅིག་དང་དུ་མར་མི་འཐད་པ། ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་ཐལ་བ། གསལ་བར་ཐལ་བ། ཧ་ཅང་ཐལ་ བའོ། །དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་རྫུན་པ་དངོས་མེད་སྣང་བ་ཉིད་བློ་འཁྲུལ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོར་སྣང་བ་ཉིད་ལ་མ་འཁྲུལ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ་སད་པའམ་ཟླ་བ་གཅིག་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྔོ་སོགས་ཆོས་ཅན། སེམས་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་མེད་ན་དོན

【漢語翻譯】 所有這些法都是心的事物，是無常的，完全是依他起性。遍計所執是指執著於此為我。這裡，關於他們的唯識宗觀點，有三種區分：識相各異，相的數目眾多，以及多樣無二。第一種觀點是，有些人認為，顯現為山等事物本身就是識，但由於顯現為所取之識與執著的事物是不同的實體，就像煮熟的雞蛋乾燥時，黃色和白色直接存在一樣，藍色顯現和藍色執著的識直接真實地分為兩部分。第二種觀點是，有些人認為，就像能夠區分多少個相，識也能區分多少個相，因此，知道五個手指的識真實地存在五個實體，而不知道一個實體等，一個識不可能顯現兩種相。第三種觀點是，藍色、黃色、穩定、移動等所有顯現都在一個識中顯現，並且本體是真實的，雖然顯現為許多集合，但被認為是同一個識的顯現。對於這些觀點的駁斥分為兩點：沒有成立的理由，以及存在妨害。首先，對於「清晰且能認知」的標誌，其含義是所知嗎？還是僅僅是認知的行為？「顯現是識，因為它是所知」以及「因為僅僅是所知」這樣的說法，其周遍性並不成立，因為有可能是事物本身也被認知，因此對於反向存在疑惑。那是同時的，因為沒有關聯所以不能被認知，並且由於阻斷了不同時的事物，所以不能被認知。因此，也不能說在不一致的一方被排除，因為即使排除了事物本身，也沒有排除所取之無事物，因此不能成立為識的本體，就像排除了影像的來源，也不能成立為鏡子一樣。妨害有五種：不應理于錯覺與非錯覺，不應理於一與多，必然會成為識的本體，必然會變得清晰，以及太過分。首先，在世間，虛假的、無事物顯現的境被認為是錯覺，就像夢中的識一樣。顯現為事物本身被認為是非錯覺，就像清醒或執著於一個月亮的識一樣。因此，藍色等法，不是心，因為它們顯現為事物。如果周遍性不存在，那麼事物

【英語翻譯】 All these phenomena are the mind's things, are impermanent, and are solely other-powered. The imputed nature refers to clinging to that as self. Here, regarding their Mind-Only view, there are three distinctions: cognitions are separate, the number of aspects is numerous, and diverse but non-dual. The first view is that some people think that the appearance of things like mountains is itself cognition, but because the cognition that appears as the object of apprehension and the object of clinging are different entities, just as when a boiled egg dries, the yellow and white exist directly, the blue appearance and the cognition that apprehends blue are directly and truly divided into two parts. The second view is that some people think that just as one can distinguish how many aspects there are, cognition can also distinguish how many aspects there are, so the cognition that knows five fingers truly exists as five entities, and it is impossible for one cognition to perceive two aspects, such as not knowing one entity. The third view is that all appearances, such as blue, yellow, stable, and moving, appear in one cognition, and the essence is true, but although they appear as many collections, they are considered to be the appearance of the same cognition. The refutation of these views is divided into two points: there is no reason for establishment, and there is harm. First, for the sign of "clear and cognitive," is its meaning the knowable or merely the act of cognition? The statement that "appearance is cognition because it is knowable" and "because it is merely knowable" is not established in its pervasiveness, because there is a doubt that the object itself is also cognized, so there is doubt about the reverse. That is simultaneous, and because there is no connection, it cannot be cognized, and because it blocks things that are not simultaneous, it cannot be cognized. Therefore, it cannot be said that it is excluded on the inconsistent side, because even if the object itself is excluded, the object of apprehension, which is non-thing, is not excluded, so it cannot be established as the essence of cognition, just as excluding the source of the image cannot establish it as a mirror. There are five harms: it is unreasonable to be delusion and non-delusion, it is unreasonable to be one and many, it will necessarily become the essence of cognition, it will necessarily become clear, and it is too extreme. First, in the world, the appearance of false, non-things is considered delusion, like the cognition in a dream. The appearance of things themselves is considered non-delusion, like the cognition of being awake or clinging to one moon. Therefore, blue and other phenomena are not mind, because they appear as things. If pervasiveness does not exist, then things

============================================================

==================== 第 65 段 ==================== 【原始藏文】 ་དུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་ལམ་མ་འཁྲུལ། མ་འཁྲུལ་ན་དེ་སེམས་སུ་མི་རུང་སྟེ། མ་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡུལ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འཛིན་པས་ན་དོན་སྣང་ཉིད་དོན་དངོས་སུ་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་ན་སེམས་སུ་མི་འཐད་དེ་དོན་སྣང་རྫུན་ཞིང་རྫུན་པ་དངོས་མེད་ཡིན་པས་ན་དངོས་པོ་ཙམ་ཁེགས་པས་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཙམ་མེད་ཀྱང་ཤེས་དངོས་སུ་རུང་ན་ནི་བུམ་པ་མི་སློང་གསེར་བུམ་སློང་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མེད་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་དུ་བརྟགས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་མི་རུང་སྟེ། དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ན། དོན་མེད་པ་ལའང་དོན་དུ་བརྟགས་པ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་བས་འཁྲུལ་པ་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་དངོས་པོ་སྣང་མི་སྣང་གིས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་མི་འཇོག་གི། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པ་དོན་དང་མཐུན་མི་མཐུན་གྱིས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་འཐད་དེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ རྣམ་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་ན་མ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཞིང་། མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་གང་གིའང་དངོས་པོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་མི་འཐད་པ་ནི་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པ་སོ་སོར་བདེན་པ་མི་རུང་སྟེ། ཡུལ་མི་རིག་པ་ལ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ཤེས་ལུས་ཀྱི་ཕྱིར་ཐོན་པས་ཤི་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་མིག་གིས་མཐོང་བ་དང་སྲང་ལ་གཞལ་དུ་རུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རི་དང་ཤིང་ལ་སོགས་པས་ཚུར་རང་རིག་པར་ཐལ། རང་གིས་དེ་དག་རིག་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་ན་རི་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །དུས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་སྣང་རེ་རེ་ཤེས་པར་འདོད་པས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་བྱེ་བ་རྒྱུད་གཅིག་ལ་སྲིད་པར་ཡང་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན་མི་སྲིད་དེ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །རྣམ་པའི་གྲངས་སྙེད་པའང་མི་རུང་སྟེ། རྐང་པ་མཐོང་དུས་ལག་པ་མི་མཐོང་བས་རགས་པར་སྣང་བ་རྒྱུན་བཅད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཟ་འོག་གི་སྔོན་པོ་མཐོང་སེར་པོ་མ་མཐོང་བས་ཁྲ་བོར་སྣང་བ་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྡུལ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ལ་ཆ་མེད་མི་སྲིད་པས་རྡུལ་ཡང་མི་མཐོང་བས་མཐོང་བ་ཙམ་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རགས་སྣང་ཡང་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་རུང་

【漢語翻譯】 顯現為有，是錯覺還是非錯覺？如果不是錯覺，那麼它不能成為心，因為所有非錯覺的事物都像執持那個境一樣，因此境顯現本身在事物真實中是真實的緣故。如果是錯覺，那麼它不適合成為心，因為境顯現是虛假的，而且虛假的是無實有的，因此僅僅事物被遮破，心的事物不可能存在的緣故。即使僅僅事物不存在，但可以成為識的對境，那就如同不索取瓶子而索取金瓶一樣。如果說我們沒有錯覺，因為一切都顯現為識的事物本身。然而，因為在意義上考察而流轉于輪迴中，這也是不行的。如果無意義顯現為有意義不是錯覺，那麼對無意義也考察為有意義也不會變成錯覺，因此會成為錯覺中斷的過失。我們不是以事物顯現或不顯現來安立錯覺或非錯覺，而是以執持方式的形態與意義相符或不相符來安立，這也是不合理的。如果瓶子等如其顯現的形態存在，就會變成非錯覺，如果不存在，不存在本身對任何事物都不適合成為事物的緣故。在一體和他體上不合理，是因為識和形相各自真實是不行的，因為不認識境就沒有識的特徵，而且名識從身體出去會成為死亡的過失，而且心會成為眼睛所見和可以用秤來衡量，而且山和樹等會反過來自己認識自己，因為自己認識那些。如果沒有周遍，山等是自己的識就會消失。同一時間兩個識在一個相續上會成為可能性的過失。那也是因為認為每個境顯現都是識，所以同一時間成千上萬個識在一個相續上也會成為可能。如果承認，那是不可能的，因為《釋量論》中說：兩種分別念不會同時產生。形相的數量相等也是不行的，因為看到腳的時候看不到手，因此粗大的顯現會中斷，而且看到絲綢的藍色而看不到黃色，因此雜色的顯現會中斷，而且灰塵等事物不可能沒有分，因此灰塵也看不到，因此僅僅看到也會成為中斷的過失。粗大的顯現也是由分別念考察的，這也是不行的。

【英語翻譯】 Is appearing as existent an illusion or not an illusion? If it is not an illusion, then it cannot be the mind, because all non-illusions hold onto that object as it is, therefore the appearance of the object itself is true in the reality of things. If it is an illusion, then it is not suitable to be the mind, because the appearance of the object is false, and what is false is non-existent, therefore, since only the thing is refuted, the thing of the mind cannot exist. Even if only the thing does not exist, it can be the object of consciousness, then it is like not asking for a pot but asking for a golden pot. If we say that we have no illusion, because everything appears as the thing of consciousness itself. However, it is not right to wander in samsara because of examining the meaning. If the meaningless appearing as meaningful is not an illusion, then examining the meaningless as meaningful will not become an illusion, therefore it will become the fault of the illusion being interrupted. We do not establish illusion or non-illusion by whether things appear or do not appear, but we establish it by whether the form of holding conforms to or does not conform to the meaning, which is also unreasonable. If the form of the vase and so on exists as it appears, it will become non-illusion, and if it does not exist, the non-existence itself is not suitable for anything to become a thing. It is unreasonable in one and other, because it is not right for consciousness and form to be true separately, because not knowing the object does not have the characteristic of consciousness, and when the name consciousness comes out of the body, it will become the fault of death, and the mind will become visible to the eye and can be measured by a scale, and mountains and trees etc. will turn around and recognize themselves, because they recognize those themselves. If there is no pervasion, the mountains etc. being their own consciousness will disappear. Two consciousnesses at the same time on one continuum will become the fault of possibility. That is also because it is thought that each object appearance is consciousness, so at the same time, hundreds of thousands of consciousnesses on one continuum will also become possible. If you admit it, it is impossible, because it is said in the Pramāṇavārttika: Two conceptual thoughts do not arise simultaneously. It is also not right to have as many forms as there are numbers, because when you see the foot, you do not see the hand, therefore the coarse appearance will be interrupted, and when you see the blue of the silk and do not see the yellow, therefore the variegated appearance will be interrupted, and it is impossible for dust and other things to have no parts, therefore dust cannot be seen, therefore just seeing will also become the fault of being interrupted. The coarse appearance is also examined by conceptual thought, which is also not right.

============================================================

==================== 第 66 段 ==================== 【原始藏文】 སྟེ། རྟོག་པའི་གཟུང་ཡུལ་ན་གསལ་སྣང་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པ་གཅིག་ ལའང་དོན་གཅིག་ཆ་བཅས་སུ་སྣང་དུ་མི་རུང་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྲ་མོ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱང་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཅི་སྟེ་རྣམ་པའི་གྲངས་བཞིན་དུ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁས་ལེན་ན། །དེ་ཚེ་རྡུལ་ཕྲན་འདྲར་གྱུར་པའི། །དཔྱད་པ་འདི་ལས་བཟློག་པར་དཀའ། །ཞེས་སོ། །སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དུ་བདེན་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དུ་མར་སྣང་བ་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་ཙམ་སྤྱི་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །བདེན་གཉིས་ལས། སྣ་ཚོགས་ཅན་སྣང་དོན་རྣམས་ལ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཉིད་མི་རིགས་ན། །དེ་བློ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཡང་། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རིགས། །ཞེས་སོ། །དུ་མར་སྣང་བཞིན་དུ་གཅིག་གི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་ན། སོར་མོ་ལྔ་དང་། ཉི་ཟླ་གཟའ་སྐར་ལ་སོགས་པ་དུ་མའི་རྣམ་བཞག་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གཞན་དུ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ལ། །རང་བཞིན་དུ་མར་སྣང་བ་ཡི། །རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་བདེན་གྱུར་ཏེ། །གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཉམས་ཕྱིར་དང་། །གཞན་གྱིས་གཞན་ཉིད་ཉམས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཁྱེད་ཀྱང་དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཉམས་པར་ཐལ་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་དངོས་པོར་སྣང་བཞིན་དུ་སྟོང་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔྱད་བཟོད་དུ་སྣང་བ་སུ་ལའང་མེད་ཅིང་། འཁྲུལ་སྣང་ལ་དངོས་པོའི་ཐ་སྙད་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། རིགས་པས་བརྟགས་ན་དངོས་མ་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་དུ་དངོས་པོ་སྟེ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་ཇི་ལྟར་འགལ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་ཐལ་བ་ནི། དོན་སྣང་མིག་ཤེས་ལ་སྣང་དུས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་ཐལ་ཏེ། ངོ་བོ་སྣང་ལ་གསལ་ཞིང་ཡིད་གཏད་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་བཞིན་ནོ། །གསལ་ཞིང་ཡིད་གཏད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་ངོ་བོར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དོན་དུ་སྣང་བས་ཤེས་པར་མི་གསལ་ཏེ་སྔོན་པོའི་སྐད་ཅིག་བཞིན་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། དྲན་པ་དང་མངོན་སུམ་ལྟར། གསལ་བའི་མིག་ཤེས་ལ་མི་གསལ་བའི་དོན་སྣང་ཡང་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ངེས་ལས། དངོས་མཐོང་མེད་ཕྱིར་གཅིག་མ་ཡིན། །བློ་དངོས་ཐ་དད་མི་མཐོང་བས། །ཐ་དད་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གསལ་བར་ཐལ་བ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། འགྲོ་བའི་སེམས་རྒྱུད་སངས་རྒྱས་ལ་སྣང་དུ་རུང་ཞིང་གཟུང་འཛིན་ཙམ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ནི

【漢語翻譯】 即，由於在分別唸的所取境中，明相中斷太過，並且在一個分別念中，也不允許顯現為一個具有各個部分的單一事物，因為這二者是相同的，而且也遮止了微細的顯現本身。在《釋量論》中說：如果按照相的數目，承認有各種各樣的識，那麼，就難以避免與微塵相同的這種分析。如是說。多種事物也不可能以無二的方式存在，正如僅僅普遍遮止了顯現為多種的事物以單一方式存在一樣。《二諦論》中說：對於顯現為多種的事物，如果說唯一是不合理的，那麼，顯現為多種的心識，又怎麼能是唯一的呢？如是說。如果顯現為多種，卻以「一」來稱謂，那麼，五指、日月星辰等多種事物的安立將中斷，因為在那部論中說：否則，在一個事物的自性中，多種顯現的方式怎麼能是真實的呢？因為唯一性已經喪失，並且其他事物也喪失了其自身。如是說。那麼，你們也將面臨事物和非事物的安立喪失的過失，因為五蘊明明顯現為事物，卻稱之為空性。如果這樣問，那麼，對於任何事物來說，都沒有可以經受分析的顯現，並且只是在錯覺顯現上虛構事物的名稱。在那部論中說：如果用理智來分析，就不是事物，除此之外才是事物，事物和非事物怎麼會矛盾呢？如是說。如果確定為識的自性，那麼，當事物顯現於眼識時，就必然會確定為識的自性，因為沒有抓住自性顯現時清晰且執著的原因，就像苦樂一樣。清晰和執著是通過現量成立的，並且已經承認了自性。認為「相顯現為事物，所以識不清晰，就像藍色的剎那一樣」也是不合理的，就像回憶和現量一樣，對於清晰的眼識來說，不清晰的事物顯現也不能成為一體。在《定量論》中說：因為沒有親眼見到事物，所以不是一體。因為沒有見到識和事物是不同的，所以必然會確定為沒有差別。如是說。如果太過清晰，那麼一切有情都將成為一個相續，因為有情的心相續能夠顯現於佛陀，並且僅僅是能取和所取是相同的。太過分的是

【英語翻譯】 That is, because in the object of apprehension of conceptual thought, the clarity of appearance would be interrupted, and also in one conceptual thought, it is not permissible to appear as a single thing with various parts, because these two are the same, and also the subtle appearance itself is prevented. In the Commentary on Valid Cognition, it says: If one accepts various kinds of consciousness according to the number of aspects, then it will be difficult to avoid the analysis that is similar to atoms. Thus it is said. It is also not permissible for various things to be true in a non-dual way, just as the general prohibition of things appearing as many to be true as one. In the Two Truths, it says: For the things that appear as various, if it is not reasonable to be one, then how can the mind that appears as various be one? Thus it is said. If, while appearing as many, one calls it "one", then the establishment of various things such as five fingers, sun, moon, planets, and stars will be interrupted, because in that very text it says: Otherwise, in the nature of one thing, how can the ways of appearing as many be true? Because oneness is lost, and other things also lose themselves. Thus it is said. Then, you will also face the fault of losing the establishment of things and non-things, because the five aggregates clearly appear as things, but are called emptiness. If you ask this, then for anything, there is no appearance that can withstand analysis, and only on the illusory appearance is the name of things fabricated. In that very text it says: If analyzed by reason, it is not a thing, other than that it is a thing, how can things and non-things contradict each other? Thus it is said. If it is determined as the nature of consciousness, then when things appear to the eye consciousness, it will necessarily be determined as the nature of consciousness, because the reason for clarity and attachment when the nature appears is not grasped, just like pleasure and pain. Clarity and attachment are established by direct perception, and the nature has been acknowledged. It is also unreasonable to think that "the aspect appears as a thing, so the consciousness is not clear, like a moment of blue", just like memory and direct perception, for the clear eye consciousness, the unclear appearance of things cannot be one entity. In the Treatise on Valid Determination, it says: Because the thing is not seen directly, it is not one. Because the difference between consciousness and thing is not seen, it will necessarily be determined as without difference. Thus it is said. If it is too clear, then all beings will become one continuum, because the mind continuum of beings can appear to the Buddha, and only the grasper and the grasped are the same. What is too extreme is

============================================================

==================== 第 67 段 ==================== 【原始藏文】 ་གཞན་དུ་སྣང་ཡང་གཞན་དུ་བདེན་ན་ལྷོའི་མེ་འབར་བ་བྱང་གི་ཆུ་རྡོལ་བར་བདེན་པ་དང་། རྒྱང་འཕེན་པ་ལྟར་བློ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱི་དོན་དུ་བདེན་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་ལྟར་བདེ་སྡུག་ཉིད་ཀྱང་བེམ་པོར་བདེན་པ་དང་། གཏི་མུག་ཤེས་རབ་ཏུ་བདེན་པ་དང་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུམ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཆོས་རྣམས་ལ་སྣང་བ་ལྟར་ བདེན་པར་རྟོགས་པ་བདེན་གྱི། གཞན་དུ་སྣང་བ་གཞན་དུ་བདེན་པར་འདོད་པ་དམུས་ལོང་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། གང་ཞིག་ཡོད་པ་མི་མཐོང་མེད་མཐོང་བ། །དེ་འདྲའི་མུན་ནག་རྣམ་པ་དེ་གང་ཞིག །ཅེས་སོ། །ཚུལ་འདིས་སྣང་བ་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང་། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཤེས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གཏི་མུག་ཅན་རྣམས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས། སེམས་དང་སེམས་ལས་གཞན་དུའང་ཅུང་ཟད་བདེན་པར་མི་འདོད་དེ་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་རྫུན་པ་ལའང་དང་པོ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ལ་སོགས་པས་གཞན་རིག་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དོན་དང་ཤེས་པ་གང་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། མ་རིག་པས་བསླད་པ་ལ་སྣང་བའི་ཀུན་བཏགས་ཉིད་དེ། རྣམ་ངེས་ལས། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད། །སྐྲ་སོགས་ཤེས་པའི་ཐ་དད་བཞིན། །གང་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཐོང་གྱུར་པས། །དེ་ལྟར་འདི་ནི་བཞག་བྱས་པ། །དེ་ཚེ་གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྩད་བྱ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དོན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དངོས་པོར་མི་སྲིད་ཅིང་། རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དང་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཤར་བ་དང་། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་ལ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད་ཀྱི། བག་ ཆགས་བརྟན་མི་བརྟན་གྱིས་སྣང་བ་ཡུན་རིང་ཐུང་དང་བདེན་རྫུན་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་གཟུང་བ་རྫུན་སྣང་དང་དེ་ལ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་ལ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་རང་གསལ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དོན་དམ་དུའང་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །དེའང་བྱེ་བྲག་གཉིས་ཏེ། དྲི་བཅས་པ་དང་དག་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་རྒྱུ་དུས་དང་། འབྲས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དྲི་བཅས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཅར་དོན་དམ་དུ་འདོད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་སྣང་བར་འ

【漢語翻譯】 如果顯現為其他，卻真實為其他，就如同南方燃燒的火焰真實為北方決堤的洪水一般。如同順世外道一樣，心識本身也真實為外境一般。如同數論派一樣，樂和苦本身也真實為物質一般。愚癡真實為智慧，快樂真實為痛苦，這將會發生，因為理由相同。經部中說：沒有能分別的識，也無法指明。因此，如諸法所顯現那樣 真實地了悟才是真實的。如果認為顯現為其他，卻真實為其他，那就是盲人。經莊嚴論中說：誰不見存在，卻見不存在，那樣的黑暗是什麼樣的？通過這種方式，遮止了認為顯現是心，以及聲稱一切眾生都是一個心識流的愚癡之人。我們認為，在錯覺的顯現中，僅僅是如其所顯現的緣起顯現。對於心和心之外的事物，我們一點也不認為是真實的，如同夢境一般。對於唯識宗，首先陳述他們的觀點：法稱論師等認為，顯現為其他心識的一切，既不是外境也不是心識，而是被無明所迷惑而顯現的遍計所執。如量決定論中說：所知和能知沒有差別，如同頭髮等識的差別一樣。何時能取和所取被區分開來，其自性是被完全迷惑的。如同被錯覺所見一樣，如此安立此理。那時，對於能取和所取的自性，不應進行辯駁。因此，對於顯現的一切事物，即使在世俗諦中也不可能真實存在。夢境中的境和各種顯現生起，與現量境的顯現之間，即使沒有絲毫差別，但是由於 習氣穩固與否，顯現為時間長短和真實虛假。如此，外境的顯現是虛假的，並且執著於它的心識也不成立。證悟能取所取二取的智慧，自明自顯的剎那，我們也認為是勝義諦存在的。其中也有兩種差別：有垢的和清凈的。這兩種差別在於因時和果時的差別。有垢者認為，在眾生時期，八識聚都是勝義諦存在的，而在成佛的剎那，一切器情萬法都將顯現為清凈。

【英語翻譯】 If something appears as other but is truly other, it would be like the southern fire being truly the northern flood. Like the materialists, the mind itself would be truly external objects. Like the Samkhyas, happiness and suffering themselves would be truly material. Ignorance would be truly wisdom, and happiness would be truly suffering, because the reasons are the same. The Mother Sutra says, "There is no consciousness, and it is not discernible." Therefore, to realize that things are true as they appear is true. To think that something appears as other but is truly other is blindness. The Ornament of the Sutras says, "Who does not see what exists but sees what does not exist? What is such darkness like?" In this way, we refute those who think that appearances are mind and those deluded ones who say that all beings are one mindstream. We believe that in the appearance of delusion, it is only the dependent origination that appears as it is. We do not believe that anything is truly real, either mind or anything other than mind, just like in a dream. Regarding the Vijnanavada, we will first state their view: Teachers like Dharmakirti believe that all appearances of other-knowing are neither objects nor consciousness, but are merely conceptual constructs that appear due to being obscured by ignorance. The Determination of Validity says, "Objects and subjects are not different, like the differences in consciousness of hair, etc. When the characteristics of grasping and being grasped are distinguished, their nature is completely obscured. Just as it is seen by delusion, so this is established. At that time, the characteristics of grasping and being grasped should not be debated." Therefore, for all appearances, even in conventional truth, there is no possibility of being real. The realm of dreams and the arising of various appearances, and the appearances of direct perception, have no difference at all, but due to the stability or instability of habits, appearances seem to be long or short, and true or false. Thus, the external apprehended object is a false appearance, and the grasping of it is not established. The moment of self-luminous awareness that realizes the non-duality of grasper and grasped is also considered to exist in ultimate truth. There are two distinctions: with defilements and pure. The difference between the two is the difference between the causal time and the resultant time. Those with defilements believe that during the time of sentient beings, all eight aggregates of consciousness exist in ultimate truth, and at the moment of enlightenment, all vessels and contents will appear clearly.

============================================================

==================== 第 68 段 ==================== 【原始藏文】 དོད་དོ། །དག་པ་པས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ནའང་ཚོགས་བདུན་གནས་སྐབས་གློ་བུར་བའི་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་འཕེལ་འགྲིབ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་མེད་པས། རང་བཞིན་གཉུག་མའི་ཤེས་པ་ཞེས་དོན་དམ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ནའང་གཉིད་སད་པ་ན་རྨི་ལམ་ཞི་བ་ལྟར། འཁྲུལ་པའི་དོན་སྣང་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་ནས། སེམས་ལས་གཞན་ཅི་ཡང་མི་སྣང་ཞིང་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་མྱོང་བ། རང་རིག་རང་གསལ་ཙམ་དུ་གནས་པ་དེ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ལ། དེའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་མེད་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་ངོར་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་། ཆོས་གསུངས་པ་དང་། དོན་མཛད་པར་སྣང་བ་ནི་གཟུགས་སྐུའོ། །དག་པ་པ་ཁ་ཅིག་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལ་དོན་དམ་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་མྱོང་བ་རང་ གསལ་ལས་གཞན་ཤེས་རིག་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་པར་འདོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ནི། དོན་སྣང་ཅི་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་འཐད་མོད་ཀྱི། སེམས་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དགག་པ་ལ་མགོ་སྙོམས་ལྔ་སྟེ། དོན་དང་ཤེས་པ་མཚུངས་པ་དང་། རང་རིག་དང་གཞན་རིག་མཚུངས་པ་དང་། འཛིན་པ་དང་མྱོང་བ་མཚུངས་པ་དང་། གཞན་དབང་དང་ཀུན་བཏགས་མཚུངས་པ་དང་། གཉུག་མ་དང་གནས་སྐབས་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཕྱི་དོན་དངོས་པོར་མེད་ན་ནང་གི་སེམས་ཀྱང་དངོས་པོར་མེད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་བདེ་བ་སིམས་པའི་དོན་བྱེད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གདུང་བའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དོན་ཡང་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་གཞན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་མེས་བཙོ་སྲེག་གི་དོན་བྱེད་པ་དང་། ཆུས་ངོམས་པའི་དོན་བྱེད་པས་སོ། །དོན་དུ་སྣང་བའི་གཞན་རིག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་རྡུལ་ཕྲན་དཔྱད་པས་ཁེགས་སོ་ཞེ་ན། བདེ་སྡུག་ཏུ་སྣང་བའི་རང་རིག་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་དཔྱད་པས་ཁེགས་སོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་ངོར་གཉིས་ཀ་གྲུབ་ཅིང་དངོས་པོ་ལ་གཉིས་ཀ་ཁེགས་པར་མཚུངས་ཏེ། ལུང་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་འཇུག་པ་ལས། གཟུགས་མེད་ན་ནི་སེམས་ཡོད་མ་འཛིན་ཅིག །སེམས་ཡོད་ན་ནི་གཟུགས་མེད་མ་འཛིན་ཅིག །དེ་དག་ཤེས་རབ་ཚུལ་མདོར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཚུངས་པར་སྤངས་ཤིང་མངོན་པའི་ ཆོས་ལས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །རང་རིག་དང་གཞན་རིག་མཚུངས་པ་ནི། ཤེས་པ་རང་གིས་རང་རིག་པ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་རིག་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་དུས་མི་མཉམ་པར་རིག་ན་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་

【漢語翻譯】 如是。 覺悟者認為，即使在眾生之時，七識也是暫時的、突發的、世俗的知識。而阿賴耶識沒有增減和執持方式的不同，因此，自性本有的知識是勝義諦。在佛的境界中，也如睡醒時夢境消散一樣，所有錯覺的顯現都斷絕了。除了心之外，什麼也不顯現，什麼也不分別，體驗到這種自知自明，安住於此，這就是法身。由於法身的加持，實際上並不存在，但在所化眾生面前，顯現為遍知一切器情世間，宣說佛法，成辦事業，這就是色身。有些覺悟者認為心的因果等部分是勝義諦，有些則認為除了體驗自明之外，所有知識都是世俗諦。對此進行駁斥：認為一切顯現都不真實，這非常合理。但爲了駁斥認為心是勝義諦的觀點，有五種平等：境與識平等，自知與他知平等，執持與體驗平等，依他起與遍計所執平等，本有與暫時平等。第一種是，如果外境不存在，那麼內在的心也不存在。這不是因為自知現量能實現喜悅平靜的作用，以及痛苦煎熬的作用等而被證實。境也應該是真實存在的，因為他知現量能實現火的燒灼作用，以及水使人滿足的作用。顯現為境的他知是錯覺，因為通過分析其對境微塵，它就被否定了。顯現為樂和苦的自知也是錯覺，因為通過分析其對境剎那，它就被否定了。因此，在錯覺的層面，兩者都成立，而在實相的層面，兩者都被否定，這是相同的。經文中也說：如果沒有色，就不要執著于有心。如果有了心，就不要執著于無色。佛陀在智慧之道的經文中，宣說了這些以平等的方式捨棄，並在現觀的法中宣說。自知和他知平等是：如果識能自己認識自己，那麼也應該有認識色等其他事物的他知。這不合理，如果在不同時認識，那麼所見就會顛倒。

【英語翻譯】 Thus it is. The Awakened Ones consider that even in the time of sentient beings, the seven consciousnesses are temporary and adventitious, and are conventional knowledge. However, the ālaya-vijñāna (store consciousness) has no increase or decrease and no different modes of grasping, so the naturally inherent consciousness is the ultimate truth. In the state of Buddhahood, just as dreams dissolve upon awakening, all illusory appearances cease. Experiencing nothing appearing other than mind, and not engaging in any conceptualization, remaining in a state of self-awareness and self-illumination, that is the Dharmakāya. Through its blessings, even though it does not exist in reality, it appears to sentient beings as omniscient of all realms of existence, teaching the Dharma, and accomplishing deeds, which is the Rūpakāya (form body). Some Awakened Ones consider aspects such as the cause and effect of the mind to be ultimately true, while others consider all knowledge other than the self-illuminating experience to be conventional. To refute this: It is very reasonable that no appearances are true. But to refute the view that mind is ultimately true, there are five equalities: object and consciousness are equal, self-awareness and other-awareness are equal, grasping and experience are equal, other-powered and imputed are equal, and inherent and temporary are equal. The first is: if external objects do not exist, then the internal mind also does not exist. This is not so, because self-awareness manifestly performs the function of soothing happiness and the function of suffering torment, and so on. Objects also exist in reality, because other-awareness manifestly performs the function of burning with fire and the function of satisfying with water. Other-awareness appearing as an object is an illusion, because its object, the atom, is refuted by analysis. Self-awareness appearing as pleasure and pain is also an illusion, because its object, the moment, is refuted by analysis. Therefore, both are established in the face of illusion, and both are refuted in reality, which is the same. The scriptures also say: If there is no form, do not cling to having mind. If there is mind, do not cling to having no form. The Buddha, in the Wisdom Way Sutra, spoke of abandoning these equally, and in the Abhisamaya spoke of the Dharma. The equality of self-awareness and other-awareness is: if consciousness knows itself, then there should also be other-awareness that knows form and other things. This is not reasonable; if one knows at different times, then what is seen will be inverted.

============================================================

==================== 第 69 段 ==================== 【原始藏文】 ཞིང་། དུས་མཉམ་པ་རིག་ན་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རང་གིས་རང་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རལ་གྲི་རང་གིས་རང་མི་གཅོད་པ་བཞིན་ནོ། །འཛིན་པ་དང་མྱོང་བ་མཚུངས་པ་ནི་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡུལ་འཛིན་པའང་ཡོད་དེ་མྱོང་འཛིན་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་ཡུལ་གཟུང་བ་རྫུན་པ་ལ་ལྟོས་པས་འཛིན་པ་བདེན་པར་མི་རུང་སྟེ། རྫུན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་བདེན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མྱོང་བ་ཡང་བདེན་པར་མི་རུང་སྟེ་རང་ལ་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མྱོང་བཞིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྫུན་ཞིང་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བདེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དབང་དང་ཀུན་བཏགས་མཚུངས་པ་ནི། གཞན་དབང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དངོས་པོར་ཡོད་ན་གང་ཟག་གི་བདག་ཀྱང་དངོས་པོར་ཡོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་བདག་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པས་སོ་ཞེ་ན། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཡང་དངོས་པོར་མེད་དེ་སྐད་ཅིག་དང་རྒྱུན་ནམ་ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་ནས་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པས་སོ། །གཉུག་མ་དང་གནས་སྐབས་མཚུངས་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་ པ་ཀུན་གཞི་ཡོད་ན་གློ་བུར་བའི་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་ལ་སོགས་པའང་ཡོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ནི་བདེན་པར་མེད་དེ་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་རེས་འགའ་འབྱུང་ཞིང་། རེས་འགའ་མི་འབྱུང་བས་ན་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཀུན་གཞི་ཡང་བདེན་པར་མེད་དེ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པས་སོ། །ད་ལྟའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་སྔ་ནས་ཀྱང་མེད་ཅིང་ཕྱི་ནས་ཀྱང་མེད་ལ་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་འདས་མ་འོངས་ཀྱིས་ཁྱབ་པས་ན་དེང་དུས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱའོ། །ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། །ཚུལ་འདིས་ད་ལྟའི་སྐད་ཅིག་གི་ཤེས་པ་གཉུག་མ་འདི་ཟང་ངེ་ཐལ་ལེ་ཞེས་པའང་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་གཉུག་མ་དང་གཉུག་མ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་དག་གིས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་གྲུབ་མཐའ་གསལ་བར་བརྗོད་པ་ནི། རང་རྒྱུད་སྡེ་པས་བདེན་གཉིས་དབྱེ་བ་ཡིས། །ཆོས་རྣམས་ཡོད་མེད་སྤྲོས་པ་རབ་འགོག་ཅིང་། །སྣང་བའི་རྣམ་གཞག་ཞིབ་མོར་བྱེད་དེ་ཡང་། །གོང་འོག་རང་བཞིན་རྣལ་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར། །དབུ་མ་རང་རྒྱུད

【漢語翻譯】 如果認識到同時期，就會變成不依賴，如果這樣說。自己認識自己也不行，因為沒有能認識的和所認識的二者，就像劍不能自己砍自己一樣。認為執著和體驗相同，如果有一個體驗心智的經驗，那麼也會有執著對象，因為體驗和執著沒有差別。如果這樣說。因為所取境依賴於虛假，所以執著不能是真實的。因為依賴於虛假的真實是不可能的。如果這樣說。體驗也不能是真實的，因為自己沒有所體驗和能體驗的二者，並且沒有正在體驗，因為是執著的自性，所以是虛假的，並且那個自性沒有真實。他起和遍計相同，如果他起的心和心所是實有的，那麼補特伽羅的我也是實有的。如果這樣說。那是不行的，因為如果從蘊中尋找我和它是一體還是他體，都找不到。如果這樣說。心和心所也不是實有的，因為如果從剎那和相續或者身體的內外尋找，都找不到。本有和暫時相同，如果自性的智慧阿賴耶識存在，那麼突發的智慧六識等等也存在。如果這樣說。那不是真實的，因為依靠因緣有時產生，有時不產生，所以沒有自性存在的緣故。如果這樣說。阿賴耶識也不是真實的，因為尋找也找不到。現在的剎那，之前沒有，之後也沒有，只是事物被過去未來所遍及，所以現在沒有。經中說，一切法都是平等性，因此般若波羅蜜多也是平等性。用這種方式，現在的剎那的本有智慧，說成是空空蕩蕩的也被遮破了。這裡，無論是本有的還是非本有的智慧，任何一個都沒有成立，因此在虛空的自性中是平等性。這些已經講述了瑜伽行派的宗義。現在要清楚地講述自續中觀派的宗義：自續派通過區分二諦，極力遮止諸法有無的戲論，詳細地進行顯現的安立，而且，上下各自的自性，真實義會轉變。自續中觀

【英語翻譯】 If one recognizes simultaneity, it becomes independent, if it is said so. It is also not permissible for oneself to know oneself, because there is no duality of the knowable and the knower, just as a sword cannot cut itself. To consider grasping and experience as the same, if there is an experience of experiencing the mind, then there will also be grasping of an object, because there is no difference between experiencing and grasping. If it is said so. Because the object of grasping depends on falsehood, grasping cannot be true. Because truth that depends on falsehood is impossible. If it is said so. Experience also cannot be true, because oneself does not have the duality of what is experienced and who experiences, and there is no experiencing, because it is the nature of grasping, so it is false, and that nature has no truth. Dependent arising and imputation are the same, if dependent arising, mind and mental factors are substantially existent, then the self of the person is also substantially existent. If it is said so. That is not permissible, because if one searches for the self in the aggregates, whether it is the same or different, it cannot be found. If it is said so. Mind and mental factors are also not substantially existent, because if one searches from moment and continuum or the inside and outside of the body, it cannot be found. Innate and temporary are the same, if the naturally existing consciousness, the ālaya, exists, then the adventitious consciousness, the six aggregates, etc., also exist. If it is said so. That is not true, because relying on conditions, it sometimes arises and sometimes does not arise, so there is no naturally existing reason. If it is said so. The ālaya is also not true, because it cannot be found by searching. The present moment does not exist before and does not exist after, only things are pervaded by the past and future, so it does not exist now. From the Mother Sutra: All dharmas are equality, therefore the Perfection of Wisdom is equality. In this way, the innate wisdom of the present moment, saying that it is empty and clear, is also refuted. Here, neither the innate nor the non-innate wisdom is established, therefore it is equality in the nature of space. These have explained the tenets of the Yogācāra school. Now, to clearly state the tenets of the Svātantrika Madhyamaka school: The Svātantrika school, by distinguishing the two truths, strongly prevents the proliferation of existence and non-existence of all dharmas, and elaborately makes the establishment of appearances, and also, the nature of the upper and lower, the ultimate meaning changes. Svātantrika Madhyamaka

============================================================

==================== 第 70 段 ==================== 【原始藏文】 ་པ་དག་ནི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་དབྱེ་བས། ཡོད་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་འགོག་ཅིང་། དོན་དམ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལས་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ ཆོས་རྣམས་མ་འདྲེས་པར་རྣམ་པར་འཇོག་ན་ཡང་། ད་དུང་རང་གི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པའི་ཁས་ལེན་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་པས། རབ་ཏུ་མི་དམིགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དབུ་མ་ལས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །འདི་ལ་རང་རྒྱུད་འོག་མ་དང་གོང་མ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སེམས་ཙམ་ལ་རང་རྒྱུད་འོག་མར་གྲགས་ཀྱང་། ཤེས་བྱ་རང་རིག་དོན་དམ་དུ་མི་འདོད་པའི་གཞུང་ལ་ཕྱེ་ན། སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང་། མི་འདོད་པ་གཉིས་ལ་གོང་འོག་ཏུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་རང་རྒྱུད་དུ་འདོད་པས་གྲུབ་མཐའི་དོན་མ་གོ་བར་ཟད་དོ། །སློབ་དཔོན་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་གྱི་ངོ་བོར་གནས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚོགས་པ་ལས་མེད་པ་གསལ་སྣང་དུ། འཁྲུལ་སྣང་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པའི་ངོ་བོར་ཐ་སྙད་དུ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་བདེན་ལ། དོན་དམ་པར་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆའི་བརྟགས་པ་ལོག་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་མིང་ཚིག་གི་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པས་སྟོང་ཡང་། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རྟེན་འབྲེལ་དུ་གསལ་བ་མ་འགགས་པའི་ཆ་ནས་སྒྱུ་མར་བརྗོད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྣང་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་སོགས་སྣང་ཡང་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་སྤྲོས་པ་ཞི་བའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མར་ཤར་བ་ཙམ་མོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བསགས་པས་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཐོབ་ ནས། སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ལ། སྒྱུ་མའི་ཚུལ་གྱིས་འཕྲིན་ལས་བྱུང་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་དོན་དམ་པར་བདེན་པའམ། ཡང་ན་ཅི་ཡང་མེད་ན་ལམ་དང་རྣམ་གྲོལ་འབད་པ་དང་ཐོབ་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཅི་ཙམ་བརྗོད་ཀྱང་སྣང་བའི་དངོས་པོ་རྟེན་འབྲེལ་པ་རྣམས་སྣང་བའི་ཕྱིར་གྱིས་ཀྱང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་བདེན་པས། དེའི་ངོར་སྤང་བླང་གི་རིམ་པས་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་གནས་སྐབས་པ་དང་མཐར་ཐུག་པ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་འོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུམ་ལས་ཀྱང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བ

【漢語翻譯】 那些人將所知的一切法以二諦來區分，遮止有無的戲論，勝義諦自性清凈，世俗諦中業果等諸法雖然不混雜地安立，但仍然執著于成立自方的承諾，因此，只能在勝義無自性的中觀之外安立。這有自續下部和上部兩種。初者，一般心識唯識宗被稱為自續下部，但如果區分不承認所知自明為勝義諦的論典，則將顯現如幻之體性自性空作為勝義諦，以及不承認這兩者分為上下部。由於瑜伽行派認為地是自續，因此只是沒有理解宗義的意義而已。導師海云等認為，一切法自性空，以幻化的自性存在於二諦的體性中，世俗諦是無有，只是由因緣和合而成的顯現，在錯覺顯現中，以如其所顯現的體性，在名言中具有能起作用的方面是真實的。而在勝義諦中，由於對世俗諦方面的分別唸的顛倒，因緣和非因緣等名言詞句等戲論皆空，但如影像般在緣起中顯現的方面並未斷絕，因此稱為幻化。如禪定中的顯現對境之色等，雖然顯現，但一和異的戲論寂滅的顯現只是幻化顯現而已。因此，積累如幻的二資糧，獲得如幻的菩提果，恒常安住于幻化的自性中是等持，以幻化的方式產生事業，成辦如幻的眾生之義。如果不是這樣，在勝義諦中是真實的，或者什麼都沒有，那麼道路和解脫、努力和獲得都將變得沒有意義。無論怎樣說空性等，但由於顯現的事物是緣起法，因此即使顯現，一切法也只是如幻般真實。因此，就此而言，以取捨的次第，自和他二者的暫時和究竟之義都應當成辦。經中也說：一切法如夢如幻。

【英語翻譯】 Those who distinguish all knowable dharmas by the two truths, prevent the proliferation of existence and non-existence, the ultimate truth is naturally pure, and although the dharmas such as cause and effect are established without being mixed in the conventional truth, they are still attached to the commitment to establish their own side. Therefore, it can only be established outside the Madhyamaka of ultimate non-objectification. This has two types: lower and upper Svatantrika. The former, in general, the Mind-Only school is known as the lower Svatantrika, but if we distinguish the treatises that do not accept knowable self-awareness as the ultimate truth, then the appearance of the nature of illusion, emptiness by nature, is accepted as the ultimate truth, and not accepting these two is divided into upper and lower parts. Since the Yogacara school considers the ground to be Svatantrika, it is just that the meaning of the tenets has not been understood. The teacher Ocean Cloud and others believe that all dharmas are empty by nature, and exist in the nature of illusion in the nature of both truths. The conventional truth is non-existent, but only an appearance made up of causes and conditions. In the illusory appearance, the nature as it appears is true in terms of its ability to function in name. In the ultimate truth, due to the reversal of the conceptual thoughts on the conventional truth, causes and conditions and non-causes and conditions are empty of the proliferation of names, words, and letters, but the aspect of appearing in interdependence like an image is not interrupted, so it is called illusion. For example, the appearance of objects of appearance in meditation, such as form, etc., although they appear, the appearance of the cessation of the proliferation of one and different is just an illusory appearance. Therefore, accumulating the two accumulations like illusions, obtaining the fruit of enlightenment like an illusion, and constantly abiding in the nature of illusion is samadhi, and activities arise in the manner of illusion, accomplishing the meaning of sentient beings like illusions. If it is not like this, if it is true in the ultimate truth, or if there is nothing, then the path and liberation, effort and attainment will become meaningless. No matter how much emptiness and so on are spoken, but since the appearing things are interdependent dharmas, even if they appear, all dharmas are only true as illusions. Therefore, in this regard, with the order of acceptance and rejection, both the temporary and ultimate meanings of oneself and others should be accomplished. It is also said in the Sutra: All dharmas are like dreams and illusions.

============================================================

==================== 第 71 段 ==================== 【原始藏文】 ུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་ཆོས་ཤིག་ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ང་སྨྲའོ་ཞེས་པ་དང་། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། དོན་དམ་བདེན་པ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་རྨི་ལམ་མཚུངས་པར་འཇུག །གང་གིས་མཁས་པ་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་ཡང་། །དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྡོམ་པ་མཆོག་ཏུ་བརྗོད། །ཅེས་པ་དང་། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་མདུན་དག་ཏུ། །སྒྱུ་མ་བྱེད་པ་དག་གིས་གཟུགས་སྤྲུལ་ཏེ། །རྟ་དང་གླང་པོ་ཤིང་རྟ་སྣ་ཚོགས་བྱས། །དེ་ལ་མི་བདེན་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ལྟར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་ གྱིས། །ཞེས་པ་དང་། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ལས། རང་བཞིན་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ། །རྫུན་མིན་བདེན་མིན་དེ་བཞིན་དུ། །ཐམས་ཅད་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་ལྟར། །འདོད་པས་རྣལ་འབྱོར་མས་ཤེས་ཀྱིས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པས། ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་གཉིས་སུ་འདོད་དོ། །དེའང་མ་དག་པ་སྒྱུ་མ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་ལ་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་དེ་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པ་ན་འགགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེན་ཞེན་སྒྲིབ་པ་ཀུན་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དག་པ་སྒྱུ་མ་ནི་ལམ་དུ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམས་པས། འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་འོག་མིན་ན་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་ལས། སྤྲུལ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ། དོན་དམ་སྒྱུ་མ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་གཅིག་དང་དུ་མའི་སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་བར་སྣང་ལ་སྤྲོས་བརྗོད་མེད་པ་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་བརྗོད་པའོ་ཞེས་འདོད་པའོ། །དེ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་བཞིན་དོན་མེད་པ་དང་། རིག་ངོར་སྒྱུ་མ་མི་འགྲུབ་པ་དང་། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྱུ་མའི་ངོ་བོ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དོན་དམ་དང་རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་པས་དོན་དམ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་ཐལ་ཏེ། སྒྱུ་མ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིག་སྔགས་དང་ཤིང་བུ་རྡེའུ་ལས་སྐད་ཅིག་གིས་རྟ་གླང་དུ་སྐྱེ་ བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་འཇིག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་སྟེ། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་གཞལ་ན་དུས་དང་ཕྲད་པ་དང་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་གིས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་ཆོས་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་སྒྱུ་མའི་རང་བ

【漢語翻譯】 嗚呼！涅槃也如夢如幻。如果說有比涅槃更超勝的法，我也說那也如夢如幻。聖者《三摩地王經》中也說：勝義諦如夢，涅槃亦如夢。誰能如智者般了達此理，那便是最殊勝的意之調伏。如眾生前，魔術師幻化出馬、象、車等種種形象，雖不真實，卻顯現種種景象。一切諸法，亦應如是知曉。嘿汝嘎續部中說：自性本初未生，非真非假即如是，一切如水中月。欲樂瑜伽母應如是知。如是等等所說，一切都認為如幻二者。而不清凈的幻化是，於世俗中顯現，于勝義中無有真實的自性，因為在道究竟時會止息，因為能遣除一切實執的障礙。清凈的幻化是，于道中顯現，通過觀修無自性，果位法身和色身無別的自性顯現，無自性於色究竟天中以幻化的方式安住，從中生起化身如幻。這些也都是，於世俗中幻化執著于因緣，勝義幻化是，從緣起的顯現，一和多的戲論中解脫，顯現卻無法用戲論言說，認為此即是安住之實相。對此破斥有三：自性無意義，于覺性前幻化不成立，以及非勝者之意。第一，幻化的體性是顯現而無自性，由於它與勝義和自性無有差別，因此勝義應成為生滅法，因為幻化是生滅法，因為從明咒和木片石子中剎那間顯現出生為馬象，如其壞滅一般。第二，幻化的定義不成立，因為若以究竟的理智來衡量，以時和合，以及以常和剎那來觀察和分析，則任何法都無法成立。這是幻化的自性。

【英語翻譯】 Alas! Nirvana is also like a dream, like an illusion. If there is a dharma that is even more superior than Nirvana, I would say that it is also like a dream, like an illusion. In the Sutra of the Noble King of Samadhi, it is also said: The ultimate truth is like a dream, and Nirvana is also like a dream. Whoever, like a wise person, understands this, that is said to be the supreme taming of the mind. Just as in front of many beings, magicians conjure up various forms such as horses, elephants, and chariots, although they are not real, they appear in various ways. All dharmas should be understood in the same way. In the Hevajra Tantra, it is said: The nature is unborn from the beginning, neither false nor true, just as all are like the moon in water. Yoginis of desire should know this. As it is said, everything is considered as two aspects of illusion. The impure illusion is that it appears in the relative truth, but has no real nature in the ultimate truth, because it ceases when the path is completed, because it abandons all clinging to reality. The pure illusion is that it appears on the path, and by meditating on its lack of self-nature, the nature of the fruit, the Dharmakaya and the Rupakaya, is inseparable, appearing but without self-nature, residing in Akanishta in the form of illusion, from which emanations like illusions arise. These are also, in the relative truth, illusions clinging to causes and conditions, and the ultimate illusion is that from the appearance of dependent origination, it is liberated from the proliferation of one and many, appearing but without proliferation or expression, and it is considered that this is the reality of abiding. There are three refutations to this: the nature is meaningless, illusion is not established before awareness, and it is not the intention of the Victorious Ones. First, the nature of illusion is appearance without self-nature, and since it is no different from the ultimate truth and self-nature, the ultimate truth should become something that arises and ceases, because illusion is something that arises and ceases, because from mantras and pieces of wood and pebbles, horses and elephants appear to be born in an instant, just like their destruction. Second, the definition of illusion is not established, because if measured by ultimate reason, and examined and analyzed by time and conjunction, and by permanence and momentariness, then no dharma can be established. This is the nature of illusion.

============================================================

==================== 第 72 段 ==================== 【原始藏文】 ཞིན་དུ་མི་བདེན་ཡང་སྒྱུ་མ་སྒྱུ་མར་བདེན་པར་རིགས་པས་མི་ཁེགས་སོ་ཞེ་ན། དོན་དམ་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས། རྡུལ་ལ་སོགས་པས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་དུ་སྒྱུ་མ་མ་གྲུབ་པས་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚངས་པ་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། རྫུན་པ་འམ་ནི་བདེན་པ་ཞིག །བསྟན་པ་ལ་ནི་རྙེད་གྱུར་ན། །ལྟ་བ་འཛིན་པར་དེ་འགྱུར་ཏེ། །མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཁྱད་པར་མེད། །ཅེས་པ་དང་། སྡུད་པ་ལས། ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟར་མཐོང་སྟེ་དོན་འདི་བརྟག་པར་གྱིས། །ཞེས་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། དགེ་སློང་དག་བདེན་པ་དམ་པ་ནི་གཅིག་སྟེ་བསླུ་བ་མེད་པའི་ཆོས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་རྫུན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཞེས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་དབུ་མ་རྩ་བར་སྒྱུ་མ་དང་སྒྱུ་མ་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་གཉིས་ལས་འདས་པར་གསུངས་པ་ནི། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བསླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་རྫུན་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་དང་། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་། བཞི་བརྒྱ་པར། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །ཁས་མི་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལ་དུས་ནི་རིང་པོར་ཡང་། །གཅིག་ཀྱང་ཀླན་ཀ་བྱར་མི་རུང་། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་གཤིས་ལ་བདེན་པའམ་རྫུན་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་སློབ་དཔོན་དཔལ་སྦས་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་ནི་སྒྱུ་མ་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སྣང་བར་བདེན་ལ། དོན་དམ་པར་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དོན་དམ་པར་ནི་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་པ་དང་། ཡུམ་ལས། དོན་དམ་པར་ནི་འགའ་ཡང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པས་དབང་པོའི་སྣང་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་དོ། །རིགས་པ་ཡང་དོན་དམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་བཟོད་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་མི་བཟོད་ཡིན་པས་ན་དེ་དག་དངོས་འགལ་ཡིན་པས་བདེན་རྫུན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་མི་རྟག་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡང་མི་རྟག་པར་ཐལ་བའམ། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའང་སྐྱེ་འགག་མི་བྱེད་པའ

【漢語翻譯】 如果說，即使實際上不是真實的，但幻象在幻象中是真實的，這在理證上是無法駁倒的。因為實際上承認了，就等於承認了可以被分析。因為不是由微塵等組成的，所以在實際上幻象是不成立的，因此是不能承認的。佛陀的究竟密意並非如此。在《梵天殊勝心請問經》中說：「虛假或者真實，如果在教法中被發現，那就會變成執持見解，與外道沒有差別。」以及《攝頌》中說：「如同所見虛空般，應當分析此義。」以及《寶積經》中說：「諸比丘，勝義諦只有一個，即無欺騙之法涅槃。諸行是虛假的，具有欺騙性的法。」論師也在《中觀根本慧論》中說，已經超越了幻象和非幻象兩種方式，即「一切諸行皆是欺騙之法，因此說為虛假。」聖天也在《四百論》中說：「對於無論說有、說無、說亦有亦無者，即使時間長久，也不能進行任何責難。」因此，自性中沒有任何真實或虛假。還有一些論師，如導師吉祥隱等認為，幻象不是勝義諦，因為顯現的一切都是世俗中由因緣所生的，所以在顯現上是真實的，但在勝義諦中什麼也沒有成立。《聖二諦經》中說：「在世俗中，是事物的自性。在勝義中，什麼也無法觀察到。」以及《母經》中說：「在勝義中，沒有任何事物是完全成立的。」因此，在世俗中不是空性，因為能夠起作用，所以在各自的根識對境上是真實的。在勝義中是空性，因為什麼也沒有成立。理證也是，勝義的特徵是可以被分析，而世俗的特徵是不可被分析，因此它們是相違的，所以真假二者不能合一，因此不是法相和法性。如果是這樣，就像世俗無常一樣，世俗的法性勝義諦也會變成無常嗎？或者，就像法性勝義沒有生滅一樣，世俗的真理也不會有生滅嗎？

【英語翻譯】 If it is said that even if it is not true in reality, the illusion is true in the illusion, this cannot be refuted by reasoning. Because what is admitted in reality is admitted to be analyzable. Because it is not composed of dust and so on, the illusion is not established in reality, so it cannot be admitted. The ultimate intention of the Buddha is not like this. In the Sutra of Brahma's Special Mind Asking, it says, "False or true, if it is found in the teachings, it will become clinging to views, and there is no difference from heretics." And in the Compendium, it says, "As the sky is seen, so should this meaning be examined." And in the Jewel Heap Sutra, it says, "Monks, the supreme truth is one, the undeceiving Dharma, Nirvana. All conditioned things are false, having the nature of deception." The teacher also said in the Root Verses of the Middle Way that he has transcended the two ways of illusion and non-illusion, that is, "All conditioned things are deceptive Dharmas, therefore they are said to be false." Arya Deva also said in the Four Hundred Verses, "For those who do not accept existence, non-existence, or both existence and non-existence, even for a long time, no accusation can be made." Therefore, there is no truth or falsehood in nature. Some teachers, such as the glorious hidden one, believe that illusion is not the ultimate truth, because everything that appears is born from conditions in the conventional truth, so it is true in appearance, but nothing is established in the ultimate truth. The Noble Two Truths Sutra says, "In the conventional truth, it is the nature of things. In the ultimate truth, nothing can be observed." And the Mother Sutra says, "In the ultimate truth, nothing is completely established." Therefore, it is not emptiness in the conventional truth, because it can function, so it is true for each of the sense objects. It is emptiness in the ultimate truth, because nothing is established. Reasoning is also, the characteristic of the ultimate truth is that it can be analyzed, and the characteristic of the conventional truth is that it cannot be analyzed, so they are contradictory, so the two, truth and falsehood, cannot be one, so they are not a characteristic and a nature. If so, just as the conventional truth is impermanent, will the Dharma nature of the conventional truth, the ultimate truth, also become impermanent? Or, just as the Dharma nature of the ultimate truth has no birth and death, will the conventional truth also have no birth and death?

============================================================

==================== 第 73 段 ==================== 【原始藏文】 ི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། དེས་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བརྟགས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཟླ་གཅིག་ལྟ་བུ་མཚན་ཉིད་ལ་མི་བསླུ་བ་དང་། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཟླ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལྟར་མཚན་ཉིད་ལ་བསླུ་བར་དབྱེ་ཞིང་། དོན་དམ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་དབྱེ་བསལ་མེད་དོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་མི་བརྗོད་དེ། རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་ཆོས་ཅན་དང་། སྟོང་པ་དོན་དམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །དེ་དགག་པ་ལ་ནི་གསུམ་སྟེ། མི་སྲིད་པ། རྟོག་བྱར་མི་རུང་བ། གོ་སྐབས་མི་རྙེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མི་སྲིད་དེ། སུ་ལའང་སྣང་དུ་མི་རུང་ན་རྣམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་རྣམ་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་བརྟག་བྱའི་ཡུལ་དུའང་མི་རུང་བས་རྟོག་བྱའི་དོན་དུའང་མི་རུང་སྟེ། ཤེས་བརྗོད་གཞལ་བྱའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་རྫུན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་དག་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པས་རྟོགས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་རྟོགས་ཙམ་གྱིས་སྒྲིབ་པ་མི་སེལ་ཞིང་། ཐ་དད་དུ་འཛིན་པ་སྤང་གཉེན་དུ་མི་འཐད་དེ་དགྲ་ལ་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་པ་ལ་ནམ་མཁའ་སྟོང་པར་ཤེས་པས་མི་ཕན་པ་ལྟར། གཞི་རྫུན་གྱི་སྣང་བ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་ནས། ལོགས་སུ་སྟོང་པ་རྟོགས་པས་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཕན་པས་རྟོགས་པ་དེ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་གནས་པའི་གོ་སྐབས་ ཀྱང་མི་རྙེད་པར་ཐལ་ཏེ། ནམ་མཁས་ཁྱབ་ཚད་དུ་སྣང་བས་ཁྱབ་པས་ཕྱོགས་བཅུ་གང་ནས་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་པའི་གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པས་རྟོགས་པའང་མི་རུང་སྟེ་སེམས་སྣང་རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་ལས་ནམ་ཡང་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་བྱ་དེ་ཡང་རྟོག་བྱེད་སེམས་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་མི་འཐད་དེ། སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལས་ནི་ལོགས་ཤིག་ན། །དོན་དམ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་སོ། །སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་ཀུན་རྫོབ་ལ། །ཀུན་རྫོབ་གང་ཡིན་སྟོང་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པའང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁེགས་ལ། ཐ་དད་པའང་ཁེགས་པ་ཉིད་དེ། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་པ། །ད

【漢語翻譯】 有缺失。因此，所有顯現的推測都是世俗諦。正確的世俗諦如同一輪明月般不欺騙自性，而錯誤的世俗諦如同顯現為兩輪明月般欺騙自性，這樣區分。但勝義諦一無所成，因此沒有區分。因此，二諦不是聚集在一個事物上的法，所以不能說是有法之法性。因為自性顯現是世俗諦，所以是有法；空性是勝義諦的法性，互相依賴才能成立。這是上述的觀點。對於這個觀點的駁斥有三點：不可能，不可思議，沒有機會。第一點，不是顯現的空性在二諦中都不可能。因為對任何人來說都無法顯現，所以是沒有形象的，而且形象在世俗諦中也不存在，就像阻擋虛空一樣。第二點，因為在推測的對境中也不可能，所以在推測的意義中也不可能。如果是能知、能說、能量的自性，就會變成虛假的。如果不是這些的自性，那是不可能的，所以無法證悟。僅僅證悟所有顯現為空性並不能消除障礙。執著於差別，不適合作為對治。就像對敵人產生嗔恨時，知道虛空是空性也無濟於事一樣。對於虛假的基礎顯現執著為真實，另外證悟空性對任何事情都沒有幫助，因此那個證悟是沒有必要的。第三點，空性存在的機會也不可能找到。因為虛空以遍及的程度顯現，所以從任何方向都沒有不顯現的機會。用知識來證悟也是不可能的，因為從心識顯現、分別念和無分別念中永遠無法找到。而且，推測的對象也是推測者心識的顯現。因此，與世俗諦相異的勝義諦是不合理的。《心釋》中說：「從世俗諦中分離，不能現見勝義諦。何為空性即是世俗諦，何為世俗諦即是空性。」同樣，二諦本體是一也因此被破斥，不同也同樣被破斥。《解深密經》中說：「行界與勝義自性，是一與異皆離之自性。誰若執著一與異，

【英語翻譯】 There are shortcomings. Therefore, all appearances and speculations are conventional truth. Correct conventional truth, like a single moon, does not deceive its nature, while incorrect conventional truth, like appearing as two moons, deceives its nature, thus distinguishing them. However, ultimate truth is not established in any way, so there is no distinction. Therefore, the two truths are not dharmas that gather on one object, so they cannot be called the nature of a subject. Because the appearance of self-nature is conventional truth, it is a subject; the emptiness of ultimate truth is the nature of dharma, which is established in dependence on each other. This is the aforementioned view. There are three refutations to this view: impossibility, inconceivability, and no opportunity. The first is that emptiness that is not an appearance is impossible in both truths. Because it cannot appear to anyone, it is without form, and form does not exist in conventional truth either, like blocking the sky. The second is that because it is impossible in the object of speculation, it is also impossible in the meaning of speculation. If it is the nature of knowing, speaking, and measuring, it will become false. If it is not the nature of these, it is impossible, so it cannot be realized. Merely realizing all appearances as emptiness does not eliminate obscurations. Holding onto differences is not suitable as an antidote. Just as knowing the sky is empty does not help when anger arises towards an enemy. By clinging to the false basis of appearance as true, realizing emptiness separately does not help anything, so that realization is unnecessary. The third is that the opportunity for emptiness to exist is also impossible to find. Because the sky appears to pervade, there is no opportunity from any direction where there is no appearance. It is also impossible to realize with knowledge, because it can never be found from mind appearance, conceptual thought, and non-conceptual thought. Moreover, the object of speculation is also the appearance of the mind that speculates. Therefore, ultimate truth that is different from conventional truth is unreasonable. The Heart Sutra says: "Apart from conventional truth, ultimate truth cannot be found. Whatever is emptiness is conventional truth, and whatever is conventional truth is emptiness." Similarly, the essence of the two truths being one is also refuted by that, and being different is also refuted. The Saṃdhinirmocana Sūtra says: "The realm of actions and the nature of ultimate truth are the nature of being free from one and different. Whoever clings to one and different,

============================================================

==================== 第 74 段 ==================== 【原始藏文】 ེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་རང་རྒྱུད་འོག་མ་སྒྱུ་མ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པས་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། སྣང་སྟོང་ཐ་དད་དུ་འདོད་པས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་བཞག་པའང་ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། རྟག་དང་ཆད་པ་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གང་ཡང་གཉིས་པོ་དག་ནི་མེད་ཤེས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་ གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །རང་རྒྱུད་གོང་མ་ནི། སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང་། ཞི་བ་འཚོ་དང་། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་འདི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ། ཡང་དག་པར་མཐའ་ལས་འདས་ཤིང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་འཇོག་ལ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་དང་། གཞན་ཕྱོགས་དགག་པ། རང་རྒྱུད་འཕེན་པའི་ཚུལ་གསུམ་གྱི་ཚད་མས་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་རྟག་པར་འདོད་པ་ན། དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པས་བཀག་པའི་རྗེས་སུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ། དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའོ། །འདིའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ནི་སྣང་བཞིན་པ་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་སྟེ། རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ལ། གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་མན་ཆད་ནང་པ་ཀུན་གཞན་སྐྱེ་འདོད་པར་མཐུན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་དེ་ཡང་སྣང་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ། སྣང་ལ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དང་། །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ལས། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ པས་དག་པའི་ས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་མི་ལྡོག་སྟེ། འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྗེས་ཐོབ་ན་ཡོད་པས་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་དེ། ཚོགས་སྦྱོར་དུ་མཉམ་པར་བཞག་ཀྱང་སྒོ་ལྔའི་གསལ་སྣང་མི་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་སེམས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་ཉན་ཐོས་པ་ལྟར་དོན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་སེམས་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤང་བྱའི་ད

【漢語翻譯】 那些人是進入了不如法的見解。如此說。因此，自續下部宗認為幻化是勝義諦，認為二諦本體是一體；認為顯現和空性是異體，因此安立本體是異體，這是沒有很好地領悟能勝者的密意。為什麼呢？因為墮入了有無的邊。在《三摩地王經》中說：常與斷也是邊，有與無，這二者都是邊，如果知曉任何二者都不存在，那麼智者也不會安住于中。如此說。自續上部宗，如學誠大師耶謝寧波、寂護、蓮花戒等，如此領悟能勝者的密意：真實中超越一切邊，世俗中安立為如依存緣起幻化的形態。而且，在世俗中，以成立自方、遮破他方、引出自續的三種理證來進行衡量。例如，如果認為事物是常，事物法，應是不常，因為是所作，如瓶子。如此遮破之後，自續宗的立宗是：事物法，是不常，因為是所作，因為是從因緣所生。此宗的二諦是，所顯現的這些是世俗諦，僅僅是依存緣起而顯現各種各樣，並且認為是自他而生。此後所有的內道都一致認為是從他而生。世俗也分為顯現而能起作用的正世俗，顯現而不能起作用的倒世俗。在《二諦論》中說：顯現雖然相同，但從作用和能力與否，而分爲了正與非正的世俗。如此說。而且，世俗者因為是錯亂，所以在沒有獲得清凈地之前不會退轉，對於聖者來說，在後得位有，因此稱為清凈世間者，對於凡夫來說，任何時候都有，即使在資糧道和加行道中入定，五根的明覺顯現也不會停止。顯現的各種各樣，不像唯識宗一樣認為是心，也不像聲聞部一樣認為是其他的實物，而是因為串習錯亂的勢力，所以在心中如此顯現。因此，所斷的

【英語翻譯】 Those are the ones who have entered into improper views. So it is said. Therefore, the lower Svatantrika school believes that illusion is the ultimate truth, and that the two truths are of the same essence; they believe that appearance and emptiness are different entities, and therefore establish the essence as different entities, which is not a good understanding of the intention of the Victorious Ones. Why? Because they have fallen into the extremes of existence and non-existence. In the Samadhiraja Sutra, it says: Permanence and annihilation are also extremes, existence and non-existence, both of these are extremes, if one knows that neither of these two exists, then the wise will not abide even in the middle. So it is said. The higher Svatantrika school, such as Master Yeshe Nyingpo, Shantarakshita, Kamalashila, and others, understand the intention of the Victorious Ones in this way: in reality, they transcend all extremes, and in conventionality, they establish it as it abides in the form of dependent origination and illusion. Moreover, in conventionality, they measure by the three proofs of establishing one's own position, refuting the positions of others, and drawing out the Svatantrika. For example, if one believes that things are permanent, the subject, things, should be impermanent, because they are made, like a pot. After refuting in this way, the Svatantrika's proposition is: the subject, things, is impermanent, because it is made, because it is born from causes and conditions. The two truths of this school are that what appears is the conventional truth, which appears in various ways merely as dependent origination, and they believe that it is born from others. From this point on, all Buddhists agree that it is born from others. Conventionality is also divided into correct conventionality, which appears and can function, and false conventionality, which appears but cannot function. In the Two Truths, it says: Although appearances are the same, the division of conventionality into correct and incorrect is made from the function and whether or not it has the ability. So it is said. Moreover, conventional beings are mistaken, so they do not revert until they have attained the pure ground. For the noble ones, it exists in the subsequent attainment, so it is called the pure worldling, and for ordinary beings, it exists at all times, even when they are in meditative equipoise in the accumulation and preparation stages, the clear appearance of the five senses does not cease. The appearance of various things is not the mind, as the Mind-Only school believes, nor is it another entity, as the Hearers believe, but it appears in the mind in that way due to the power of habitual confusion. Therefore, what is to be abandoned

============================================================

==================== 第 75 段 ==================== 【原始藏文】 ྲི་མ་ཀུན་རྫོབ་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དོན་དམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་རིགས་པས་དཔྱད་ན་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད་པས་ཡོད་མེད། ཡིན་མིན། གྲུབ་མ་གྲུབ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གང་གིའང་སྤྲོས་བརྗོད་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས་པས་སྔར་བཞིན་མ་གྲུབ་ཅེས་སུའང་བཞག་ཏུ་མེད་པར་འདོད་དེ། བདེན་གཉིས་ལས། ཀུན་རྫོབ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི། །རིགས་པས་བརྟགས་ན་འགའ་མི་རྙེད། །མ་རྙེད་པ་ཉིད་དོན་དམ་སྟེ། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་མི་ནུས། །ཞེས་པ་དང་། སྔ་མ་དེ་ཉིད་ལས། ཡོད་མེད་དངོས་པོ་མཁྱེན་པ་པོ། །ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་ཀྱང་གང་མ་གཟིགས། །དེ་ཡི་དངོས་པོ་ཅི་འདྲ་ཞེས། །ཤིན་ཏུ་ཞིབ་པའི་ལྟ་བས་དཔྱོད། །ཅེས་སོ། །རྟོགས་ཚུལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པས་འགའ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟེ། སོ་སོ་རང་རང་ གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགའ་ཡང་མཐོང་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་སྟེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་གང་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཐོང་བའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཤེས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བཅས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། དོན་དམ་པ་སྣང་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པའི་མཐར། སྐུ་གཉིས་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། རང་དོན་དུ་ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། གཞན་དོན་དུ་གཟུགས་སྐུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྣང་བས། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྗེས་ལ་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་མཛད་ཅིང་དོན་དམ་པར་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ཡང་མེད་ལ་དོན་མཛད་པ་ཡང་མེད་དེ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འོག་མ་ལས། དོན་དམ་སྒྱུ་མ་དང་སྟོང་པར་འདོད་པ་ཉིད། འདིར་ཡོད་མེད་ལས་འདས་པས་གཉིས་ཀར་མི་འདོད་ལ། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་དང་དངོས་པོར་བདེན་པ་ལས། འདིར་རྫུན་པ་ཉིད་ཀྱང་རྫུན་བཞིན་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ལས་བྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་སྨྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ལ། ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མར་སྣང་བ་དང་། དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་མི་འདོད་པ་འཐད་ནའང་། དངོས་སྣང་ལ་བདེན་རྫུན་གཉིས་སུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། ཆུ་ཟླ་དང་གནམ་ཟླ་གཉིས་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་དང་། མིག་ཤེས་ལ་སྣང་བ་དང་། དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པར་མཚུངས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གནམ་ཟླ་ཉིད་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་ཤས་མེད་པ་དང་།

【漢語翻譯】 認為是世俗諦。勝義諦是，如果用理智分析世俗諦本身，它不具有一和多的自性，因此，對於存在與不存在、是與不是、成立與不成立等等任何法，都超離了戲論言說和思慮，所以也認為不能像以前一樣安立為不成立。如《二諦論》中說：「此顯現的世俗，若以理智觀察，則一無所獲。未獲得即是勝義，是本然安住之法性。」《金剛經》中說：「法性非所知，彼不能被識。」前面那部經中又說：「有無事物知者，一切智者亦未見，彼之事物為何如，以極細之見諦審察。」證悟之方式是，以智慧分析，無任何可執著之處，此乃勝義諦。各自以自明的智慧，以無所見之方式證悟。如《母經》中說：「以不見任何法之方式見，即是見般若波羅蜜多。」如是，了知二諦之義后，於世俗中積累顯現之福德資糧，于勝義中積累無顯現之智慧資糧，最終現前二身，為自利而證得離戲論之法身，為利他而顯現如幻之色身，如是盡輪迴際利益有情。並且，在入定之後，以如幻之智慧行持，而在勝義中，既無成佛者，也無利他者，因為超離了戲論之邊。認為是這樣。下文中說，勝義諦認為是幻化和空性。此處因為超離了有無，所以二者都不認可。世俗諦認為是幻化和事物之真實。此處認為僅僅是如幻之假象，由因緣和合而生起，僅說這些差別。破斥它時說，名言中，因緣和合顯現為幻化，不認可與事物相異之勝義諦是合理的。但是，認為顯現的事物有真假二者是不合理的。水月和天月二者都是由因緣而顯現，顯現於眼識，分析時都是不成立的，是相同的。天月本身沒有微塵和部分，

【英語翻譯】 It is considered the conventional truth. The ultimate truth is that, if the conventional truth itself is analyzed with reason, it does not have the nature of one and many. Therefore, regarding any phenomena such as existence and non-existence, being and non-being, establishment and non-establishment, etc., it transcends all elaborations of speech and thought. Therefore, it is also considered that it cannot be established as unestablished as before. As it is said in the Two Truths: "This appearing conventional, if examined by reason, nothing is found. Not finding it is the ultimate, it is the nature of the Dharma that has always been." As it is said in the Diamond Sutra: "The nature of Dharma is not knowable, it cannot be known." The former scripture also says: "The knower of existence and non-existence, even the all-knowing one has not seen it. What is its nature like? Examine it with extremely subtle insight." The way to realize it is that, by analyzing with wisdom, there is nothing to be fixated on, which is the ultimate truth. Each individual realizes it with their own wisdom, in a way that nothing is seen. As it is said in the Mother Sutra: "Seeing in a way that no phenomena are seen is seeing the Perfection of Wisdom." Thus, by understanding the meaning of the two truths, in the conventional truth, one accumulates the collection of merit with appearances, and in the ultimate truth, one accumulates the collection of wisdom without appearances. Finally, one manifests the two bodies, attaining the Dharmakaya free from elaborations for one's own benefit, and manifesting the Rupakaya like an illusion for the benefit of others. Thus, one benefits sentient beings as long as samsara exists. Moreover, after entering into meditative equipoise, one acts with wisdom like an illusion, but in the ultimate truth, there is neither a Buddha nor a benefactor, because it transcends the extremes of elaboration. This is what is believed. The following says that the ultimate truth is considered to be illusion and emptiness. Here, because it transcends existence and non-existence, neither is accepted. The conventional truth is considered to be illusion and the reality of things. Here, it is considered merely as an illusion, arising from the combination of causes and conditions, only these differences are mentioned. When refuting it, it is said that in name, the combination of causes and conditions appears as an illusion, and it is reasonable not to accept the ultimate truth that is different from things. However, it is unreasonable to consider the appearing phenomena as having two aspects, true and false. Both water moons and sky moons appear due to causes and conditions, appear to the eye consciousness, and are the same in that they are not established when analyzed. The sky moon itself has no particles or parts,

============================================================

==================== 第 76 段 ==================== 【原始藏文】 སྐད་ཅིག་དང་དུས་དང་། མཐའ་དབུས་མ་གྲུབ་པའི་རིགས་པས་ཀྱང་ཁེགས་པས། མེད་ལ་སྣང་བ་ཆུ་ཟླ་དང་མཚུངས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བར་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་ཀྱི་ཁྱད་ཡོད་དེ་གནམ་ཟླས་མུན་པ་སེལ་ལ། ཆུ་ཟླས་མི་སེལ་ལོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་རེའི་དཔྱད་པ་མཚུངས་ཏེ། འོ་ན་ཆུ་ཟླ་རང་མཚན་པ་ལྟར་གནམ་ཟླས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ་ཏེ། རྫིང་བུར་ཤར་བའི་དོན་བྱེད་གནམ་ཟླས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མཁའ་ཟླ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྣང་ཙམ་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལས། ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་གནམ་ཟླས་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཆུ་ཟླ་དང་མཚུངས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་མཚན་མོ་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་དག །དྭངས་ཤིང་རྙོག་པ་མེད་པའི་མཚོར་སྣང་ཡང་། །ཆུ་ཟླ་སྟོང་པ་གསོག་སྟེ་སྙིང་པོ་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་ཡང་། གཞན་ཁོ་ན་ལས་འདོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་གྲུབ་ན་རང་ལས་སྐྱེ་བའང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་དེ་རང་གྲུབ་དུས་སམ་མ་གྲུབ་དུས་ན་སྐྱེ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་སྐྱེའང་མེད་དེ་རྒྱུ་འགགས་ན་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་ཞིང་། མ་འགགས་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བས་མ་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དུས་མཉམ་པར་གྱུར་པ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུན་ལས་སྐྱེ་བ་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་ལས། དངོས་པོ་གཤིས་དང་ཐ་སྙད་གང་དུའང་རང་དང་གཞན་རང་མཚན་པ་མེད་པས་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་མ་གྲུབ་བོ། །འོན་ཀྱང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཡང་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་གྱི། དོན་ལ་མེད་པས་ཀྱང་གཞན་སྐྱེ་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་སོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་ཙམ་མི་འགོག་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྣང་ཉིད་དགག་མིན་གྱི། །འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་པ། །བདེན་པར་རྟོག་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་སྣང་ཙམ་མི་དགག་པ་ལ་གཞན་སྐྱེ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་ཙམ་ལ་བདག་གཞན་གྱི་དཔྱད་པ་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་མི་སྐྱེའི་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འགག་མི་འགག་ཏུ་བློས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟག་མི་རྟག་དང་རྫས་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་བརྟག་པའི་རིགས་པས། སྣང་བ

【漢語翻譯】 由於剎那和時間，以及沒有邊際和中心的道理也已遮破，因此，沒有而顯現如同水中月亮一樣是荒謬的，並且在習氣錯亂的意識中顯現也沒有差別。如果說存在能否起作用的差別，比如天上的月亮能消除黑暗，而水中的月亮不能消除，那麼這種片面的觀察是相似的。如果這樣，那麼如同水中的月亮一樣，天上的月亮也應該不能起作用，因為在池塘中顯現的作用天上的月亮不能做到，因為它只是天空中的月亮。因此，僅僅是顯現的作用，從一切方面來說，天上的月亮也不能完全做到，所以一切事物都和水中的月亮一樣。《三摩地王經》中說：「如是夜晚水中月，清凈無垢顯于湖，水中之月空無實，一切諸法如是知。」 這樣，雖然顯現為從因緣和合的顯現中產生，但不應僅僅認為是從他者產生，如果在名言上成立從他者產生，那麼也會成立從自身產生。如果說那是不可能的，因為在自身成立時或未成立時都不可能產生，那麼從他者產生也是不可能的，因為如果因已滅，那麼產生就會變成無因，如果從未滅的因中產生，那麼就會變成從常法中產生，從而不會產生，並且同時產生的事物，不能成立為所生和能生，並且從連續的事物中產生，因為阻斷了相遇，所以根本不能成立。因此，從因產生果僅僅是顯現，在事物的自性和名言中，都沒有自和他者，因此不能從那產生。然而，從他者產生也僅僅是錯覺，實際上並不存在，因此也應該知道他生是不成立的。從因緣產生僅僅是顯現，這並不遮破，如雲：「如何顯現不遮破，此處痛苦之因者，顛倒執著為真實，是為應斷除。」就像這樣。如果你們也認為不遮破顯現，而成立他生，那是不對的，因為對於顯現，沒有進行自他的觀察，並且沒有生與不生的說法，並且對於滅與不滅，心意沒有確定。因此，通過觀察常與無常、事物和時間等的道理，顯現

【英語翻譯】 Since the reasoning of momentariness and time, as well as the absence of beginning and end, has also refuted it, it is absurd to assert that what appears but does not exist is like a reflection of the moon in water, and there is no difference in what appears to the consciousness of delusion. If there is a difference in whether or not something can function, such as the moon in the sky dispelling darkness while the moon in water does not, then this one-sided examination is similar. If that is the case, then just as the moon in water cannot function, the moon in the sky should also be unable to function, because the function of appearing in a pond cannot be done by the moon in the sky, since it is only the moon in the sky. Therefore, the moon in the sky cannot fully function in all respects, only in terms of appearance. Thus, all things are like the moon in water. The Samadhiraja Sutra says: 'Just as the moon in the water at night, clear and without stain, appears in a lake, the moon in the water is empty and without essence. Know all dharmas to be like that.' Thus, although it appears to arise from the appearance of dependent origination of cause and condition, it is not reasonable to assert that it arises only from others. If arising from others is established in name, then arising from oneself will also be established. If that is not possible, because it is not possible to arise when oneself is established or not established, then arising from others is also not possible, because if the cause has ceased, then arising will become without cause, and if it arises from a cause that has not ceased, then it will become arising from permanence, and thus will not arise. And things that arise simultaneously cannot be established as what is produced and what produces. And arising from a continuous thing, because the encounter is blocked, it is simply not established. Therefore, the arising of the result from the cause is only an appearance. In the nature of things and in name, there is no self or other, so it is not established that it arises from that. However, the appearance of arising from others is also an illusion, and since it does not exist in reality, it should also be known that other-arising is not established. The mere appearance of arising from cause and condition is not denied, as it is said: 'How appearance is not denied, here the cause of suffering, the delusion of grasping as true, is what should be abandoned.' Like that. If you also assert other-arising while not denying appearance, that is not correct, because there is no examination of self and other in appearance, and there is no talk of arising and not arising, and the mind has not determined whether it ceases or does not cease. Therefore, through the reasoning of examining permanence and impermanence, things and time, etc., appearance

============================================================

==================== 第 77 段 ==================== 【原始藏文】 ་མི་དགག་པར་གཞན་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་པ་ཙམ་ཡང་ཁེགས་པས་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེས་ན་རྨི་ལམ་གྱི་སྐྱེ་བ་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིས། །དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ལ། །སྐྱེ་བ་འཇིག་པ་འགག་པ་དག །ཁྱོད་ཀྱིས་རྨི་ལམ་སྒྱུ་ འདྲར་བསྟན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྣང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དང་འགལ་བས་ཀྱང་མེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་རྒྱུ་འགག་མ་འགགས་ལ་སོགས་ཀྱི་དཔྱད་པས་བདག་སྐྱེ་གཞན་སྐྱེ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྣང་ཚོད་དཔྱད་ནས་མ་དམིགས་པའི་དོན་དམ་ཡང་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཆ་ཤས་ལ་སོགས་པའི་ཆར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དཔྱད་པའི་དོན་དམ་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལ་དཔྱད་པའི་དོན་དམ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དཔྱད་མཁན་རྟོག་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེས་དཔྱད་པའི་དོན་དམ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། དམིགས་བཅས་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་བློ་སྟོང་ཉིད་དང་འགལ་ནས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་པ་དང་། སེམས་ནི་དམིགས་དང་བཅས་རྣམས་ལ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དཀའ་བར་གནས། །ཞེས་སོ། །རྟོག་པས་གཞིག་པ་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་གནས་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ་ཀུན་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། ཀུན་དུ་རྟོག་དང་བཅས་རྣམས་ལ། །སྟོང་ཉིད་དམ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དམིགས་པས་ཀུན་དུ་དཀྲུགས་པའི་ཡིད། །འཁོར་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱད་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་མ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་དུ་མི་འཐད་དེ། མ་དམིགས་པ་དེ་བློས་ངེས་པ་དེ་ཡིན་ནམ། ཡུལ་དེ་ ཡིན། བློ་དེ་ཡིན་ན་དཔྱད་བྱ་དང་དཔྱོད་བྱེད་རྫས་འགལ་བས་མ་གྲུབ་ལ། ཡུལ་ཡིན་ན་ཆ་ཤས་དང་ཆ་མེད་དང་མ་གྲུབ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་བས་དོན་དམ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་འགག་ཏུ་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། མིག་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་དམ་རྣལ་མ་ནི་དཔྱད་རུང་མ་དཔྱད་རུང་དཔྱད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་གནས་དགོས་ཏེ། ཡུམ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མ་བྱོན་ཡང་རུང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱོན་ཡང་རུང་། དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ནི་འཕེལ་བའམ་འགྲིབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །དཔྱད་པ་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་ར

【漢語翻譯】 僅僅說「不是自己產生而是從他產生」也是被駁斥的，因此不能承認。因此，應當了知如夢境之生般顯現而無自性。如《梵天請問經》中說：以恒時無自性，事物種種顯現上，生滅壞滅諸法，您示如夢如幻。如是，顯現也與世俗諦不相違。如《入行論》中說：他生世間亦無有。因此，應當了知通過對因滅不滅等的觀察，自生他生皆不成立。從顯現上觀察而未尋得的勝義諦也是沒有的，因為世俗諦本身在部分等方面沒有成立，因此對它進行觀察的勝義諦也不會成立，如同石女之子沒有成立，因此對它進行觀察的勝義諦也不會成立一樣。又，由於觀察者產生於分別念，因此以其觀察的勝義諦不成立，因為有對境的分別思辨之識與空性相違而不成立的緣故。《入行論》中說：勝義非是心識境，心識即是世俗諦許。又說：心識若隨逐有境，彼等空性極難安。以分別念破除也是分別唸的緣故，也不是實相，因為是遍計的緣故。《寶積經》中說：與諸分別俱，無有勝義空性，以境而普擾，其心即輪迴自性。如是宣說的緣故。觀察的對境世俗諦未尋得，那本身也不應是勝義諦，未尋得是心識確定的呢？還是境呢？如果是心識，則所觀察和能觀察是異體的，因此不成立。如果是境，則會變成部分和無分以及不成立三種，因此與勝義諦在任何方面都不成立的自性相違，並且會成為生滅的顯現，並且會成為眼等之境。因此，真實的勝義諦必須安住于可觀察不可觀察，不依賴於觀察的狀態。如《母經》中說：如來出世也好，如來不出世也好，此真如不會增也不會減。認為觀察是證悟的方法也是不

【英語翻譯】 Even just saying "it does not arise from itself but arises from others" is refuted, so it cannot be accepted. Therefore, one should understand that it appears like the arising of a dream but is without inherent existence. As it says in the Brahma's Questions: By always being without inherent existence, on the appearance of various things, arising, destruction, and cessation, you have shown to be like dreams and illusions. Thus, appearance is also not contradictory to worldly conventions. As it says in the Engaging in the Bodhisattva's Deeds: Arising from others is also not in the world. Therefore, one should understand that through the examination of whether the cause ceases or does not cease, self-arising and other-arising are not established. The ultimate truth that is not found after examining appearances is also non-existent, because conventional truth itself is not established in terms of parts and so on, therefore the ultimate truth examined on it is not established, just as the son of a barren woman is not established, therefore the ultimate truth examined on it is not established. Also, since the examiner arises in conceptual thought, it follows that the ultimate truth examined by him is not established, because the mind of conceptual analysis with an object is contradictory to emptiness and is not established. As it says in the Engaging in the Bodhisattva's Deeds: Ultimate truth is not the object of the mind, the mind is considered to be conventional. And: For minds that are attached to objects, emptiness is difficult to abide in. Because what is destroyed by conceptual thought is also conceptual thought, it is also not the true nature, because it is imputation. As it says in the Jewel Heap Sutra: For those who are always with conceptual thought, there is no ultimate emptiness, the mind that is completely disturbed by objects is the nature of cyclic existence itself. Therefore, it is said. The object of examination, the conventional truth that is not found, should not be the ultimate truth, is the unfound determined by the mind? Or is it the object? If it is the mind, then the object of examination and the examiner are different entities, therefore it is not established. If it is the object, then it will become three: parts, partless, and unestablished, therefore it is contradictory to the nature of the ultimate truth that is not established in any way, and it will follow that it appears as arising and ceasing, and it will follow that it is the object of the eye and so on. Therefore, the true ultimate truth must abide in a state that is examinable, unexaminable, and does not depend on examination. As it says in the Mother Sutra: Whether the Tathagatas come or do not come, this suchness will not increase or decrease. Thinking that examination is a method of realization is also not

============================================================

==================== 第 78 段 ==================== 【原始藏文】 ུང་སྟེ། བློ་སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་མེད་པ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཆ་མེད་པས་དཔྱོད་མཁན་མ་གྲུབ་པ་དང་། དོན་དམ་དམིགས་བསམ་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པ་དཔྱད་གཞིར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ཙམ་དུ་མི་འཐད་དེ། ངོ་བོ་གཅིག་ན་ཕན་ཚུན་འཆོལ་བའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་ཞིང་། ལྡོག་པ་ཐ་དད་ནི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་མཐུན་པའི་སྣང་རྫས་ཀྱང་ཁེགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ལས་རྫས་གཞན་དོན་དམ་མེད། དོན་དམ་ལས་རྫས་གཞན་ཀུན་རྫོབ་མེད། དུས་གཉིས་ཀའི་རྫས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་མ་གྲུབ་ན་ལྡོག་པའང་མེད་པས་བདེན་གཉིས་བཞག་ཏུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། བློས་དཔྱད་པ་དང་དཔྱད་ཡུལ་གྱི་བདེན་གཉིས་དངོས་པོ་ ལ་མེད་པས་བདེན་པ་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བདེན་པ་གཅིག་སྟེ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད། །བྱིས་པ་སྤྲོས་ལ་དགའ་བས་བརྟག་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ལུང་ལས་གསུངས་མོད་ཅེ་ན། དཔྱད་བྱ་དཔྱད་ཡུལ་དུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྣང་ཚོད་དཔྱད་པ་མ་ཞུགས་པའི་ངོ་བོ་ལ་སྣང་བ་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆ་ཙམ་ལས་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་ཀྱི། གཤིས་ལ་བདེན་རྫུན་གང་ཡང་མེད་པས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་ཏུ་མེད་དོ། །བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་ཏུ་ཡོད་ན་རྫུན་པ་དང་གསུམ་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེས་བརྟགས་པ་མཚུངས་སོ། །ཡུམ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་པའམ་རྫུན་པ་གང་དུ་ཡང་མེད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་དུ་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། དཔྱད་པ་མཚུངས་ཏེ་དོན་ལ་མ་གྲུབ་ན་ཐ་སྙད་དུའང་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མོ་གཤམ་ལ་བུ་དོན་དམ་ལ་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཚུལ་འདི་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་གཟེབ་ལས་མ་འདས་པས་སྣང་བར་གྲུབ། དོན་ལ་མ་གྲུབ་ཅེས་པས་རྟག་ཆད་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་དེ་སྣང་སྟོང་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་ཆ་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། གང་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བ་ནི་ཉེས་པ་ཀུན་གྱི་འབྱུང་གནས་ཡིན་པས་བཀག་ པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀཱཏྱཱ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་གཉིས་ཀ་བཀག་པར་མཛད། །ཅེས་པ་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། གཞན་ཡང་འདི་ལ་ལ

【漢語翻譯】 因為，心識剎那沒有分，沒有分別的成分，所以不能成立分別者。勝義諦的所緣超離戲論，所以不能成立為所觀察的對境。本體相同，僅以反體來區分是不合理的，如果本體相同，就會出現互相混淆的過失。反體各異是虛構的，因為不是實有，所以共同顯現的實法也必然被遮破。世俗中沒有勝義諦之外的實法，勝義諦中沒有世俗之外的實法，因為二者在任何時候都不能成立為實法。如果實法不能成立，反體也不存在，因此二諦也必然無法安立。因為心識的觀察和觀察對象的二諦在事物中並不存在，所以不存在真假一異。如《楞伽經》中說：「真諦唯一無二諦，凡愚樂著於戲論，故作種種之觀察。」如果說經典中這樣說過，那並不是說觀察者和觀察對象，只是在顯現的表象上，對於沒有進行觀察的本體，僅從顯現和無自性的角度進行描述而已。實際上，自性中沒有任何真假，因此無法安立為二諦。如果可以安立為二諦，就會變成有真、假、第三種，這樣的推論是相同的。《般若經》中說：「善現，一切法非真非假，以自性無有自性故。」如果說這是在勝義諦中說的，那麼推論也是相同的，如果在勝義諦中不能成立，那麼在名言中也無法安立，就像石女的兒子在勝義諦中不存在，但在世俗中存在是不合理的。因此，這種觀點也沒有超出虛構的範疇，在顯現上成立，在實義上不成立，這並沒有超出常斷二邊，因為沒有脫離對顯現和空性的實執。六十正理論釋中說：「任何以世俗存在而承認的事物，都會變成常有，任何以勝義諦不存在而承認的事物，都會變成斷滅。」因為執著常斷是所有過患的根源，所以要遮止。如《中觀根本慧論》中說：「世尊知有及非有，為迦旃延說聖教，是故於此經中說，斷有斷無皆不應。」以及《寶鬘論》中說：「此外於此亦

【英語翻譯】 Because, mind consciousness in a moment has no parts, and without the aspect of analysis, the analyzer is not established. The object of ultimate intention is beyond elaboration, so it is not established as an object of observation. It is not reasonable to distinguish only by the opposite aspect when the essence is the same. If the essence is the same, there will be the fault of mutual confusion. Different opposite aspects are fabricated, because they are not real, so the common appearance of reality will also necessarily be refuted. In the conventional, there is no reality other than the ultimate. In the ultimate, there is no reality other than the conventional. Because the reality of both times is not established. If reality is not established, the opposite aspect also does not exist, so the two truths will necessarily be impossible to establish. Because the analysis of mind consciousness and the two truths of the object of analysis do not exist in things, there is no true or false, one or different. As it is said in the Lankavatara Sutra: "The true truth is one, there are no two truths. Fools delight in elaboration, therefore they make various observations." If you say that it is said in the scriptures, it is not saying the observer and the object of observation, but only on the appearance of phenomena, for the essence that has not been observed, it is only described from the aspect of appearance and no self-nature. In reality, there is no truth or falsehood in the nature, so it cannot be established as two truths. If it can be established as two truths, it will become true, false, and a third, the reasoning is the same. The Sutra says: "Subhuti, all dharmas are neither true nor false, because by nature they have no essence." If you say that this is said in the ultimate truth, then the reasoning is the same, if it cannot be established in the ultimate truth, then it cannot be established in name, just like the son of a barren woman does not exist in the ultimate truth, but it is not reasonable to exist in the conventional. Therefore, this view has not gone beyond the category of fabrication, it is established in appearance, and not established in reality, which has not gone beyond the extremes of permanence and annihilation, because it has not separated from the clinging to reality of appearance and emptiness. The commentary on the Sixty Stanza Reasoning says: "Whatever is affirmed as existing in the conventional, will become permanent, and whatever is affirmed as not existing in the ultimate, will become annihilated." Because clinging to permanence and annihilation is the source of all faults, it must be prevented. As it is said in the Root Wisdom Sutra: "The Blessed One, knowing existence and non-existence, taught the holy teachings to Katyayana, therefore in this sutra it is said that both cutting off existence and cutting off non-existence are not appropriate." And as it is said in the Precious Garland: "Furthermore, in this also

============================================================

==================== 第 79 段 ==================== 【原始藏文】 ོག་བཟུང་ན། །བླུན་པོ་མཁས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། །སྤོངས་པས་མ་རུང་བདག་ཉིད་ཅན། །མནར་མེད་པར་ནི་སྤྱི་ཚུགས་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྩེ་མོ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་སྙིང་པོའི་དོན། །ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་སྤྲོས་པ་ཀུན་འགོག་སྟེ། །ཆོས་ཀུན་རྟེན་འབྲེལ་སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་མེད། །བདེན་གཉིས་སྒྱུ་མ་མཐའ་བྲལ་ཉིད་སྒོ་ནས། །ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་མཐར་ཕྱིན་བྱེད། །ཐུབ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་ཡིན་ལ། དེའི་ཤིང་རྟ་འདྲེན་པའི་སྲོལ་འབྱེད་པ་ཐོག་མ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོར་ལུང་བསྟན་པ་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉི་མ་དྲི་མ་མེད་པས་ལྟ་བ་ངན་པའི་ཐིབས་པོ་སེལ་བར་མཛད་པ་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཞུང་རིག་པའི་ཚོགས་དྲུག་གི་དོན་འགྲེལ་པ་པོའང་། འཕགས་པ་ལྷ་དང་། སངས་རྒྱས་བསྐྱང་དང་། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ནང་ནས་མི་འཕྲོགས་པའི་མཁྱེན་རབ་དང་ཐུགས་རྗེར་ལྡན་པ་ འཕགས་པ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་དབུ་མ་རྩ་བའི་དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་དང་། ཚིག་གི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་བ་མཛད་དེ། འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཉི་མ་ཤར་བར་མཛད་པས། ལྟ་བ་ངན་པའི་ཐིབས་པོ་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དེའི་གཞུང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པ་ནི། གཤིས་ངོ་བོར་གང་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཁས་ལེན་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་ཞེན་དང་བཅས་པས་ན་རང་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་དག་གི་ལུགས་རང་གི་གཞུང་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བ་དང་། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཁས་ལེན་པ་པོ་དེའི་གཞུང་ལ་གྲགས་ཚོད་དེས་འགོག་པ་ཡིན་ལ། བཀག་པའི་རྗེས་ལ་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་ངེས་པའི་དམ་བཅའ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད། དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གོ་བར་བྱེད་པས། འདིར་དེའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཤིས་ངོར་ཁས་ལེན་མེད་པས་སྤྲོས་པ་འགོག་པའི་ཚུལ། ཐ་སྙད་དུ་སྣང་ཚུལ་མི་འགོག་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཚུལ། ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་

【漢語翻譯】 如果抓住，愚人以智者自居的傲慢，拋棄了不可救藥的自性，將在無間地獄中普遍存在。如是說。現在，對於佛教徒們來說，如何安立大乘頂峰中觀應成派的宗義呢？ 諸佛的究竟意，應成派能斷除一切戲論，諸法皆是緣起性空無自性，通過二諦如幻離邊的途徑，使道和果的諸法達到究竟。能不顛倒地闡釋釋迦牟尼佛的意旨就是中觀應成派，而最初開創引導它的車軌者，就是世尊在《大鼓經》中所授記的聖者智慧日，他以無垢的智慧驅散了惡見的黑暗，即聖者龍樹。他的論典《理聚六論》的註釋者有聖天、佛護、清辨、月稱等。其中，擁有無與倫比的智慧和慈悲的聖者月稱，他如實地領會了導師的意旨，著有解釋《中觀根本慧論》的《入中論》和解釋詞句的《顯句論》，從而在贍部洲升起了究竟的佛教宗義——中觀應成派的太陽，驅散了惡見的黑暗。在此，將該論典不顛倒的要義歸納起來敘述：任何事物在自性上都不成立，由於一切承認都伴隨著實執，所以主張自性者們的觀點，會與自己的論典自相矛盾，並且以事物本身的力量來成立的承認者，其觀點會被世俗共許所遮破。在遮破之後，並不像自續派那樣有必須成立的誓言，如果我有一些誓言，那麼我就會有這些過失。因為我沒有誓言，所以我才是無過失的。以這種方式來理解。因此，在這裡確定它的意義有三點：由於在自性上沒有承認，所以遮止戲論的方式；在名言中不遮止顯現的方式；以及顯示承認與不承認的安立方式。第一點是，一切法

【英語翻譯】 If caught, the fool, with the arrogance of a wise man, abandons the incorrigible self-nature, and will universally exist in the Avīci hell. Thus it is said. Now, for the Buddhists, how is the tenet of the Madhyamaka-Prāsaṅgika school, the pinnacle of the Mahāyāna, established? The ultimate meaning of the Buddhas' intention, the Prāsaṅgika school can cut off all elaborations, all phenomena are interdependent, empty of inherent existence, and without self-nature. Through the path of the two truths, like illusions, free from extremes, the dharmas of the path and the fruit are brought to perfection. To non-erroneously explain the intention of Śākyamuni Buddha is the Madhyamaka-Prāsaṅgika school, and the first to open the way for guiding its chariot was the noble Sun of Wisdom, prophesied by the Blessed One in the Great Drum Sūtra, who dispelled the darkness of evil views with immaculate wisdom, namely the noble Nāgārjuna. The commentators on his treatise, the Six Collections of Reasoning, are Āryadeva, Buddhapālita, Bhāviveka, Candrakīrti, and others. Among them, the noble Candrakīrti, endowed with unparalleled wisdom and compassion, truly understood the intention of the teacher, and composed the Commentary on the Fundamentals of the Middle Way, the Entering the Middle Way (Madhyamakāvatāra), and the commentary on the words, the Clear Words (Prasannapadā), thus causing the sun of the Madhyamaka-Prāsaṅgika, the ultimate Buddhist tenet, to rise in Jambudvīpa, dispelling the darkness of evil views. Here, the non-erroneous essence of that treatise is summarized and stated: Nothing is established as inherently existent in its own nature, and because all acknowledgments are accompanied by clinging to reality, the views of those who assert inherent existence will contradict their own treatises, and the acknowledgments that are established by the power of things themselves will be refuted by worldly conventions. After refutation, there is no vow that must be established, as in the Svātantrika school. If I have some vows, then I will have these faults. Because I have no vows, therefore I am faultless. Understand in this way. Therefore, there are three points to determining its meaning here: the way of refuting elaboration because there is no acknowledgment in its own nature; the way of not refuting appearances in conventional truth; and the way of showing the establishment of acknowledgment and non-acknowledgment. The first is that all dharmas

============================================================

==================== 第 80 段 ==================== 【原始藏文】 ཅད་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་འགག་གནས་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་འགའ་ཡང་མེད་པ་ གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། གྲུབ་མ་གྲུབ་དང་ཁས་བླང་བྱ་ལེན་བྱེད་གང་ཡང་མེད་པས། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གི་བདེན་ཞེན་དང་བཅས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔ་སྟེ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མའི་གཏན་ཚིགས། ཡོད་མེད་སྐྱེ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས། དོན་བྱེད་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཞན་ཡང་རྟག་འཇིག་མེད་པ་དང་། འགྱུར་མི་འགྱུར་དང་། ཆོས་བཞི་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི་དོན་དུ་སྣང་བ་འདི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཆུ་ཟླ་བཞིན་ཞེས་པའོ། །བྲལ་ལུགས་སྔར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་དགག་བྱ་རང་མཚན་པ་མེད་དེ་ཆོས་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་སྐུར་འཛིན་པ་ཉིད་འདིར་བཀག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། རྩོད་བཟློག་ལས། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ། །དེ་ཕྱིར་འགོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས། །སྐུར་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བཏབ། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མེད་པར་ཐལ། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་བཞིན་ཞེས་པའོ། །དེའང་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཡིན་ལས་སྐྱེ་བ་རྫས་འགལ་བས་མ་གྲུབ་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཉིས་མ་ཡིན་ ལས་སྐྱེ་བའང་ཁེགས་ལ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལས་ཨུཏྤལ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་ན་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་སྟེ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་གཞན་སྐྱེ་ན། མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ཏེ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེའོ་ཞེ་ནའང་། རྒྱུ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་དེ་རྒྱུ་མི་འཕོ་བས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྐྱེད་ན་འཕོ་བས་རྟག་པ་ཉམས་སོ། །མི་རྟག་པ་ལས་སྐྱེས་ན་སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་པས་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་མི་རུང་ངོ་། །ཕྲད་པ་བཀག་པས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཕྲད་པ་མེད་པས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ནི་དངོས་སྣང་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མེད་པར་ཐལ། ངོ་བོ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་བུམ་པ་ཉིད

【漢語翻譯】 所有顯現的生、滅、住等，從時間上來說，沒有任何自性， 因為它們就像影像一樣。由於沒有成立與不成立，也沒有接受與拒絕，所以，對於那些主張事物存在的人來說，爲了摧毀他們所有執著于真實的宗派，有五個偉大的理證：一與多分離的理證、金剛屑的理證、有無生滅分離的理證、阻礙作用的理證、偉大的緣起理證。此外，還有無常與斷滅、變化與不變、以及阻礙四種法性的三個理證。 第一個理證是：顯現的事物，作為所立宗，不成立為實有或非實有，因為它們與一和多分離，就像水中的月亮一樣。分離的方式如前所述。而且，所破斥的自相不存在，因為任何法都沒有自性。然而，這裡僅僅是破斥了將不存在的事物執著為存在的虛假觀念。如《辯破論》中所說：「由於沒有任何需要破斥的，我什麼也不破斥。因此，你說我在破斥，那是你自己的捏造。」 第二個理證是：如其所顯現的事物，作為所立宗，不成立為實有，因為它們與從自、他、二者以及無因而生分離，就像夢境一樣。也就是說，如果從種子中生出芽，那麼就是從有因或無因中產生，但從二者產生是不成立的，因為二者是相違的。因此，通過暗示，也否定了從非二者產生。從無因產生則過於極端，因為那樣會變成從虛空中也能生出蓮花。如果從有因產生，那麼從自身產生是不成立的，因為能生與所生在本體上是相違的。如果從他者產生他者，那麼就會變成從火焰中也能產生黑暗，因為它們是他者。如果說是從自身之因和他者產生，那麼從常因產生是不可能的，因為如果因不變化，就不能產生果。如果產生，那麼因變化了，常的性質就喪失了。如果從無常的因產生，那麼因在一瞬間就消失了，所以因不存在，因此不能產生果。通過阻礙接觸，也說明了因果之間沒有接觸，因此從因產生是不成立的。 第三個理證是：各種各樣的現象，作為所立宗，不成立為實有，因為它們的本體與有無生分離。也就是說，瓶子本身

【英語翻譯】 All appearances of arising, ceasing, abiding, etc., from the very moment of time, have no inherent nature whatsoever, because they are like reflections. Since there is no establishment or non-establishment, and no acceptance or rejection, there are five great reasonings to destroy all the tenets of those who assert things as real, along with their attachment to truth: the reasoning of being separate from one and many, the reasoning of the vajra slivers, the reasoning of being separate from existence, non-existence, arising, and cessation, the reasoning of obstructing function, and the reasoning of great interdependence. Furthermore, there are three reasonings: the absence of permanence and annihilation, change and non-change, and the obstruction of the four characteristics. The first is: This appearance of things, as the subject, is not established as either real or unreal, because it is separate from one and many, like the moon in water. The manner of separation is as previously stated. Moreover, the object to be refuted does not have its own characteristic, because no phenomenon has its own nature. However, here, it is merely refuting the very imputation of grasping what does not exist as existing. As it says in the Refutation of Disputes: "Since there is nothing to be refuted, I refute nothing. Therefore, that you say I refute is your own fabrication." The second is: The way things appear, as the subject, is not established as real, because they are separate from arising from self, other, both, and without cause, like a dream. That is, if a sprout arises from a seed, it arises from either a cause or no cause, but arising from both is not established because the two are contradictory. Therefore, by implication, arising from neither is also negated. Arising from no cause is too extreme, because then it would follow that a lotus could arise from the sky. If it arises from a cause, then arising from itself is not established, because the producer and the produced are contradictory in substance. If another arises from another, then it would follow that darkness could arise from a flame, because they are other. If you say it arises from its own cause and another, then it is impossible to arise from a permanent cause, because if the cause does not change, it cannot produce an effect. If it produces, then the cause changes, and the nature of permanence is lost. If it arises from an impermanent cause, then the cause ceases in an instant, so the cause does not exist, therefore it cannot produce an effect. By obstructing contact, it is also shown that there is no contact between cause and effect, therefore arising from a cause is not established. The third is: These various appearances of phenomena, as the subject, are not established as real, because their essence is separate from existence, non-existence, and arising. That is, the pot itself

============================================================

==================== 第 81 段 ==================== 【原始藏文】 ་བུམ་པར་ཡོད་དུས་སྐྱེ་ན་བུམ་པར་གྲུབ་ཟིན་པས་སྐྱེ་བར་མི་འཐད་ལ། མེད་དུས་སྐྱེ་ན་མེད་པ་ལས་ཡོད་པར་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི་ཤེས་བྱ་ཙམ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དོན་བྱེད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་གིས་དོན་མི་བྱེད་དེ། དོན་བྱེད་པར་གཟོ་དུས་འགགས་ནས་མེད་དོ། །རིམ་གྱིས་མི་བྱེད་དེ། སྐད་ཅིག་དང་རྒྱུན་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་སྣང་ཙམ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་ མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲེལ་བ་ཅན་དུ་མི་འབྱུང་སྟེ། དངོས་པོར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཤིང་བུ་དང་རིག་སྔགས་གཉིས་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་རྟ་གླང་སྣང་དུས། རྟ་གླང་གིས་སྟོང་པ་བཞིན་དུ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་གང་ལའང་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་ནས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་དུས་རྣམ་པ་འགྱུར་བས་སྔ་མས་སྟོང་ལ། རང་བཞིན་སྔོན་ལས་ལོགས་སུ་མེད་པས་ཕྱི་མས་སྟོང་སྟེ། རྟ་གླང་སྣང་དུས་རྣམ་པ་ཤིང་བུ་དང་རིག་སྔགས་སུ་མེད་པས་སྟོང་ལ། ངོ་བོ་རྟ་གླང་དུ་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་བཞིན་ནོ། །རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་གཏོགས་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་གཏོགས་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཚུལ་འདིས་རི་ཁང་བཟང་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་སྣ་ཚོགས་ཅིར་སྣང་བ་ཀུན་རགས་སྣང་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་ཚོགས་པ་ལས་རགས་པར་མེད་པས་སྟོང་ལ། ཕྲ་བ་སྐད་ཅིག་གི་རང་བཞིན་རྒྱུན་གྱིས་སྟོང་པས། རྟེན་འབྲེལ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་གསལ་སྣང་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ན། །ཞེས་པ་དང་། ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །སྒྱུ་མ་འབྱུང་བ་ བཞིན་དུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ནི་གཞི་མེད་པའི་རྣམ་པ་གསལ་བར་འཛིན་པས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་འབྱུང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ཡི་དངོས་མེད་གསལ་བར་རྫུན། །བརྟག་བྱའི་དངོས་ལ་མ་རེག་པར། །དེ་ཡི་དངོས་མེད་འཛིན་མ་ཡིན། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་བུ་ཤི་ན། །དེ་མེད་སྙམ་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། །དེ་ཡོད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡི། །གེགས་ཡིན་དེ་ཡང་རྫུན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རྟག་འཇིག་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི། སྣང་ཙམ་ཆ

【漢語翻譯】 如果瓶子存在時產生，那麼瓶子已經形成，因此不適合產生。如果不存在時產生，那麼不可能從無到有，因為這是物質上的矛盾。第四個是，作為論題的僅僅是所知。它不成立為實有，因為它不成立為有作用。剎那不能起作用，因為在試圖起作用時，它已經停止了，不存在了。它不能逐漸起作用，因為剎那和常有都被排除了。第五個是，作為論題的僅僅是顯現。它不成立為實有，因為它是有依賴性的。就像影像一樣。如果實有自性成立，那麼它不會依賴因緣，因為實有已經成立了。依賴性遍及空性。例如，當木偶和咒語聚集在一起，因緣和合而顯現馬和牛時，就像馬和牛是空性一樣，無論粗大還是微細，任何事物都互相依賴，當顯現為其他形態時，形態會改變，因此它空於前者。自性與先前不同，因此它空於後者。當馬和牛顯現時，形態不是木偶和咒語，因此是空性。本體沒有成立為馬和牛，因此是空性。在《中觀根本慧論》中說：『除了依賴性產生之外，沒有其他法存在。因此，除了空性之外，沒有其他法存在。』通過這種方式，山、房屋、美好的人、各種各樣的女人，所有顯現的事物，都是粗大顯現，由於不是微塵的集合，因此是空性。微細的剎那自性空于常有。因此，應當理解，依賴性顯現是沒有自性的明相。顯現產生等等是空性的自性。如龍樹所說：『如果沒有不空的少許事物。』以及『您說一切產生都如幻術一般。』顯現產生是執著于無基的顯現形態，因此像夢一樣發生。如《入菩薩行論》中所說：『當事物不存在時，對它的不存在的清晰認識是虛假的。如果不接觸可考察的事物，就不會執著於它的不存在。例如，在夢中兒子死了，認為他不存在的想法，是執著於他存在的想法的障礙，那也是虛假的。』沒有常斷的理由是，僅僅是顯現。

【英語翻譯】 If it arises when the vase exists, then the vase is already formed, so it is not appropriate to arise. If it arises when it does not exist, then it is impossible for something to arise from nothing, because it is a material contradiction. The fourth is that only the knowable is the subject. It is not established as a real entity, because it is not established as having a function. A moment cannot function, because when it tries to function, it has already ceased and does not exist. It cannot function gradually, because moments and permanence are excluded. The fifth is that only appearance is the subject. It is not established as a real entity, because it is dependent. Like an image. If a real entity is established by its own nature, then it will not depend on causes and conditions, because the real entity is already established. Dependence is pervaded by emptiness. For example, when puppets and mantras gather together, and horses and cows appear due to causes and conditions, just as horses and cows are empty, whether coarse or subtle, everything depends on each other, and when they appear in other forms, the forms change, so it is empty of the former. The nature is not separate from the previous one, so it is empty of the latter. When horses and cows appear, the forms are not puppets and mantras, so it is empty. The essence is not established as horses and cows, so it is empty. In the Root Wisdom Treatise, it says: 'Apart from dependent arising, there is no other dharma. Therefore, apart from emptiness, there is no other dharma.' In this way, mountains, houses, beautiful people, various women, all the things that appear, are coarse appearances, and because they are not a collection of particles, they are empty. The subtle momentary nature is empty of permanence. Therefore, it should be understood that dependent appearance is just a clear appearance without self-nature. Appearing to arise and so on is the nature of emptiness. As Nagarjuna said: 'If there is not a little bit that is not empty.' And 'You said that all arising is like illusion.' Appearing to arise is grasping at a baseless appearance, so it happens like a dream. As it says in the Bodhisattva Conduct: 'When things do not exist, the clear recognition of their non-existence is false. If you do not touch the things to be examined, you will not grasp their non-existence. For example, in a dream, if a son dies, the thought that he does not exist is an obstacle to the thought that he exists, and that is also false.' The reason for not being permanent or annihilated is just appearance.

============================================================

==================== 第 82 段 ==================== 【原始藏文】 ོས་ཅན། དངོས་པོར་མེད་དེ་འཇིག་མི་འཇིག་གཉིས་ཀར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འཇིག་ན་བུམ་པ་ཡོད་དུས་འཇིག་གམ་མེད་དུས་འཇིག །ཡོད་དུས་འཇིག་པར་མི་རུང་སྟེ་འཇིག་པའི་དོན་ཡོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་ལ་དེ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར། མེད་དུས་འཇིག་པ་མི་རུང་སྟེ། ཡོད་མེད་རྫས་གཅིག་མི་རུང་བས་འཇིག་པ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཇིག་པར་མེད་དེ། སྐད་ཅིག་དང་རྡུལ་ཆ་འགྱུར་ཞིང་དུས་འགྱུར་བ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡོད་མེད་གཉིས་མི་འཐད་པས་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རེ་ཞིག་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ལ། །འགག་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཅིག་ཉིད་ལ་ནི་དངོས་པོ་དང་། །དངོས་པོ་མེད་པའི་འཐད་པ་གང་། །དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ལའང་། །འགག་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ནི། སྣང་ཙམ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་མེད་པར་ཐལ། འགྱུར་བ་ དང་མི་འགྱུར་བ་གཉིས་ཀར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་དངོས་པོ་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་འགྱུར་རམ་མི་འགྱུར། འགྱུར་ན་རྒན་པོ་ལས་ཀྱང་གཞོན་ནུར་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྟག་པ་ལ་འགྱུར་བ་མ་གྲུབ། མི་རྟག་ན་འགྱུར་བར་གཟོ་དུས་འགག་པས་འགྱུར་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྱུར་རྒྱུའང་མེད་དེ། ཆ་ཤས་བརྟགས་པས་ཁེགས་སོ། །མི་འགྱུར་ན། གཞོན་ནུ་ལས་རྒན་པོར་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དང་གཞན་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མེད་དེ། རྩ་ཤེ་ལས། དེ་ཉིད་ལ་ནི་གཞན་འགྱུར་མེད། །གཞན་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་གཞོན་ནུ་མི་རྒ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་རྒས་པ་མི་རྒའོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་རང་དུས་སུ་མ་གྲུབ་སྟེ། གཞོན་ནུ་རྒས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒས་པ་དང་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒན་པོ་མི་རྒས་ཏེ་རྒས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ལ་བྱ་བྱེད་རྫས་འགལ་བ་དང་། རྒས་ཟིན་པ་ཡང་རྒས་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་བཞི་འགོག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་གསོ་བའི་འབད་པ་ཡིན་པས་ན། སེངྒེའི་སོ་བྲག་ཏུ་ཝས་མ་འཕྲས་པ་ཉིད་ཆེས་དགེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕ་རོལ་གྱི་འདོད་པ་གང་ལའང་རིགས་པ་འདི་དག་གི་གང་རུང་རེ་རེས་ཕྱེ་མའི་རྡུལ་དུ་འཐག་པས་དབུ་མ་པ་ཀུན་ལས་མཆོག་ཏུ་འཕགས་པར་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ བསྔགས་ཏེ། ཡུམ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཉིད་འདི་ན

【漢語翻譯】 具慧者，事物不存在，因為既非壞滅也非不壞滅。如果壞滅，瓶子是在存在時壞滅還是不存在時壞滅？存在時壞滅是不合理的，因為壞滅的意義是存在變為不存在，這與此相違。不存在時壞滅是不合理的，因為存在與不存在不能是同一事物，因此會成為壞滅未成立的過失。不壞滅是不可能的，因為剎那、微塵和時間的變化是顯而易見的。因此，一個事物不可能同時存在與不存在，這也無法成立。如《根本慧論》所說：「如果事物暫時存在，那麼壞滅是不合理的。一個事物怎麼可能同時存在和不存在呢？對於已經不存在的事物來說，壞滅也是不合理的。」關於變化與不變化的理由是：顯現法，是無事物的，因為既非變化也非不變化。那麼，事物是轉變為其他狀態還是不轉變？如果轉變，那麼老年人也會變成年輕人，因為是轉變的狀態。此外，對於常法來說，轉變是不成立的。如果不常，那麼在轉變時就會停止，因此轉變是不成立的。轉變的原因也不存在，因為通過分析部分已經否定了。如果不轉變，那麼年輕人不可能變成老年人。由於「彼」與「他」不成立，因此也沒有轉變。如《根本慧論》所說：「在彼中沒有其他的轉變，在他中也沒有彼。因為年輕人不會變老，因為衰老不會衰老。」此外，在自身的時間裡也不成立，因為年輕人不是衰老，因為衰老與事物相違。同樣，老年人不會衰老，因為在衰老的那一剎那，能作與所作是事物相違的，而且已經衰老了，再衰老也是沒有意義的。四法之遮破在聲聞乘的場合已經說過了。因此，所有主張事物存在的論證，都像是努力醫治夢中的城市一樣。因此，獅子的牙齒沒有被狐貍咬傷才是最好的。對於任何其他的觀點，這些道理中的任何一個都能將其磨成粉末，因此釋迦牟尼佛讚歎中觀行者是所有中最殊勝的。如《般若經》所說：善現，此法性

【英語翻譯】 Possessing wisdom, things do not exist, because they are neither destructible nor indestructible. If they are destructible, does the pot destruct when it exists or when it does not exist? It is unreasonable for it to destruct when it exists, because the meaning of destruction is that existence changes into non-existence, which contradicts this. It is unreasonable for it to destruct when it does not exist, because existence and non-existence cannot be the same thing, therefore it would be a fault that destruction is not established. It is impossible for it not to destruct, because the changes of moments, particles, and time are obvious. Therefore, it is not reasonable for one thing to be both existent and non-existent, and this cannot be established. As it says in the Root Wisdom: "If a thing exists for a while, then destruction is not reasonable. How can one thing be both existent and non-existent? For something that has become non-existent, destruction is also not reasonable." The reasoning for change and non-change is: Appearances, are without things, because they are neither changing nor unchanging. So, does a thing change to another state or not? If it changes, then an old person would also become young, because it is a state of change. Also, change is not established for the permanent. If it is not permanent, then it ceases at the time of change, so change is not established. There is also no cause for change, because it has been refuted by analyzing the parts. If it does not change, then it is impossible for a young person to become old. Since "that" and "other" are not established, there is also no change. As it says in the Root Verses: "In that there is no other change, and in the other there is no that. Because the young do not age, because aging does not age." Furthermore, it is not established in its own time, because the young are not aging, because aging and things are contradictory. Similarly, the old do not age, because at the moment of aging itself, the agent and the object are contradictory, and since it is already old, aging again is meaningless. The refutation of the four dharmas has already been explained in the context of the Hearers. Therefore, all the arguments that assert the existence of things are like trying to heal a city in a dream. Therefore, it is best that the lion's teeth are not bitten by a fox. For any other view, any one of these reasons can grind it into dust, therefore Shakyamuni Buddha praised the Madhyamikas as the most supreme of all. As it says in the Mother: Subhuti, this nature of reality

============================================================

==================== 第 83 段 ==================== 【原始藏文】 ི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་གསལ་བ། ཡིད་གཞུངས་པ་དག་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རྟོག་གེ་བ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། ཚིག་གསལ་ལས། སྡེབས་ལེགས་ངག་གིས་སྦྱར་ཞིང་རྟོག་གེ་ཡི། །རླུང་གིས་མ་དཀྲུགས་པ་དག་གསལ་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །འདིར་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བས་དོན་དགོད་པའི་ཕྱིར་རྟོག་གེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་ཉིད་དཔྱོད་པ་ནི། དུས་གཉིས་ཏེ། ཕན་ཚུན་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་པར་རྩོད་པ་དང་། ལམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གྲོལ་བའི་ཚེ་ནའོ། །གྲུབ་མཐའ་རྩོད་དུས་ཀྱང་རང་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་མེད་པས་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་པ་དང་སྐྱོན་སྤོང་བ་མི་དགོས་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་ནང་འགལ་བ་བསྒྲིག་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད་ཅེས་པ་དང་། རྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི། །དོན་གྱིས་འགའ་ཞིག་དམིགས་ན་ནི། །སྒྲུབ་པའམ་དགག་པར་བྱ་ན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ང་ལ་གླན་ཀ་མེད། །ཅེས་སོ། །ལམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱོད་དུས་ནའང་ཕྱི་སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་ཡུལ། ནང་སྣ་ཚོགས་རྟོག་པ་དང་མི་རྟོག་པའི་སེམས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་མྱོང་། འགྲོ་བ། འདུག་པ། ཟ་བ། འཆག་པ། དགའ་བ། མི་དགའ་བ། གཏམ་སྨྲ་བ། ཆོས་སེམས་པ། ཆོས་མ་ཡིན་པ་སེམས་པ། ཉལ་བ། གཉིད་ལོག་པ། སད་པ། ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ དུ། འདི་ནི་རང་གི་གྲུབ་མཐའོ། །འདི་ནི་གཞན་ནོ། །འཁོར་བའོ། །འདས་པའོ། །དངོས་པོའོ། །དངོས་པོ་མེད་པའོ། །བདེ་སྡུག་གོ། །སྤང་བླང་ངོ་། །ཆོས་སོ། །ཆོས་མ་ཡིན་པའོ། །སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁས་ལེན་དང་སྙམས་བྱེད་གང་ཡང་མི་བྱ་བར། གང་ལའང་མཚན་ཞེན་དང་དམིགས་པ་མེད་པས། བྱ་བྱེད་ཅི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་སྣང་བརྙན་པའི་རང་བཞིན་ཆུ་ཟླ་དང་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལྟར་དཔྱད་པ་ཉིད། སྡུད་པ་ལས། དཔེར་ན། ཤིང་མཁན་བཟོ་བོ་མཁས་པས་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དང་། །འདྲ་བའི་བཟོ་བྱས་དེ་ཡང་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་སྤྱོད་མཁས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་ཚུལ་མི་འགོག་པས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས། ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས། འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། བ

【漢語翻譯】 極甚深，是賢明人士、具正念者所能理解的，而非思辨者之領域。如《明句論》所說：「以善妙之語結合，思辨之風未曾擾動者，方能明晰。」此處，所有主張實有者，皆因各自之思辨而顯現，為確立其義，故稱思辨者。此理應于兩種時機進行辨析：一是互相辯論宗派之時，二是道路以智慧解脫之時。宗派辯論之時，因無自方之承許，故無需立宗與破斥，而是揭示主張實有者自身論典之內部矛盾。例如，若我說有某些宗派，以及《諍論迴避論》所說：「若以現量等，于義有所緣，應成辦或遮遣，然無故於我，無責難。」道路以智慧辨析之時，無論外在顯現之種種境，內在之種種分別念與無分別念之心，三摩地與禪修等之體驗，行、住、坐、臥，喜、不喜，言語，思惟佛法，思惟非法，睡眠，入睡，醒來，行持佛法等一切

【英語翻譯】 is extremely profound, and it is to be understood by wise and clear-minded individuals, not the domain of speculators. As it says in the Clear Words: "Those who combine with well-arranged words, and are not disturbed by the winds of speculation, will make it clear." Here, all who assert entities are called speculators because they appear to their own speculations in order to establish their meaning. This principle should be examined at two times: when mutually debating tenets, and when the path is liberated by wisdom. At the time of debating tenets, since there is no acceptance of one's own side, there is no need to establish a proposition or refute faults, but rather to arrange the internal contradictions of the very texts of those who assert entities. For example, if I say that there are some propositions, and as it says in the Refutation of Disputes: "If something is perceived by means of direct perception, etc., then one should accomplish or refute it. But since there is nothing, there is no blame for me." At the time of examining the path with wisdom, whether it is the various external appearing objects, the various internal conceptual and non-conceptual minds, the experiences of samadhi and meditation, going, staying, sitting, lying down, joy, displeasure, speaking, thinking about Dharma, thinking about non-Dharma, sleeping, falling asleep, waking up, practicing Dharma, etc., all

============================================================

==================== 第 84 段 ==================== 【原始藏文】 དེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ། ངེས་ཚིག །མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། དགོས་ཆེད་དོ། །ངོ་བོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། དེའང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་བློ་དང་དབང་པོས་བསམ་པའི་ཡུལ་དང་། དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོ་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། བདེན་པ་གཉིས་ ཀའང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། འཇུག་པ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སོ་སོ་རང་རིག་དང་བློ་གཅིག་ཡིན་མོད་སྙམ་ན། བརྡ་ལ་རྨོངས་པས་རེ་བདེན། འོན་ཀྱང་བློ་ནི་ཀུན་རྟོག་པ་ལ་སྐབས་འདིར་མཛད་དེ། བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཀུན་རྟོག་པའི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནའོ། །སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་ནི། མ་འཁྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱིས་ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་དང་། མཚན་བརྗོད་ལས། སོ་སོ་རང་རིག་མི་གཡོ་བ། །མཆོག་གི་དང་པོ་སྐུ་གསུམ་འཆང་། །ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་དུ་བློ་དང་རང་རིག་གཅིག་ཏུ་བརྟག་པ་ནི་སེམས་ཙམ་གྱི་སྐབས་ཏེ། འདིར་སྐབས་འཆོལ་བར་ཟད་དོ། །ངེས་ཚིག་ནི་སྒྱུ་མར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཀུན་རྫོབ། རེ་ཞིག་འཁྲུལ་ངོར་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བས་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ་བློའི་ཡུལ་དུ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །ཞེས་སོ། །དེའང་སྣང་ཡུལ་བདེན་ རྫུན་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བློས་འདི་ནི་སྣང་བའོ། །འདི་དབང་པོ་དང་། ཤེས་པ་དང་ཆོས་སོ་སྙམ་ནས། གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་དུས་གཟུང་བའི་ཆ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྟགས་སོ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་ངེས་ཚིག་ནི། གཉེར་བྱའི་དོན་ཡིན་པ་དང་། ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་མི་བསླུ་བར་བདེན་པས་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། རྟོགས་པར་བྱ་ཞིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པ་ལས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཐོབ་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣ

【漢語翻譯】 二諦的體性、定義、相、分類、必要。體性是諸法皆無自性，其中世俗的體性是心和根識所思的對境，勝義的體性是各自自證智的對境，遠離戲論之邊，二諦皆是無自性。入行論云：二諦之中亦無有自性，故彼等非常亦非斷。如是。若想自證智和心識是一體，那是因不瞭解詞義所致。然而，此處的心是指分別念，心被認為是世俗。如是。分別唸的對境和根識以及作意等都是世俗，僅僅是錯覺。各自的自證智是，無錯覺的智慧，超越言思表達，持聲贊母經云：言思表達皆無有，般若波羅蜜多母，不生不滅如虛空，各自證智之境界，三世諸佛之母前，我今頂禮作讚頌。如是。名號經云：各自證智不可動，殊勝第一具三身。如是。自性上將心和自證智執為一體是唯識宗的觀點，此處是場合錯亂。定義是如幻顯現而無自性是世俗，暫時在錯覺面前各自的體相不欺騙故稱為諦，即心識的對境與各種顯現和合的一切執實之分。入行論云：愚昧自性覆障故為世俗諦，由此虛假顯現為真實，佛陀宣說彼為世俗諦。如是。其中顯現的對境無論真假、錯覺與否皆不成立，因為無自性之故。然而，心想這是顯現，這是根識、這是意識和法等，于能取所取而執著時，所取之分被認為是世俗。勝義諦的定義是，是所求之義，並且作為道和果之法不欺騙故為諦。母經云：般若波羅蜜多是，應證悟且應修習，從完全修習中則，獲得無上之法，因此菩薩們

【英語翻譯】 The nature, definition, characteristics, divisions, and purpose of the two truths. The nature is that all phenomena are without inherent existence. The nature of the conventional (truth) is the object of thought by mind and sense faculties, and the nature of the ultimate (truth) is the object of the wisdom of individual self-awareness, free from the extremes of elaboration. Both truths are without inherent existence. As stated in the Entering (the Middle Way): Because both truths are without inherent existence, they are neither permanent nor annihilated. So it is. If one thinks that individual self-awareness and mind are one, it is true due to ignorance of the terms. However, here, mind refers to conceptual thought, and mind is considered conventional. So it is. The objects of conceptual thought, sense faculties, and attention are all conventional, merely illusions. Individual self-awareness is non-erroneous wisdom, beyond speech, thought, and expression. As stated in the Praise to the Mother by Rāhu: Beyond speech, thought, and expression, the Perfection of Wisdom, unborn, unceasing, the essence of space itself, the realm of individual self-awareness and wisdom, to the Mother of the Buddhas of the three times, I prostrate and praise. So it is. As stated in the Praise of Names: Individual self-awareness, unmoving, the supreme first, possessing the three bodies. So it is. To regard mind and self-awareness as one in nature is the view of the Mind-Only school, which is out of place here. The definition is that which appears like an illusion but is without inherent existence is conventional. For the moment, in the face of delusion, it is called truth because its own characteristics are not deceptive, that is, all aspects of clinging to reality together with the various appearances in the realm of mind. As stated in the Entering (the Middle Way): Ignorance obscures its own nature, hence it is conventional; whatever is falsely perceived as true by it is said by the Sage to be the conventional truth. So it is. Moreover, the objects of appearance, whether true or false, illusory or not, are not established in any way, because they are without inherent existence. However, when the mind thinks, "This is an appearance, this is a sense faculty, this is consciousness, and this is a dharma," and clings to the grasper and the grasped, the aspect of the grasped is considered conventional. The definition of the ultimate truth is that it is the meaning to be attained, and it is true because it is not deceptive as the dharma of the path and the fruit. As stated in the Mother (Prajnaparamita Sutra): The Perfection of Wisdom is to be realized and cultivated. From complete cultivation, the unsurpassed dharma is attained. Therefore, Bodhisattvas

============================================================

==================== 第 85 段 ==================== 【原始藏文】 མས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་སོ། །མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དག་མཉམ་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་བློ་དང་མཚན་མས་དབེན་པ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་བློའི་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པའི་ཆོས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་བློ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །དཔྱད་བཟོད་མི་འཐད་དེ་སྔར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དབྱེ་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པའི་བདེན་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལས་མ་གསན་རང་གིས་གཟིགས། །ཞེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ ལ་ཐ་སྙད་འཇིག་རྟེན་པས་བདེན་རྫུན་དུ་བྱེད་པ་དང་བསྟུན་ནས་བརྡ་ཤེས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དབང་པོ་གནོད་པ་མེད་པ་དྲུག་གི་སྣང་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི། གཟུགས་སྒྲ། དྲི་རོ། རེག་བྱ་དང་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ལ། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གནོད་པས་དཀྲུགས་པའི་སྣང་བ་རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། གནོད་པ་མེད་པ་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱི། །ཡུལ་འགྱུར་གང་ཡིན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ལ་ལྟོས་ཡུལ་གྱུར་ལོག་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དགོས་ཆེད་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་དག །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ནས། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས་ནི། དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐབས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་ལེན་ཞིང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་བའི་དོན་ལ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །འོད་གསལ་བ་ནི་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་འཇུག་པ་ཞི་བས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ནང་དུ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། སྟན་བདེ་བ་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། སེམས་ བསྐྱེད་ནས། ཤེས་པ་གང་བབས་ཅིག་ལ་ཙེན་གྱིས་གློད་ནས། གང་ལ་ཡང་མི་སེམས་ཅི་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་ས་ལེ་སིང་ངེ་མ་ཡེངས་སྤྲོ་བསྡུ་

【漢語翻譯】 究竟的真實是般若波羅蜜多。自性是，諸法與法性皆超越戲論的自性，遠離心與相。如《根本慧論》所說：非從他知是寂靜，無有分別義各異，不以眾戲而戲論，是則名為如實性。世俗諦的自性是，不離心識境的法，不耐觀察。勝義諦的自性是，超越心識的法性，所緣寂滅。不應理觀察，因為之前已經遮止了。分類為世俗和勝義兩種。如《父子相見經》所說：知世間之二諦，汝不從他聞，自所見。世俗，隨順世間名言，作為認識詞語的支分。真實世俗是，六根無損之境所顯現的色、聲、香、味、觸和法。虛假世俗是，因損害而擾亂的顯現，如眼翳和毛髮等。如《入行論》所說：無損六根之變境，世間說為真實性，其餘即是依世間，說為顛倒虛妄性。必要是，如《二諦論》所說：若能善知二諦別，不為能仁教所惑，彼等一切皆積集，圓滿資糧趣彼岸。中觀道之二資糧是，于彼，依於世俗諦，修持方便福德資糧，如六度等。依于智慧資糧，修持勝義諦的智慧光明之義。光明是，心與心所的行相寂滅，遠離戲論之義，內為覺性的智慧。如《八千頌》所說：心無有心，心之自性光明。如何修持彼義呢？于舒適的坐墊上結跏趺坐，皈依，發心后，于任何所緣放鬆專注，于任何也不思，于任何也不分別的狀態中，坦然放鬆，不散亂，無有收放。

【英語翻譯】 The ultimate truth is Prajnaparamita. The nature is that the nature of all dharmas and dharmata is beyond the nature of elaboration, and is separated from mind and characteristics. As stated in the Root Wisdom: Not known from others is peaceful, There is no difference in meaning without distinction, Not elaborated by all elaborations, That is called the true nature. The nature of the conventional truth is that the dharma that does not go beyond the realm of consciousness cannot withstand examination. The nature of the ultimate truth is that the nature of dharma that transcends consciousness is the cessation of the object of focus. It is not reasonable to examine, because it has already been blocked before. It is divided into two types: conventional and ultimate. As stated in the Sutra of Meeting Father and Son: Knowing the two truths of the world, you do not hear from others, but see for yourself. Conventional, in accordance with worldly names, as a branch of understanding words. The true conventional is the appearance of form, sound, smell, taste, touch, and dharma, which appear in the realm of the six unimpaired senses. False conventional is the appearance disturbed by damage, such as cataracts and hairs. As stated in the Introduction: The changing realm of the six unimpaired senses, the world says is the true nature, the rest is based on the world, and is said to be inverted and false. The need is, as stated in the Two Truths: If one can know the difference between the two truths, one will not be confused by the teachings of the capable one, and all of them will accumulate and complete the accumulation of resources to reach the other shore. The two accumulations of the Middle Way are, in that, relying on the conventional truth, practicing the method of accumulating merit, such as the six perfections. Relying on the accumulation of wisdom, cultivate the meaning of the wisdom of the ultimate truth. Light is the wisdom of awareness within, the meaning of the cessation of the behavior of mind and mental events, and the separation from elaboration. As stated in the Eight Thousand Verses: There is no mind in the mind, the nature of the mind is light. How to practice its meaning? Sit in the lotus position on a comfortable cushion, take refuge, generate bodhicitta, then relax your focus on whatever object arises, and in a state of not thinking about anything or distinguishing anything, relax openly, without distraction, without gathering or scattering.

============================================================

==================== 第 86 段 ==================== 【原始藏文】 དང་བྲལ་བར་བཞག་པས། ཕྱི་ཡུལ་དུ་མི་རྟོག་པས་ཕྱིའི་དངོས་པོ་དང་། ནང་སེམས་སུ་མི་རྟོག་པས་ནང་གི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། བསྒོམ་པའི་བློ་ལའང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པས་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་པས་ན་དམིགས་བྱ་བློའི་མདུན་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་རིག་པ་ཉིད། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་དམིགས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །རྗེས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་སྣང་བ་ལ་བལྟས་ནས། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བ་བྱའོ། །ཐུན་མཚམས་སུ་ཚེ་འདིའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལ་ཆགས་ཞེན་དང་འཁྲི་བ་ཅུང་ཟད་མེད་པས། ཕྱག་དང་། བསྐོར་བ་དང་། མདོ་བཀླག་པ་དང་། ཚྭ་ཚྭ་གདབ་པ་དང་། ཆུ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་སྣང་བཅས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེའང་མཉམ་བཞག་ཆོས་ཉིད་ལ་བཞག་པས་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་བློ་རྟོག་འཕྲོ་འདུ་དང་བཅས་པ་ཞི་ནས། ཕྱིས་བསྒོམ་བྱའི་ཆོས་ཉིད་ལའང་འཛིན་པ་ཞི་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །དངོས་ པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་བསྒོམས་པས་ནི། །ཕྱི་ནས་དེ་ཡང་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སྤང་བྱ་བདག་དང་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་བཞག་པས་ཞི་དུས། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་པ་ཞི་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་། ངང་ལ་བསྒོམས་པའི་བསམ་གཏན་ལའང་མི་གནས་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སྤང་བ་ཕ་རོལ་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཚོགས་གཉིས་སྣང་བཅས་ལ་འབད་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་དང་མཐར་ཐུག་གི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བོ། །འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་ནི། ས་བཅུ་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་འཇུག་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞི་ཞིང་ནུབ་ནས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དམ་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་སེམས་ཅན་གྱི་མོས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྲུབ་པའི་ནུས་པ་ལས་ཆུ་ཟླ་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་སྣང་ཞིང་། ལོངས་སྐུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བས། ནོར་བུ་བུམ་མཆོག་དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་མཛད་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བས་ཆོས་སྐུ་རང་གི་དོན་དང་། གཟུགས

【漢語翻譯】 因此，安住于遠離（二取）的狀態。在外境不作分別，因此外境的物體不存在；在內心中不作分別，因此內心的物體不存在，這就是遠離能取所取二者。因為在修行的心中也沒有破立，所以沒有成立為不同於此的其他法，因此稱為所緣在心前不存在。從無所緣的各自自證的智慧中，覺性自身顯現。《入菩薩行論》中說：「何時事物與非事物，於心前皆不顯現，爾時無有他相故，無所緣中乃寂滅。」這就是其中的含義。之後，觀察如幻顯現而自性不成立的現象，爲了如幻的眾生而回向。在座間休息時，對於此生的顯現，因為沒有絲毫的貪執和依戀如幻的自性，所以要努力進行頂禮、繞轉、讀經、堆砌泥塔、佈施水等有相的福德資糧。這也就是安住于等持法性中，對於實物執著的分別念以及散亂平息后，之後對於所修的法性，執著也會平息。如彼經中說：「空性習氣增上故，實物習氣當盡除，修習一切皆非有，后亦斷除彼習氣。」當將所斷的我和對於實物的執著，安住于無生狀態而平息時，能斷的對治法性也因為所緣平息而成為般若波羅蜜多，並且不住于安住狀態的禪定中。《攝頌》中說：「壞滅諸想已，捨棄到彼岸。」后得時，努力于有相的二資糧，就能成就暫時的利益和究竟的願望。果地的中觀二身是，在十地相續的最後，輪迴之因的心和心所的行蘊以及習氣在法界中寂滅和消失，從而現前圓滿受用身和法身聖身，從眾生的意樂和佛陀往昔願力成就的力量中，如水月般顯現於各個眾生，並且顯現於圓滿報身菩薩聖者們，如如意寶瓶、如意樹般，事業任運自成，因此法身是自利，色

【英語翻譯】 Therefore, abide in a state of being free from (dualistic grasping). Not conceptualizing external objects, therefore external objects do not exist; not conceptualizing internal mind, therefore internal objects do not exist, this is being free from the grasper and the grasped. Because there is no affirmation or negation in the mind of meditation, therefore no other dharma is established apart from this, hence it is called the object of focus not being present before the mind. From the wisdom of individual self-awareness without an object of focus, awareness itself arises from within. The Bodhicharyavatara states: "When neither things nor non-things, appear before the mind, then, because there is no other aspect, there is perfect peace in the absence of focus." This is the meaning of that. Afterwards, contemplate the appearance that appears like an illusion but whose nature is not established, and dedicate it for the sake of sentient beings who are like illusions. During the breaks between sessions, because there is not even the slightest attachment or clinging to the illusory nature of the appearances of this life, strive to accumulate the accumulation of merit with appearances, such as prostrations, circumambulations, reading sutras, erecting stupas, and offering water. That is, by abiding in the equality of meditative equipoise, the mind that grasps at objects, along with its conceptual proliferation, is pacified. Afterwards, the grasping at the dharma of what is to be meditated upon will also be pacified. As it says in that very text: "By becoming accustomed to the impression of emptiness, the impression of things will be eliminated, and by meditating that nothing exists, even that will be eliminated later." When the consciousness of grasping at the self and objects, which are to be abandoned, is placed in the state of non-arising and pacified, the antidote dharma, which is to be abandoned, also becomes prajnaparamita because the object of focus is pacified, and it does not abide even in the samadhi of abiding in that state. The Collected Verses state: "Having destroyed all thoughts, abandoning goes to the other shore." In the post-meditation period, by striving for the two accumulations with appearances, all temporary benefits and ultimate desires will be accomplished. The result, the two kayas of Madhyamaka, is that at the end of the ten bhumis, the afflictions of the cause of samsara, the mind and mental factors, along with their habitual tendencies, are pacified and extinguished in the dharmadhatu, and the sambhogakaya and the sacred dharmakaya are manifested. From the power of the aspirations of sentient beings and the previous prayers of the Buddhas, they appear like reflections of the moon in water to individual beings, and they appear to the noble bodhisattvas of the sambhogakaya. Like a wish-fulfilling jewel, a vase, or a wish-fulfilling tree, activities arise spontaneously. Therefore, the dharmakaya is for one's own benefit, and the form

============================================================

==================== 第 87 段 ==================== 【原始藏文】 ་སྐུ་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་འབྲས་བུ་དམ་པ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་ནས་ཞི་དེ་རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །ཅེས་པ་དང་། ཞི་སྐུ་ དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་གསལ་གྱུར་ཅིང་། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཇི་བཞིན་རྣམ་མི་རྟོག །འགྲོ་གྲོལ་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་འབྱོར་སླད་རྟག །འདི་ནི་སྤྲོས་དང་བྲལ་ལ་སྣང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་རྣམ་གཞག་གཞན་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མི་ལེན་པ། ལེན་པ། མཐུན་པར་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། དབུ་མ་པ་ལ་ཁས་བླང་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་མེད་དེ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དམ་བཅའ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་དོན་དམ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ལ། ཀུན་རྫོབ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཟེར་ནས་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་དབུ་མ་ལ་ཁས་ལེན་མེད་ཀྱང་དབུ་མ་པས་དེའི་དོན་གཞལ་བ་ཉིད་ཁས་བླང་བར་ཡང་སོང་ལ། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གསུམ་གྱི་སྐབས་བཞིན་ནོ་ཞེས་པས་ཀྱང་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཁས་བླང་བར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ན་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ལས། གཞིའི་ཆོས་རྣམས་དེའི་སྐད་ཅིག་ལ་མ་གཞལ་བས་མི་ཤེས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བློས་སྐད་ཅིག་ལ་གཞལ་ལོ་ཞེ་ན། གཞན་སྣང་གི་སངས་རྒྱས་དེས་གཞལ་གཞལ་འདྲ་ཡང་གཞལ་བ་མེད་དེ་གཞན་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་པས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ཐོབ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མི་འཐད་དེ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ལམ་སྒྲུབ་པ་དང་། གྲོལ་བ་འདོད་པའི་རྣམ་གཞག་མེད་ཅིང་། ཆགས་སྡང་རང་ག་མའི་སྣང་བ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ཉིང་འཁྲུལ་དུ་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས། དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བས་ལམ་དབུ་མ་དང་འབྲས་བུའི་དབུ་མ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ལྟར་ན། དོན་དམ་པར་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཁས་བླང་མེད་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་ཁས་ལེན་ཏོ་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། དོན་ལ་མེད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་འགལ་བ་འཛིན་པས་ལུང་པ་འཚོལ་བ་དང་། ཁས་ལེན་ན་ཐ་སྙད་ལས་དོན་དམ་པར་འོག་མ་རྣམས་ལས་གོང་མ་སུ་ཞིག་ཁས་ལེན། ཡོད་མེད་རྫས་འགལ་བས་སོ། །མ་ཟིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ནི་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལུགས་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་མཐུན་པར་དོན་བསྡུ་བ་ན

【漢語翻譯】 顯現他身之二利，乃殊勝之果。如《入行論》云：盡焚所知乾薪已，寂滅是彼諸佛法身，爾時無生亦無滅。如是。寂滅之身，如意樹般顯現，如如意寶般無分別。為度眾生故，恒常利益世間，此乃離戲且顯現。如是。第三，顯示承諾與不承諾之差別有三：不承諾，承諾，一致歸納意義。第一，不承諾之差別：中觀派無少許承諾，因是聖者三三摩地之時，且無誓言故。彼亦云，隨順勝義聖者之三摩地，隨順世俗世間，故不承諾任何。然亦不應理，中觀雖無承諾，然中觀師衡量其義即成承諾，如聖者三三摩地之時，如是亦成三摩地之承諾。若隨順勝義聖者三摩地，則道與果之法，地之諸法于彼剎那未衡量故亦不解。若謂一切智智于剎那衡量，則他顯之佛衡量衡量相似，然無衡量，因是他顯故，如是認為而遮遣。隨順后得世間不應理，因世間無修道與欲解脫之差別，且貪嗔自生之顯現執為真實之錯亂，乃錯亂之根本，若隨順彼則太甚，故不生道中觀與果中觀。若如承諾之差別，勝義中無任何成立故無承諾，然於世俗中如所說諸法之安立而承諾亦不應理，因執著于義中無而名言中有之相違，故如尋覓國土，若承諾，則于名言中從下者之上者誰承諾？因有無為實體相違故。未攝持之宗派非大中觀之理。第三，一致歸納意義者

【英語翻譯】 The manifestation of the two benefits of another body is the supreme fruit. As it says in the "Entering the Middle Way": 'Having completely burned the dry firewood of knowable objects, the quiescence that results is the Dharmakaya of the Victors. At that time, there is neither birth nor cessation.' Like that. The quiescent body is clear like a wish-fulfilling tree, and without discrimination like a wish-fulfilling jewel. For the sake of liberating beings, it constantly benefits the world. This is free from elaboration and yet manifest. Like that. Third, there are three aspects to showing the distinction between accepting and not accepting: not accepting, accepting, and harmoniously summarizing the meaning. First, the aspect of not accepting is that the Madhyamika school has no commitment whatsoever, because it is the time of the three samadhis of the noble ones, and because there are no vows. They also say, 'We follow the samadhi of the noble ones in ultimate truth, and we follow the worldly conventions,' so they do not accept anything. However, that is not reasonable, because even though the Madhyamika has no commitment, the Madhyamika's very measurement of its meaning becomes a commitment. Just like the time of the three samadhis of the noble ones, it also becomes a commitment to samadhi. If one follows the samadhi of the three noble ones in ultimate truth, then one will not understand the phenomena of the ground, because the phenomena of the path and the fruit are not measured at that moment. If you say that the omniscient mind measures it in an instant, then even though the Buddha who appears to others seems to measure, there is no measurement because it is an appearance to others, and that is how it is refuted. It is not appropriate to follow the worldly conventions of subsequent attainment, because worldly people have no concept of practicing the path and desiring liberation, and they use the delusion of clinging to the appearance of uncontrolled attachment and aversion as the root of delusion. If one follows them, it would be too extreme, and therefore the Madhyamika of the path and the Madhyamika of the fruit would not arise. According to the aspect of accepting, there is no commitment because nothing is established in ultimate truth, but it is also not reasonable to accept the establishment of phenomena in conventional truth as it is said, because it is contradictory to hold that something does not exist in reality but exists in name, like searching for a country. If one accepts, then in conventional truth, who accepts the higher one from the lower ones? Because existence and non-existence are substantially contradictory. That ungrasped philosophical system is not the way of the Great Madhyamika. Third, harmoniously summarizing the meaning is

============================================================

==================== 第 88 段 ==================== 【原始藏文】 ི། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཕྱོགས་རེའི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བས། གཞུང་གི་དོན་མ་གོ་བར་ཟད་མོད། འོན་ཀྱང་སྐྱོན་གཉིས་པོ་ཁས་བླངས་མ་བླངས་གང་ལའང་ཡོད་པས། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་དམ་བཅའ་མ་ཡིན་པས་འདིར་འདི་ལྟར་གོ་བར་བྱ་སྟེ། ཁས་ལེན་མི་ལེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་ཡོད་ཀྱི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་དོན་དམ་དུ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་དཔྱད་ར་མེད་པས་ན་རེ་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་དུ་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཁས་ལེན་པ་དང་། མི་ལེན་པ་གཉིས་སུ་གོ་བར་བྱའོ། །དེའང་རྩོད་པ་དང་དོན་ དམ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ་སྣང་བ་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པས་གཤིས་ལ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལམ་རྗེས་ཐོབ་པ་ཐ་སྙད་ཡུལ་དུ་བྱེད་དུས་གསུང་རབ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་རྣམ་དབྱེ་དང་བཅས་པ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་གྲུབ་མཐའ་ཙམ་དུ་ཤེས་ནས་རང་གིས་ཀྱང་དཔྱད་དེ་བསམ་ཞིང་། གཞན་ལའང་བསྟན་པས་བླང་དོར་གྱི་དམིགས་ཕྱེད་ནས་ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས་ལ་ཞུགས་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐུ་གཉིས་འགྲུབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དང་པོ་ཁས་མི་ལེན་པའི་དུས་ཀྱང་བཤད་དེ། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད། ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ཁས་ལེན་པའང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཚིག་གསལ་དུ། ཆུ་འདོད་པས་སྣོད་ལྟར་ཐོག་མར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་། འཇུག་པའི་འགྲེལ་པར། ཕྱོགས་འདི་ནི་མཁས་པ་དག་གིས་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུགས་འདི་གཉིས་སྔ་རབས་པ་དག་གིས་མ་ཕྱེད་པས་གཙང་བ་ནི་ཁས་མི་ལེན་ལ། རྨ་བྱ་ནི་ལེན་པར་སྣང་སྟེ་གཉིས་ཀར་ལེགས་ཆོས་རེ་དང་སྐྱོན་རེ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཞུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་ཅུང་ཟད་མ་དགོངས་པར་སྣང་ངོ་། །འདི་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བློ་གྲོས་དང་གཞུང་ལུགས་ཕལ་པོ་ཆེ་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་མིག་རྒྱས་པས་གཞུང་ན་གབ་ཅིང་འཐོར་བའི་ དོན་གསལ་པོར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིན་ཆད་དམ་བཅའ་འདི་འཆའ་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་ཁོ་བོའི་གཞུང་འདིའི་མཐུར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་བཤད་ཟིན་ཏེ། བསྡོམས་པས་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལུགས་བཤད་པ་ནི། འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཉིད། །རྒྱུ་ཡི་ཆོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་མས་འཕགས། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་ལས

【漢語翻譯】 這兩種情況都是因為只看到了一方的順應之處，而沒有看到不順應之處，因此沒有理解經論的意義。然而，這兩種過失無論承認與否都存在。因為這不是一種確定於一方的誓言，所以應該這樣理解：承認與不承認都存在於世俗諦中，而對於應成派中觀宗來說，在勝義諦中沒有承認與不承認的辯論餘地。因此，暫時在世俗名言中，根據場合的不同，理解為承認和不承認兩種情況。當辯論和勝義諦作為對境時，因為任何顯現都沒有自性，所以不承認其本性存在，因此不應該承認。在後得位，當世俗作為對境時，如經論所說，瞭解其與分別，如同夢幻泡影的宗義一樣，自己也進行觀察思考，並且也向他人展示，從而區分取捨的目標，進入中觀道二資糧，從而有必要成就果位二身。首先也說明了不承認的時候：例如，如果我說有一些誓言等等。其次也說明了承認的時候：導師月稱在《明句論》中說：如同渴望水的人需要容器一樣，首先必須毫不猶豫地承認世俗諦。在《入中論釋》中說：認為這個宗派沒有過失並且具有功德，所以必須毫不猶豫地承認。以前的人們沒有區分這兩種方式，所以似乎清凈派不承認，而孔雀派承認，因為在這兩種方式中都注意到了一些優點和一些缺點，所以似乎沒有稍微領會經論如實之義。這是由分別的智慧和看到許多經論而產生的眼界開闊，從而清晰地揭示了經論中隱藏和分散的意義。今後，那些知道如何立誓的人，應該知道這是我的經論的力量。他們已經講述了大中觀應成派的宗義，總而言之，已經確定了因明宗的體系。現在講述密咒金剛乘的宗義：果位密咒金剛乘本身，比因位的法具有許多殊勝之處，勝過修持大乘的方式。

【英語翻譯】 Both of these situations arise because only the agreeable aspects of one side are seen, while the disagreeable aspects are not, thus failing to understand the meaning of the scriptures. However, both faults exist whether acknowledged or not. Since this is not a vow fixed on one side, it should be understood as follows: Acknowledgment and non-acknowledgment exist in conventional truth, but for the Prasangika Madhyamaka, there is no room for debate about acknowledgment or non-acknowledgment in ultimate truth. Therefore, for the time being, in conventional terms, it should be understood as two aspects: acknowledgment and non-acknowledgment, depending on the occasion. When debate and ultimate truth are the objects, since no appearance has inherent existence, it is not acknowledged as existing in its own nature, and therefore should not be acknowledged. In the subsequent attainment, when the conventional is the object, as explained in the scriptures, understanding it with distinctions, like the tenets of dreams and illusions, one should contemplate and examine it oneself, and also show it to others, thereby distinguishing the objects of acceptance and rejection, entering the Madhyamaka path of the two accumulations, and thus it is necessary to accomplish the two kayas of the result. First, the time of non-acknowledgment is also explained: for example, if I say I have some vows, etc. Secondly, the time of acknowledgment is also explained: Master Chandrakirti said in the Prasannapadā, 'Just as a person desiring water needs a vessel, one must first unhesitatingly acknowledge conventional truth.' In the commentary on the Madhyamakāvatāra, it says, 'Thinking that this tenet is faultless and endowed with qualities, one must unhesitatingly acknowledge it.' Since earlier people did not distinguish these two ways, it seems that the Tsang tradition does not acknowledge, while the Rong tradition does, because in both ways some advantages and some disadvantages are noted, so it seems that the meaning of the scriptures as they are has not been slightly comprehended. This is due to the broadened vision arising from discriminating wisdom and seeing many scriptures, thereby clearly revealing the hidden and scattered meanings in the scriptures. In the future, those who know how to make vows should know that this is the power of my scripture. They have already explained the tenets of the Great Madhyamaka Prasangika, and in summary, the system of the epistemology has been established. Now, the tenets of the Secret Mantra Vajrayana are explained: The resultant Secret Mantra Vajrayana itself is superior to the causal dharma in many ways, surpassing the practice of the Mahayana.

============================================================

==================== 第 89 段 ==================== 【原始藏文】 ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་གསང་སྔགས་སོ། །ཞེས་པས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པར་གཅིག་པ་ལས། དུས་རིང་པོས་གྲོལ་བ་འགྲུབ་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་ལ། ཚེ་གཅིག་གམ་བཅུ་དྲུག་ཚུན་ཆད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་རྣོན་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ལས་ཁམས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ས་བོན་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་རྐྱེན་ཚོགས་གཉིས་ལས་གོང་དུ་འཕེལ་བས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱིར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རང་ཆས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཡོད་པར་སྦྱང་གཞི་ཉི་མ་འདྲ་བ་ཉིད་ལ། སྦྱང་བྱ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཚོགས་བརྒྱད་ཀུན་གཞི་དང་ བཅས་པ་སྤྲིན་ལྟ་བུས་བསྒྲིབས་པ་ཉིད། སྦྱོང་བྱེད་དབང་དང་བསྐྱེད་རྫོགས་བསྒོམས་པས་སྤྲིན་སེལ་བ་ལྟར་རིམ་གྱིས་སྦྱངས་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྲུབ་ནས། སྦྱངས་འབྲས་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཉི་མ་ལྟར་གསལ་བ་ཅི་བཞིན་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བར་འདོད་དེ། དེ་ཚེ་སྔར་གྱི་དྲི་མ་མེད་པས་ཀུན་གཞིའི་མིང་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལོག་ཀྱང་དོན་སྔ་ཕྱི་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་གསལ་ཏེ། བརྟག་གཉིས་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་བསལ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་སོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། སྔ་མ་ཕྱི་མར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དག་གྱུར་པ། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པར་དོན་གཅིག་ནའང་། སྒྲུབ་ཚུལ་ལ་རྨོངས་མ་རྨོངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། མཚན་ཉིད་ལས། ཕྱི་སྣང་བའི་བདེན་ཞེན་བཟློག་པ་ལ་སྒྱུ་མ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པས་འབྱུང་བའི་རིག་པ་ལ་རྨོངས། ནང་ཕུང་པོ་ལྷར་མ་ཤེས་པས་གནས་པའི་དོན་ལ་རྨོངས། གསང་བ་རྟོག་ཚོགས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་མ་ཤེས་པས་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་རྨོངས། ཐམས་ཅད་དག་མཉམ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དུ་མ་ཤེས་པས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ལ་རྨོངས་པ་ཉིད། སྔགས་སུ་ཕྱི་འབྱུང་བར་སྣང་བ་ལྔ་ཡུམ་ལྔ། ནང་ཕུང་པོར་སྣང་བ་ཡབ་ལྔ། རྟོག་ཚོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་ ཡེ་ཤེས་ལྔ། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྣོད་བཅུད་དག་མཉམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་འབེབས་པས་ཁྱད་པར་ཆེ་སྟེ། སྒྱུ་འ

【漢語翻譯】 大乘分為兩種，即波羅蜜多和大密咒。因此，雖然都同樣希求爲了利益眾生而證得無上菩提，但需要長時間才能成就解脫的是名相乘，而一生或十六世之內就能成就的是密咒。這是就根器銳利和非常銳利這兩種情況而說的。而且，名相乘認為，自性清凈的如來藏僅僅是作為種子存在，通過二資糧的積聚而逐漸增長，最終才能成佛，因此稱為因的乘，因為它承認因果有先後。而密咒的精髓在於，一切眾生都本自具足、任運成就，圓滿具備廣大的功德，如同太陽一般，是所凈的基礎。所凈化的則是輪迴的自性，包括八識聚和阿賴耶識在內，如同被云遮蔽一般。通過能凈化的灌頂和生圓次第的修習，如同驅散雲霧一般逐漸凈化，從而成就暫時的功德。最終，所凈化的結果是，實義的阿賴耶識如同太陽般顯現，完全顯露出來。那時，由於沒有了之前的垢染，阿賴耶識的名稱以及習氣都會消失，但實義卻無有先後之分地顯現。《二觀察續》中說：「眾生即是佛，然為客塵染，除彼即是佛。」《經莊嚴論》中也說：「前後雖無別，然彼如是性，清凈即如來。」還有其他的差別，雖然在證得佛果這一點上是相同的，但在修持方法上卻有迷與不迷的區別。名相乘認為：在外，對於顯現的實執進行對治，對於修習幻化等所產生的智慧感到迷惑；在內，由於不認識五蘊為本尊，對於安住的意義感到迷惑；在秘密方面，由於不認識分別念和煩惱為智慧，對於道的體性感到迷惑；由於不認識一切清凈平等、真諦無別，對於證悟的見解感到迷惑。而在密咒中，外在顯現的五大是五佛母，內在顯現的五蘊是五佛父，分別念是菩薩的自性，是五種智慧，真諦無別，將器情清凈平等地安立為廣大的佛剎，因此差別極大。幻化

【英語翻譯】 There are two types of Mahayana: Paramita and Secret Mantra. Therefore, although both equally aspire to attain unsurpassed enlightenment for the benefit of sentient beings, the one that achieves liberation after a long period of time is the Characteristic Vehicle, while the one that achieves it within one lifetime or sixteen lifetimes is Secret Mantra. This is spoken in terms of the two types of faculties: sharp and very sharp. Moreover, the Characteristic Vehicle considers that the essence of the Sugata-garbha, which is the seed, only exists as a seed, and that Buddhahood is attained by increasing it through the accumulation of the two collections, therefore it is called the Vehicle of Cause, because it accepts the precedence of cause and effect. The essence of mantra is that all sentient beings are inherently complete and spontaneously accomplished, possessing vast qualities without any deficiency, like the sun, which is the basis for purification. What is to be purified is the nature of samsara, including the eight consciousnesses and the alaya consciousness, which are obscured like clouds. By purifying through the empowering initiations and the practice of generation and completion stages, like dispelling clouds, temporary qualities are achieved. Ultimately, the result of purification is that the actual alaya consciousness, like the sun, becomes manifest and fully revealed. At that time, since there is no previous defilement, the name of the alaya consciousness and its habitual tendencies disappear, but the actual meaning is revealed without any distinction between before and after. The Two Examinations Sutra says: "Sentient beings are Buddhas, but are obscured by adventitious stains. Removing them is Buddhahood." The Ornament of the Sutras also says: "Although there is no difference between before and after, that suchness is purified and is thus the Tathagata." There are also other differences. Although the goal of attaining Buddhahood is the same, there is a difference in the method of practice, whether one is confused or not. The Characteristic Vehicle considers: outwardly, one is confused about the wisdom that arises from reversing the attachment to the reality of appearances, such as meditating on illusion; inwardly, one is confused about the meaning of abiding because one does not recognize the aggregates as deities; secretly, one is confused about the nature of the path because one does not recognize conceptual thoughts and afflictions as wisdom; one is confused about the view of realization because one does not recognize all things as pure, equal, and the indivisibility of truth. In mantra, the five elements that appear outwardly are the five mothers, the five aggregates that appear inwardly are the five fathers, conceptual thoughts are the nature of Bodhisattvas, which are the five wisdoms, and the indivisibility of truth establishes the pure and equal container and contents as the great Buddhafield, therefore the difference is great. Illusion

============================================================

==================== 第 90 段 ==================== 【原始藏文】 ཕྲུལ་ལས། རྡོ་རྗེ་ཕུང་པོའི་ཡན་ལག་འདི། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལྔ་རུ་གྲགས། །སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་མང་པོ་ཀུན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་དེ། །ས་ཆུ་སྤྱན་དང་མཱ་མ་ཀཱི། །མེ་རླུང་གོས་དཀར་སྒྲོལ་མ་ཉིད། །ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ། །སྲིད་གསུམ་མ་ལུས་སངས་རྒྱས་ཞིང་། །ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཆོས་སོ་ཅོག །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་ཆོས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྙེད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་ཉོན་མོངས་པ་གཅིག་སྦྱོང་བ་དང་འདོད་པ་གཅིག་སྒྲུབ་པ་ལའང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐབས་ངལ་དུབ་དང་བཅས་པ་ཉུང་ལ་མི་ཟབ་པ་ཉིད། སྔགས་ལས་ཟབ་ལ་རྒྱ་ཆེ་བ་དོན་མང་བས་འཕགས་སོ། །ཡང་མཚན་ཉིད་ལས་ཚེགས་ཆེན་པོས་སྒྲུབ་དགོས་པ་སྔགས་སུ་དཀའ་བ་ཤས་ཆུང་བས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡང་འཕགས་སོ། །མཚན་ཉིད་ནི་དབང་པོ་རྣོན་པོའི་རྟུལ་པོ་འཇུག་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་ཡང་ལམ་དུ་སློང་བར་མི་ཤེས་པས། བླང་དོར་གཉིས་བཅས་འབའ་ཞིག་སྤྱོད་ཅིང་། སྔགས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཐབས་ཟབ་མོས་ལམ་དུ་སློང་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་རྣོན་པོའི་རྣོན་པོ་འཇུག་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ཀྱང་འཕགས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཚུལ་གསུམ་པའི་སྒྲོན་མེ་ ལས། དོན་གཅིག་ན་ཡང་མ་རྨོངས་དང་། །ཐབས་མང་དཀའ་བ་མེད་པ་དང་། །དབང་པོ་རྣོན་པོའི་དབང་བྱས་ཕྱིར། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་མཚན་ཉིད་ལས་ཀྱང་འོད་ཟེར་ཆེན་པོས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལུས་ཀྱི། །འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ཀུན་དུ་མཛེས་པ་སྟེ། །དམིགས་པ་དེ་ལ་གང་གིས་སེམས་འཇུག་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་མཉམ་གཞག་ཅེས་བྱ། །ཞེས་ལྷ་བསྒོམ་པ་དང་། ཟ་མ་ཏོག་བཀོད་པ་དང་། སོ་སོར་འབྲང་མ་ལས། ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པ་དང་། །མདོ་སྡེ་ལས། དཔེར་ན་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས་ཀྱི་མི་གཙང་ལུད། །དེ་ནི་བུ་རམ་ཤིང་པའི་ཞིང་ལ་ཕན། །དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཉོན་མོངས་ལུད། །དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུ་ལ་ཕན། །ཞེས་པ་དང་། འཁོར་བ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །ཐབས་ཆེན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལ། །ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་འགྱུར། །ཞེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐབས་ཀྱི་ལམ་དུ་བྱེད་པ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཚོགས་ཀྱི་མདོ་ལས། རིན་ཆེན་ཟླ་བ་དམ་པའི་འོད། །གང་གིས་དེ་ཡི་མཚན་ཐོས་པ། །སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་འགྱུར་ཞིང་། །ཏིང་འཛིན་དམ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཚེ་གཅིག་གིས་སངས་ར

【漢語翻譯】 幻化中說，此金剛蘊之支分，被稱為五圓滿佛。諸蘊界處，眾多一切，乃菩薩之自性。地水眼與嘛嘛唧，火風白衣度母是，虛空界之自在母，三有無餘皆佛土，一切無餘皆是法，非是佛陀之他物，佛陀之外的他之法，佛陀亦不能尋得。如是說。又，僅調伏一煩惱及成辦一所欲，從名相之方便而言，辛苦且不甚深。然密咒深廣且具多義，故為殊勝。又，相較於名相需費大力方能成辦，密咒之艱難僅佔少分故易成就，故亦為殊勝。名相乃根器利者遲鈍入道之途，于任何處皆不知轉為道用，故僅能取捨兼顧而行。密咒之外內，所取所舍一切，皆能以甚深方便轉為道用，故為根器利者之利器入道之途，故亦為殊勝。如《三類燈》中所言：雖僅一義亦不迷，方便眾多無艱辛，依仗根器之利鈍，密咒乘法尤殊勝。如是說。若言名相中亦有大光明灌頂，及《三摩地王經》中：身如金色之光澤，世間怙主極莊嚴，何者心入于彼境，彼菩薩即名等持。如是觀想本尊，及《寶篋經》之安立，及《各別解脫經》中，宣說本尊及壇城。經部中說：譬如城市中之不凈糞，能利益甘蔗田地。如是菩薩之煩惱糞，能利益一切智之因。如是說。輪迴寂滅之自性，具足廣大方便者，煩惱轉為菩提支。如是說以煩惱為方便道用。及《花聚經》中說：珍寶月亮殊勝光，何者聽聞彼之名，一世系縛得解脫，獲得殊勝之等持。如是說。一世成

【英語翻譯】 It is said in the emanation, "This branch of the Vajra Mandala is known as the five complete Buddhas. All the aggregates, sense bases, and elements are the nature of Bodhisattvas. Earth, water, eye, and Māmaki. Fire, wind, white-clad Tara herself. The sovereign mother of the sphere of space. The three realms, without exception, are Buddha-fields. All without exception are all dharmas. There is nothing other than Buddhahood. A dharma other than Buddhahood. Cannot be found by Buddhahood itself." Thus it is said. Furthermore, even in subduing one affliction and accomplishing one desire, the method of characteristics is laborious and not very profound. Mantra is profound and vast, and because it has many meanings, it is superior. Moreover, it is superior because it is easier to accomplish in mantra, as it requires less effort than accomplishing it through characteristics, where great effort is needed. Characteristics are the path for dull people with sharp faculties to enter, but because they do not know how to transform anything into the path, they only practice with both acceptance and rejection. Because all grasping and fixation, both internal and external, in mantra can be transformed into the path through profound methods, it is also superior because it is the path for the sharpest of the sharp to enter. As it is said in the Lamp for the Three Modes: Even if it is just one meaning, there is no confusion, Many methods, without difficulty, Because it empowers the sharp faculties, The vehicle of mantra is especially superior. Thus it is said. If it is said that even in characteristics there is empowerment with great rays of light, and in the Samadhi King Sutra: A body with the luster of gold, The protector of the world, beautiful in every way, Whoever enters their mind into that object, That Bodhisattva is called equipoise. Thus, contemplating the deity, and the establishment of the Jewel Basket Sutra, and in the Individual Liberation Sutra, the deity and mandala are explained. In the Sutra Pitaka it is said: For example, the impure waste of cities is beneficial to sugarcane fields. Likewise, the afflictive waste of a Bodhisattva is beneficial to the cause of omniscience. Thus it is said. The nature of the quiescence of samsara, endowed with great methods, transforms afflictions into limbs of enlightenment. Thus, it is said that afflictions are used as the path of skillful means. And in the Flower Garland Sutra it is said: The light of the precious and sacred moon, whoever hears its name, will be bound by one lifetime and will attain sacred samadhi. Thus it is said. One lifetime to Buddhahood.

============================================================

==================== 第 91 段 ==================== 【原始藏文】 ྒྱས་འགྲུབ་པ་ ཉིད་གསང་ཆེན་ཐབས་ལ་མཁས་པར། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་འདོད་ན་ཞག་གཅིག་གིས་ཀྱང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱའོ། །ཞེས་བསྟན་པས། སྔགས་དང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་ནི་ལམ་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཉེ་བ་ན་བྱེད་ཀྱི་དང་པོར་མི་བསྐུར་བས་མི་མཚུངས་སོ། །ལྷ་བསྒོམ་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སྔགས་བཟླས་པ་དང་རྫོགས་རིམ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་བསྐྱེད་རིམ་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་མི་མཚུངས་སོ། །ཟ་མ་ཏོག་དང་སོ་སོར་འབྲང་མ་བྱ་བའི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པས་མཚན་ཉིད་དངོས་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཉོན་མོངས་པ་གསང་སྔགས་ལྟར་ཐབས་ཀྱི་ལམ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཉོན་མོངས་ཞེས་བཏགས་ཏེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པས་སྣང་བཅས་དང་། རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་བསྒོམ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་དེ་ཡོད་པས་སྲིད་པར་གནས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་ཏེ། དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ་ལས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གདུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཚེ་གཅིག་དང་ཞག་གཅིག་གིས་སངས་རྒྱ་བར་བསྟན་པ་ཡང་། སྔོན་དུ་ཚོགས་སོགས་པ་ཞིག་དེ་ལྟར་བྱ་བར་ནུས་པ་ལ་དགོངས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཚན་བཟུང་བ་དེས་ཐོག་དྲངས་པའི་དགེ་བ་ རླབས་པོ་ཆེ་བསགས་ན་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ཚུན་ཆད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་རྣམས་སྡོམ་པ་གཅིག་གིས་སངས་རྒྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། ཁབ་ཀྱིས་རྟ་ཁུགས་པ་དང་ཞག་གཅིག་ན་རྡོ་རྗེ་གདན་དུ་སླེབ་ཅེས་བྱ་བ་བཞིན་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ལྡེམ་པོར་དགོངས་ནས་གསུངས་སོ། །རང་བཞིན་དུ་གྲངས་མེད་གསུམ་ལ་སོགས་པར་འདོད་པས་གསལ་ལོ། །དེས་ན་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གསང་སྔགས་ཉིད་བསྟན་པ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པ་ནི། གསང་སྔགས་ཆེ་མཆོག་རྣམ་པ་བཞི་དག་ལས། །བྱ་བའི་རྒྱུད་དུ་བདེན་པ་གཉིས་ལྟ་བས། །ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཡིས། །རྗེ་ཁོལ་ལྟ་བུས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འདོད། །ཀྲཱི་ཡ་སྟེ་བྱ་བའི་རྒྱུད་འདིར་ནི་གཞི་སྣང་སྟོང་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་ནས། ལམ་དུ་ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས། དཀར་གསུམ་ཟ་བ་དང་གོས་གསུམ་བརྗེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས། བདག་ཉིད་དམ་ཚིག་པ་བྲན་འབངས་ལྟ་བུའི་མདུན་དུ་ལྷ་སྤྱན་རས་གཟ

【漢語翻譯】 已經成就 您是精通大秘密方便的，獲得不生之法忍的菩薩，如果願意，即使一天也能現證圓滿成佛。如是宣說。如果說是和密咒相同，那是不相同的。大光明灌頂是在接近道路的盡頭時才做的，最初不灌頂，所以不相同。觀想本尊是爲了憶念佛的功德而觀想，沒有密咒唸誦和圓滿次第等，因為不能作為生起次第，所以不相同。屬於《扎瑪朵》和《索索爾昂瑪》不應作的續部，所以不是真實的自性。菩薩不是像秘密咒那樣將煩惱作為方便道，而是稱為與善根相應的煩惱，因為是福德資糧等等，所以是有相的。相續的煩惱是修道所斷，因此安住于有，僅僅是考慮到利益眾生而說的。如《無垢經》中說：「認為有我是如來之種姓。」像這樣。宣說一生和一天成佛，也是考慮到先前已經能夠那樣做的資糧等。執持如來之名所引導的善 如果積累了巨大的善，就宣說在沒有現證成佛之前的生世中，以一個誓言就能成佛。就像針能吸引馬駒，以及一天就能到達金剛座一樣，爲了進入那個境界，是考慮到方便而說的。自性上認為有無數三等，所以很清楚。因此是不相同的。現在宣說具有特點的秘密咒，其中有四種，首先是作部續的次第：四種大秘密咒中，在作部續中，觀待二諦，以沐浴和潔凈，普遍行持，如主僕般，認為能獲得成就。克里亞（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）即作部續，在此處，了知基是顯現空性二諦，在道上，以沐浴和潔凈普遍行持，以吃三白和換三衣等行為，自己作為誓言者，像僕人一樣在主尊觀世音

【英語翻譯】 Accomplished You are skilled in the great secret method. A Bodhisattva who has attained forbearance of the unborn dharma can manifest complete enlightenment even in a single day if they wish. Thus it is taught. If it is said to be the same as mantra, it is not the same. The great light empowerment is done when approaching the end of the path, not given at the beginning, so it is not the same. Meditating on the deity is merely meditating in order to remember the qualities of the Buddha. Since there is no mantra recitation or completion stage, it cannot be used as a generation stage, so it is not the same. It belongs to the tantras of 'Zama Tok' and 'Sosor Angma' that should not be done, so it is not the real nature. Bodhisattvas do not use afflictions as a path of means like secret mantras, but call them afflictions that are compatible with the root of virtue. Because they are accumulations of merit, etc., they are with appearance. The afflictions of the continuum are to be abandoned on the path of meditation, so they remain in existence, and are spoken only with the intention of benefiting sentient beings. As it is said in the 'Immaculate Sutra': 'To view the aggregates as a self is the lineage of the Tathagata.' Like this. The teaching of attaining Buddhahood in one lifetime and one day also takes into account the accumulations, etc., that have already been able to do so beforehand. The virtue led by holding the name of the Tathagata If one accumulates great virtue, it is taught that in the lifetimes before manifesting enlightenment, one can attain Buddhahood with a single vow. Just as a needle can attract a colt, and one can reach Vajrasana in a day, it is said with expediency in mind in order to enter that state. It is clear that it is considered to be three countless eons by nature. Therefore, it is not the same. Now, the special secret mantra is taught, of which there are four. First, the order of the Action Tantra: Among the four great secret mantras, in the Action Tantra, looking at the two truths, by practicing bathing and cleanliness, like a master and servant, it is believed that one can attain accomplishment. Kriya (藏文：ཀྲཱི་ཡ་，梵文天城體：क्रिया，梵文羅馬擬音：kriyā，漢語字面意思：作部續), that is, the Action Tantra, here, knowing the basis as the two truths of appearance and emptiness, on the path, by practicing bathing and cleanliness, by the conduct of eating the three whites and changing the three clothes, etc., oneself as the samaya being, like a servant before the lord Avalokiteshvara.

============================================================

==================== 第 92 段 ==================== 【原始藏文】 ིགས་ལ་སོགས་པ་རྗེ་དཔོན་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུར་བསྒོམས་ཏེ་སྔགས་བཟླས་པ་དང་སྨྱུང་བར་གནས་པའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པར་གནས་པར་བྱེད་དོ། །རིམ་པ་དེས་སྐྱེ་བ་བཅུ་དྲུག་ན་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འདོད་དོ། །སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ནི། སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་དུ་གཙང་སྦྲ་དག་དང་ནི། །སྤུན་གྲོགས་ཚུལ་གྱིས་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ཡིན། །ཨུ་པ་ཡ་ཏན་ཏྲ་སྟེ་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་དུ་བདག་དང་ ལྷ་གཉིས་མཉམ་པར་ལྟ་བ་སྟེ། བདག་དམ་ཚིག་པའི་མདུན་དུ་ལྷ་ཡེ་ཤེས་པ་བསམས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་འཕྲེང་བ་བདག་གི་ཞལ་ནས་ལྷའི་ཞལ་དུ་སོང་བ་ལྟེ་བ་ནས་ཐོན་ནས་བདག་གི་ལྟེ་བར་ཞུགས་པ་འཁོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པའི་མཐར་ཡེ་ཤེས་པ་གཤེགས་ནས་དོན་དམ་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དོན་བསྒོམ་པའོ། །འདི་ནི་ལྟ་བ་ཡོ་ག་དང་སྤྱོད་པ་ཀྲཱི་ཡ་ལྟར་བྱེད་པས་གཉིས་ཀ་རྒྱུད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ནི། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་དུ་གཙང་སྦྲ་གྲོགས་ཙམ་ལ། །སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོར་འདོད་པ་སྟེ། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་མངོན་བྱང་རྣམ་པ་ལྔས། །རང་ཉིད་དམ་ཚིག་གཞན་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྷ། །གཉིས་མེད་བསྒོམས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འདོད། །ཡོ་ག་ཏནྟྲ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཙང་སྦྲ་སྤྱོད་པ་གྲོགས་ཙམ་ལས། དངོས་གཞི་སེམས་ཀྱི་ལྷ་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོར་འདོད་དེ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་དམ་ཚིག་པར་བསྐྱེད་ནས་ཡེ་ཤེས་པ་གཞུག་པའི་བར་མངོན་བྱང་ལྔས་བྱེད་དེ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྟོང་པའི་ངང་ལས། ཞིང་དང་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ། གདན་པད་ཟླ་ལས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ། ཆོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ། གསུང་ཡིག་འབྲུ་ལས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ། དུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྟག་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྒྱུ། ཐུགས་ཕྱག་མཚན་ལས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ། འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ། སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ། སྐུའི་ངོ་བོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ། ལྷ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ། མངོན་བྱང་ལྔ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་བཞི་པོ་དག་གིས་རྒྱས་བཏབ་ནས་ཆོ་ག་རྫོགས་པའི་མཐར། ཡེ་ཤེས་པ་གཤེགས་ནས་དམ་ཚིག་པ་བསྡུས་ཏེ་སྤྱོད་པ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྔགས་ཕྱི་པ་གསུམ་པོ་དག་གིས་བསྐྱེད་པའི་རྗེས་ལ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་བདེན་

【漢語翻譯】 觀想儀軌等如同君主國王一般，唸誦真言並安住于齋戒等儀軌之中。以此次第，期望於十六世證得佛果。行部是：行部之中，清凈與，如兄弟般以儀軌欲求成就。鄔波瑜伽怛特羅，即行部中，視自身與本尊二者平等。觀想自身誓言尊之前方為智慧本尊，真言之鬘從自身口中進入本尊口中，從臍間發出進入自身臍間，以輪轉之方式觀修，唸誦之末，智慧尊降臨后，觀修遠離戲論之勝義諦。此乃見解如瑜伽，行持如事部，故二者皆稱為續部之乘。瑜伽部是：瑜伽部中，清凈僅為伴，心之觀修為主所欲求。以四手印與五現證，自身誓言，他處智慧尊，觀修無二而得成就。瑜伽怛特羅，即瑜伽部中，清凈行持僅為伴侶，實則以心觀修本尊為主。彼亦將自身生起為誓言尊，直至迎請智慧尊之間，以五現證而行。即皈依與發心后，從空性之中，成就圓滿之剎土與處所之因。從蓮月座上現證菩提，法圓滿之因。語從字種現證菩提，時圓滿之因，恒常不可思議。意從手印現證菩提，眷屬圓滿之因。 身圓滿具足壇城之輪而現證菩提，身之自性圓滿之因。從智慧本尊菩薩現證菩提。即五現證，與誓言之手印，法之手印，業之手印，大手印此四者印封后，儀軌圓滿之末。智慧尊降臨后，收攝誓言尊而行持。如是以外三部之真言生起次第之後，觀修圓滿次第是，彼等一切皆為真實。

【英語翻譯】 Meditating on rituals and the like as if they were a lord or king, reciting mantras and abiding in the rituals of fasting and so on. By this order, one hopes to manifest enlightenment in sixteen lifetimes. The Conduct Tantra is: In the Conduct Tantra, purity and, like brothers, one desires accomplishment through ritual. Upaya Tantra, that is, in the Conduct Tantra, one views oneself and the deity as equal. Visualizing the wisdom deity in front of oneself as the samaya being, the garland of mantras goes from one's own mouth to the deity's mouth, emerging from the navel and entering one's own navel, meditating and reciting in a circular manner, at the end of which the wisdom deity departs, and one meditates on the ultimate truth free from elaboration. This is because the view is like Yoga and the conduct is like Kriya, so both are called the Vehicle of Tantra. The Yoga Tantra is: In the Yoga Tantra, purity is only a companion, and the meditation of the mind is what is mainly desired. Through the four mudras and the five Abhisambodhis, one's own samaya being, the wisdom deity from elsewhere, meditating on non-duality, one desires to attain accomplishment. Yoga Tantra, that is, in the Yoga Tantra, pure conduct is only a companion, but in reality, the main thing is to meditate on the deity of the mind. That is, having generated oneself as the samaya being, up to the point of inviting the wisdom being, one performs the five Abhisambodhis. That is, after taking refuge and generating the mind of enlightenment, from within emptiness, the cause of accomplishing a perfect realm and place. Manifesting enlightenment from the lotus-moon seat, the cause of perfect Dharma. Manifesting enlightenment from the seed syllable of speech, the cause of perfect time, constant and inconceivable. Manifesting enlightenment from the hand symbol of mind, the cause of perfect retinue. Manifesting enlightenment from the fully complete body with the wheel of the mandala, the cause of the perfect nature of the body. Manifesting enlightenment from the wisdom deity bodhisattva. That is, the five Abhisambodhis, and the samaya mudra, the Dharma mudra, the karma mudra, and the great mudra, these four are sealed, and at the end of the completion of the ritual. After the wisdom deity departs, one gathers the samaya being and acts. Thus, after the generation stage of the three outer mantras, the meditation on the completion stage is, all of these are true.

============================================================

==================== 第 93 段 ==================== 【原始藏文】 གཉིས་རེས་འཇོག་འཛིན། །ཆོས་ཅན་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལྷ་བསྒོམས་པ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་ནི། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་བསྒོམས་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་སྔ་ཕྱི་རེས་འཇོག་ཏུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །ད་ནི་སྔགས་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ནི། གཞི་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཕྱི་ནང་གསང་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །གཞི་སྨིན་བྱེད་དབང་གི་ཁྱད་པར། ལམ་གྲོལ་བྱེད་བསྐྱེད་རྫོགས་དང་གྲོགས་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར། འབྲས་བུ་གྲོལ་བ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་སྔགས་ཕྱི་པ་ལས་ནང་པ་གསང་སྔགས་བླ་ན་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་འཕགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བུམ་དབང་གཙོ་ཆེ་བ་ནི་ཕྱི་པ་ཡིན་ལ། དབང་གཞན་གསུམ་གཙོ་ཆེ་བ་ནི་ནང་ པའོ། །དེའང་རིག་གཏད་དང་། རྗེས་གནང་དང་། བུམ་པའི་དབང་གིས་བྱེད་པ་སྟོན་པས་ཕྱི་པར་གཞག་པ་གསུམ་པོ་ནི། གང་དང་གང་ལ་བླང་དོར་དང་སྤང་གཉེན་མཚན་ཉིད་དང་ཕྱོགས་འདྲ་བའི་ཆ་ནས། ཕྱི་ཐུབ་པ་རྒྱུད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱའོ། །བུམ་དབང་། གསང་དབང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཚིག་དབང་རིན་པོ་ཆེ་བཞིས་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་ཅིང་། གང་ཡང་ཐབས་ཀྱི་བླང་དོར་མེད་པར་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནང་པ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལམ་བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་སྤྲོས་བཅས་བསྐྱེད་པ་རེས་འཇོག་གི་རྫོགས་པ་བསྒོམས་ན་ཕྱི་པ། སྤྲོས་མེད་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནང་པའོ། །གྲོགས་སྤྱོད་པའང་གཙང་སྦྲ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཕྱི་པ། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྤྱོད་པ་ནང་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཕྱི་པས་རིང་དུ་འབད་ཀྱང་མྱུར་དུ་གྲོལ་བ་མི་རྙེད་དེ། བྱ་བའི་སྒོར་ཞུགས་པས་ཚེ་བཅུ་དྲུག །སྤྱོད་པས་བདུན། རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གསུམ་ན། རང་རང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་ནུས་ཀྱི། ནང་པ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པས་ཚེ་འདིར་ཐོབ་པའམ་བར་དོར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པའི་རྒྱུད་ལས། བརྟུལ་ཞུགས་སྨྱུང་བ་སྡོམ་པ་དང་། །སྣ་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའི། །ལྷ་ཡི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་པ་ཡིས། །སྒྲུབ་པ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་བཟའ་བ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དཀར་གསུམ་མངར་གསུམ་གཙོ་ཆེ་བ་ཕྱི་པ། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་གཙོ་ཆེ་བ་ནང་པའོ། ། བགོ་བ་གོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། གོས་གསར་པ་གཙོ་ཆེ་བ་ཕྱི་པ། ཞིང་ཆེན་ནམ་གོས་མེད་གཅེར་བུ་གཙོ་ཆེ་བ་ནང་པའོ། །བྱ་བ་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་གཙོ་ཆེ་བ་ཕྱི་པ། འབགས་པ་དང་མ་དག་པས་མ

【漢語翻譯】 二是輪番執持。法相世俗諦觀修本尊，亦安住于無所緣之狀態，即是觀修勝義諦離戲論，是故二諦先後輪番修持。現在宣說外內密之差別：以基、道、果之差別，當知外內密之自性。基為成熟之灌頂之差別，道為解脫之生圓與道友行持之差別，果為解脫時之差別，以三者之門，當知內密無上瑜伽之自性超勝於外道。其中，寶瓶灌頂為主者是外道，其他三種灌頂為主者是內道。彼亦以付託智慧、隨許、寶瓶灌頂而行持，故立為外道之三者，於何者應取捨、應斷親之體性與方分相似之分位上，名為外道能仁續之乘。寶瓶灌頂、秘密灌頂、智慧智慧灌頂、句義寶貴灌頂四者成熟相續，亦於何者無有方便之取捨而為道用之故，名為內道密咒之乘。于道修持之差別上，若修持有戲論之生起次第輪番之圓滿次第，是外道，若雙運無戲論之生起圓滿次第，是內道。行持道友亦是，恒常行持清凈是外道，行持平等性是內道，如是外道雖長時勤奮亦不獲迅速解脫，以入於行之門故，十六生、行持七生、瑜伽三生，乃能獲得各自之果，不如內道般極精進於此生獲得或於中陰成就，如智慧成就續云：苦行禁戒律儀與，種種手印所具足，觀修天之身相者，不能成就諸悉地。如是。此外，飲食受用之差別，以白三甜三為主者是外道，以五肉五甘露為主者是內道。 穿著衣服之差別上，以新衣為主者是外道，以尸林或無衣裸體為主者是內道。行為作事之差別上，以沐浴與清凈為主者是外道，以垢染與不凈為

【英語翻譯】 Two are alternating holdings. The Dharma-characterized appearance, the conventional truth, meditating on the deity, also placing it in a state of non-objectification, is meditating on the ultimate truth, free from elaboration. Therefore, the two truths are practiced by alternating between earlier and later. Now, the difference between outer and inner mantras is shown: By the differences of the base, path, and result, one should know the nature of outer and inner secrets. The base is the difference of empowering that ripens, the path is the difference of generation and completion that liberates and the practice of companions, the result is the difference of the time of liberation. Through the door of these three, one should know that the nature of inner secret unsurpassed yoga is superior to that of outer practitioners. Among these, the vase empowerment is mainly the outer practitioner, and the other three empowerments are mainly the inner practitioner. Also, entrusting wisdom, granting permission, and acting through the vase empowerment, these three are established as outer practitioners. In terms of what should be taken and abandoned, what should be abandoned and befriended, the characteristics and similar aspects, it is called the outer Thubpa (Buddha) lineage's vehicle. The four empowerments, vase empowerment, secret empowerment, wisdom-wisdom empowerment, and precious word empowerment, ripen the lineage. Also, because there is no taking or abandoning of skillful means, it is called the inner mantra vehicle. Regarding the difference in path meditation, if one meditates on the generation stage with elaboration and the completion stage in alternation, it is the outer practitioner. If one unites the generation and completion stages without elaboration, it is the inner practitioner. The practice of companions is also like this: constantly practicing cleanliness is the outer practitioner, practicing equality is the inner practitioner. Thus, although outer practitioners strive for a long time, they do not find quick liberation. Because they enter the door of action, sixteen lifetimes, practicing for seven lifetimes, and yoga for three lifetimes, they can obtain their respective results. It is not like the inner practitioner who, with great diligence, obtains it in this life or achieves it in the bardo. As the Wisdom Accomplishment Tantra says: "Asceticism, fasting, vows, and endowed with various mudras, meditating on the form of a deity, one will not accomplish the siddhis." Thus. Furthermore, regarding the difference in food and enjoyment, those who mainly use the three whites and three sweets are the outer practitioners, and those who mainly use the five meats and five nectars are the inner practitioners. Regarding the difference in clothing, those who mainly use new clothes are the outer practitioners, and those who mainly use charnel grounds or nakedness without clothes are the inner practitioners. Regarding the difference in actions and practices, those who mainly use bathing and cleanliness are the outer practitioners, and those who mainly use defilement and impurity are

============================================================

==================== 第 94 段 ==================== 【原始藏文】 ི་གནོད་པ་ནང་པའོ། །འབྲས་བུ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དཀྱིལ་འཁོར་ལྷའི་ཁྱད་པར་ནི་ལྷ་ཞལ་སྦྱོར་དུ་མི་བསྒོམ་པ་ཕྱི་པ། ཡབ་ཡུམ་འཁྲིལ་སྦྱོར་དུ་བསྒོམ་པ་ནང་པའོ། །གདགས་པ་རྒྱན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། དར་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་གཙོ་ཆེ་བ་ཕྱི་པ། རུས་པ་དང་མི་མགོའི་རྒྱན་ཆ་གཙོ་ཆེ་བ་ནང་པའོ། །བཞུགས་པ་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་ལ་སོགས་པ་གཙང་ཞིང་དབེན་པར་བསྒོམ་པ་ཕྱི་པ། ཨོ་རྒྱན་ནམ་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པ་ནང་པ། ལྡུགས་པ་སྣོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་དམ་པདྨའི་གཞོང་པར་བསམ་པ་ཕྱི་པ། ཀ་པཱ་ལ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ནང་པའོ། །མཛད་པ་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ། ཞི་རྒྱས་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ཕྱི་པ། དབང་དྲག་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ནང་པའོ། །ནང་པ་དེ་ཡང་ཕ་བླ་ན་མེད་པ། མ་བླ་ན་མེད་པ། གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་གསུམ་དུ་ཡོད་ཀྱང་། གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་ལྟ་དགོངས་གཉིས་སུ་འདུས་ཏེ། ཐབས་ཕའི་རྒྱུད། ཤེས་རབ་མའི་རྒྱུད་དོ། །དང་པོ་ནི་ཐབས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྤྲོས་པ་དང་། རྫོགས་རིམ་རླུང་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། མའི་རྒྱུད་དུ་བསྐྱེད་པ་ཆ་ཙམ་ལས། རྫོགས་རིམ་ཐིག་ལེ་འབའ་ ཞིག་གཙོ་བོར་སྟོན་པའོ། །དེ་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ཀྱི་དང་པོ་དབང་མ་ཐོབ་ན་ལམ་བསྒོམ་དུ་མི་རུང་བར་འདོད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཁ་སྦྱོར་ཐིག་ལེའི་རྒྱུད་ལས། དབང་མ་བསྐུར་ལ་དངོས་གྲུབ་མེད། །བྱེ་མ་བཙིར་ཡང་མར་མེད་བཞིན། །ཞེས་སོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཐོད་པ་ལས། ཡང་དག་དབང་བསྐུར་གྱིས་དབེན་ན། །སྒྲུབ་པ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཤེས་ཀྱང་། །སློབ་དཔོན་སློབ་མར་མཚུངས་པ་དག །མི་བཟད་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་འགྲོ། །ཞེས་པས། དང་པོའི་སྒོ་དབང་ཐོབ་ལ་༼ ༡ ༽གཅེས་སོ། །དེ་ཡང་བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ། རང་ཉིད་ཐར་པ་འདོད་པའི་བློས་དབང་བསྐུར་རྫོགས་པར་ཐོབ་མ་ཐག་ཐར་པའི་ལམ་སྣ་ཟིན་པས། ལམ་དང་པོ་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་བསྒོམ་པ་ལ་དབང་ངོ་། །དེ་ནས་བསྐྱེད་རིམ་དང་རྫོགས་རིམ་བསྒོམ་པ་ལ་ཞུགས་པ་ན། ལུས་ལྷར་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གི་དོན་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་རིམ་གྱིས་སྦྱོར་མཐོང་བསྒོམ་པ་རྫོགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་པའོ། །མཚན་ཉིད་ལྟར་ནའང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཐོབ་ནས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལ་མོས་པས་བསྒོམས་ན་ཐར་པའི་ལམ་དུ་ཚུད་ཅིང་། གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་མགོ་རྩོམ་པ་ལ་ཞུགས་པར་འདོད་དེ། ཐེག་བསྡུས་ལས། བཟང་

【漢語翻譯】 是損害。果時的差別已經說完了。壇城本尊的差別是，不觀想本尊雙運是外道，觀想父母雙運是內道。安立莊嚴的差別是，綢緞和珍寶的莊嚴為主是外道，骨骼和人頭的裝飾品為主是內道。居住處所的差別是，觀想須彌山頂等清凈寂靜處是外道，觀想鄔金（烏仗那）或者尸陀林等處是內道。盛放容器的差別是，觀想珍寶器皿或者蓮花座是外道，主要用顱器是內道。事業的差別是，主要顯示息增是外道，主要顯示懷誅是內道。內道也分父無上、母無上、二無別和雖有三種，歸納為見修行果和見解兩種。方便父續，智慧母續。第一是方便生起次第的詳細闡述，以及圓滿次第主要顯示氣。母續中生起次第只是一部分，圓滿次第唯獨主要顯示明點。這兩種的共同觀點是，如果最初沒有得到灌頂，則認為不能修持道。大手印合修明點續中說：未灌頂者無成就，如榨沙礫亦無油。又《佛陀顱器經》中說：若無如實之灌頂，雖知修持續部義，師徒同等諸有情，墮入難忍大地獄。因此，最初的入門，得到灌頂（1）非常重要。也就是，對於具相的上師，自己以希求解脫的心，一旦圓滿獲得灌頂，就掌握了解脫的門徑，所以，第一個道，有資格修持小資糧道。之後，如果開始修持生起次第和圓滿次第，那麼，觀想身體為本尊等差別，就是修持憶念住的意義。之後，逐漸修持加行道和見道圓滿，就能在一個壇城中成就殊勝佛地。按照法相來說，如果獲得菩提心之後，以歡喜心修持憶念住，就能進入解脫道，並認為已經開始三大阿僧祇劫。攝大乘論中說：

【英語翻譯】 is harmful. The difference in the time of fruition has already been explained. The difference in the mandala deity is that not visualizing the union of deities is external, and visualizing the union of father and mother is internal. The difference in establishing ornaments is that ornaments of silk and jewels are mainly external, and ornaments of bones and human heads are mainly internal. The difference in the place of residence is that contemplating pure and secluded places such as the top of Mount Meru is external, and contemplating places such as Oddiyana (Uḍḍiyāna) or charnel grounds is internal. The difference in the container for pouring is that contemplating precious vessels or lotus seats is external, and mainly using skull cups is internal. The difference in activities is that mainly showing pacifying and increasing is external, and mainly showing subjugating and wrathful is internal. The internal path is also divided into father-supreme, mother-supreme, non-dual, and although there are three types, they are summarized into the view, practice, fruition, and view. The father tantra of means, the mother tantra of wisdom. The first is the detailed explanation of the generation stage of means, and the completion stage mainly shows the winds. In the mother tantra, the generation stage is only a part, and the completion stage solely mainly shows bindus. The common view of these two is that if one does not receive empowerment at the beginning, it is considered that one cannot practice the path. The Great Seal of Union Bindu Tantra says: Without empowerment, there is no accomplishment, just as squeezing sand yields no oil. Also, the Buddha Skull Scripture says: If one lacks authentic empowerment, even if one knows the meaning of practicing the tantras, teachers and students alike, will fall into the unbearable great hell. Therefore, for the initial entry, obtaining empowerment (1) is very important. That is, for a qualified lama, once one fully receives empowerment with a mind desiring liberation, one grasps the path to liberation. Therefore, the first path, one is qualified to practice the small accumulation path. After that, if one begins to practice the generation stage and the completion stage, then the difference of contemplating the body as a deity, etc., is practicing the meaning of mindfulness. After that, gradually practicing the path of preparation and the path of seeing to completion, one can achieve the supreme Buddha-land in a single mandala. According to the characteristics, if one obtains the mind of enlightenment and practices mindfulness with joy, one can enter the path of liberation, and it is considered that one has begun the three great incalculable eons. The Compendium of Vehicles says:

============================================================

==================== 第 95 段 ==================== 【原始藏文】 དང་སྨོན་པའི་སྟོབས་ཅན་གྱིས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲངས་མེད་གསུམ། །ཀུན་དུ་ རྩོམ་པར་མཛད་ཅེས་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེང་སང་ཡང་ཐར་པའི་ལམ་ལ་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ་། །ཚུལ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལུང་གི་དགོངས་པ་མ་མཐོང་བར་ཟད་དོ། །སྔགས་ཕ་མ་འདི་གཉིས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་དུ་ལྷའི་རྣམ་པ་ཕོ་ཤས་ཆེ་ཞིང་། དར་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ཅན་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨན་གཡོགས་སུ་ལྡན་པ་གཙོ་ཆེ་བ་ཕ་རྒྱུད། ལྷ་མོའི་རྣམ་པ་ཤས་ཆེ་བ་རྣམས་གཅེར་བུ་རུས་པའི་རྒྱན་ཆ་དང་། གཡང་གཞི་དང་ཐལ་ཆེན་གྱིས་བྱུགས་པ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་ཆེ་ན་མ་རྒྱུད་དོ། །དེ་ཡང་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་གོ་འཕོ་ལ་གཙོ་མོ་མི་འཕོ་ན་རྣལ་འབྱོར་ཕའི་རྒྱུད་དེ། དབྱིངས་ཕྱུག་མ་གཅིག་པུ་ལ། རྣམ་སྣང་། མི་བསྐྱོད་པ། རིན་ཆེན་འོད་དཔག་མེད་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི། དཀྱིལ་འཁོར་གང་སྒྲུབ་ཀྱི་གཙོ་བོར་འགྱུར་ཏེ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྣམ་སྣང་། གསུང་འོད་དཔག་མེད། ཐུགས་མི་བསྐྱོད་པ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། འཕྲིན་ལས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཡུམ་ནི་དབྱིངས་ཕྱུག་མ་གཅིག་པུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དབུས་ཀྱི་གཙོ་མོ་གོ་འཕོ་ལ་གཙོ་བོ་མི་འཕོ་ན་མའི་རྒྱུད། གཙོ་བོ་འཕོ་ལུགས་རིགས་ལྔའི་བྱེད་པས་དོན་དེ་དང་གཅིག་གོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་གོ་འཕོ་ཞེ་ན། མེ་ཏོག་གང་ལ་ཕོག་པའི་ལྷའི་རིགས་གཙོ་བོར་བྱས་ན་ཉེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྒྲུབ་ཐག་ཉེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལས་བཞི་གང་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་དང་དཀྱིལ་ འཁོར་རྒྱས་པ་རྫོགས་པར་བསྙེན་པས་ས་མཆོག་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྐུའི་སྐུ། སྐུའི་གསུང་། སྐུའི་ཐུགས། སྐུའི་ཡོན་ཏན། སྐུའི་འཕྲིན་ལས་ཏེ་ལྔ་པོ་རེ་རེ་ལ། ལྔ་ལྔར་ཕྱེ་བ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རིགས་དེ་སྙེད་དུ་ཕྱེ་བས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་སྦྲེལ་བས། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རིགས་བརྒྱ་དང་། སྟོང་དང་ཁྲི་འབུམ་བྱེ་བ་དང་། བསམ་ཡས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བར་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རིམ་པས་དང་པོར་ཡི་གེ་ས་བོན་ལ་དམིགས་པ། བརྟན་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་དེ་བསྒོམ་ཞིང་། གང་བསྒོམ་པའི་ལྷའི་གཙོ་བོའི་ས་བོན་ཧཱུྃ་ངམ་ཨ་ལྟ་བུ་ལས། འཁོར་གྱི་ལྷའི་ས་བོན་རྣམས་འཕྲོ་འདུ་བྱ་བ་དང་། དབྱངས་གསལ་གྱི་འཕྲོ་འདུས་ལས་བཞི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ལས། ཨ། རབ་ཏུ་བརྟན་གྱུར་ཨ་དཀར་ལས། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཨ་རྣ

【漢語翻譯】 以願力之強者，無數菩薩三者，皆云恒常勤勉。如是。現今修習解脫道者亦甚眾。以他種方式領悟者，未見經文之意而已。此二密咒父續母續中，何者壇城中，天神之形象陽剛者居多，且以綢緞珍寶為飾，具備上衣與裙裳者為主，乃父續。天女形象居多者，裸身佩戴骨飾，塗抹灰燼等為主，乃母續。又，中央之主尊若輪替，而主母不輪替，乃瑜伽父續。唯一虛空母，可為遍照佛、不動佛、寶生佛、無量光佛、不空成就佛等之壇城所修之主尊。身之壇城為遍照佛，語為無量光佛，意為不動佛，功德為寶生佛，事業為不空成就佛之壇城，本母則為唯一虛空母。如是，中央之主母若輪替，而主尊不輪替，乃母續。主尊輪替之方式，與五部之作用相同。何以故主尊輪替耶？謂花落於何者，即以彼天神之部族為主尊，稱為近壇城，因其易於修持。又，因圓滿修持所欲成就之四種事業之部族與壇城，故能迅速成就殊勝之地。又，身之身，身之語，身之意，身之功德，身之事業，此五者一一又分五，成二十五。如是，將五智之部族分為二十五，二者相互連結，則身與智慧之壇城可成百種，千種，萬種，十萬種，百萬種，乃至不可思議自然成就之壇城。又，次第上，首先觀想種子字，于未穩固前修習之。所修之主尊之種子字，如吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽）或阿（藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿）等，由之放射並收攝眷屬之種子字。由元音輔音之放射與收攝，成就四種事業。如幻化中雲：阿（藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿）。完全穩固之白阿（藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿）中，極微細之阿（藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿）

【英語翻譯】 By the power of aspiration, countless Bodhisattvas, all three, are said to be constantly diligent. So it is. Nowadays, there are also many who practice the path of liberation. Those who understand in other ways have only failed to see the meaning of the scriptures. In these two tantras, Father Tantra and Mother Tantra, in which mandala the deity's form is mostly masculine, and adorned with silk and jewels, with upper garments and skirts, is mainly the Father Tantra. Those with mostly feminine deity forms, naked and adorned with bone ornaments, smeared with ashes, etc., are mainly the Mother Tantra. Moreover, if the central main deity rotates, but the main consort does not, it is the Yoga Father Tantra. The single Space Mother alone can become the main deity to be practiced in the mandalas of Vairochana, Akshobhya, Ratnasambhava, Amitabha, and Amoghasiddhi. The mandala of the body is Vairochana, the speech is Amitabha, the mind is Akshobhya, the merit is Ratnasambhava, and the activity is the mandala of Amoghasiddhi, and the mother is the single Space Mother. Likewise, if the central main consort rotates, but the main deity does not, it is the Mother Tantra. The way the main deity rotates is the same as the function of the five families. Why does the main deity rotate? It is said that whichever flower falls on, that deity's family is made the main deity, called the near mandala, because it is easy to practice. Also, because the family and mandala of the four activities that one wishes to accomplish are fully practiced, the supreme ground is quickly attained. Moreover, the body of the body, the speech of the body, the mind of the body, the merit of the body, the activity of the body, each of these five is divided into five, making twenty-five. Thus, dividing the families of the five wisdoms into twenty-five, and connecting the two twenty-fives to each other, the mandalas of body and wisdom can become hundreds, thousands, tens of thousands, hundreds of thousands, millions, and even inconceivable spontaneously accomplished mandalas. Furthermore, in sequence, first focus on the seed syllable, and practice it until it becomes stable. From the seed syllable of the main deity being practiced, such as Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽) or A (藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿), radiate and gather the seed syllables of the retinue deities. By the radiation and gathering of vowels and consonants, the four activities are accomplished. As it is said in the Illusion: A (藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿). From the completely stable white A (藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿), the extremely subtle A (藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿)

============================================================

==================== 第 96 段 ==================== 【原始藏文】 མས་སྤྲོ། །བསྡུས་ཀྱང་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པར་བརྟན། །འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི། །བརྟན་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་རྫོགས་རིམ་ཡི་གེའི་སྤྲོ་བསྡུ་མི་དམིགས་པའི་ངང་ལ་འཇོག་པའོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཉིད་ཡི་གེ་ཨའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གནས་པ་ལས། རྩ་གནས་འཁོར་ལོའི་ཡི་གེ་སྤྲིན་ཆགས་ཏེ། གསུང་གསང་སྔགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྲུབ་པ་ལས། འགྲོ་བའི་སྒྲ་སྐད་ཀུན་འབྱུང་ཞིང་། ཡི་གེ་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་པ་ལས་སྐུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་འགྲོ་བའི་ལུས་འབྱུང་ཞིང་། ཡི་གེའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལས་ཐུགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་དང་། འགྲོ་བའི་ཡིད་སེམས་རྟོག་བཅས་དབང་ཤེས་མི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡི་གེའི་སྒོ་ལ་གནས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ཉིད་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་ཏེ། །ཡི་གེ་ཡིད་བཞིན་རིན་ཆེན་སྤྲིན། །ཞེས་པ་དང་། ཡུམ་ལས། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ་ཞེས་སོ། །ཡི་གེ་དེ་ཡང་གསུམ་སྟེ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡི་གེ་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཉིད་དང་། ལུས་གནས་རྩའི་ཡི་གེ་དབྱངས་གསལ་ལྷའི་ས་བོན་དང་། སྒྲ་དོན་རྟགས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྒྲ་སྤྱི་དང་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཡི་གེར་བཏགས་པ་དང་། དེའི་ཕྱི་མོ་བྲིས་པ་ལཉྫ་དང་ན་ག་ར་དང་བོད་ཀྱི་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡི་གེ་ལ་དམིགས་པ་བརྟན་ནས་ཕྱག་མཚན་དང་། དེ་བརྟན་ནས་སྐུ་རྐྱང་པ་དང་། དེ་ནས་རྒྱན་དང་། དེ་ནས་ཡུམ་དང་། དེ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་འཁོར་ཚོམ་བུ་དང་བཅས་པ་དང་། དེ་ནས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བསྡུ་དང་བཅས་པར་བསྒོམ་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། ཚོགས་ཀྱི་ལམ་གསུམ་རྫོགས་ནས་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ཞལ་མཐོང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ཕྲ་མོ་གྲུབ་པའོ། །དེ་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་སྟེང་དང་དབུས་ཀྱི་ཕྱུར་བུར་ལྔར་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ་བ་ལས། གཙང་ཁང་དུ་རྣམ་སྣང་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་གཅིག་བསྒོམ་པ་ནི། སྔར་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་པ་དེས། དེར་ཞི་བར་བསྒོམས་ལ། ཞི་བ་ཁྲོ་བོར་བསྒོམས་པས་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ཐོབ། དེ་ནས་ཤར་སྒོའི་སྟེང་གི་རྟ་བབས་ཀྱི་ཁང་པར་མི་བསྐྱོད་པ་བསྒོམས་པས་རྩེ་མོ། རྒྱབ་ཀྱི་སྒོའི་ཁང་པར་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱིས་བཟོད་པ། གཡས་ཀྱི་སྒོའི་ཁང་པར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིས་ཆོས་མཆོག །དེ་ནས་བྱང་གི་སྒོའི་ཁང་བུར་དོན་གྲུབ་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་པ

【漢語翻譯】 散放也安樂，收攝也無增減而穩固，這是金剛成就的，穩固生起智慧之因。如是說。之後，將圓滿次第的文字散放和收攝安住在不可思議的境界中。也就是，心性文字阿的自性安住在無生之中，從根本位置的輪字的云聚中，成就語秘密咒語的壇城，從中生起一切眾生的聲音，文字變成手印，從中生起如幻的身和眾生的身體。 文字的本體無生，從中生起意不退轉金剛的法身，以及眾生的有分別唸的意識和無分別的權勢，因此，一切法都安住在文字的門上。因此，心性是文字的自性，文字是如意寶云。如是說。母續中說：阿被稱為不生，因此是一切法的門。文字也有三種：自性任運成就的文字光明的心性，身體安住脈的文字，元音清晰的本尊種子字，聲音意義符號的文字，聲音總相和意義總相的形象被命名為文字，以及它的範本寫成的蘭札體和那伽拉體以及藏文等等。專注文字穩固后是手印，穩固后是單身本尊，之後是裝飾，之後是佛母，之後是宮殿眷屬壇城，之後是光明散放和收攝，這樣觀修是第一罈城的等持，圓滿三種資糧道后，見到化身佛的面容，獲得法流的等持，成就眼和微細的現量。之後，從各方門的上部和中央的五個小丘上散放壇城，在凈室中觀修一個像毗盧遮那佛一樣的圓滿壇城。 先前觀修忿怒本尊的壇城，在那裡觀修寂靜本尊，寂靜本尊觀修成忿怒本尊，因此獲得加行道的暖位。之後，在東門上部的驛站的房間里觀修不動佛，因此是頂位，後面的門的房間里觀修無量光佛是忍位，右邊的門的房間里觀修寶生佛是世第一法，之後在北門的房間里觀修不空成就佛的壇城。

【英語翻譯】 It is pleasant to disperse, and stable without increase or decrease when gathered. This is the cause of the stable arising wisdom of Vajra accomplishment. Thus it is said. Then, the completion stage is to place the dispersion and gathering of letters in a state of non-objectification. That is, the nature of the letter A, the nature of mind, abides without arising. From the cloud formation of the letters of the root-location wheel, the mandala of speech secret mantra is accomplished. From this, all sounds of beings arise, and the letters become hand gestures, from which illusory bodies and the bodies of beings arise. The essence of letters is unborn, from which arises the Dharmakaya, the indivisible Vajra of the mind, and the minds of beings with conceptualization, the power of knowledge with non-conceptualization. Therefore, all dharmas abide in the gate of letters. Therefore, the nature of mind is the nature of letters, and letters are like wish-fulfilling jewel clouds. As it is said. The Mother Tantra says: "A" is called unborn, therefore it is the gate of all dharmas. There are also three types of letters: the naturally accomplished letters, the clear light of mind; the letters of the body-abiding channels, the clear vowels, the seed syllables of the deities; the letters of sound, meaning, and symbols, the general appearance of sound and the general appearance of meaning are named letters; and the written prototypes of these, such as Lanydza, Nagar, and Tibetan letters. Focusing on the letters, stability leads to hand gestures; stability leads to the single deity; then to ornaments; then to the mother; then to the palace with retinue and mandala; then to the dispersion and gathering of light rays. This meditation is the Samadhi of the first mandala. After completing the three paths of accumulation, one sees the face of the Nirmanakaya Buddha and obtains the Samadhi of the Dharma stream. Eyes and subtle direct perception are accomplished. Then, from the top of the directional doors and the five mounds in the center, the mandala is dispersed. In the clean room, one meditates on a complete mandala like Vairochana. Previously, one meditated on the mandala of the wrathful deity. There, one meditates on the peaceful deity. By meditating on the peaceful deity as the wrathful deity, one obtains the heat of the path of joining. Then, in the station house above the east gate, one meditates on Akshobhya, thus it is the peak. In the room of the back door, one meditates on Amitabha as forbearance. In the room of the right door, one meditates on Ratnasambhava as the best of dharmas. Then, in the small room of the north gate, one meditates on the mandala of Amoghasiddhi.

============================================================

==================== 第 97 段 ==================== 【原始藏文】 ས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་ནས། ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་འཐོབ་བོ། །དེ་ཡང་དུས་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་སངས་རྒྱས་བརྒྱའི་ཞལ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་རྫོགས་པས་ས་གཉིས་པའོ། །བྱེ་བ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་ས་གསུམ་པའོ། །བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་བརྒྱས་བཞི་པའོ། །བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་སྟོང་གིས་ལྔ་པའོ། །བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་བརྒྱ་སྟོང་གིས་དྲུག་པའོ། །བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་བརྗོད་དུ་མེད་པ་བསྒོམ་པས་ས་བདུན་པའོ། །རབ་བཀྲམ་གྱིས་བརྒྱད་པའོ། །གཞལ་ཡས་ཀྱིས་དགུ་པའོ། །གྲངས་མེད་ཀྱིས་བསམ་ཡས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བསྒོམ་པ་རྫོགས་པས་ས་བཅུ་པའོ། །དེའི་མཐར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཧེ་རུ་ཀའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བས་ཁམས་གསུམ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་མངའ་དབང་རྫོགས་པའོ། །དེ་ཡང་དབུ་མ། རོ་མ། རྐྱང་མ་གསུམ་ལས་གྱེས་པའི་འཁོར་ལོ་བཞི་སྟེ། སྤྱི་བོ་བདེ་ཆེན་གྱི་འཁོར་ལོ། མགྲིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ། སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ། ལྟེ་བ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའོ། །དབུ་མ་རོ་རྐྱང་གི་མདུད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གོ། །རླུང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་དང་། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གོང་དུ་རྫོགས་པ་དང་། འཆི་བའི་དུས་གསུམ་པོར་མདུད་པ་རྣམས་རིམ་པས་གྲོལ་བས། རླུང་སེམས་ཀྱི་འདུ་འཕྲོད་ལས། སྣང་བ། མཆེད་པ། ཐོབ་པ། ཉེ་བར་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་འགྲུབ་སྟེ། མདུད་པ་དང་པོ་གཉིས་གྲོལ་བས་ས་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ། མདུད་པ་གཉིས་གཉིས་གྲོལ་བས་ས་རེ་རེ་ཐོབ་ཅིང་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པ་གྲོལ་བས་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་འགྲུབ་པའོ། །ལྟེ་བའི་རྩ་མདུད་གྲོལ་རླུང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་། མགྲིན་པས་ལོངས་སྐུ་དང་། སྙིང་གས་ཆོས་སྐུ་དང་། སྤྱི་བོས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་འགྲུབ་པའོ། །ཞིང་དག་པ་དང་། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་སྣང་བ་ཡང་ནང་དུ་རླུང་སེམས་གནད་དུ་སོང་བ་ལས་འབྱུང་ལ། ཚོགས་རྫོགས་དུས་རླུང་སེམས་གནད་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། བསྐྱེད་རྫོགས་སྤེལ་མར་བྱེད་ཅིང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པས་རླུང་སེམས་ངན་པ་སྦྱོང་། བཟང་པོ་གནད་དུ་བསྣུན་པའོ། །འཁྲུལ་སྣང་ངན་པ་འབྱུང་ངོ་ཅོག་ཀྱང་རླུང་སེམས་ཀྱི་འདུ་བ་ངན་པ་ལས་བྱུང་སྟེ། བསོད་ ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་ཀྱིས་རིགས་དྲུག་

【漢語翻譯】 獲得地道之後，能獲得十二個百千功德。也就是在剎那間能見到一百個佛的容顏等等。之後，圓滿了那樣的十二千個壇城的修習，就是第二地。十二俱胝修習就是第三地。一百俱胝千億修習就是第四地。一千俱胝千億修習就是第五地。一百千俱胝千億修習就是第六地。修習無法言說的俱胝千億，就是第七地。以極廣佈就是第八地。以量圓滿就是第九地。以無數圓滿了思量圓滿自然成就的壇城的修習，就是第十地。在那之後，由金剛持普賢嘿汝嘎的自在者們灌頂，就圓滿了三界法王的權位。也就是從中脈、左脈、右脈三者分出的四個脈輪，分別是： 頂輪大樂輪，喉輪受用輪，心輪法輪，臍輪化身輪。中脈左右脈的結有二十一個。氣脈心識堪能，福德和智慧的積聚向上圓滿，死亡的三個時候，這些結依次解開。從氣脈心識的結合中，生起顯現、增盛、獲得、近獲得四種智慧，以及三摩地和神通等等功德之聚得以成就。最初兩個結解開，就從第一地開始，每兩個結解開就獲得一個地，解開二十一個結就能成就金剛持。臍輪的脈結解開，氣脈心識堪能，就能成就化身，喉輪成就報身，心輪成就法身，頂輪成就大樂身。清凈剎土，以及眼和神通等等功德顯現，也是從內在氣脈心識成為要點而產生的。圓滿資糧的時候，氣脈心識成為要點，因此生起次第和圓滿次第交替修習，並且行持會供輪等等，從而清凈惡劣的氣脈心識，將善良的轉化為要點。所有產生的錯亂顯現，也是從氣脈心識的惡劣結合中產生的，由非福德的業而轉生六道。

【英語翻譯】 Having attained the path of seeing (Bhumi), one obtains twelve hundred thousand merits. That is, in a single instant, one can see the faces of a hundred Buddhas, and so on. Then, having perfected the meditation on twelve thousand such mandalas, one attains the second Bhumi. With twelve kotis, one attains the third Bhumi. With a hundred kotis of trillions, one attains the fourth Bhumi. With a thousand kotis of trillions, one attains the fifth Bhumi. With a hundred thousand kotis of trillions, one attains the sixth Bhumi. By meditating on countless kotis of trillions, one attains the seventh Bhumi. With extensive display, one attains the eighth Bhumi. With immeasurable, one attains the ninth Bhumi. With countless, having perfected the meditation on the spontaneously accomplished mandalas of Samayas, one attains the tenth Bhumi. After that, by the empowerment of the Vajradhara Samantabhadra Heruka masters, one perfects the dominion as the Dharma King of the three realms. That is, the four chakras that arise from the three—the central channel, the left channel, and the right channel—are: The crown chakra, the chakra of great bliss; the throat chakra, the chakra of enjoyment; the heart chakra, the chakra of Dharma; and the navel chakra, the chakra of emanation. There are twenty-one knots in the central, left, and right channels. By making the prana-mind workable, by perfecting the accumulation of merit and wisdom upwards, and by gradually untying the knots at the three times of death, from the union of prana-mind, the four wisdoms of appearance, increase, attainment, and near attainment, and the collections of qualities such as samadhi and clairvoyance are accomplished. By untying the first two knots, one starts from the first Bhumi. By untying two knots each, one attains each Bhumi, and by untying the twenty-one knots, one accomplishes Vajradhara. By untying the navel chakra's knot, the prana-mind becomes workable, and one accomplishes the Nirmanakaya; the throat accomplishes the Sambhogakaya; the heart accomplishes the Dharmakaya; and the crown accomplishes the Mahasukha Kaya. The purification of the fields, and the appearance of qualities such as the eye and clairvoyance, also arise from the inner prana-mind becoming essential. At the time of completing the accumulations, the prana-mind becomes essential, therefore one practices the generation stage and completion stage alternately, and by practicing the tsokyi khorlo (feast gathering) and so on, one purifies the bad prana-mind and transforms the good into the essential. All the deluded appearances that arise also arise from the bad union of prana-mind, and by non-meritorious actions, one transmigrates to the six realms.

============================================================

==================== 第 98 段 ==================== 【原始藏文】 ཏུ་སྣང་བ་ཡང་། དོན་གཞན་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་པར། རླུང་སེམས་འདུ་བའི་སྣང་བ་དེར་སྣང་བ་སྟེ། དྷ་དུ་ར་ཟོས་པས་སྲོག་རླུང་འདུས་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །རྫས་དང་། ལུས་གནད་དང་། དགེ་མི་དགེའི་བྱེད་པས་རླུང་སེམས་འདུས་པའི་སྣང་བ་ཚད་མེད་པ་འཆར་རོ། །རྨི་ལམ་ཡང་རླུང་སེམས་འདུས་པའི་སྣང་བ་སྟེ། བཟང་པོ་དང་། ངན་པ་དང་། སྤེལ་མ་རྣམས་དང་། འགྲོ་དྲུག་གི་ཡུལ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་མགྲིན་པ་དང་། ལྟེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་སྣང་འདུ་བའི་རྩ་འདབ་ཏུ་རླུང་སེམས་འདུས་པའི་སྣང་བའོ། །དེ་ཡང་གཉིད་དུ་སོང་དུས་ཕྱིར་སྒྲ་གྲགས་པས་རྐྱེན་བྱས་ཏེ་ཐོས་པ་དང་། ནང་དུ་རླུང་དང་ཁམས་སྤྱི་བོར་སོང་བས་རི་རྩེར་ཕྱིན་པ་ན་གཞན་དག་གླུ་ལེན་པ་ཐོས་པ་འབྱུང་ཞིང་། རླུང་དང་ཁམས་ཐུར་ལ་འབབ་དུས། ཐུར་ལ་བརྒྱུགས་པ་ན་ཁ་དོན་ལ་སོགས་པ་ཐོས་པ་དང་། ཐད་དྲང་དུ་རྒྱུ་དུས་ཐད་མཉམ་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དུད་འགྲོའི་རྩ་ནང་དུ་འདུས་ན་སྟག་གཟིག་དང་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ཞིང་། མིར་འདུས་ན་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ཁང་ཁྱིམ་ལ་སོགས་པ་ནས། རྩ་འདབ་ནས་རྩ་འདབ་ཏུ་འདུས་ཏེ་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ལ་འདུས་དུས་སྔར་ཕྱིན་མ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཐག་རིང་པོར་སྣང་བ་བདེ་སྡུག་ཏུ་སྣང་ཞིང་། བར་མ་དང་རང་གི་གནས་སུ་སྣང་བ་ནི་དེ་བས་ནང་དུ་ཐུང་བར་འདུས་པའོ། །གཉིད་དུ་མ་སོང་བའི་གསལ་སྣང་དེ་དག་སྣང་བ་ཡང་དེར་རླུང་སེམས་འདུས་པ་ཡིན་ ལ། ཁྱད་པར་དུ་སྦྱོར་དྲུག་དང་། རྫོགས་ཆེན་སྙིང་ཐིག་གི་མུན་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་འཁྲུལ་སྣང་གིས་འགྲོ་དྲུག་དང་། ལྷ་མིར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་རླུང་ལྔ་འདུས་པའི་སྣང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྩ་ཡང་རྩ་བ་གསུམ་ལས་གྱེས་པས་གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི་རྒྱུད་སོ་སོའི་སྐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མ་རྒྱུད་དུ་ཁམས་འབབས་པ་དང་། རླུང་དང་ཁྲག་བབས་པའི་རིམ་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། རྒྱས་པར་སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་འདོད་དེ། སངས་རྒྱས་ཐོད་པ་ལས། སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི། །རྩ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རིགས་བཤད་དོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །རླུང་ཡང་འབྱུང་བ་ལྔའི་བྱེད་པས་གྲངས་ཐ་དད་ལ་ཐུན་མོང་དུ། ཉིན་ཞག་ཕྲུགས་གཅིག་ལ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱར་རྒྱུ་བའོ། །མདོར་ན་རྩ་དང་རླུང་དང་། ཐིག་ལེའི་དབྱེ་བསྡུ་ནི་རྒྱུད་སྡེ་སོ་སོའི་དགོངས་པས་མང་ཉུང་དང་། མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཐ་དད་དུ་བཤད་ཀྱང་། བསྐྱེད་རྫོགས་དང་དྲོད་ཚད་མཐུན་པས་ས་ལམ་བགྲོད་པར་མཐུན་ནོ། །

【漢語翻譯】 顯現也是如此，並非有其他外在的實質，而是風心聚合的顯現。如同吃了曼陀羅花，生命之風聚合的顯現一樣。物質、身要、善與非善的行為，會產生無量風心聚合的顯現。夢也是風心聚合的顯現，好的、壞的、混合的，以及見到六道之境等等，在喉嚨和肚臍等處，於錯亂顯現聚合的脈瓣中，是風心聚合的顯現。也就是說，睡著的時候，因為外面的聲音作為緣，所以聽到了。內在風和明點到了頭頂，就像到了山頂，聽到其他人唱歌。風和明點向下流動的時候，向下奔跑的時候，聽到說話的聲音等等。正直地流動的時候，就像正直地行走等等。如果聚集在畜生的脈中，就會顯現老虎、豹子和大象等等。如果聚集在人中，就會顯現各種地方、房屋等等。從脈瓣到脈瓣聚集，在身體的各個部位聚集的時候，會顯現以前沒有去過的遙遠地方，顯現為安樂和痛苦。顯現為中陰和自己的處所，是因為更加向內短暫地聚集。沒有睡著的清明顯現，也是因為那裡風心聚合。

【英語翻譯】 Appearances are also like that. There is no other external substance. It is the appearance of the aggregation of wind and mind. It is like the appearance of the aggregation of life wind after eating Datura. Substances, body postures, and virtuous and non-virtuous actions cause immeasurable appearances of the aggregation of wind and mind to arise. Dreams are also appearances of the aggregation of wind and mind. Seeing good, bad, mixed, and the realms of the six paths, etc., in the vein petals where confused appearances gather in the throat and navel, etc., is the appearance of the aggregation of wind and mind. That is, when falling asleep, hearing occurs because external sounds act as a condition. When wind and essence go to the crown of the head, it is like going to the top of a mountain, and others are heard singing. When wind and essence flow downwards, when running downwards, sounds of speech, etc., are heard. When flowing straight, it is like going straight, etc. If gathered in the veins of animals, tigers, leopards, elephants, etc., will appear. If gathered in humans, various places, houses, etc., will appear. When gathering from vein petal to vein petal and gathering in parts of the body, distant places never before visited appear, appearing as happiness and suffering. Appearing as the intermediate state and one's own place is because of gathering more briefly inward. The clear appearances when not asleep are also because of the aggregation of wind and mind there.

============================================================

==================== 第 99 段 ==================== 【原始藏文】 མང་ཉུང་གྲངས་མི་མཐུན་པ་ནི། རང་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྩ་དང་དབང་པོ་ཐ་དད་པས་ལམ་སྒྲུབ་ཚུལ་མི་གཅིག་པས་བྱུང་སྟེ། ལྷ་སར་བགྲོད་པ་ལའང་། ལུང་པ་སོ་སོ་ནས་འོང་དུས་མགྲོན་ལམ་དང་། རི་དང་། གྲོང་དང་། ལམ་སྲང་གི་རྐང་གྲངས་མང་ཉུང་དང་མིང་ཐ་དད་དུ་འོང་བ་བཞིན་ནོ། ། འོ་ན། ས་དང་ལམ་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གོ་གཅིག་པ། །ཞེས་པས། ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པས་དེ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་པར་རིག་པ་གཅིག་པུས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བཤད་པ་དེ་ནི་ལམ་གཙོ་ཆེ་བས་བཏགས་ཤིང་། ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་གོ་གཅིག་པས་ལམ་སྒྲུབ་པར་བསྟན་གྱིས། ངོ་བོ་གཅིག་པས་གཞན་མི་དགོས་པར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀྱེ་མ་རིན་ཆེན་དབང་དང་བྲལ་བའི་སྐྱེས་བུ་ནི། །གདོལ་པ་དམན་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱལ་པོར་རེ་སྨོན་བཞིན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། དབང་དང་། དམ་ཚིག་དང་། ཐབས་ཕྱག་རྒྱ་དང་། རླུང་གི་རིམ་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བླུན་པོ་གཟུ་ལུམས་སུ་སྨྲ་བ་དག་མདོ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་དང་གནམ་ས་བཞིན་རིང་བའི་ཕྱིར། ཆོས་སྤོང་བས་རང་གི་རྒྱུད་དཀྲུགས་པར་ཟད་དོ། །དེས་ན་གསང་སྔགས་ཆེན་པོ་དེ་དག་གི་གཞི་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉི་ཟླ་ལྟ་བུར་རང་ལ་ཡོད་པ་དེ། དབང་གིས་ལམ་དུ་སྨིན་པའི་ནུས་རུང་དུ་བྱས་ནས། ལམ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་དུ་འཇུག་པས། འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་གྲུབ་ནས། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཡིན་ཏེ། བརྟག་གཉིས་ལས། བསྐྱེད་པ་ཡི་ནི་རིམ་པ་དང་། །དེ་བཞིན་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་སྟེ། །རིམ་གཉིས་མཉམ་པར་གནས་ནས་ནི། །རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་ཆོས་འཆད་དོ། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་གཞུང་ཉིད་བཤད་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོས་ཆོས་ཀུན་མཉམ་པའི་ངང་། །དབུ་མ་ཆེན་པོར་རོ་ མཉམ་དག་པ་ལས། །ཁྱད་པར་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀུན། །དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པས་རྣམ་བསྒོམས་ཏེ། །གང་ཡང་ཐབས་མཆོག་རྒྱལ་པོས་གྲོགས་སུ་བསྒྱུར། །བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཉིད། །བསྒོམས་པས་ཚེ་འདིར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བཞེད། །རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་དག་གིས་ཟབ་མོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་གོ་སྐབས་ཤིན་ཏུ་ཡངས་པར་རྟོགས་པའི་ངང་ལས། དབུ་མ་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕབས་པ་ལྟར། སྤྲོས་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་ཁས་ལེན་གང་ཡང་མེད་པར་དག་མཉམ་རང་དག་ཆེན་པོར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ནམ་མཁའི་ཁམས་སྐྱེ་བ་མེད་པར། རྒྱ་ཆེ་བ་སྣང་སྲིད་འཁོ

【漢語翻譯】 數量多少不一致，是由於各自的相續煩惱，以及脈和根器不同，修道方式不一致而產生的。就像前往拉薩（Lhasa）一樣，從各個地方來的時候，客路、山、村莊、道路的里程數多少和名稱各不相同一樣。

【英語翻譯】 The difference in quantity and number arises because of the afflictions of each individual's continuum, and because the channels and faculties are different, the way of practicing the path is not the same. Just like when traveling to Lhasa, the number of miles and names of the guest roads, mountains, villages, and streets are different when coming from different regions.

============================================================

==================== 第 100 段 ==================== 【原始藏文】 ར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་ཡེ་ནས་གནས་པ་གསལ་འདེབས་པས། ཕྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་འོག་མིན་གྱི་གནས་རྣམ་དག་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་བདེ་བའི་ཞིང་། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་རིན་པོ་ཆེའི་འོད་འབར་བའི་ས་གཞི་ཆེན་པོ་མཉམ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ། ཞི་བ་དང་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བཀོད་པ་སྒོ་རྟ་བབས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི། ལུས་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་སངས་རྒྱས་རིགས་ལྔ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་རྟོག་ཚོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་སྒོ་བ་དང་བཅས་པར་གསལ་ བས་གཟུགས་ཐམས་ཅད་སྣང་སྟོང་། སྒྲ་ཐམས་ཅད་གྲག་སྟོང་། སེམས་ཐམས་ཅད་རིག་སྟོང་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་སྐུ་དང་། གསུང་དང་། ཐུགས་མི་ཟད་པ་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་བསྒོམ་པ་དེ་ཡང་། གསལ་བ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་བསྐྱེད་པ་དང་། རང་བཞིན་མེད་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངང་དྭངས་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་རྫོགས་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག །བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཆེན་པོར་བསྒོམས་པ་ལ་ཐུན་བཞིའམ་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གྱི་རིམ་པས་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་ཅིང་། ཕྱི་ནང་གི་སྣང་བ་དང་སེམས་ཀྱི་འགྲོ་ལྡོག་བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཉམ་རྫོགས་རོལ་པར་ཤར་ནས། འདོད་ཡོན་ཐམས་ཅད་ལྷ་ལ་ལྷ་འཇུག་པའམ། ལྷ་ལ་མཆོད་པ་འབུལ་བའི་རྣམ་པས་ལམ་དུ་བྱའོ། །དེའང་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡུམ་དུ་ཤེས་ནས་བཟའ་བཏུང་གོས་ལ་སོགས་པ་ཡབ་ཀྱི་ངང་ནས་ཟུང་དུ་འཇུག་པས་རོལ་པ་ནི་ལྷ་ལ་ལྷ་ཐིམ་པ་སྟེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ལས། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་ལ་སོགས། །རྣམ་སྨིན་ཡུམ་དུ་ཤེས་པས་སྤྱད། །ཅེས་པ་དང་། ཐ་མལ་པའི་སྣང་བས་མི་སྤྱད་དེ། འདོད་ཡོན་རང་གར་ཞེན་ནས་དུག་ལྔ་རང་རྒྱུད་དུ་ཤོར་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། བསྐྱེད་རྫོགས་ལས་མ་ཡེངས་པར་བྱ་བ་ཉིད། གསང་བ་གྲུབ་པ་ལས། ཐ་མལ་པ་ཡི་ལུས་སྤངས་ནས། །ལྷ་རྫས་ང་རྒྱལ་ལྡན་ཡིད་ཀྱིས། །ཏིང་འཛིན་ མཆོག་ལ་རྣམ་གནས་ན། །དེ་ནི་འགྲུབ་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་པ་དང་། རྩ་ལྟུང་ལས། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་ཡིས། །རྩ་བ་ཆད་པའི་ཞེ་སྡང་ནི། །སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་བསྟེན་མི་བྱ། །སེམས་འཁྲུགས་པ་ལ་ཐར་ལམ་མེད། །ཅེས་པ་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། བསྐལ་པ་མང་པོར་ཚོགས་བསགས་པས། །རིན་ཆེན་སྣོད་དུ་བདུད་རྩི་ཟགས། །རྟག་པར་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་ན། །ཅི་ཕྱིར་འདོད་པའི་

【漢語翻譯】 如是了知所攝之法，蘊、界、處一切皆為本自安住之大天眾壇城而作明觀。外境所顯現之佛剎，乃是色究竟天之清凈處，緻密嚴飾，是為極樂凈土。然一切顯現皆是空性，如珍寶光芒熾燃之大地，平等且自性光明。寂靜與忿怒本尊壇城之陳設，門、馬廄等皆圓滿具足。身之五蘊與五大，即是五部佛之體性，觀想為父母本尊，以及菩薩父母與門神等，由此一切色相皆顯空，一切音聲皆響空，一切心識皆覺空，于如幻之自性中，觀修身、語、意無盡莊嚴輪之壇城。僅就明觀之分而言是生起次第，就無自性而具足禪定之清凈而言是圓滿次第，故為生圓雙運。於此無別大樂之真諦中，以四座或如江河流水般不斷之次第而修瑜伽。內外一切顯現以及心之來去善惡，皆于方便之王——平等圓滿任運中顯現，一切欲妙皆以天入于天，或以供養天神之方式作為道用。如是了知外境所顯現為佛母，飲食衣物等皆于佛父之體性中而雙運，此即是嬉戲，亦是天入于天。如幻化經云：色聲香味觸等，以知諸蘊為母而享用。如是等等。不以凡夫之顯現而享用，若於欲妙中任性貪執，則五毒會流入自相續，故不應成為密咒道之行者，不離生圓次第而行持。秘密成就經云：捨棄凡夫之身，以具足天物慢之心，于勝禪定中安住，則定能成就，毋庸置疑。根本墮罪云：欲得佛陀菩提者，剎那亦莫隨嗔恚，心若散亂無解脫。其釋文中雲：多劫積聚之資糧，如珍寶器中漏甘露，若不恒常勤精進，何能如願

【英語翻譯】 Thus, clarifying that all aggregates, realms, and sources gathered by the past are inherently present in the great mandala of the deities. The external appearances are the pure realm of Akanishta, the Buddha-field, densely arranged, the land of bliss. Yet all appearances are empty of inherent existence, like a great ground of blazing jewels, equal and naturally luminous. The arrangement of the mandalas of peaceful and wrathful deities, with doors, stables, and so forth, is entirely complete. The five aggregates of the body and the five elements are the essence of the five Buddha families, visualized as the father and mother deities, as well as the bodhisattva fathers and mothers and the gatekeepers. Thus, all forms are apparent emptiness, all sounds are resounding emptiness, all minds are knowing emptiness. In the illusory nature, meditate on the three mandalas of inexhaustible adornment of body, speech, and mind. That too, in terms of mere clarity, is the generation stage, and in terms of non-inherent existence and the purity of samadhi, it is the perfection stage, thus spontaneously accomplished as the union of generation and perfection. Meditating on this great truth of non-duality, practice yoga in four sessions or in a continuous stream like a river. All external and internal appearances and the coming and going of the mind, good and bad, arise as the king of methods, the spontaneously perfect play. All desirable qualities should be taken as the path by the deity entering into the deity, or by offering worship to the deities. Thus, knowing that the external appearances are the mother, and uniting food, clothing, and so forth in the essence of the father, this play is the deity dissolving into the deity. As the Illusion Sutra says: Forms, sounds, smells, tastes, touches, and so forth, are enjoyed by knowing the aggregates as the mother. And so on. Do not enjoy them with ordinary appearances. If one is attached to desirable qualities, the five poisons will flow into one's own stream, so one should not become a practitioner of the secret mantra path. One should not stray from the generation and perfection stages. The Secret Accomplishment Sutra says: Abandoning the body of an ordinary person, with a mind possessed of the pride of divine substance, abiding in the supreme samadhi, then accomplishment is certain, without doubt. The Root Downfall says: Desiring Buddhahood and enlightenment, one should not indulge in anger, which severs the root, even for an instant. There is no liberation for a disturbed mind. Its commentary says: The accumulations of many eons, like nectar leaking into a precious vessel, if one does not constantly strive diligently, how can one achieve one's desires?

============================================================

==================== 第 101 段 ==================== 【原始藏文】 དུག་གིས་མྱོས། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཐམས་ཅད་ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྣང་བ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བསྒོམས་པས་ཕྱི་དོན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་རང་གནས་ལ་སྒྲིབ་པའི་མུན་ནག་སངས་ཏེ། རྫོགས་རིམ་ཡོད་མེད་མཐར་འཛིན་ལས་ཀྱང་འདའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ་པ་སྤྲོས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྤྲོས་པ་ཡིན་ཡང་སྤྲོས་པ་ངན་པ་རྣམས་དབྱིངས་སུ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དེ། བརྟག་གཉིས་ལས། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པ་སྒོམ། །སྤྲོས་པ་རྨི་ལམ་ལྟར་བསྒོམས་ན། །སྤྲོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་མེད་བྱེད། །ཅེས་སོ། །ཁ་ཅིག་འདིར། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་མེད་དཀའ་ཐུབ་དང་ནི་སྦྱིན་སྲེག་མེད། །དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ཡང་མེད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ནི་མེད། །དེ་ནི་སྔགས་བཟླས་པ་སྟེ་དཀའ་ཐུབ་དང་སྦྱིན་ སྲེག །དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཉིད། །ཅེས་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ལས་གསུངས་པས། དོན་དམ་པར་ཅི་ཡང་མེད་པར་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཐ་ཆད་དུ་ལྟ་བས་གསང་སྔགས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའོ། །ལུང་དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་སྣང་སྲིད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྟོགས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རང་སངས་སུ་སོང་བ་དག་ལ་བཅོས་མ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་ལ་སོགས་པ་མི་དགོས་ཏེ་རྟོག་པ་དག་མཉམ་དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་དེ་འགྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ན། དེ་གྲུབ་ཟིན་ནས་རྒྱུ་ཕལ་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་དེ་ཆུ་བརྒལ་ནས་གྲུ་ཁུར་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཤིས་འོད་གསལ་གཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་ལྷ་དང་སྔགས་ཉི་མ་དང་འོད་ལྟར་རང་ཆས་སུ་གནས་ཏེ། བརྟག་གཉིས་ལས། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །ལྷ་དང་སྔགས་ནི་ཡང་དག་གནས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་ན་ཚེ་འདི་ཉིད་དམ་བར་དོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་འགྲུབ་པ་ལ་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་ཐམས་ཅད་མཐུན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པ་དེ་ཡང་། དབྱེ་ན་ཕ་མ་གཉིས་མེད་རྒྱུད་དག་ལས། །བསྐྱེད་རིམ་ཐབས་རླུང་རྫོགས་རིམ་གཙོར་འདོད་པ། །རྣལ་འབྱོར་ཕ་རྒྱུད་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན། །བསྐྱེད་རིམ་དང་རྫོགས་རིམ་རླུང་གཙོ་བོར་འདོད་ཅིང་མངོན་སྤྱོད་དང་འཕྲིན་ལས་ སྣ་ཚོགས་པ་རྒྱས་པར་སྟོན་པའི་རྒྱུད་སྡེ་དག་ནི་ཕ་རྒྱུད་ལ། རྫོགས་རིམ་ཤེས་རབ་ཐིག་ལེ་གཙོར་འདོད་པ། །རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་མ་ཡི་

【漢語翻譯】 被毒藥麻醉。如是說。總之，如果將一切觀想為如夢如幻的本尊和壇城，那麼執著外境的分別念，以及遮蔽壇城自性的黑暗就會消散，並且能夠超越執著圓滿次第的有無等極端。如果有人問，觀想壇城不是戲論嗎？雖然是戲論，但它是平息所有惡劣戲論的方法，因此沒有過失。《二觀察續》中說：以生起次第瑜伽，修持苦行者的戲論。如果將戲論觀想為如夢如幻，那麼戲論本身就能使人無戲論。如是說。有些人在此處說：沒有咒語的唸誦，沒有苦行，也沒有火供。沒有壇城，也沒有壇城。那是咒語的唸誦，是苦行和火供。那是壇城和偉大的壇城本身。如《喜金剛》中所說，如果認為勝義中什麼都沒有，那就是以低劣的見解誹謗密咒。這段引文是說，偉大的瑜伽士們證悟到顯有世間是壇城，煩惱自然止息，對於這些人來說，不需要人為造作的苦行等，因為證悟的覺性是俱生智，爲了成就它而示現火供等方法，一旦成就，就不需要普通的因，就像過河后不需要揹著船一樣。自性光明本基的壇城，在無戲論的自性中，本尊和咒語如太陽和光芒般自然存在。《二觀察續》中說：在無戲論的自性中，本尊和咒語真實存在。如是說。如果這樣精進修持瑜伽，那麼今生或中陰身就能成就金剛持，所有無上續部都一致認可。如此殊勝的無上瑜伽，如果分類，在父續和母續無二的續部中，以生起次第、方便、氣脈和圓滿次第為主的，是無上瑜伽父續。以生起次第和圓滿次第、氣脈為主，並且廣弘神通和各種事業的續部是父續。以圓滿次第、智慧和明點為主的，是無上瑜伽母續。

【英語翻譯】 Intoxicated by poison. Thus it is said. In short, if one meditates on all appearances as deities and mandalas, like a dream, then the conceptual thoughts that grasp external phenomena, and the darkness that obscures the self-nature of the mandala, will be dispelled, and one will transcend even the extremes of clinging to the existence or non-existence of the completion stage. If someone asks, isn't meditating on the mandala an elaboration? Although it is an elaboration, it is a method for pacifying all bad elaborations into the expanse, so there is no fault. The Two Examinations says: With the yoga of the generation stage, meditate on the elaborations of the ascetic. If you meditate on elaborations as if they were a dream, then the elaborations themselves will make you non-elaborate. Thus it is said. Some here say: There is no recitation of mantras, no asceticism, and no fire offering. There is no mandala-holder, and there is no mandala. That is the recitation of mantras, asceticism, and fire offering. That is the mandala-holder and the great mandala itself. As it is said in the Hevajra, if one holds that there is nothing in ultimate reality, that is slandering the secret mantra with an inferior view. That quote is saying that great yogis who have realized that phenomenal existence is a mandala, and whose afflictions have naturally subsided, do not need artificial, compounded asceticism, etc., because the awareness of realization is co-emergent wisdom, and if fire offerings, etc., are shown as a means to accomplish it, once it is accomplished, there is no need for ordinary causes, just as there is no need to carry a boat after crossing the river. In the self-luminous ground mandala, deities and mantras naturally abide like the sun and its rays in the nature of non-elaboration. The Two Examinations says: In the nature of non-elaboration, deities and mantras truly abide. Thus it is said. If one diligently practices yoga in this way, then all the unsurpassed tantras agree that one will attain Vajradhara in this life or in the bardo. Such a great and unsurpassed yoga, if divided, in the tantras that are non-dual father and mother, the yoga of the father tantra, which is unsurpassed, emphasizes the generation stage, skillful means, winds, and completion stage. The tantras that emphasize the generation stage and completion stage, winds, and extensively demonstrate manifest conduct and various activities are the father tantras. The yoga of the unsurpassed mother tantra emphasizes the completion stage, wisdom, and bindus.

============================================================

==================== 第 102 段 ==================== 【原始藏文】 རྒྱུད་ཅེས་བྱ། །རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དང་། ཐིག་ལེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་འདོད་ཅིང་། དབང་གི་ལས་གཙོ་བོར་འདོད་པ་ནི་མའི་རྒྱུད་དེ། མདོར་ན་ཐབས་ཤེས་རབ། བསྐྱེད་པ་རྫོགས་པ། རྒྱ་ཆེ་བ་ཟབ་པ་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕ་དང་མའི་རྒྱུད་སྡེར་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ། མི་རྣམས་ལའང་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་གཉིས་ཀྱི་རིམ་པས་དེ་གདུལ་བའི་ངོར་རྒྱུད་ཀྱང་གཉིས་སུ་བཤད་དེ། རྡོ་རྗེ་གུར་ལས། ཐབས་ཀྱི་སྐྱེས་པ་འདུལ་བའི་ཕྱིར། །རྣལ་འབྱོར་ཕ་ཡི་རྒྱུད་བཤད་དོ། །ཤེས་རབ་བུད་མེད་འདུལ་བའི་ཕྱིར། །ཕྱི་ནས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྒྱུད་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་མཚུངས་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་དོན་དུ་བསྐྱེད་རྫོགས། གཉིས་ཀ་དག་མཉམ་ཡེ་ཤེས་གཙོར་འདོད་པ། །གཉིས་མེད་རྒྱུད་སྡེ་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། །ནང་པའི་ཆོས་ཀུན་བསྡུ་ན་དེ་ཙམ་མོ། །ཐབས་བསྐྱེད་པ་དང་། ཤེས་རབ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་གཉིས་ཀ་མཉམ་པར་སྟོན་ཞིང་། ཐམས་ཅད་ངང་གིས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཙོ་བོར་འདོད་པ་ལ་དཔལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་དང་། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པར་ཟབ་གསལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གསུངས་ལ། བདེ་ མཆོག་འཁོར་ལོ་དང་། རྡོ་རྗེ་གདན་བཞི་ལ་སོགས་པར་བདེ་གསལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གསུངས་ཤིང་། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲྭ་བར་འོད་གསལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་བསྟན་ཏེ། བསྡོམས་པས་ནང་པའི་གཞུང་ལུགས་དང་། ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་པར་བཞག་པས། ཇི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གང་ཐོས་པར་བྱ་བའི་རིམ་པ་རྣམས་རྒྱ་ཆེར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་ཡིད་བཞིན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། བཤད་བྱ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་རྒྱ་ཆེར་སྤྲོས་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། བཅུ་གཉིས་པ། བཤད་བྱ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ།

【漢語翻譯】 名為「續」。認為圓滿次第和依賴明點的智慧是主要的，認為灌頂的事業是主要的，這是母續。總之，從方便智慧、生起次第和圓滿次第、廣大和深奧兩兩方面來區分父續和母續。對於人們來說，也按照男性和女性的次第，爲了調伏他們，續也被分為兩種。如《金剛帳續》所說：爲了調伏方便的男性，宣說瑜伽父續；爲了調伏智慧的女性，從外面宣說瑜伽母續。如此等等。爲了修持兩者本性相同，生起次第和圓滿次第，兩者平等，認為智慧是主要的，無二續部是無上的。如果總攝所有的內道佛法，就只有這些。方便生起次第和智慧圓滿次第兩者平等地顯示，認為一切自然光明智慧是主要的，這被稱為吉祥無二續。其中，吉祥密集金剛和閻魔敵等，宣說深奧光明無二的智慧為道的體性。勝樂輪和金剛座四處等，宣說樂空俱生智慧為道的體性。時輪金剛和幻化網，宣說光明無分別的智慧為道的體性。這些顯示了果位密咒金剛乘，總而言之，通過對內道佛教的宗義和外道教義進行辨別，對於應該聽聞何種法類次第，已經廣泛地確定下來了。《大乘竅訣論著如意寶藏論》中，所說之法類廣泛闡述的章節，即第十二章的註釋完畢。第十二章，廣泛闡述所說之法類的章節的註釋。

【英語翻譯】 It is called "Tantra." Considering the wisdom based on the completion stage and bindu as primary, and considering the activity of empowerment as primary, this is the Mother Tantra. In short, Father and Mother Tantras are distinguished by means of skillful means and wisdom, generation stage and completion stage, vastness and profundity, two by two. For people, too, according to the order of male and female, the Tantra is also explained in two ways for the sake of taming them. As the Vajra Tent says: For the sake of taming the male of skillful means, the Yoga Father Tantra is explained. For the sake of taming the female of wisdom, the Yoga Mother Tantra is explained from the outside. So it is. For the purpose of practicing the nature of both as the same, the generation and completion stages, both equally, considering wisdom as primary, the non-dual Tantra is unsurpassed. If all inner Buddhist teachings are summarized, it is just this much. Showing both the skillful means generation stage and the wisdom completion stage equally, and considering all spontaneously clear light wisdom as primary, this is called the glorious non-dual Tantra. Among them, the glorious Guhyasamaja and Yamantaka, etc., explain the profound and clear non-dual wisdom as the nature of the path. Chakrasamvara and Vajrasana Four Seats, etc., explain the bliss-clear co-emergent wisdom as the nature of the path. Kalachakra and Mayajala, explain the clear light non-conceptual wisdom as the nature of the path. These show the result, the Secret Mantra Vajrayana. In summary, by distinguishing the tenets of inner Buddhism and outer doctrines, the order of what kind of Dharma categories should be heard has been widely established. From the Great Vehicle's Instructions, the Treatise "Wish-Fulfilling Jewel Treasury," the commentary on the twelfth chapter, which is the chapter that extensively elaborates on the categories of teachings to be explained, is completed. The twelfth chapter, the commentary on the chapter extensively explaining the categories of teachings to be explained.

============================================================